کتاب خلاف جریان رودخانه شنا می‌کنم اثر سعید خطیبی نشر مهراندیش

می‌خواستم خفه‌اش کنم، باور نمی‌کردم که خودم اینجا زندانی باشم؛ جایی که طول و عرضش بیشتر از پنج قدم نبود. برای آرام کردن تپش‌های قلبم دعا می‌کردم و از خدا می‌خواستم که ناامیدم نکند. گرفتگی شدیدی در دلم احساس کردم و به بشقاب فلزی‌ای که مأمور از سوراخ در جلوی من گذاشت، دست نزدم. بشقاب تا نیمه' پر از برنج بود و دو مورچه در آن جست‌وخیز می‌کردند. دندان‌هایم را به هم فشردم تا گریه نکنم، هرچند می‌خواستم فریاد بزنم. هیچ‌کس به حال من اهمیت نمی‌داد، همان‌طور که هیچ‌کس به التماس‌های زن سلول کناری توجهی نمی‌کرد. او تمام شب را با درخواست ملاقات با کسی به نام هلالی گذراند، درِ سلولش را می‌زد و التماس می‌کرد تا در را به رویش باز کنند. گوش‌هایم را با دست‌هایم گرفتم تا آنکه صدایش خاموش شد. فکر کردم غش کرده است. از بی‌صبری می‌لرزیدم و اعصابم تحمل این انتظار طولانی را نداشت.

موهایم را گرفتم و می‌خواستم آن‌ها را بِکَنم. دلم می‌خواست دراز بکشم، اما نمی‌توانستم بدون بالش و تشک، سختی زمینِ سیمانی این سلولِ کلانتری را تحمل کنم.

به گونه‌هایم زدم که خیس از اشک و عرق گرم بود: خدایا، به من آرامش بده!

به دیوارهای اطرافم خیره شدم، بوی بد سینک سرامیکیِ ترک‌خورده که آب از سوراخ‌های آن می‌چکید، مدام در بینی‌ام می‌پیچید. مثل بوی آبی که از خانه‌های مردم می‌ریخت؛ همان آبی که آن‌ها بعداز تصفیهٔ زالوها، مجبور بودند بنوشند.

نفسم به‌سختی بالا می‌آمد. می‌ترسیدم که ماندنم اینجا طولانی شود و دیگر هرگز پدرم را نبینم. اما مادرم، فکر می‌کردم کارم برای او اهمیتی ندارد. ممکن است من را به زندانی دوردست منتقل کنند و به هیچ‌یک از اعضای خانواده‌ام اجازهٔ ملاقات با من ندهند. بدترین فکری که به ذهنم رسید از دست دادن دخترم بود؛ بچه‌ها او را مسخره می‌کردند: «مادرت زندانه.» و او مثل همیشه هر وقت چیز ناخوشایندی می‌شنید، زیر گریه بزند. و وقتی آزاد شوم، بعداز اینکه دندان‌هایم ریخت و موهایم سفید شد، او دیگر من را نخواهد شناخت. وقتی بزرگ شود، او را تا مدرسه همراهی نخواهم کرد و در عروسی‌اش شرکت نخواهم کرد. من او را فقط برای از دست دادن به دنیا آوردم.