فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب روبات‌ها

نسخه الکترونیک کتاب روبات‌ها به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب روبات‌ها

نمایش‌نامه «روبات‌ها» بیان واقعیتی است هول در لفاف تخیل، چنان‌که شیوه اصلی چاپک است.
مکان وقوع ماجرا جزیره‌ای است و زمان: آینده. انتخاب جزیره بدین انگیزه که آدم‌سازان از حقایق حیات بریده‌اند و پویه‌شان جز در مداری مسدود نیست. فضایی است تنگ و ملال‌آور. خانه و کارخانه دومین و همکارانش مجاور یکدیگر است بدان‌سان که جز کارخانه نمی‌بینند و جز سوت کارخانه نمی‌شنوند. جزیره کوچک و خشک لازمه تجسم اختناقی است که بر جو رویدادها حکم‌فرماست. و زمان: آینده، چرا که اثر چاپک پیشگویی است و پیامی از تکوین فاجعه‌ای زودرسنده بل که رسیده.
نمایش‌نامه روبات‌ها تصویریست روشن و به همان اندازه هول‌انگیز از پدیده‌ای آشنا: بیماری ماشین‌زدگی که سخن از آن یکی از زمینه‌های شایع و غالب ادبیات معاصرست. شم شگرف چاپک در ادراک بلا، هنرمندیش، لحن صمیمی و بیان نیرومندش موجد یکی از هشدارهای مشترک زمان ما نسبت به سرطان همه‌جا گیر ماشینیزم شده است. «آدم‌های ماشینی» بیان هنری تاریخ ماشین است از آغاز تا ختم انسان و از اینروی کم‌نظیر است.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.87 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۲۸ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب روبات‌ها

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

این کتاب ترجمه ایست از:
R.U.R
Rossum's Universal Robots
Karel Capek

صحنه ها

پرده اول - دفتر مرکزی کارخانه جهانی روبات سازی روسوم.
پرده دوم ـ اتاق پذیرایی هلنا. ده سال بعد. صبح.
پرده سوم ـ همان صحنه. بعدازظهر.
پس درآمد ـ آزمایشگاه. یک سال بعد.

مکان: یک جزیره
زمان: آینده

بازیگران به ترتیب ورود به صحنه

هاری دومین Harry Domin -  مدیر کل کارخانه جهانی روبات سازی روسوم
سولا Sulla -  روبات زن
ماریوس Marius  - روبات مرد
هلنا گلوری Helena Glory
دکتر گال Dr. Gall  - رئیس شعبه تحقیقات فیزیولوژیکی و تجربی کارخانه
آقای فابری Mr. Fabry - سرمهندس و کنترولر فنی کارخانه
دکتر هله مایر Dr. Hallemeir - رئیس انجمن تربیت روانی روبات ها
آقای آلکوئیست Mr. Alquist - آرشیتکت، رئیس شعبه عملیات ساختمانی کارخانه
کنسول بوسمانConsul Busman - مدیر کل تجارتی کارخانه
نانا Nana - مستخدمه
رادیوس Radius - روبات مرد
هلنا Hellena-  روبات زن
پریموس Primus - روبات مرد
خدمتکار، نخستین روبات مرد، دومین روبات مرد، سومین روبات مرد

درباره چاپک و نمایش نامه روبات ها

کارل چاپک نویسنده نامورچک در سال ۱۸۹۰ زاده شد. تحصیلاتش را در رشته فلسفه در پراگ، برلین و پاریس انجام داد. سپس به پراگ بازگشت و مقارن جنگ جهانی اول به روزنامه نگاری پرداخت و چندی نیز در وینورادی، مدیریت صحنه پیشه کرد؛ اولگاشینفلوگوا هنرپیشه مشهور همسر وی بود. چاپک نخستین مقالات و نمایش نامه های خود را به اتفاق برادرش یوزف چاپک ( ۱۸۷۸-۱۹۴۵) که خود از نویسندگان و نقاشان بنام چکسلواکی است می نگاشت. نمایش نامه «زندگی حشرات» ( ۱۹۲۱) که به نام «جهانی که در آن زیست می کنیم» شهرت دارد، از این جمله است. آثار مستقل عمده او این هاست: نمایش نامه های R.U.R یا «روبات ها» ( ۱۹۲۰) که سبب شهرت جهان گیر او شد، «راز ماکروپولوس» (۱۹۲۳ )، «مرض سفید» ( ۱۹۳۶) «جنگ با سوسمارهای آبی» ( ۱۹۳۷)؛ و رمان های «کارخانه مطلق سازی» ( ۱۹۲۲)، «کلاهبردار» که ناتمام است، «کراکاتیت» ( ۱۹۲۴)، سفرنامه ای تحت عنوان «نامه هایی از انگلستان» و چندین مجموعه داستان های کوتاه. اما عمده محبوبیت چاپک به خاطر نمایش نامه های اوست. نمایش نامه های آخرینش را اندکی پیش از ورود هیتلر به چکسلواکی نگاشت و تجسم دیکتاتوری و عواقب موحش جنگ تم اصلی آن هاست. شگرد او توصیف عوارض ناگوار ماشین زدگی و هجو تمدن و پیشرفت به مفهوم غلط مصطلح آن است. چاپک در کریسمس سال ۱۹۳۸ در پراگ درگذشت.
***
نمایش نامه «روبات ها» بیان واقعیتی است هول در لفاف تخیل، چنان که شیوه اصلی چاپک است.
مکان وقوع ماجرا جزیره ای است و زمان: آینده. انتخاب جزیره بدین انگیزه که آدم سازان از حقایق حیات بریده اند و پویه شان جز در مداری مسدود نیست. فضایی است تنگ و ملال آور. خانه و کارخانه دومین و همکارانش مجاور یکدیگر است بدان سان که جز کارخانه نمی بینند و جز سوت کارخانه نمی شنوند. جزیره کوچک و خشک لازمه تجسم اختناقی است که بر جو رویدادها حکم فرماست. و زمان: آینده، چرا که اثر چاپک پیشگویی است و پیامی از تکوین فاجعه ای زودرسنده بل که رسیده.
نمایش نامه روبات ها تصویریست روشن و به همان اندازه هول انگیز از پدیده ای آشنا: بیماری ماشین زدگی که سخن از آن یکی از زمینه های شایع و غالب ادبیات معاصرست. شم شگرف چاپک در ادراک بلا، هنرمندیش، لحن صمیمی و بیان نیرومندش موجد یکی از هشدارهای مشترک زمان ما نسبت به سرطان همه جا گیر ماشینیزم شده است. «آدم های ماشینی» بیان هنری تاریخ ماشین است از آغاز تا ختم انسان و از اینروی کم نظیر است.
ماشینیزم که از قرن نوزدهم پای گرفته، پس از نخستین جنگ جهانی به کرسی زندگی و اندیشه بشر نشسته است. چاپک می گوید که در سال ۱۹۲۰ دیوانه ای پیر به نام روسوم به این خیال می افتد که حیات بسازد و معارضه با طبیعت را آغاز نهد «و جانشین علمی خدا شود» و.... «حالا مساله این بود که چگونه زندگی را از لوله آزمایش بیرون بکشد، تحول را سریع تر کند و اندام ها، استخوان ها و اعصاب و غیره را بسازد».
اما کمبود بضاعت علمی، وی را در ساختن انسان ناکام می کند. فرزندش مهندس روسوم از آن جا که بدن آدمی دارای ارگانیسم پیچیده ای است شروع به کسب احاطه در زمینه آناتومی بدن انسان می کند «تا ببیند چه چیزها را واقعا می توان کنار گذاشت یا ساده تر کرد» کمال مطلوب او ساختن کارگری است که ارزان تر و نیازهایش کمتر است و «در حقیقت او انسان را طرد کرد و به جایش روبات ساخت». و حتی پای را فراتر نهاده برای بازی کردن نقش خدا می خواست غول های دوازده پا بسازد، که نتوانست. دومین بازگوکننده این حدیث که وارث دم و دستگاه روسوم و بانی اعتلای آن است می گوید: «ظاهرا سیاره ما برای غول ها خیلی کوچک است. حالا ما فقط روبات هایی به اندازه طبیعی می سازیم با ظاهری کاملاً انسانی». روبات ها هوش متوسط دارند، از نظر فنی از انسان کامل ترند، ساده و ارزان و متنوع اند و پاره ای از آن ها ساختمانی آن چنان عالی و ظریف دارند که با انسان مشتبه می شوند و «خرید و فروش می شوند». هرگاه اختلالی در مکانیسم بدن روباتی پدید آید زیر پرس می رود تا باز ماده خامی شود برای ساختن روبات های دیگر. آنان را نه عشقی به زندگی است نه پروایی از مرگ. کارخانه آدم سازی دستگاهی است عریض و طویل شامل هاون خمیرکنی که هر بار مواد سازنده هزار روبات در آن مخلوط می شود، خمره هایی برای تهیه مغز و کبد، ماشین ریسندگی اعصاب و... تولید و تکمیل و تکثیر آدم های ماشینی نخست به انگیزه خیرخواهی نسبت به انسان و به سودای سروری او بر کائنات صورت گرفت. دومین بهشت موعودی را مجسم می کند که در آن فقر و نیاز از بشر رخت بربسته، نعمات به وفور و به آسان در دسترس اوست، از قید کارهای حقیر رهیده و بردگی او نسبت به ماده و طبیعت پایان گرفته است. اما سرانجام «دیگر آن قدر روبات ساخته شده که آدمیزاد زیادی است. هلنا به دومین: «یادت می آید هاری، وقتی که کارگرها در امریکا بر ضد روبات ها قیام کردند تا خردشان کنند؟ وقتی که مردم اسلحه ی گرم به روبات ها دادند تا جلوی شورشی ها درآیند؟ و بعد موقعی که دولت ها از روبات ها سرباز ساختند و این همه جنگ اتفاق افتاد؟». جای دیگر، دکتر گال: «دولت ها گلو پاره می کنند که تولید را افزایش بدهیم تا ارتش هاشان را توسعه بدهند». و بدین سان رشته امور از دست بشر به در رفته و او چون بازیچه ای خرد است در کف ساخته خویش. لحظه هول فرا می رسد: روبات ها که قدرت و اکثریت یافته اند بر انسان می شورند. دومین، ناتوان از مواجهه با واقعیت، مذبوحانه به «برنامه» خویش می اندیشد و این که روبات هایی با ملیت های مختلف بسازد، و آن ها را به جان هم اندازد تا بشریت از این رهگذر در بماند و...
کشتار آدمی به دست روبات ها در حقیقت انهدام بقایای جنبه های انسانی اوست، چرا که انسان این عصر با ذوق زدگی نسبت به شعبده ماشین طریقی را می پوید که به مزج او با مخلوقش می انجامد و روبات که نخستین شیئی خارجی بود، در وجود ماشین یاران حلول و تحقق می یابد و سیر متقابل انسان و ماشین به سوی یکدیگر آغاز می شود. سرمستی دارو دسته دومین به استثنای هلنا و آلکوئیست که هر یک به گونه ای ماشین را نپذیرفته اند به حدی است که لحظه هشیاری همان و نابودی همان.
کوته نظرانه است که مانند برخی، غرض چاپک را از نوشتن این اثر حمل و محدود کنیم به نضج حیرت انگیز ماشینیزم در ایالات متحده و ریشخند به این آقای ماشین، و اگر چه پیشگویی های چاپک بیشتر در آن مرز و بوم تحقق یافته و خواهد یافت اما باید گفت بیماری همه گیر است و ماشین شدن آدمی در همه جا ممکن، چه بردگان ماشین و تکنوکراسی در ایالات متحده، چه آدمک های مسلح آلمانی در حول و حوش دو جنگ و چه استاخانویست های روزی شانزده ساعت کار روسیه در زمان استالین. صحنه پایان پرده سوم یعنی عقب گرد کردن روبات ها و سرازیر شدنشان به سوی تماشاگران و خاموشی پرمعنای چراغ ها، هشداری است از چاپک به همگان.
از جمع ماشین یاران که سخت معتقد به کار خویش و گرم ستایش فرآورده های کارخانه روبات سازی اند دو تن را متفاوت می بینیم: آلکوئیست و هلنا. آلکوئیست آدمی است ساده، با ذهنی که از اوهام عقلانی نمای رفقایش بدور است: با آن که ظاهرا به اجبار در سلک یاران دومین درآمده، شیفته ماشین و پیشرفت کمی تکنولوژی نیست چرا که با دید طبیعیش کیفیتی در آن نمی بیند. از این بابت تاسف می خورد که در کتاب دعای نانا همه گونه دعا هست مگر «دعای دفع پیشرفت»! و او خود چنین دعا می کند: «ای خداوند... دومین و همه گمراهان را روشنی بخش، بساطشان را در نورد، آدمیان را یاری ده تا باز تلاش کنند... ما را از چنگ روبات ها رهایی بخش...» و پس از کشتار آدمیان مویه می کند: «جایی که انسانی وجود ندارد ستاره ها به چه درد می خورند.»
هلنا دختر پرزیدنت گلوری (شکوه) و نماینده جامعه بشردوستان است. آمده تا گروه دومین را از ضلالت و روبات ها را از روبات بودن برهاند. این ایده او با پوزخنده ماشین یاران مواجه می شود. دومین نه تنها هلنا را در جریان اسرار آدم سازی نمی گذارد بلکه به هنگام بروز خطر نیز می کوشد تا وی را بی خبر نگاهدارد. اما هلنا زنی است که به سائقه و غریزه زنانگی، طبیعی می اندیشد و گرچه بیهوده، می کوشد تا دومین را از راه خود باز دارد تا به سرزمینی تازه کوچ کنند و زندگی ای بی دغدغه و سرشار از صفا و مهر را بنیان گذارند. هلنا از دیار دور شکوه و شاید پیام آوری از فراسوهای تاریخ است، سمبول عاطفه و حقیقت ملموس و پاک حیات است در خشک سال لطافت و محبت. هم از این خاطر است که ورودش به جمع یاران دومین ملال شکن است و نسیمی است خوش که در فضای ایستا و اختناق آلود می وزد. دومین در نخستین برخورد، خود را شیفته او می بیند و زناشویی به راه می اندازد اما آمیزش وی با هلنا وجودی و زاینده نیست چرا که پس از سال ها نه فرزندی در میان پیداست و نه دگرگونی ای در بینش و خط مشی دومین. هلنا و آلکوئیست استیلای ماشین را نمی پذیرند و آیا نمی توان رمز بقای این دو را پس از انهدام بشریت در همین «نپذیرفتن» جست؟
هلنا در انجام داستان با روباتی به نام پریموس (نخستین) پیوند می یابد و این دو حدیث آدم و حوا را تکرار می کنند و عشقشان انگیزه تداوم بشریت می شود.
***
نمایش نامه «روبات ها» طنز تلخی است. لبخند تمسخری است به آنان که می کوشند حیات را در لابراتوار و کارخانه بسازند. ماجرای عجز و اسارت انسان نابالغ است در کف غولی که خود بر پای داشته، و حدیث سیر سراب انجام پیشرفت به معنای نادرست و فریبنده آن است، پیشرفتی که آلکوئیست دعای دفع آن را می جوید. روسوم جوان قصد دارد سروری کائنات را از خدا که وجودش را غیرضرور می داند بگیرد چرا که «خدا کوچک ترین اطلاعی از مهندسی جدید ندارد.» هم چنان که پدر خرفتش نیز در لحظه پرشکوه نمای خویش، لحظه جانورسازی، می پنداشت که منشا حیات را تغییر داده است. فرمول ساختن آدم بر تکه کاغذی است که به دومین رسیده و طنز تلخ چاپک آن گاه به اوج خود می رسد که این رمز بقای روبات های شوکتمند را، شیطنت هلنا در یک لحظه، آسان به دست آتش می سپارد. بدین سان راهی سخت دراز طی می شود تا آدم های ماشینی یا ماشین شده پی به این حقیقت بدیهی ببرند که «اگر آرزو دارند زنده بمانند باید مثل حیوانات زاد و ولد کنند» پس بشر سرخورده از اعتلای کاذب، ناگزیر به قهقرای آدم و حوا برمی گردد.
زبان نمایش نامه بسیار رسا و لحن چاپک کوبنده و هشداری است. جزئیات، دقیق و به حد کمال حساب شده است حتی اسامی نیز اغلب سمبولیک و قابل توجیه اند مثل دومین (از همان ماده dominion = سلطه و استیلا) گلوری (شکوه) پریموس (نخستین، نخستین انسان) اولتیموس (= آخرین. کشتی ای که دومین خیال گریز با آن را دارد).
عنوان اصلی این نمایش نامه R.U.R است، چه این سه حرف مخفف Rossum's Universal Robots (روبات های جهانی روسوم) است. لازم به توضیح است که واژه روبات را نخستین بار در ۱۹۲۰ خود چاپک وضع کرده و پس از او به معنای آدم مصنوعی یا آدم ماشینی تداول عام یافته است.
نمایش نامه «روبات ها» سومین کتابی است از چاپک که به فارسی درمی آید. «کارخانه مطلق سازی» به دست حسن قائمیان و «داستان هایی از یک جیب و جیب دیگر» توسط ایرج نوبخت ترجمه و طبع شده است.

سعید حمیدیان

پرده اول

صحنه: دفتر مرکزی کارخانه روبات های جهانی روسوم. پنجره های دیوار عقب مشرف به ردیف بی پایان ساختمان های کارخانه است. روی دیوار سمت چپ نقشه های بزرگی خطوط کشتیرانی و راه آهن را نشان می دهد. روی دیوار سمت راست پلاکاردهای چاپی نصب شده، مثل: «روبات ها: کم خرج ترین کارگرها و غیره،..» برخلاف آرایش دیوارها، کف اتاق با قالی های ترکی اعلی مفروش شده. یک قفسه کتاب که در آن به جای کتاب بطری چیده اند. دومین مدیر کل کارخانه سمت چپ، پشت میز تحریرش نشسته و مشغول دیکته کردن نامه هاست. سولا پشت ماشین تحریر، رو به دیوار نشسته. درست وسط اتاق یک کاناپه دسته دار چرمی قرار دارد و در منتهی الیه سمت راست یک صندلی دیگر مقابل میز تحریر دومین. دو قفسه سبزرنگ در دو گوشه اتاق، مبلمان را کامل می کند. از درون پنجره های سرتاسری که تا زیر سقف کشیده شده، دودکش های کارخانه، تیرها و سیم های تلگراف به چشم می خورد. یک راهروی عمومی یا دالان که به انبار منتهی می شود و آدم های ماشینی از این راه وارد دفتر می شوند.

دومین: (در حال دیکته کردن.) حاضرید؟
سولا: بله.
دومین: به ای. ام. مک ویکر و شرکا، ساتمپتون، انگلستان: «ما هیچ گونه ضمانتی در مورد خسارت کالاها در ضمن حمل و نقل نمی کنیم. به مجرد تحویل محموله به کشتی، ما توجه ناخدا را به این موضوع جلب کردیم که کشتی برای حمل و نقل روبات ها مناسب نیست. بنابراین ما به هیچ وجه مسوول کالاهای زیان دیده نخواهیم بود. با تقدیم احترام، کارخانجات جهانی آدم سازی روسوم. (سولا تایپ می کند.) حاضرید؟
سولا: بله.
دومین: یک نامه دیگر. به ای. بی. نمایندگی هریسون، نیویورک، ایالات متحده آمریکا: «بدین وسیله رسید سفارش پنج هزار روبات را اعلام می داریم. نظر به این که شما کشتی خودتان را می فرستید، لطفا معادل پیش پرداخت این سفارش، زغال سنگ نرم و سخت به یک میزان (تلفن زنگ می زند.) ارسال فرمایید. (به تلفن جواب می دهد.) الو!... دفتر مرکزی. بله، حتما. بسیارخوب، یک تلگراف به آن ها بزنید. خوبست. (برمی خیزد.) «با تقدیم احترام، کارخانجات جهانی آدم سازی روسوم.» حاضرید؟
سولا: بله.
دومین: (به تلفن کوچک رومیزی جواب می دهد.) الو، بله. نه. بسیارخوب! (پشت میز می ایستد، با مشت روی شستی می زند.) یک نامه دیگر. فرایدر پشکزورک، هامبورگ، آلمان. «بدین وسیله رسید سفارش پانزده هزار روبات را اعلام می داریم...(ماریوس وارد می شود.) خوب، چیه؟
ماریوس: قربان یک خانم می خواهد شما را ببیند.
دومین: یک خانم؟ کی؟
ماریوس: نمی دانم قربان. این کارت معرفی همراهش بود.
دومین: (کارت را می خواند.) اوه! از پرزیدنت گلوری! بگو بیاید تو!

به طرف میز تحریر سولا می رود، بعد به سوی میز خودش برمی گردد. به سولا:

کجا بودیم؟

سولا: «بدین وسیله رسید سفارش پانزده هزار روبات را اعلام می داریم.»
دومین: پانزده هزار. پانزده هزار.
ماریوس: (جلوی در) بی زحمت از این طرف.

هلنا وارد می شود و ماریوس خارج.

هلنا: (به طرف میز می رود.) سلام.
دومین: سلام. چه فرمایشی داشتید؟
هلنا: شما آقای دومین، مدیر کل هستید؟
دومین: خودمم بفرمایید.
هلنا: من با...
دومین: با کارت معرفی پرزیدنت گلوری آمده اید. همین کافیست.
هلنا: پرزیدنت گلوری پدر من است. من هلنا گلوری هستم.
دومین: لطفا بنشینید. سولا می توانید بروید (سولا خارج می شود. دومین پشت میزش می نشیند.) خانم گلوری چه خدمتی می توانم به شما بکنم؟
هلنا: من آمده ام...
دومین: که بازدیدی از کارخانه مشهور آدم سازی ما بکنید. مثل همه بازدیدکننده ها. خوب، باشد مانعی ندارد.
هلنا: فکر می کردم قدغن است.
دومین: که وارد کارخانه بشوید؟ بله، البته. اما خانم گلوری همه با کارت معرفی این جا می آیند.
هلنا: و شما هم...
دومین: بله فقط چیزهای بخصوصی را نشان می دهیم. ساختن آدم های مصنوعی جزء اسرار است.
هلنا: کاش می دانستید این موضوع چقدر...
دومین: توجه شما را جلب می کند. در اروپا جز این مساله از هیچ چیز دیگر حرف نمی زنند.
هلنا: (با عصبانیت برمی گردد.) چرا نمی گذارید حرفم را تمام کنم؟
دومین: (با لحنی خشک تر) معذرت می خواهم. چیز دیگری می خواستید بگویید؟
هلنا: فقط می خواستم بپرسم...
دومین: که امکان دارد شما را استثناء کنیم و همه کارخانه را نشانتان بدهیم؟ بله، البته که امکان دارد، خانم گلوری.
هلنا: از کجا فهمیدید همین را می خواستم بگویم؟
دومین: همه همین را می خواهند. ولی برای ما نهایت افتخار است که بیش تر از دیگران بخش های کارخانه را به شما نشان بدهیم.
هلنا: متشکرم.
دومین: (می ایستد.) ولی باید قول بدهید کوچک ترین چیزی را فاش نکنید...
هلنا: (بلند می شود و در حالی که دستش را به طرف او دراز می کند.) قسم می خورم.
دومین: متشکرم. (به دست های هلنا نگاه می کند.) نمی خواهید روبندتان را بردارید؟
هلنا: اوه چرا. می خواهید ببینید جاسوسم یا نه؟ معذرت می خواهم.
دومین: (به طرف جلو خم می شود.) مگر چی شده؟
هلنا: ممکن است لطفا دستم را ول کنید؟
دومین: (دستش را رها می کند.) آه، خیلی معذرت می خواهم.
هلنا: (روبند را برمی دارد.) این جا چقدر باید احتیاط کرد! نه؟
دومین: (با شیفتگی به او می نگرد.) خوب، بله. هوم ـ البته باید ـ
هلنا: چی شد؟ چیزی شده؟
دومین: جدا خوشحالم. سفر خوش گذشت؟
هلنا: بله.
دومین: اشکالی پیش نیامد؟
هلنا: برای چی؟
دومین: منظورم این است که ـ آخر شما خیلی جوانید!
هلنا: ممکن است یکراست به کارخانه برویم؟
دومین: البته. به گمانم بیست و دو.
هلنا: بیست و دو چی؟
دومین: سال.
هلنا: بیست و یک. چرا می خواهید بدانید؟
دومین: خب، چون که... (روی میز نزدیک او می نشیند.) خیلی پیش ما می مانید؟
هلنا: (خودش را کنار می کشد.) بسته به این است که چقدر از کارخانه را نشانم بدهید!
دومین: (بلند می شود. به طرف او می رود.) آه از کارخانه بگذرید. اوه نه نه. خانم گلوری شما همه جا را می بینید. حتما می بینید. نمی نشینید؟

او را به طرف کاناپه می برد. هلنا می نشیند. دومین قوطی سیگار را از آن سوی کاناپه به طرفش می گیرد. هلنا برنمی دارد.

هلنا: متشکرم.
دومین: ولی میل دارید اول داستان این اختراع را بشنوید؟

نظرات کاربران درباره کتاب روبات‌ها