فیدیبو نماینده قانونی گروه انتشاراتی ققنوس و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب اسکلیگ و بچه‌ها

کتاب اسکلیگ و بچه‌ها

نسخه الکترونیک کتاب اسکلیگ و بچه‌ها به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب اسکلیگ و بچه‌ها

رمان اسکلیگ اولین تجربه هنری ـ ادبی دیوید آلموند است. این کتاب که از برجسته‌ترین رمان‌های منتشرشده چند سال اخیر به شمار می‌رود، در سال ۱۹۹۸ عنوان کتاب سال ویت‌برد ، و همچنین مدال کارنگی را از آن خود کرد. افزون بر این‌ها در فهرست نامزدهای جایزه گاردین قرار گرفت. بوته‌زار کیت دومین رمان او برای کودکان است. سومین کتاب او چشم‌های بهشتی در اوایل سال ۲۰۰۰ به چاپ رسیده است. از کتاب‌های اسکلیگ و بوته‌زار کیت اقتباس صحنه‌ای نیز شده است. «من در یک خانواده بزرگ در شهر کوچک پرشیبی که مشرف به رودخانه تاین (River Tyne) است بزرگ شدم. این شهر، محل معدن‌های قدیمی زغال‌سنگ، خیابان‌های پله‌پله تاریک، مغازه‌های عجیب، شهرک‌های جدید و تپه‌های پوشیده از خَلنگ وحشی است. زندگی ما پر از رمز و راز بود و حوادث غیر منتظره. بسیاری از داستان‌هایم را مدیون این شهر و مردمان آن هستم. «همیشه دلم می‌خواست نویسنده شوم، هر چند که تا مدت‌ها فقط به افراد معدودی این موضوع را گفتم. پستچی بودم، مدتی برس می‌فروختم، ویراستاری می‌کردم و درس می‌دادم. در کنار دریای شمال در منچستر، در سافُلک در خانه‌ای واقع در مزرعه زندگی کرده‌ام. اولین داستان‌هایم را در یکی از خانه‌های بزرگ نیمه‌مخروبه در محلی دورافتاده به نام نورفلکنوشتم. «نوشتن ممکن است کار مشکلی باشد، اما گاهی اوقات آدم احساس می‌کند که شبیه نوعی جادوگری است. من فکر می‌کنم در میان مهم‌ترین موجودات دنیا، داستان‌ها موجوداتی جاندار هستند. دیوید آلموند»

ادامه...
  • ناشر گروه انتشاراتی ققنوس
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 0.95 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۳۲ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب اسکلیگ و بچه‌ها

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



اسکلیگ و بچه ها

دیوید آلموند

(مترجم: نسرین وکیلی (وکیل





حق انتشار الکترونیک برای فیدیبو محفوظ است



۱

بعدازظهر یکشنبه روزی در گاراژ پیدایش کردم. فردای روزی که به خیابان فالکنر(۵) اسباب کشی کردیم. زمستان داشت تمام می شد. مامان گفته بود درست به موقع، برای بهار اسباب کشی می کنیم. هیچ کس دیگری آن جا نبود بجز من. بقیه با دکتر مرگ(۶) توی خانه بودند و همگی نگران بچه.
آن جا نشسته بود. در تاریکی، پشت صندوق های چای، توی خاک و کثافت. طوری که انگار همیشه خدا آن جا بوده. کثیف و رنگ پریده و خشکیده، فکر کردم مرده است. چه اشتباه بزرگی. هر چه زودتر می بایست واقعیت را در باره اش می فهمیدم. این واقعیت که هرگز موجودی شبیه به او در دنیا وجود نداشته است.
به آن جا گاراژ می گفتیم چون آقای استون(۷)، مسئول بنگاه معاملات ملکی، این طور می نامیدش. بیش تر شبیه خرابه یا آشغال دانی بود، یا شبیه آن انبارهای قدیمی که مدام در اسکله ها خرابشان می کنند. استون ما را به طرف پایین باغچه برد. دری را محکم کشید و باز کرد و نور چراغ را به سمت تاریکی گرفت. ما همراه او سرهایمان را به زور از در رد کردیم.
گفت: «باید این جا را با چشمِ دل ببینید: تمیز، با درهای نو و سقف تعمیر شده. مثل یک گاراژ عالی که ظرفیت دو تا ماشین دارد.» بعد با لبخند احمقانه ای که بر چهره داشت به من نگاه کرد.
«یا یک جایی برای تو، پسر، جایی که تو و دوستانت توش قایم بشوید. چطور است! هان؟»
سرم را برگرداندم. نمی خواستم جوابش را بدهم. تمام مدتی که خانه را نشانمان می داد یک حرف وِرد زبانش بود: فقط باید با چشمِ دل ببینی. فقط مجسم کن چه کارها می شود کرد. در تمام این مدت به پیرمرد فکر می کردم، به ارنی مایرز(۸) که تک و تنها آن جا زندگی کرده بود. وقتی زیر میز آشپزخانه پیدایش کردند، یک هفته ای بود که مرده بود. این آن چیزی بود که وقتی استون در باره با چشمِ دل دیدن می گفت، می دیدم. این حرف را حتی زمانی که به اتاق ناهارخوری رسیدیم هم گفت. یک لگن مستراح کهنه ترک خورده آن جا بود، آن گوشه، پشت یک دیوار متحرک چوبی. فقط دلم می خواست دهانش را ببندد، اما آهسته گفت که این اواخر ارنی نمی توانست از پله ها بالا و پایین برود. رختخوابش را به این جا آورده بودند و یک مستراح هم گذاشته بودند تا راحت باشد. استون طوری نگاهم می کرد که انگار خوب نیست من این چیزها را بشنوم. می خواستم بروم بیرون، می خواستم دوباره برگردم به خانه قبلیمان. اما مادر و پدر همه چیز را پذیرفته بودند. طوری ترتیب کارها را می دادند که انگار منتظر جریان مهمی هستند. خانه را خریدند. شستن و ساییدن و رنگ کردن آن را شروع کردند. و آن وقت بچه خیلی زودتر از موعد مقرر به دنیا آمد. این تا این جای ماجرا.

۲

صبح یکشنبه بود که وارد گاراژ شدم. چراغ قوه ام را روشن کردم. درهای بیرونی که به کوچه پشتی راه داشت لابد سال ها پیش کنده شده بود چون کلی تخته جای آن ها کوبیده بودند. تیرهای سقف پوسیده بود و سقف شکم داده بود. قسمت های کمی از کف که رویش آشغال نبود، پر از ترک و سوراخ بود. آن هایی که آشغال ها را از خانه بیرون بردند قرار بود گاراژ را هم تمیز کنند، اما با یک نگاه به آن جا گفتند حتی اگر پول خونشان را هم بگیرند وارد گاراژ نخواهند شد.قفسه های کهنه، لگن دستشویی شکسته و کیسه های سیمان، درهای قدیمی تکیه داده شده به دیوار، صندلی های تاشو با روکش پوسیده و سائیده شده، حلقه های بزرگ طناب و کابل که از میخ ها آویزان بودند، انبوهی از لوله های آب و جعبه های بزرگ پر از میخ های زنگ زده کف زمین ولو بودند. همه پوشیده از خاک و تار عنکبوت. ملاط دیوار همه جا ریخته بود. یکی از دیوارها پنجره کوچکی داشت که کثیف بود و طاقه های کفپوش ترک خورده جلویش را گرفته بودند. همه جا بوی خاک و پوسیدگی می داد. حتی آجرها در حال فروریختن بودند انگار دیگر تحمل سنگینی را نداشتند. به نظر می رسید که آشغال های گاراژ هم دلشان از خودشان به هم می خورد. تمیز کردن گاراژ فقط از عهده بولدوز بر می آمد.
از گوشه ای صدای پنجه کشیدن به چیزی را شنیدم، بعد چیزی به سرعت دور شد، دوباره هیچ صدایی نیامد. سکوت محض بود.
ایستادم. به خودم دل و جرئت می دادم که پیش بروم.
تازه می خواستم وارد شوم که صدای مادر را شنیدم.
«مایکل(۹)، چه کار می کنی؟»
کنار در پشتی بود.
«مگر نگفته بودیم تا از امن بودن آن جا مطمئن نشدیم نروی تو؟»
عقب آمدم و نگاهش کردم.
داد زد: «نگفتیم، نه؟»
گفتم: «چرا، گفتید.»
«پس آن دور و برها نیا! خوب؟»
در را هُل دادم. روی تنها لولایش چرخید و نیمه بسته شد.
داد زد: «خوب؟»
گفتم: «خوب. خوب. خوب. خوب.»
«فکر نمی کنی که به اندازه کافی نگرانی داریم و دیگر نباید به فکر توی خُل باشیم که آن گاراژ کثافت روی سرت خراب نشود؟»
«بله.»
«پس نزدیکش هم نشو! خوب؟»
«خوب. خوب. خوب. خوب.»
و بعد به جنگلی برگشتیم که اسمش را گذاشته بودیم باغچه. مادرم برگشت پیش بچه که از تب می سوخت.

نظرات کاربران درباره کتاب اسکلیگ و بچه‌ها

عالی
در 2 سال پیش توسط