کتاب الفبای ندیدن اثر نائومی کوهن نشر اطراف

الفبای ندیدن ماجرای کشفِ نسبتِ تازه با جهان است. نائومی کوهن، شاعر و جستارنویس آمریکایی، در این کتاب از نابینایی تدریجی‌اش می‌نویسد؛ از میدان دیدی که هر سال کوچک‌تر می‌شود و دایرهٔ ادراکی که گسترش می‌یابد.

جستارهای او حسرت از دست‌رفته‌ها نیست بلکه قصهٔ‌ انطباق است. او امکان‌های جدید و نسبت تازه‌اش با جهان را نه در تأملات انتزاعی، که در جزئی‌ترین تجربه‌های روزمره جست‌وجو می‌کند. با دگرگونیِ شیوهٔ ادراکش، سرزمینی سر برمی‌آورد که قبلاً انگار از نظر پنهان بوده است. واقعیت‌ها و مناسباتی که پیش‌تر در حاشیهٔ تجربهٔ انسانی بوده‌اند، آرام‌آرام به متن می‌آیند. حس‌هایی که سال‌ها زیر سلطهٔ بینایی بوده‌اند، آزاد می‌شوند و مجال می‌یابند تا نقشی در بازی داشته باشند و قدرت بگیرند. زوالِ شبکیهٔ کوهن کلمه‌ها را برایش به مورچه‌هایی درهم روی کاغذ تبدیل کرده اما کشفِ توان لمسیِ انگشت‌ها حلقه‌ای می‌شود برای اتصال دوباره‌اش به متن و کلمه؛ وصالی مقدس شبیه رسیدن انگشتان خدا و انسان به یکدیگر در نقاشیِ سقف کلیسای سیستین.

کتاب کوهن قالبی دور از انتظار برای روایتِ درد دارد. روایت‌های بیماری معمولاً خطی می‌سازند که از سه مرحلهٔ «پیش از بحران»، «بحران» و «پذیرش» عبور می‌کند. کوهن از این مسیر خطی فاصله می‌گیرد. تجربهٔ زیستهٔ او مطلقاً خطی نیست، پس فرم روایتش هم نمی‌تواند همان منطق معمول را داشته باشد.