کتاب پرخاشگری کودکان در خانه و مدرسه اثر احمد رضایی فضل نشر اندیشه صعود

بسياری از محققان،اختلالات رفتاری را اختلالات شايع و ناتوان كننده ای می دانندكه برای خانواده، محيط و كودك، مشكلات بسياری ايجاد مي كند.از آنجايی كه اختلالات رفتاری معمولا نخستين بار در سالهای آغازين دوره ی ابتدايی مشاهده شده و بين 8 تا 15 سالگی به اوج خود مي رسند. توجه به اين موضوع می تواند اهميت خاصی داشته باشد،به خصوص كه كودكان دارای اختلالات رفتاری معمولا فراخنای توجه كوتاه و عزت نفس پايين داشته و به آسانی ناكام می شوند. در میان اختلالات هیجانی و رفتاری کودکان پرخاشگری یکی از شایع‌ترین اختلال‌های رفتاری دانش آموزان در مدارس می‌باشد که به صورت پرخاشگری فیزیکی، کلامی و رابطه‌ای قابل مشاهده است. آنچه باعث توجه محققان تربیتی به این اختلال رفتاری در مدارس شده است، آثار نامطلوب آن بر حالات درونی فرد و پیرو آن رفتار بین فردی افراد است و همچنین باعث ایجاد تصویر منفی در بین همسالان و آموزگاران، طرد از سوی والدین و همسالان، افت تحصیلی، ترک تحصیل، مصرف مواد، بیماری و مشکلات دیگر می‌شود. در بروز این اختلال‌های رفتاری عواملی مثل خانواده، به ویژه الگوی رفتاری والدین و عوامل ارثی و زیستی مثل شخصیت، سن، جنس و خلق و خوی کودک مؤثر است. خلق و خوی کودک چه به تنهایی و چه با توجه به محیط، عامل مهمی است که به صورت روانی و رفتاری در کودک نمود پیدا می‌کند و در تحول اجتماعی، شخصیت و سازگاری روانی کوکان نقش ایفا می‌کند. مطالعات نشان داده است که رابطه والدین با فرزندان یک عامل حیاتی برای سازگاری روان شناختی فرزندان است و رفتار پرخاشگرانه فرزندان بیشتر حاصل خانواده‌های مشکل دار، دارای ساختار ناسالم و ارتباط نامطلوب والدین با فرزندان است که در این خانواده‌ها معمولاً یک محرک استرس زا مانند عدم سازگاری زناشویی، عدم پذیرش فرزندان توسط والدین (فقدان صمیمیت، محبت، عشق، مراقبت، آسایش، حمایت و دیگر تظاهرات مثبت)، طرد والدین (فقدان احساسات مثبت و حضور گسترده‌ای از رفتارهای آسیب زای جسمانی و روان شناختی)، رفتارهای متفاوت والدین، کنترل روانی فرزندان توسط والدین و خلق و خوی دشوار آنها وجود دارد. پس بی تردید خانواده و چگونگی روابط میان اعضای خانواده و کیفیت ارتباط والدین و فرزندان و خلق و خوی خود کودک در شکل گیری اختلاهای رفتاری نظیر پرخاشگری نقش و اهمیت به سزایی دارد. بنابرین، برقراری محیطی گرم و صمیمی در خانواده و رابطه محبت آمیز بین والدین و فرزندان باعث کاهش پرخاشگری فرزندان و رفتارهای برون ریزی شده آنها خواهد شد و توجه به خلق و خوی کودک و شناخت بهتر آن به سلامت و رشد بهینه کودکان کمک شایانی خواهد کرد. خانواه مهم‌ترین و اصلی‌ترین نهاد تربیتی جامعه است. استحکام خانواده و روابط آن منجر به شکل گیری سلامت روانی مطلوب‌تر برای ورود به جامعه بزرگ‌تر می‌شود. هرگونه معضل و مشکلی که استحکام خانواده را خدشه دار نماید سلامت جامعه را نیز تحت الشعاع قرار می‌دهد. خانواده سالم، خانواده‌ای است که میان اعضای آن بویژه والدین و فرزندان رابطه درست حاکم باشد) بی تردید خانواده و چگونگی روابط میان اعضای خانواده و کیفیت ارتباط والدین با فرزندان در شکل گیری شخصیت و رشد اجتماعی، عاطفی و عقلانی فرزندان نقش و اهمیت فراوانی دارد.