فیدیبو نماینده قانونی گروه انتشاراتی ققنوس و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب رویای آمریکایی

کتاب رویای آمریکایی

نسخه الکترونیک کتاب رویای آمریکایی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب رویای آمریکایی

ر نوامبر ۱۹۴۶ با جک کندی آشنا شدم. هر دو قهرمان جنگ بودیم، و هر دو به کنگره راه یافته بودیم. یک شب قراری چهارنفره داشتیم که برایم شب خوشی شد. آن شب دختری را اغفال کردم که حتی درشت‌ترین الماس‌ها هم چشمش را نمی‌گرفت.
او دبورا کافلین مانگاراویدی کلی بود، از سُلاله نخستین کشیش‌ها، سرمایه‌گذارها و بانکدارهای انگلیسیِ ایرلندی‌تبارِ کافلین؛ از اعقاب سیسیلی برجامانده از بوربون‌ها و هاپسبورگ‌ها؛ از خانواده کلی فقط خودِ کلی باقی مانده بود، اما توانسته بود یک میلیون را دویست برابر کند. با این اوصاف، نامِ کلی تصور وجود ثروتی کلان، آبا و اجدادی سلطنتی و ترس و هراس را القا می‌کرد. شبی که با او آشنا شدم، در ماشینم که در جاده متروک کارخانه، پشت یک تریلی در آلگزاندریای ویرجینیا پارک شده بود، نود دقیقه پرشور و حال را گذراندیم. چون کلی صاحبِ بخشی از سومین شرکت باربری بزرگ در میدوست و وست بود، با یک جو عقل هم می‌شد فهمید که برای به دست آوردن دل دخترش نباید آن‌جا و به آن شیوه عمل می‌کردم. مرا ببخشید. فکر می‌کردم برای رسیدن به مقام ریاست‌جمهوری، باید راهم را با باز کردن قفل قلب ایرلندی او آغاز کنم.

ادامه...
  • ناشر گروه انتشاراتی ققنوس
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 2.01 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۴۴ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب رویای آمریکایی

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

:این کتاب ترجمه ای است از
An American Dream
Norman Mailer
A Mayflower Paperback, 1966

۱. آرزوهای واهی

در نوامبر ۱۹۴۶ با جک کندی(۱) آشنا شدم. هر دو قهرمان جنگ بودیم، و هر دو به کنگره راه یافته بودیم. یک شب قراری چهارنفره داشتیم که برایم شب خوشی شد. آن شب دختری را اغفال کردم که حتی درشت ترین الماس ها هم چشمش را نمی گرفت.
او دبورا کافلین مانگاراویدی کلی(۲) بود، از سُلاله نخستین کشیش ها، سرمایه گذارها و بانکدارهای انگلیسیِ ایرلندی تبارِ کافلین؛ از اعقاب سیسیلی برجامانده از بوربون ها(۳) و هاپسبورگ ها؛(۴) از خانواده کلی فقط خودِ کلی باقی مانده بود، اما توانسته بود یک میلیون را دویست برابر کند. با این اوصاف، نامِ کلی تصور وجود ثروتی کلان، آبا و اجدادی سلطنتی و ترس و هراس را القا می کرد. شبی که با او آشنا شدم، در ماشینم که در جاده متروک کارخانه، پشت یک تریلی در آلگزاندریای ویرجینیا(۵) پارک شده بود، نود دقیقه پرشور و حال را گذراندیم. چون کلی صاحبِ بخشی از سومین شرکت باربری بزرگ در میدوست و وست(۶) بود، با یک جو عقل هم می شد فهمید که برای به دست آوردن دل دخترش نباید آن جا و به آن شیوه عمل می کردم. مرا ببخشید. فکر می کردم برای رسیدن به مقام ریاست جمهوری، باید راهم را با باز کردن قفل قلب ایرلندی او آغاز کنم. اما او صدای خش خش و زنگِ مار را در قلب من شنید؛ صبحِ روز بعدش پشت تلفن به من گفت که آدم پلیدی هستم، آدمی مزخرف و پلید، و بعد به دِیرش در لندن برگشت، مکانی که در گذشته گاهی به آن جا می رفت و مدتی را همان جا زندگی می کرد. آن موقع هنوز نمی دانستم غول های بی شاخ و دمی کنار گوش خانم وارث نگهبانی می دهند. حال در بازنگری گذشته می توانم با خوشحالی تمام بگویم: این اولین بار بود که تا آن حد به مقام ریاست جمهوری نزدیک شدم. (دفعه بعد که دبورا را پیدا کردم ــ یعنی هفت سال بعد در پاریس ــ دیگر نورچشمی پدرش نبود، و یک هفته بعد از این دیدارِ دوباره ازدواج کردیم. مثل هر داستانی که تعریف کردنش ممکن است ده جلد کتاب بطلبد، بهترین کار این است که با یک پرانتز قضیه را فیصله بدهم ــ کمتر از ده جلد ممکن است غیرواقعی به نظر برسد.)
بی شک جک نسبت به آن روزها تغییر کرده است، و خود من هم در خشکی و دریا سفرها کرده ام، به این سو و آن سو، اما از آن شب که قرار چهارنفره داشتیم، قرص کامل ماه را به یاد دارم، و اگر بخواهم به لحاظ پدیدارشناسی دقتِ نظر داشته باشم، آن شب که با ماشین به بالای تپه ای خاص در ایتالیا رفتم نیز ماه کامل بود، و آن شب هم که با دختری دیگر آشنا شدم باز ماه کامل بود و آن شب نیز ماه کامل.... بعضی اوقات دوست دارم فکر کنم که هنوز در جرگه روشنفکرها هستم، اما انگار دارم به گله آدم های عامی و دیوانه ای می پیوندم که به آهنگ های عامیانه گوش می دهند و بر حسب تصادف و اتفاق عمل می کنند. تفاوت واقعی میان رئیس جمهور و من احتمالاً این است که من برای ماه ارزشی فوق العاده قائل بودم، چون شب اولی که آدم کشتم، به قعر ورطه ای بی انتها چشم دوختم ــ در حالی که جک، تا آن جا که من می دانم، هرگز ورطه ای ندیده بود.
البته توهّم نداشتم و می دانستم شجاعت من به پای رشادت او نمی رسد. شجاعتم برای یک شب کافی بود. من ستوان دومی جوان، عصبی، بیش از حد پرمشغله و خشک و رسمی بودم، تازه تحصیلات در هاروارد را تمام کرده و بعد از پرینس جک، با تاخیری یک ساله فارغ التحصیل شده بودم (در دانشکده هرگز همدیگر را ندیده بودیم). با روحیه و شور و حالِ یک نوجوان وارد ارتش شده بودم (در سالن فوتبال لقبی ورزشی رویم گذاشته بودند: «رو ـ جاک»(۷) یا روجک(۸)). ورزشکاری معمولی بودم و، در کسوت دانشجو، فوق العاده باهوش:  (۹)  Phi Beta Kappa, summa cum laude ، دولت.
با این اوصاف، تعجبی ندارد که سعی داشتم میان جنوبی های سرسخت و یکدنده و مافیایی های جوانِ برانکس، دو گروه که هسته دوگانه رسته مرا تشکیل می دادند، نظم و نظام حاکم کنم؛ آن هم چنان سعی و تلاشی که در آن شبِ اول حتی مرگ هم از نظرم خوشایندتر از درگیری در اغتشاش ِ بیشتر بود. راستش دیگر برایم اهمیتی نداشت که زنده می مانم یا نه. بنابراین، وقتی همه را به بالای تپه هدایت کردم و در سی متری نوک تپه، در خطی طولانی و خطرناک زیر آتش دشمن زمینگیر شدیم و بین دو تپه که بر قلّه هر یک مسلسلی آلمانی کار گذاشته شده بود گیر افتادیم، به جبران اشتباهم چنان آماده مردن بودم که دیگر ترس هم برایم بیگانه شده بود.
زیر سرفه خشک مسلسل ها گرفتار شده بودم ــ مسلسلچی ها جای دقیقم را پیدا نکرده بودند ــ با آن حال و هوا و احساس عجیبمان زیر نور قشنگ ماه کامل، با احساسی آمیخته به ترس، هراس و استشمام بوی گور. با وجود این، احساس کردم خطر مثل فرشته ای از من دور شد، دور، مثل موجی که بر سطح دریایی آرام بلغزد و آرام و بی صدا به دل ماسه ها فروبرود، و ایستادم و بعد دویدم، از تپه بالا دویدم و به سمت راهروی امنی که احساس کردم به رویم گشوده می شود رفتم، راهرویی که بعدا بر آن مدال بزرگ شجاعت نقش شد، چون مسیری که در آن پیش می رفتم از دو طرف زیر آتش ضربدریِ آن دو مسلسل بود، و آن دو مسلسل با همدیگر می توانستند دل و جگر آدم را سفره کنند. اما مسلسل ها منقطع و ناپیوسته و ناگهانی شلیک می کردند، و من حین دویدن تفنگم را ده متری به جلو پرتاب کردم و دستانم به سمت دو جیب پیراهنم رفت تا از هر یک از آن ها نارنجکی بیرون بکشم، بعد با دندان ضامن نارنجک ها را کشیدم ــ کاری که در تمرین ها درست نمی توانستم انجام بدهم، چون به دندان هایم خیلی فشار می آمد ــ و دسته ها را آزاد کردم، فیوزها روشن شدند، ضامن ها را از دهانم بیرون انداختم و بعد نارنجک ها را ضربدری پرتاب کردم. نارنجک ها هر یک در مسیرهایی متفاوت به پرواز درآمدند و من آن قدر فرصت پیدا کردم که بایستم، برگردم و برای برداشتن تفنگی که پشت سرم جا مانده بود شیرجه بروم.
سال ها بعد ذِن در هنر کمانداری(۱۰) را خواندم و این کتاب را درست درک کردم. چون آن شب روی تپه، زیر نور ماه، من نبودم که نارنجک ها را پرتاب کردم، آن نیرو پرتابشان کرد، و پرتابش هم خیلی خوب بود. نارنجک ها پنج یا شش متریِ بالای مسلسل ها منفجر شدند، بومب، بومب، مثل ضربات متوالی و سریع بوکسورها، یک ـ دو، و ترکش یکی از نارنجک ها تکه ای از باسن خودم را برد و دردی خوشایند در بدنم پیچید، درست مثل این که دندان هایی تیز در لُمبَر آدم فروبرود، و بعد لوله تفنگم مثل آنتنی ظریف و بلند تابی خورد و به سمت سوراخی که مسلسل در آن بود چرخید، سمت راستم، آن جا بر لبه سوراخْ چشمم به صورت ملیح و بزرگ و منحوس یک آلمانی افتاد، صورت زیبای یک جوان که سلامت و لوسی و نُنُری از آن می بارید، صورتی که جا به جایش از مراقبت های عاشقانه یک مادر نشان داشت، با دهانِ هلالی شکل و منحنی اواخواهرهای جوان و خِپِل و بانمک، «سلام بر مرگ!»... و ماشه را کشیدم، انگار نرم ترین سینه نرم ترین کبوتر دنیا را لمس کرده بودم، هنوز هم گاهی وقتی دستم به سطحی نرم می خورد، یاد سینه کبوتر و آن ماشه می افتم. با شلیک تفنگ انگار ترکه ای محکم به کف دستم کوبیده شد، هوپ! و گلوله درست زیر بینی اش را سوراخ کرد و دیدم که صورتش از وسط همان سوراخ انگار به درون سرش مکیده شد؛ جوانک ناگهان شبیه پیرمردهای بی دندان، موذی و شهوت پرست شد. بعد به ناله گفت:(Mutter»،(۱۱», فریادی برخاسته از نخستین خاطرات دوران جنینی، و سپس افتاد و در خون خود غلتید، و چند لحظه بعد، به اندازه وقفه زمانیِ میان شلیک ها در سالن تیراندازی، سر و کله مرد بعدی پیدا شد، همسنگری اش، شبحی نحس و تشنه انتقام که در یک دست هفت تیر داشت و از بازوی دیگرش اثری نبود، بازویی که با انفجار از کتفش جاکن و غیب شده بود؛ و کفی که بر لبه صاف لبش ــ صاف ترین لبی که به عمرم دیده بودم ــ نشسته بود، از صادقانه بودن خشمش نشان داشت، صداقتی آلمانی ـ پروتستانی. پاپ! شلیک کردم و سوراخی در قلبش ایجاد شد و او دست کشیده ای را که هفت تیرش را با آن گرفته بود خم کرد تا روی سوراخ جدید را بپوشاند و با چهره محزون و ملول دلقک ها به زمین افتاد، انگار داخل لوله ای دراز و باریک می سرید و می رفت، و بعد من برگشتم، احساس می کردم چیزی به زخمم نیشتر می زند، توام با دردی خوش، و خونی که آزاد و رها جریان داشت، و به سمت دو نفر دیگری که از چاله ای دیگر بیرون می آمدند رو کردم، یکی شان مرد مفلوک کوتاه قد و قلچماقی بود شبیه میمون با پشتی کج و کوله، انگار پشتش چیزی چپانده بود که برایش قوز درست کرده بود و حال ترکش ها آن قوز را پشت کتفش پاره پاره کرده بودند: به سمتش شلیک کردم و طرف افتاد و نفهمیدم گلوله به کجایش خورد، حتی صورتش را هم ندیدم؛ بعد آخرین نفر، سرنیزه به دست، قد راست کرد. انگار مرا به پیشروی دعوت می کرد. از زیر کمربندش خون جاری بود. پیراهنش تر و تمیز و کلاهخودش مرتب بود، اما زیر کمربندش فقط خون بود و غضروفِ لهیده. از جا بلند شدم. می خواستم حمله کنم، انگار این بخشی از قراردادمان بود، و دست نگه داشتم، چون نمی توانستم به چشمانش نگاه کنم، حال همه چیز در آن دو چشم گنجانده شده بود، آن دو نارنجک، خونی که از رانم جاری بود، آن اواخواهر چاقالو، آن شبح هفت تیر به دست، مرد قوزی، خون، آن فریادهای جگرخراش که هرگز صدایی نداشت، همه این ها در چشمانش پیدا بود، آن چشم ها و آن نگاه را یک بار دیگر روی میز تشریح در شهری کوچک در میزوری دیدم، چشمان کشاورزی با گردن آفتاب سوخته از جاده ای طولانی و بی پایان در اوزارکس،(۱۲) چشمانی آبی رنگ، چشمانی چنان آبی و آکنده از جنون که تا دل طاق های قوسی گنبد آسمان را می کاوند، یا همان طور که یک بار در جنوب شنیدم، چشمانی که نگاهشان امتداد می یابد و به خود خداوند دوخته می شود. در برابر آن نگاه خیره متزلزل شدم، نگاهی درخشان و روشن چون یخ در زیر نور ماه، و وزنم را روی یک زانویم انداختم، بی آن که بدانم آیا می توانم پای زخمی ام را باز هم جلو بکشم و پیش بروم یا نه، و ناگهان همه چیز محو شد، حضورِ روشن و واضح آن حال و هوا، جذبه آن احساس، درست در همان لحظه که تردید کردم، آن احساس از کفم رفت، و دیگر دل جلو رفتن نداشتم، دیگر نمی توانستم به آن مردِ سرنیزه به دست حمله کنم. بنابراین، شلیک کردم. و تیرم به هدف نخورد. و دوباره شلیک کردم. و تیرم به هدف نخورد. بعد او سرنیزه اش را به سمتم پرتاب کرد. به من نرسید. طرف خیلی ضعیف بود. سرنیزه اش به جای من، به تکه سنگی خورد و صدایی بلند و پرارتعاش ایجاد کرد، درست مثل غرّش گربه ای نر که خیز برداشته باشد. بعد بین ما دو نفر بی حرکت ماند. درخشش چشمانش بی فروغ و خاموش می شد. مردمک چشمانش جمع شد، انگار منعقد و به ژله ای غلیظ تبدیل شد، مثل ماده ژله مانندی که بر مردمک سگ تازه مرده تشکیل می شود، و بعد مُرد، و بر زمین افتاد. درست مانند درختی باشکوه و باعظمت با ریشه های پوسیده. و سربازان رسته دور تا دورم را گرفته بودند و طوفانی از تیر و گلوله به دل آن دو سوراخ شلیک می کردند، هلهله می کردند، همهمه می کردند و دهانم را می بوسیدند (مسلما یکی شان ایتالیایی بود)، و مرتب به پشتم می کوبیدند. کسی که به گمانم گروهبان بود فریاد زد: «ولش کنین، زخمی شده.» احساس بازیکن هافبکی را پیدا کردم که مسیری چهل و شش متری را به موقع پشت سر گذاشته و چهل و چهار متر دیگر را هم دویده تا رکورد طولانی ترین مسیر طی شده برای کاشت توپ در مدرسه را به ثبت برساند، اما کارش درست در نقطه اوج ضایع شده، چون در حینی که به آن سوی خط پایان می دویده، توپ قل خورده و از میان دو بازویش بیرون افتاده. گل زده بودم، اما راگبی ای در کار نبود، فقط شش امتیاز آورده بودم. و آن چشم های آبی هنوز به بشره تازه حافظه ام خیره بود، و عاقبت با صدای تاپ تاپ به لرزه افتادم، موجی که از درون زخمم خیزید، مرا به عقب کشید و سرم را به میل و اختیار خود به سمت زمین کشاند. بعد صدای عربده مردی را شنیدم که گفت: «دکتر.»
مدتی بعد مرا روی برانکار از آن جا بردند، با رادیوگرافی مشخص شد که دور لگن خاصره ام شکستگی کوچکی ایجاد شده و تکه ای از استخوانم نیز مو برداشته. مرا از خط مقدم به بیمارستانی صحرایی و از آن جا به نیویورک منتقل کردند و آن جا فقط یک مدال شجاعت به من دادند و بس، و سال گذشته از من در بخش روابط عمومی ارتش استفاده شد. من هم به خوبی انجام وظیفه کردم و در نقش یک مجروح جنگی سرشناس ظاهر شدم. قهرمانی در اواسط سال ۱۹۴۴، قهرمان سرتاسر سال ۱۹۴۵، کسی که زنده ماند و حتی روز ترک مخاصمه میان ژاپن و ایالات متحده را نیز به چشم دید. فرصت هایم را به خوبی شناختم و از همه آن ها استفاده کردم. مدتی این طرف و آن طرف رفتم و با خانم روزولت(۱۳) صحبت کردم، و هر بار به انگیزه ای شرافتمندانه، و او از من خوشش آمد. ترغیبم کرد به سیاست فکر کنم. در آن سال ها چرخ دنده ها هماهنگ و منظم کار می کردند، ارتباطات و افکار، طرح و تولید. همه چیز با هم هماهنگ و همنوا بود؛ به هر حال، من موجود تُحفه و طرفه ای بودم، فراورده ای کاملاً خاص؛ من اولین روشنفکر تاریخ آمریکا بودم که مدال شجاعت داشت و در میان جمع با جذابیت و جذبه جنگجویی متواضع حرف می زد.
در دوره ای که ماشین حزبی در ناحیه نیویورک اعضایش را دستچین می کرد و من هم به ضیافت های خودمانی برای صرف ناهار با کاردینال و اسقف دعوت می شدم (اولین عالی جناب از من پرسید: «یک سوال، پسرم. شما به خداوند ایمان دارید؟» و من هم جواب دادم: «بله، عالی جناب.»)، خانم روزولت مرا به طبقه ثروتمندان پروتستان و ثروتمندان یهودی معرفی می کرد و بله، همه چیز خوب پیش رفت و آن قدر خوب پیش رفت که عاقبت نامزد کنگره شدم، و بعد از آن هم در انتخابات موفق شدم. استیفن ریچاردز روجَک، عضو دموکرات کنگره از نیویورک.
حال می توانم در مورد چرخه دقیق مراحلی که باعث شد در سال ۱۹۴۶، در بیست و شش سالگی یکی از اعضای جوان کنگره بشوم، بیشتر و دقیق تر توضیح بدهم. در مجموع، اقداماتم ارادی و حساب شده بودند، اما در آن بخش از کار که مثل بازیگران جوان نقش بازی می کردم، ماجراهایی پیش می آمدند که خودبه خودی و بدون اختیار و خواست من شکل می گرفتند. ستاره های سینمایی زیادی هستند که قلب زنانی را که هرگز ندیده اند از عشق لبریز می کنند؛ شوهران بدبخت این زن ها با مردی در رقابت اند که به او دسترسی ندارند. اما من آن گروه معدود از ستاره های سینمایی را در نظر دارم که عشاقی بزرگ با نیمرخ های زیبا نیستند، بلکه همجنس باز هستند و زندگی شخصی و خصوصی خود را دارند. آن ها مجبورند دم به دم زندگی شان را با جنون سپری کنند. و چیزی شبیه به این وضعیت در مورد من نیز صادق بود. در حالی که ارتباط جنسی برای بسیاری از ورزشکاران و قهرمانان تفریحی مداوم و بزرگ بود، من در هزارتوی خلوت و بی سر و صدای مرگ گم شده بودم. نمی توانستم سرباز چهارم را فراموش کنم. با چشمانش آنچه را در آن سو در انتظارش بود دید، و چشمانش به وضوح به من گفتند که مرگ آفرینشی به مراتب خطرناک تر از زندگی است. اگر می توانستم این طور فکر کنم که مرگ صفر است، که مرگ خلا آدمیزاد است، می توانستم در حوزه سیاست برای خودم کار و حرفه ای جور کنم. اما می دانستم که این طور نیست. همچنان بازیگر باقی ماندم. شخصیتم بر محور یک خلا و فضای تهی شکل گرفته بود. به این ترتیب، جایگاهی را که در عرصه سیاست به آن دست یافته بودم، بلافاصله رها کردم، چون در سال ۱۹۴۸ تصمیم گرفتم از حزب دموکرات جدا شوم و با پشتوانه حزب ترقی خواه نامزد ریاست جمهوری بشوم. هنری والاس،(۱۴) گلن تیلور(۱۵) و من. برای این تصمیم دلایلی داشتم، بعضی دلایلْ شرافتمندانه و بعضی کذایی، اما حال یکی از انگیزه هایم را به وضوح به یاد دارم ــ می خواستم پیش از آن که تعارض میان شخصیتِ به ظاهر قاطع و تلویزیون پسندم با عشقِ پنهان و توام با وحشتم به هلال های ماه موجب ازخودبیگانگی ام شود از عالم سیاست جدا شوم. برج و ماه اهمیتی ندارد، چون فقط در هفته ای که بدر کامل می شود می توان فهمید که عالم سیاست سنخیتی با آدم ندارد و خود آدم نیز سنخیتی با سیاست ندارد ــ البته به شرط آن که عقل آدم هنوز سر جایش باشد.
از آن زمان خیلی گذشته. همان طور که گفتم، از آن به بعد فرازها داشته ام، و صد البته فرودها، و فراز و فرودها. وارد دانشگاه نیویورک شدم، استاد روان شناسی اگزیستانسیالیستی با این نظریه قابل ملاحظه که سِحر، وحشت و ادراک مرگ ریشه های انگیزش اند؛ من شخصیتی تلویزیونی بودم، و به اصطلاح نویسنده: یک جلد کتاب پرطرفدار به اسم روان شناسی دژخیم هم نوشته بودم، بررسی روان شناسانه سبک های اعدام در دولت ها و کشورهای مختلف ــ مرگ با گیوتین، جوخه اعدام، طناب دار، صندلی برقی، کپسول گاز؛ کتاب جالبی بود. همان طور که اشاره کردم، ازدواج کرده و شوهر زنی شده بودم که کلی مال و اموال به ارث برده بود، و البته این ارتباط فوق العاده ناموفق از آب درآمد. راستش به پایان جاده ای بسیار طولانی رسیده بودم. بهتر است بگویم به انتهای کوچه. چون به این نتیجه رسیده بودم که عاقبت به آدمی ناکام و وامانده بدل شده ام.
این سال آخری برایم سال بدی بود، و به خصوص یک دوره اش واقعا بد بود؛ اعتراف می کنم برای اولین بار در زندگی ام تمایل به خودکشی را در درونم درک کرده بودم. (میل به جنایت را از مدت ها پیش در وجودم شناخته بودم.) این مسئله میل به خودکشی تلخ ترین کشفم بود. به هر حال، جنایت آبستن نوعی شور و شعف بود. منظورم این نیست که قتل و جنایت مایه سرگرمی است؛ این تنشی است که هر دم در درونتان بیش و بیشتر دهان باز می کند و به تدریج مایه بیزاری و انزجار می شود، و من زندگی با قلب آکنده از نفرت و مغزِ روبه انفجار را به قدر کفایت تجربه کرده بودم، اما در این کنش ِ مهارِ خشم خصلتی مردانه هست، کار بسیار دشواری است، مثل بردن صندوقی صدکیلویی به نوک تپه ای آهنین. به گمانم این شور و شعف ناشی از داشتن چنین قدرتی است. به علاوه، ارتکاب جنایتْ نویدبخش نوعی گشایش خاطر عمیق است؛ و هرگز هم خالی از مسائل جنسی نیست.
اما در میل به خودکشی نشانی از مسائل جنسی نیست، این تمایل منظره ای آکنده از حس تنهایی همراه با نوری پریده رنگ است و در این فضا صدایی شما را فرامی خواند، صدایی که در باد به گوش می رسد. بعضی شب ها از فرط وحشت ملول و خرد و خسته می شدم، چون صدای فزاینده موسیقیِ مجلسی را می شنیدم، صدایی فزاینده با دانگی تقریبا بالا. (بله، جنایت در درون سر انسان نوایی سمفونی وار دارد، و خودکشی کوارتتی ناب است.) به تدریج چهل و چهارساله می شدم، اما برای اولین بار فهمیده بودم که چرا بعضی از دوستانم، و بسیاری از زنانی که تصور می کردم درکشان کرده ام، نمی توانستند شب ها تنهایی را تحمل کنند.

نظرات کاربران درباره کتاب رویای آمریکایی

والا من بعضی از جاهای مهم کتابو درست متوجه نشدم نمیدونم از ترجمه بد بود یا از نگارش بد یا از هوش کم من. ولی داستان خوبیه در کل.
در 1 سال پیش توسط