فیدیبو نماینده قانونی ترفند و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب گاو در اساطیر و حماسه‌های ایرانی

کتاب گاو در اساطیر و حماسه‌های ایرانی

نسخه الکترونیک کتاب گاو در اساطیر و حماسه‌های ایرانی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب گاو در اساطیر و حماسه‌های ایرانی

جلوه‌­های حضور این اسطوره در آیین­ها و ادیان باستانی، ادوات و آلات سلطنت (تخت و گنج پادشاهی)، نقش­آفرینی در نوید ظهور منجی و یاریگری انسان­ها و حیوانات مظلوم، آفرینش شخصیت توأمان انسان ـ گاو در کاخ شاهی به نشانه آفرینش هم­سوی این اسطوره با بشر نخستین، حضور آن در حکومت­ها نه تنها به شکل ادوات جنگی مثل گرز و درفش، بلکه در حفظ تمامیت ارضی و در قالب پاسبانی هشیار که یابنده مرزهاست و مباهات پهلوانان و سلسله­های پادشاهی به حضور نام او در جوار نام خاندان خود، همگی نمود موهبت­هایی است که در قالب این اسطوره آشکار شده است. شناساندن نمودهای این اسطوره ارزشمند در شعر حماسی تلاشی برای آگاهی از خاستگاه و فلسفه مقدس آن است. اسطوره­ای که طی سالیان دراز در سنگ نگاره­ها و آثار دیگر به یادگار مانده و بیانگر این حقیقت است که اسطوره درگذر تاریخ همیشه زنده است و با مردم و فرهنگ آن ملت زندگی می­‌کند­­. پیوند این ­اسطوره با انواع­ دیگر ­ادبی (عرفانی­، غنایی و تعلیمی) توجیهی دیگر بر جاودانگی اسطوره­‌هاست که نباید فارغ از معنایشان بررسی شوند. در حقیقت­، فرهنگ ­بشری با اسطوره زاده ­است و همچنان در روان آدمیزادگانِ اکنون و آینده به حیات­ خود ادامه می‌دهد­.

ادامه...
  • ناشر ترفند
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.55 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۵۱ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب گاو در اساطیر و حماسه‌های ایرانی

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

سخنی با خواننده:

اسطوره آیینه­ای ­ازلی است که خود را در آن می­بینیم. الگویی از باورها و یکی از ثابت­های ابناء­­ بشر و رویدادهای شنیدنی که پیش از تاریخ­ مکتوب اتفاق افتاده­ است. اسطوره، پدیدآورنده بخشی­گسترده و گران ­ارج از ادب­ جهانی است که در بخش بندی­های­ ادبی حماسه خوانده­ می­شود.
حماسه ستیز ناسازهای اسطوره­ای را می­پروراند و حماسه­های ­راستین زاییده اسطوره­ها هستند. اساطیر دنیای تجلی ایدئال­ها، حقیقت­ها و ارزش­های مطلق یک دوره، یک قوم یا اصولاً نوع بشر است و نخستین شکل علم فرضیه ­پردازی درباره چگونگی پیدایش­ جهان و الگویی از باورهاست که زمینه اخلاقی دارند و به زندگی معنا می­دهند.
راهیابی اسطوره ­گاو به حماسه­های ­ایرانی و جاودانه­ شدن در جامه شعر­ و ادب، تصویری از باورها و معتقدات دیرین ایرانی را درباره انسان و گیتی ارائه می­کند. اسطوره ­گاو نه ­تنها در آیین­ها و منابع­ معتبر ­­دینی بلکه در فرهنگ ­اساطیر­ ملل­ مختلف از کهن­ترین جلوه­های اساطیری است و در شعر و ادب ­فارسی به ­ویژه بخش­ حماسی که گویای شکل­گیری تمدن ­ایران است به انواع­ مختلف نقش­ آفرینی نموده ­است(۱).
گاو در اسطوره­های ایرانی به گفته «آلبرت­جی­کارنوی» اسطوره­­شناسی که به بررسی تطبیقی اسطوره­های ایرانی پرداخته­ است نمادی از نبرد نور و تاریکی و خوبی و بدی است. این گاو است که با شیر خود فریدون را می­پروراند که بنیان­گذار پادشاهی­ ایرانی است و به نهادی از قدرت­گیری دوباره نور و خوبی در برابر تاریکی و بدی تبدیل ­می­شود. روانشناس برجسته «کارل­گوستاویونگ» در کتاب «قهرمان» خود ضمن تحلیل روانکاوانه قربانی­گاو به دست ­میترا در فرهنگ ­ایرانی، آن را نشانی از قربانی­کردن جسم و شهوت برای دستیابی به تعالی­ روح و یکی ­شدن با روح­ آفرینش می­داند.
اسطوره­ها تاریخ داستانی ملل گذشته، بازگوی مختصات فکری، نگرش­های اعتقادی و بازتاب آرزوها و خواسته­های آنان است. در قرون متمادی اسطوره مقدس گاو در افکار و نمودهای زندگی بشر باستانی ظهور می­یابد و برشمردن این جلوه­ها و روشن­نمایی­ها بار خرافه­پرستی را از دوش انسان نخستین بر می­دارد.
جلوه­های حضور این اسطوره در آیین­ها و ادیان باستانی، ادوات و آلات سلطنت (تخت و گنج پادشاهی)، نقش­آفرینی در نوید ظهور منجی و یاریگری انسان­ها و حیوانات مظلوم، آفرینش شخصیت توامان انسان ـ گاو در کاخ شاهی به نشانه آفرینش هم­سوی این اسطوره با بشر نخستین، حضور آن در حکومت­ها نه تنها به شکل ادوات جنگی مثل گرز و درفش، بلکه در حفظ تمامیت ارضی و در قالب پاسبانی هشیار که یابنده مرزهاست و مباهات پهلوانان و سلسله­های پادشاهی به حضور نام او در جوار نام خاندان خود، همگی نمود موهبت­هایی است که در قالب این اسطوره آشکار شده است.
شناساندن نمودهای این اسطوره ارزشمند در شعر حماسی تلاشی برای آگاهی از خاستگاه و فلسفه مقدس آن است. اسطوره­ای که طی سالیان دراز در سنگ نگاره­ها و آثار دیگر به یادگار مانده و بیانگر این حقیقت است که اسطوره درگذر تاریخ همیشه زنده است و با مردم و فرهنگ آن ملت زندگی می­کند­­.
پیوند این ­اسطوره با انواع­ دیگر ­ادبی (عرفانی­، غنایی و تعلیمی) توجیهی دیگر بر جاودانگی اسطوره­هاست که نباید فارغ از معنایشان بررسی شوند. در حقیقت­، فرهنگ ­بشری با اسطوره زاده ­است و همچنان در روان آدمیزادگانِ اکنون و آینده به حیات­ خود ادامه می دهد­...

مقدمه

اسطوره کلمه­ای معرب و از واژه یونانی «هیستوریا» به ­معنی جستجو، آگاهی و داستان گرفته شده است. برای بیان مفهوم اسطوره از بازمانده واژه یونانی «میتوس» به معنی شرح، خبر و قصه استفاده شده­ است.
حوادثی که در اسطوره نقل می­شود همچون داستان­ واقعی به واقعیت­ها برگشت می­یابد و منطق ­خاصی را دنبال ­می­کند. آنچه­که اسطوره در حوادث ­تاریخی روایت می­کند و مهم است صحت­ تاریخی آنها نیست بلکه مفهومی است که شرح این داستانها برای معتقدان آنها در­ بر­ دارد و دیدگاه­ آدمی را نسبت به خویشتن، جهان و آفریدگار بیان می­کند(۲).
اساطیر باقی­مانده از ایرا­ن­­­ باستان که از طریق روایات­ کهن به­ ما رسیده ­است بخشی از فرهنگ­ متعالی ایرانیان اولیه در عهد باستان را تشکیل می­دهد که خاستگاه آن به هنگامی می­رسد که نژاد هند و ایرانی در آسیای ­مرکزی ساکن هستند و هنوز به ایران­ویچ یا فلات کنونی کشورمان مهاجرت نکرده اند (علت قرابت اسطوره­های هند و ایرانی)­.
پیدایش اسطوره­ها در تمام نوع ­بشر عمومیت­ دارد چرا که نگرش ­اسطوره­ای نخستین تلاش­ منسجم و شکل­ یافته آدمی برای شناخت و تسلط بر طبیعت­ بیرونی و درونی بود. از دیدگاه اسطوره­شناسان تنها بر روایات ساختگی و شاعرانه نمی­­­نگریم بلکه بر جهان­­بینی و دریافت گذشتگان از آفرینش، انسان، جامعه و خدا نظر می کنیم. اینکه می­بینیم ملل­ مختلف اسطوره­های ­مشترک دارند به ­علت وجوه­ مشترک انسانهاست که در اساطیرشان منعکس است­.
«میرچا الیاده» در تعریف اسطوره می­گوید: "داستانی قدسی و مینوی است که کارهای نمایان خدایان و موجودات فوق­ طبیعی یا نیاکان فرهنگ­­آفرین را که در ازل، زمان­ بی­آغاز یا زمان بی­زمان روی­داد­ه­ است حکایت می­کند. بنابراین اسطوره روایت پیدایش­جهان، جانوران، گیاهان، نوع ­بشر، نهاد، آداب ­و­­ رسوم و علل ­خلق ­آنها و کلاً شرح ­آفرینش­کائنات است(۳)."
و اما دیدگاه دکتر شریعتی در تعریف اسطوره: "مجموعه­ای از نمونه­های عالی هر احساس، نمونه­های عالی هر تقدس و نمونه­های عالی هر جمال ­زیبای ­مادی و معنوی است. پس اسطوره نمونه ­سازی می­کند اما آنچه­ هست؛ نیست، آنچه باید باشد، است(۴)."
در اساطیر آنچه­ که­ به­ عنوان توتم یاد می­شود روح­ جد­­ قبیله است که در یک حیوان یا گیاه حلول­یافته و باعث ­پرستش­آن می­شود. مثل گاو در میتولوژی ­ایرانی که از یک ­طرف رود ­سیحون یک ­نی سبز می­شود و در طرف ­دیگر هم یک­ نی و از یک ­طرف آن گاو و از طرف ­دیگر کیومرث(۵) بیرون می­آید. بنا­بر­این گاو و کیومرث همزادند و این توتمی می­شود برای آریاییها که مجموعه دستگاه ­خدایان، نظام یک ملت و طرز تشکیل و رابطه خانواده­ها و نژادهای ­داخلی را که در یک نژاد بزرگ تحقق می­یابند توجیه می­کند(۶).
گاو به­ عنوان یکی از مظاهر ­توتمیسم در فرهنگ ­اسطوره­های ­ملل و حماسه­های ­ملی ما نیز به چشم می­خورد. حیوانات نه­ تنها در اسطوره­های­ ایران بلکه در اسطوره های همه ملتها از سویه نمادین و بنیادینی برخوردارند و در معمای گرایش های ­توتمی و تصویر انسان و جانور در­هم می­آمیزند(۷).
گاو در میان سایر حیوانات از وجهه اساطیری قویتری برخوردار ­است و در ادامه تحول اسطوره­های ­هند و اروپایی و آریایی در داستان آفرینش­جهان ایفای­ نقش می کند(۸). این جانور به دلیل نقش ­بنیادی و جایگاه ویژه­اش در زندگی ­انسان ­باستان مورد توجه ­جدی ملت­های­کهن قرار گرفت و بر همین اساس اسطوره­ها و باورهای متعددی پیرامون موجودیت ­آن پدید­آمد. اسطوره­هایی همچون: گاو نخست­آفریده، گاومیترا، گاو زمین، گاو ­فلک و...
گاو یکتا­ آفریده در بندهشن پنجمین ­مخلوق ­هرمزد است. به نظر مرحوم استاد­ بهار؛ گیاه، گاو ­­­نخستین و کیومرث نمونه­های ­نخستین و منشا گیاه، چهارپا و مردم بودند نه گیاه و چهارپا و انسان ­واقعی(۹).
در مصر باستان گاو ­نر بیش از سایر خدایان (از میان حیوانات) منزلت دارد. در اساطیر­چین نیز ورزاو یا ورزه­گاو به ­سبب ارتکاب ­خطا توسط فرمانروای آسمان به زمین تبعید و مجبور به شخم­ زدن می­شود. تقدس­ گاو در اساطیر­چین از فرهنگ­ هند مایه می­گیرد(۱۰) و در اساطیر ­ایران از نشانه­های توتم­ پرستی است، چنانکه اجداد­­ فریدون همه نام گاو برخود دارند­. همچنین در شاهنامه دایگی و حضانت ­فریدون به گاو واگذار می­شود­.
واژه گاو در اوستا علاوه ­بر ­معنی ­معمول، به­ صورت اسم­ جنس بر همه چارپایان ­مفید اطلاق می­گردد­. در فرهنگ ­زرتشتی هنوز لغت گاو بر سر یک دسته از اسامی جانوران از قبیل گاو­میش، گاو­گوزن، گاو­گراز و گاو­ماهی دیده می­شود­.
در ایران ­باستان ­گاو در میان ­چارپایان از همه مفید­تر تلقی می­شد. گاو­ نر یا ورزا عمل ­زراعت و شخم زدن را بر عهده داشت و در زندگی­کشاورزی آن ­روزگار برای انسان یاری بسیار گرانبها به ­شمار­ می­رفت. درگردونه­کشی و بارکشی نیز از این حیوان استفاده می­شد. پس شگفت ­نیست­ که گاو در آیین ­مزدیسنا بسیار معزز باشد و از فرشته­ نگهبان آن امداد خواسته­ شود و روز چهاردهم­ ماه به­ نام او به «گوش روز» موسوم گردد. شاید به ­همین ­دلیل است که در گاتها قربانی­ گاو در مراسم ­مذهبی منع شده ­است(۱۱).
در زبان­ هند ­و ­­اروپایی گئو (Geo) به­ معنی زمین و نیز به ­معنی زندگی و حیات ­است. از همین­ ریشه امروز واژه­های متنوعی داریم: گاو، گیاه، گان، گیان، جان، گیهان/ جهان(۱۲)و... حتی در نام گیومرث از اصل­ اوستایی­گیومرتن (Gayomarthan) زنده میرا؛ در پهلوی گیوک­مرت و بعدها کیومرث این واژه را می­بینیم. در اوستا «gava: gav» لقبی برای سرزمین ­سغد می­باشد­. در فرگرد اول وندیداد در میان۱۶کشور مزدا­­ آفریده، همین ­لقب آمده ­است. حتی درهند قدیم گوتر (gotar = گاوتر، گاو بهتر) اسمی محبوب بوده­ است­.
گاو در فرهنگ ­اکثر ملل دنیا مرکز ثقل شئون گوناگون زندگی به شمار می­آمد. اوقات روز به «آغاز چرای گاوها، یوغ­نهادن بر آنها و از یوغ رها­کردن آنها» تقسیم ­می­شد. حتی واحد اندازه­گیری چاله­های آب براساس رد سم­ گاو بود. بعلاوه از پی گاو زه­ کمان می­ساختند و پوست­آن چون چرم امروز استعمال داشته­ است.

تحقیقات ایرانشناسی،گاو­برمایه گرز­گاو­سر: ۱۲۶

فصل اول

***
اسطوره گاو در:
بخش ۱. اساطیر آفرینش
بخش ۲. جلوه­های آفرینش
بخش ۳. اساطیر ملل
بخش ۴. قبل از اسلام (آیین مهر و آیین زرتشت)
بخش ۵. جشن­ها و آیین­ها
بخش ۶. اسطوره­های ایرانی:
گاو نخستین (اوگدات) * گاو سروو
گاو مرزیاب * گاو مرزیاب و آرش­کمانگیر * گاو سرسوک/هدایوش
گاو ورزا * گاو هجر * گاو بالدار * گاو و ماه­پیشانی
بخش ۷. بعد از اسلام (قرآن)
***

بخش ۱: اساطیر آفرینش

هستی بنا­­ بر گوهر­­ خود خواستار بودن و ماندن یعنی ­هست­بودن است و با نیستی جدایی بنیادین دارد و با آن پیکار می­کند تا خود جاودانه شود. «هستی ناب» نیکی یا اهورامزداست که تنها از راه تحقق و تجسم خویش یعنی چهره­مند شدن و آفرینش بر نیستی پیروز می­شود. او برای آفرینش­ گیتی و فراز آن به­سوی کمال و سامان بخشیدن به جهان و اداره آن والاترین مینوهای مینوی خویش را می­آفریند(۱۳).
در اسطوره آفرینش ­ایرانی، اورمزد(۱۴) منشا جاودانی و دانای کل، روحی بدون­جسم اما دارای وجوه مذکر و مونث است. در آفرینش پیکرهای ­جسمانی؛ پدرمان و در آفرینش ­هستیِ روحی؛ مادرمان است. همه موجودات­ زنده را او آفرید و چون­ روح است. آخرین آفرینه­های او «گیومرتن» نخستین انسان و «گاو» اوست. از آنجا که آنها مستقیماً از دست سرور ­دانا بیرون­آمدند، گیومرتن مانند خورشید و گاو مانند ماه می­درخشد(۱۵).
آفرینش به شش ­مرحله که ابتدا جنبه ­معنوی و مینوی دارد و هر مرحله آن سه هزار سال به طول می­انجامد، تقسیم می­شود. ابتدا بین اهریمن و اهورامزدا نزاعی برسر سلطنت­ جهان روی می­دهد که با خواب ­اهریمن این نزاع به آخرین ­دوره از زمان موکول می­شود. اهورامزدا در دوره دوم ­آفرینش، گیتی را در شش نوبت خلق می­کند. در هر نوبت یک­ موجود یا مخلوق به ­عنوان نماینده آن­گروه خلق می­شود. این اعتقاد گویی آفرینش­ شش ­روزه خداوند را در قرآن یادآوری می­کند.
اگر آفرینش هستی را طبق روایات اوستا بازنگری کنیم، اسطوره ­مقدس­گاو در نقاب­های ­شخصیتی گوناگون و مثبت چهره می­نماید که پس از بیان نقشها ارزش وی در چرایی ­آفرینش برجسته می­گردد. اهورامزدا آسمان را روشن، پهناور و به دیدگاه انسان ­باستانی به ­صورت سنگ، الماس، فلز و... می­آفریند و نمونه برتر انسان را با آفرینش کیومرث (زنده میرا) رقم می­زند. این موجود کهن نماینده کامل انسان­هاست و لقب «اَهلَو = Ahlaw» دارد و در کنار سایر پیش­نمونه­های آفرینش ظهور می­یابد.
از طبقه حیوانات هم یک موجود به نام «گاو ایوکداد» یا «ایوداد» که در معنای یکتا آفریده است، در سوی دیگر رودخانه مقدس «وه­دائیتی Vah Daeiti» خلق می­کند. این آفرینش همزمان با خلق کیومرث در سوی دیگر این رودخانه صورت­ گرفت و این حیوان برای یاری­ رساندن او به مجموعه ­کیهانی دعوت شده­ بود.
این اولین ­باری است که در خلق موجودات ­هستی، نام گاو که منتخب طبقه حیوانات است بر پهنه ­زمین مطرح می­شود. او در اصل، وجودی ­نخستین است که روزگاری در آغاز از سوی خداوند ویژه­ای به نام «گئوش تشن Geoshtashan» یعنی آفریننده گاو پدید آمد. بی تردید هدف از آفرینش گاو را در منفعت رساندن و حمایت کیومرث می­توان خلاصه­کرد.
طبق روایات ­اسلامی و غیر ­اسلامی هنگامی­که آدم از بهشت هبوط می­کند خداوند برای حمایت و پشتیبانی او گاوی می­آفریند تا آدم را در تهیه غذا و کشت و زرع یاری رساند. جالب است که بیشترین ارزش نمودی این حیوان در نقش حمایت و یاوری انسان بوده ­است. سرانجام این گاو با حمله اهریمن بیمار می­شود و چشم از جهان فرو می­بندد. روان­گاو (گوشورون) از اهورامزدا ظهور مردی را که حامی حیوانات باشد خواستار می­شود. سپس از هریک از اعضای گاو نخستین پنجاه­و­پنج نوع غله و دوازده نوع گیاه­ شفا بخش می­روید. این رستنی­ها شکوه خود را از گاو نخستین می­گیرند. از نطفه او یک جفت گاو نر و ماده پدید می­آید و به دنبال آن دویست­ و­ هشتاد ­و دو جفت از هر یک از حیوانات روی زمین ظاهر می­شوند(۱۶).
"گویند چون گاو یکتا­­ آفریده در­گذشت بر دست راست و کیومرث بعد از آنکه درگذشت بر دست چپ افتاد. گوشورون که روان گاو­ یکتا­ آفریده است از تن گاو بیرون آمد و پیش گاو بایستاد. چونان یک­هزار مرد که به یکبار بانگ کنند به هرمزد گله کرد که­­: تو سالاری آفریدگان را به که هشتی که زمین را لرزه در افتاد و گیاه خشک و آب آزرده شد؟ کجاست آن مرد که گفتی می­آفرینم تا پرهیز بگوید؟ [منظور زرتشت است] هرمزد گفت: بیماری گوشورون! از آن اهریمن بیمار گشته­ای وکین دیوان را [برخود] هموار کرده­ای. اگر آن مرد را در این زمان می­شد آفرید این ستمگری اهریمن نمی­بود.
گوشورون همچون ستاره فراز رفت و گله کرد تا به ماه و بعد خورشید رسید. پس فروهر زرتشت بدو نموده ­شد. گوشورون خرسند شد و پذیرفت که «دام را بپرورم» یعنی در آفرینش دوباره چهارپا به جهان همداستان شد(۱۷)."
در نبرد آفریدگان گیتی به مقابله اهریمن در مرحله ­چهارم سخن از درختی به نام «گوکرن» می­رود که در اوستا ظاهراً به ­معنای گاوشاخ است. نام درختی افسانه­ای در دریای فراخکرد و از آن در تفسیرهای پهلوی به هوم ­سپید یاد شده ­است، «ماهی کرهKara» از آن پاسداری می­کند و محتملاً با کوکنار فارسی مرتبط است. در بندهشن می­آید که هوم­ایزد اندر گوکرن است. فرشکرد­سازی به یاری آن انجام می یابدکه از پیه گاو هدیوش و هوم ­سپید خوراکی به نام انوش آرایند و همه مردم را دهند و بر اثر آن همه مردم جاودانه و بی ­مرگ شوند(۱۸).

آفرینش جهان­ مینوی

جهان ­مینوی تنها به دست آدمی و به ­یاری ­خداوند یا به­ عکس، به دست خداوند و به یاری آدمی و یا درست­تر از آن با همکاری دو­سویه خدا و انسان و یگانگی آن دو است که می­تواند گام ­به­ گام و در درازای ­زمان تحقق یابد و مادی گردد­.
هر قوم بر بنیاد خمیرمایه ذهنی و فرهنگی خویش، مینه­های(۱۹) ویژه­اش را از سپهر پیرامون می­سازد و بر بنیاد این مینه­ها زندگی­اش را سامانی نو می­بخشد و بدینگونه خود و سپهر پیرامونش را دگرگون می­نماید.
زرتشت در دورانی پدید آمد که تیره­های ­ایرانی زودتر از تیره­های دیگر، زندگی چادرنشینی و بیابانگردی را رها کردند و به زندگی کشاورزی روی آوردند. بدین­سان دین زرتشت دینی بود در راستای برانگیختن مردم به کشاورزی و بازداشتن آنها از غارتگری و باورهای نادرست با خدایان، قربانیها و خرافه­های گوناگون. او در آموزشهای فراوان خویش در «گاهان» آدمیان را به کشت و برز فرا می­خواند و از نگهداری گاو همچون سودمندترین جانور برای کشاورزی ستایش می­کند و قربانی ساختن آن را می­نکوهد(۲۰):
"از آن تو بود مینوی­ زمین (سپندارمذ) نیز از آن تو بود مینوی جانوران سودمند (گئوش تشا). آنگاه که تو ای مزدا اهورا با خرد مینوی­ات به او (جانور سودمند­=­روان گاو) راه آزاد دادی که به کشاورز گراید یا به ناکشاورز؛ پس او از میان این دو، کشاورز گله­پرور را داور درست­کردار خویش برگزید. آن پاسبان منش­نیک را­.
ای مزدا­­! ناکشاورز هر چند کوشد از پیام نیک بهره نیابد."یسنا ۳۱ بند ۹ و ۱۰
در اینجا زرتشت برانگیزاننده مردم به کشاورزی است و کشاورزی را در راستای آبادانی­ جهان و خرمی گیتی و زندگانی می­داند. پس ناگزیر گاو که مهمترین و سودمندترین ابزار کشت است نباید بیهوده کشته شود و باید با این آیین پس­ مانده پیکار کرد.
"مینوی جانوران­سودمند (روان گاو/گائوشورون) به شما گله کرد که از برای چه کسی مرا آفریدید و چه کسی مرا ساخت و به خشم، ستم، سنگدلی و زور مرا به ستوه آورد؟ مرا جز از شما نگهبان دیگری نیست. ایدون نیکی کشاورز به من ارزانی دارید." یسنا ۲۹ بند ۱
***

نظرات کاربران درباره کتاب گاو در اساطیر و حماسه‌های ایرانی