فیدیبو نماینده قانونی گروه انتشاراتی ققنوس و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب شروع یک زن

کتاب شروع یک زن

نسخه الکترونیک کتاب شروع یک زن به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۴,۵۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب شروع یک زن

دقیقا دو سال و بیست و چهار روز بود که تنها زندگی می‌کردم. در خانه‌ای که مال خودم بود. نصف پول خریدش را پدرم داده بود تا با خیال راحت برود و بعد از یک سالی که از سکته قلبی مادرم می‌گذشت ازدواج کند. نصف دیگر پول خانه هم از پس‌انداز و قرض و وام بانکی درست شد و من شدم صاحب خانه‌ای نود متری، دو خوابه و نوساز در خیابان چهاردهم ولنجک. وسایل خانه‌ام همان وسایل خانه پدری بود که چون نه پدر آن‌ها را می‌خواست و نه مهناز همه‌اش به من رسید. مبل‌های استیل پشت‌بلند طلاکوب برای آن خانه نود متری زیادی بزرگ و جاگیر بود. دوتا فرش شش متری قهوه‌ای نقش‌ماهی خانه را دلگیر کرد. لوسترها مثل خرطوم ده شاخه فیل از سقف کوتاه خانه آویزان شد و حالت امامزاده‌ها را به خانه داد. شمعدان‌های بلور و پرده‌های کلفت رنگ و رو رفته آپارتمان کوچک را به خانه‌ای ترسناک تبدیل کرد که پیردختری عقده‌ای در آن زندگی می‌کند. زیاد هم غیرواقعی نبود. سی و سه سالم شده بود و هنوز ازدواج نکرده بودم. منی که تمام پسردایی‌ها و پسرعموها و پسرخاله‌ها و پسرعمه‌ها همین که به فکر ازدواج می‌افتادند اول سری به خانه ما می‌زدند سی و سه سالم شده بود، خواهر کوچک‌ترم بچه‌دار هم شده بود، مادرم مرده بود و من هنوز شوهر نکرده بودم. دختری که همه می‌گفتند اصلاً ذره‌ای قشنگی ندارد اما ...

ادامه...

بخشی از کتاب شروع یک زن

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

۱

دومین اس ام اسش که رسید یک روز بعد از روز زن بود که خلاصه نوشته بود روزت مبارک. بیست و دو روز از شبی که تلفنی حرف زده بودیم و من مضطرب و نگران بودم می گذشت. در این مدت یک بار به موبایلم زنگ زد که جواب ندادم و رفت روی منشی. او هم چند بار الو الو گفت و بی هیچ پیغامی قطع کرد. اولین اس ام اس را فردای شبی زد که خواسته بود حرف بزنیم تا همه چیز را توضیح بدهد. آن موقع من خانه فیروزه بودم و داشتم پای صبحانه به سوال های پایان ناپذیرش جواب می دادم. دو بار هم برایم ایمیل فرستاد. بدون هیچ متنی. اولی اش فقط تصاویری از دیدنی های ایران بود. از آن ایمیل هایی که دست به دست می چرخد. عکس های قشنگی از کوه ها و شهرهای ایران که عکاس های حرفه ای گرفته اند و همه چیز را زیباتر از آنچه هست نشان می دهد. حتما آن عکس ها را فرستاده بود تا به فکر رفتن از ایران نیفتم! آن موقع من خانه مهناز بودم و یک دستم به اینترنت بود و دست دیگرم به زنگ در. پروین پشت در منتظر بود در را برایش باز کنم.
دومین ایمیلش، به زبان انگلیسی بود. اسمش بود «ایران امروز». نوشته بود در سال های اخیر مردم دنیا تصور بدی از ایران دارند. آن ها فقط تصاویری از چادرهای سیاه و تروریسم و آخوندها دیده اند. اما ایران واقعی این چیزها نیست!
همراه متن عکس هایی بود از مشاهیر دیروز و امروز ایران با یک بیوگرافی مختصر. و خوب مولوی و سعدی کجا و یکی دوتا دختر شایسته و گیتاریست و هنرپیشه دست دوم و سوم هالیوود کجا.
این ایمیل هم از همان هایی بود که هی آدم ها برای هم فوروارد می کنند! آن موقع من خانه خودم بودم و به صدای بازی بهمن و سارینا گوش می کردم و نگاهم به صفحه ایمیل هایم بود.
بهرام دیگر نه تماسی گرفت و نه من جواب تلفن و ایمیل ها و اس ام اس هایش را دادم. از دستش دلخور بودم، عصبانی بودم، دلشکسته بودم، ناامید بودم، بغض داشتم، دلم می خواست با مشت لهش کنم و با این حال می توانستم ببخشمش. اس ام اس دومش به یادم آورد که با وجود همه حرف های راست و دروغش، با وجود تمام رفتارهای صادقانه و فریبکارانه اش دلم برایش تنگ شده است و دارم برایش پرپر می زنم. در این مدت سعی کرده بودم به او فکر نکنم و این فکر نکردن قطعا برای تنبیه خودم و دست کم برای اذیت نشدن خودم بود. وگرنه او که اصلاً ککش هم نمی گزید. خوشگذران ترین آدمی بود که دیده بودم. بمب خوشه ای می انداختند به فکر انگورچینی می افتاد.
اسمش بهرام بود اما من و پروین بین خودمان به او آبلوموف می گفتیم. وقتی خودش فهمید چه اسمی رویش گذاشته ایم کلی با اسم جدیدش خوش گذراند. مردی بود که احساس خوبی نسبت به خودش، همسرش، دوستانش، و حتی ماشین و موبایلش داشت. عامل موفقیتش هم همین احساس مثبت دائمی بود.
با اس ام اس دوم دلم برای موهایش که هنوز سیاه بود تنگ شد. برای حرف زدن شل و وارفته اش که انگار توی دهنش پر از ماست است تنگ شد. برای آن انگشت های بی تناسبش که ابتدای نازک و انتهای کلفتی داشتند، تنگ شد. اما راه هرگونه تماس بسته شده بود. چاره ای نبود. چه کار می توانستم بکنم یا چه احساسی می توانستم به او داشته باشم وقتی در تنگنا، گیریم نیمی اش غیرواقعی و زاده توهّم و ترس خودم، رهایم کرده بود. من را؛ منی که نیمی و شاید تمام انگیزه ام از آمدن به ایران دیدن او بود.

۲

بهرام را از سال شصت و پنج می شناختم. یکی از سه پسر گرایش کودکان استثنایی دانشکده علوم تربیتی بود. دو پسر دیگر ازدواج کرده بودند و فقط بهرام زن نداشت. بقیه دختر بودیم. یکی از یکی زشت تر. زمخت ترینمان هنگامه بود که از پسر و دختر اسمش را گذاشته بودیم قمرخانم. برای هر اعتراضی به استاد و رئیس دانشکده و حتی به انجمن اسلامی او را می انداختیم جلو. با این بهانه که «صدای تو رساتر و تاثیرگذارتر است.»
صدایش رساتر بود. تاثیرگذار هم بود اما تاثیرش در انزجاری بود که در شنونده ایجاد می کرد و از استاد و دانشجو زود اعتراض او را بررسی می کردند تا آن صدای گوشخراش آزار دهنده ساکت شود.
چند وقت پیش با بهرام خاطرات دانشکده را مرور می کردیم. بیش تر او دوست داشت حرف بزند. آدم نوستالژیکی بود و از هر اتفاقی دو ساعت می گذشت برایش نوستالژیک می شد. من را دوست نداشت. منِ دیروز را دوست داشت و برایش جالب بود. فردا که می شد منِ روز قبل را دوست داشت. برای همین هی از دانشکده و بر و بچه ها و کارمندها و سنگ و آجرش حرف می زد. این آخرسری هم که با هم رفتیم رستوران مکزیکی انگار که بخواهد چیز مهمی بگوید از آن طرف میز به طرفم خم شد و پرسید: «تازگی ها رفته ای دانشکده؟»
پرسیدم: «چطور؟»
مکث کرد و دست آخر گفت: «چند روز پیش کتاب های درسی ام را بردم دادم کتابخانه دانشکده. به نظر تو سقف دانشکده همیشه این قدر کوتاه بود؟ آن موقع ها روشن تر نبود؟ بزرگ تر نبود؟ تمیزتر نبود؟ رمانتیک تر نبود؟»
وسط حرفش نمی پریدم تا خود صبح «نبود نبود» می گفت.
گفتم: «شاید آن موقع ها تو کوچک بودی، تاریک بودی، سقف فکری ات کوتاه بود...»
گفت: «باز هم بگو. این نکته ای است که من به آن توجه نکرده بودم.» و همان طور که از فشار تفکر پیشانی اش چروک های عمیق افتاده بود منوی غذا را دور از چشم هایش گرفت اما باز هم نتوانست بخواند. برای همین بی آن که نظر مرا بپرسد برای من و خودش تاکو سفارش داد. شاید فکر کرده بود من هم پیرچشمی دارم و نمی توانم منو را بخوانم. اما یادآوری کردم که هم چهار سال از او کوچک ترم و هم خانوادگی دیر چشم هایمان پیر می شود. آن وقت نمی دانم دلم برای پیرچشمی اش سوخت یا می خواستم دلش را به دست بیاورم. شاید هم دهن لقی قدیمی ام عود کرده بود که به او گفتم: «هنگامه را که یادت هست؟»
سرش را تکان داد. چون دهانش پر از نان خشک و کاهوی ریز شده بود. به تردید افتادم ادامه بدهم یا نه. گفتم: «خبر داشتی عاشقت بوده؟»
با دهان پر گفت: «نه!»
تعجبش سر حالم آورده بود. ادامه دادم: «حتما این را هم نمی دانستی که با شهناز به هم زد، چون شهناز هم یک جورهایی عاشقت شده بود!»
بعد از پانزده سال از این که می شنید دو تا دختر عنتر از او خوششان می آمده علنا لذت برد. اما گفت که هیچ وقت متوجه نشده و چه بهتر که متوجه نشده وگرنه احترام به عشق و عاطفه هنگامه باعث می شده نتواند در توطئه دسته جمعی پسرها، وقتی هنگامه به ناهارخوری دانشکده می آمده، شرکت کند و مثل آن ها با قاشق به لبه بشقاب بزند، یعنی که «ساکت، قمرخانم دانشکده دارد می آید.»
گفتم: «پس معنی سنفونی قاشق ها این بود؟می دانی دخترها چقدر به هم گفتند پسرهای این دانشکده را انگار سوار وانت کرده و یکراست از دهات آورده اند این جا. فکر می کردیم هیچ کدامتان نمی توانید بی سر و صدا غذا بخورید و اولین بار است که قاشق دستتان گرفته اید!»
گفت: «آن روزها وقت برای دوست بازی نداشتم. خیلی بی پول بودم و نمی خواستم از پدرم پول بگیرم. بیش تر وقتم را تدریس می کردم. مگر یادت نیست که خیلی کم می آمدم سر کلاس!»
گفتم: «نه بابا، جز هنگامه و شهناز کی حواسش به تو بود ببیند می آیی کلاس یا نه!»
خندید. گفت: «فقط با یکی از دخترهای گرایش مدیریت دو بار رفتیم بیرون ناهار خوردیم. دختره خیلی می ترسید. از همه چیز می ترسید. از این که انجمن اسلامی بفهمد. از این که پدر و مادرش بفهمند. از این که دوستانش، رفتگر محله، باغبان خانه بالایی و همسایه ها و حتی خودش بفهمد می ترسید. یک جور خاصی از همه چیز واهمه داشت. همه اش می گفت: باور نمی کنم با پسری دوست شده ام. من؟ دوست پسر؟ وای اگر کسی بفهمد.` حوصله ام را سر برد. سر نبرد. ولی وقتش را نداشتم. از این که بگذریم دختره ذره ای وجدان اخلاقی انسانگرا نداشت.»
پرسیدم: «چی نداشت؟»
اول صدای خرد شدن کاهو از لای دندان هایش بلند شد و بعد گفت: «این رستوران های ایرانی تنها چیزی که از تاکو فهمیدن کاهوی فراوان است. احساس یک بزغاله را دارم.»
خندیدم و گفتم: «کدام روان شناسی بود که می گفت بین بصیرت نفس و شوخ طبعی ارتباط نزدیکی وجود دارد! پرلز؟ یونگ؟ آلپورت بود.»
دوباره پرسیدم: «گفتی دختره چی نداشت؟ یا چی داشت؟»
با نوک زبان کاهوهای روی دندان ها و لثه اش را جمع کرد و یکجا قورت داد. گفت: «این که چی داشت، خوب همان چیزهایی که همه دخترها دارند. اما چیزی که نداشت وجدان اخلاقی انسانگرا بود. قدرت های بیرونی هدایتش می کردند. وجدان اخلاقی اش قدرتگرا بود. خانواده. حکومت. دوستان. خودش از درون هدایت نمی شد. شخصیت سالم این طوری نیست دیگر. قبول داری که؟»
گفتم: «ای بابا. چقدر سخت می گیری. دختر نوزده ـ بیست ساله را چطوری داری نقد می کنی؟ بی رحمی است به خدا.»
دور دهانش را با دستمال سفره لیمویی رنگ رستوران پاک کرد و گفت: «بگذار به حساب زیاده روی های اوایل انقلاب. هر کی را می دیدی یک جوری داشت چیزی را از حد به در می کرد. من چرا از حد به در نمی کردم؟»
خندید و به من نگاه کرد ببیند من هم می خندم یا نه. داشتم کمی می خندیدم که بی برو برگرد به حرف های او ربطی نداشت و میمیک صورتم بود در موقعیت های خاص.
ادامه داد: «دخترها با پوشش و نجابت اغراق آمیز زیاده روی می کردند و پسرها با نگاه نکردن به نامحرم در حد یک نابینا. رئیس دانشکده با زیاده روی در خدمت به خلق خدمت به خداست و بالعکس. استادها با زیاده روی در نمره ندادن به دانشجوها. انجمن اسلامی در کشیدن باریک ترین و کوتاه ترین موها از ماست استادهای قبل از انقلاب. عروس و دامادها در ازدواج های بی خرج و مخارج مسجدی.»
بعد درست توی چشم هایم خیره شد و پرسید: «زیاده روی تو چی بود پروین؟»
گفتم: «زیاده روی من را ول کن. دختره کی بود؟»
اما فوری فکر کردم شاید خیلی دوست دارد بداند و نمی خواستم برای کوچک ترین چیزی منتظرش بگذارم. گفتم: «زیاده روی من در کفش خریدن بود. نه این که پسرها موقع حرف زدن سرشان را می انداختند پایین و کفش های آدم را نگاه می کردند، من هی کفش می خریدم. رنگ و وارنگ. پاشنه بلند و پاشنه کوتاه. اسپورت و مجلسی. ایرانی و خارجی. حالا که به آن روزها فکر می کنم می بینم که این کار اشتباه بود. من با کفش هایم پسرها را گیج و ویج می کردم. اگر از اول تا آخر ترم یا تا پایان سال تحصیلی یک جفت کفش می پوشیدم شاید زودتر از این ها ازدواج می کردم. پسرها، دخترها را از روی کفش هایشان می شناختند. مگر نه؟ حالا همه اش به آن پسرهایی فکر می کنم که گمم کردند. فکرش را بکن آن پسرهایی که عاشق من شده بودند و روی زمین، لای خاک و خل دانشکده دنبالم می گشتند و پیدایم نمی کردند.»
آهی مصنوعی کشیدم و ادامه دادم: «چه اشک هایی که برایم ریخته نشد.»
یک قاشق ماست موسیر خوردم و مزه دهانم که عوض شد ادامه دادم: «آن وقت می دانی چی شد؟ من کم کم شهوت کفش پیدا کردم. دیگر نه برای جلب توجه پسرها، برای خودم. خرید کفش نیمی از مناسک شخصی من شده است. چیزی مثل رفتن به زیارتگاه، تسبیح انداختن، مسواک زدن حتی.»
دیدم بدجوری دارد نگاهم می کند. پرسیدم: «نمی دانستی؟ خبر نداشتی؟»
دستش در نیمه راه دهانش متوقف شد و پرسید: «چطوری؟ مگر می شود یک جفت کفش را به رختخواب برد؟ مگر، خوب، اعضای تناسلی کفش ها کجاست؟»
دیگر خنده نه به من امان داد و نه به خودش. ما، هی خندیدیم و با چشم های آبدارمان به هم نگاه کردیم. هر کی توی رستوران بود به ما نگاه می کرد. حالا زیرچشمی یا علنی و واضح! بعد من دور چشم هایم را با دستمال کاغذی پاک کردم مبادا ریمل هایم پایین ریخته باشد. که ریخته بود و دستمال سیاه شد. همان طور که دستمال را مچاله می کردم پرسیدم: «دختره کی بود؟ من می شناسمش؟»

نظرات کاربران درباره کتاب شروع یک زن

خیلی بد. بی ربط و سطحی. مخصوصا درباره امام زمان و فمنیست. اصلا خوشم نیامد.
در 2 سال پیش توسط خاطره خلیلی
من اصلا کتاب رو دوست نداشتم. روایتی از زندگی یک زن که هیچ چیزش نکته جالب توجهی از دید من نداشت
در 2 سال پیش توسط مریم اکبری
زیاد خوشم نیومد، ابتدا یا انتهای خاصی نداشت، هیچ نوع گره ای توش نبود
در 2 سال پیش توسط sab...an7
یه رمان قشنگ، جذاب با داستان سرایی فوق العاده رمانی که شاید جذابیتش برای کسانی که عشق توی دانشگاه را تجربه کرده اند دو برابر هم شود از خوندنش لذت برم، هرچند انتظار نداشتم بعضی جاها وارد فازها و نظرات مذهبی و تشیع بشه ولی داستان و نگارش متن اونقد جذاب بود که به راحتی از کلیشه های مذهبی میتوان گذشت و از موضوع داستان لذت برد
در 2 سال پیش توسط باسط ثانی
سبک نگارش خانم کلهر رو دوست دارم. قشنگ بود اما قضیه امام زمان ربطش به ماجراهای زن داستان چی بود؟
در 2 سال پیش توسط پروین خواجه دهی
این چی بود!!! فیدیبو جان، بعضی کتاب ها رو هیچ وقت روش تخفیف نزن. همون تو خماری نخوندش بمونیم بهتره!
در 2 سال پیش توسط parisa
اصلا توقع نداشتم به رمان بی ارزش بخونم اونم از خانم کلهر... برای این سیستم ک نویسنده های جوون خوش قلم رو آنقدر بهشون سخت میگیره و نویسنده های معروف، چرت نویس رو آنقدر تحویل میگیره، واقعا و عمیقا متاسفم
در 1 سال پیش توسط sara ir
کتاب خوبیه،اما چرا اینجوریه!!اصلا ثبات نداره،از یه موضوع میپره به یه موضوع دیگه.کلا فمنیست و امام زمان بهم ربطی ندارن.از آشنایی بهمن یهو میره به خواب فروزان ثبات نداره
در 2 سال پیش توسط ned...7mt
خیلی بیخود بود بدون شخصیت پردازی بدون سیر مشخص داستانی بدون تعلیق واقعا بیخود نمیدونم چرا فیدیبو این کتاب رو به من پیشنهاد داد
در 1 سال پیش توسط mar...188
فمینیسم به شکل خیلی سطحی و با دیدگاه یک زن عام در این کتاب نمایش داده شد در حالی که شخصیت اصلی داستان یک کارشناس ارشد روان شناسیه.اما در کل چون ما کتاب هایی که درش شخصیت های زن داستان آزاد از قید جامعه و در تنش با قضاوت ها و بازخوردهای جامعه باشن کم داریم.از حیث جامعه شناسی زنان قابل ارزش گذاری و جالبه.
در 2 سال پیش توسط ندا نجابتی