کتاب میدان دونفره اثر آنتونینو فرو نشر قطره

دکتر آنتونینو فِرّو، روانکاو شاخص ایتالیایی، دوره‌ی پزشکی و روانپزشکی خود را در پالرمو و دوره‌ی روانکاوی‌اش را در مؤسسه‌ی روانکاوی میلان گذرانده است. او روانکاو آموزشی انجمن روانکاوی ایتالیا، استاد مهمان در حوزه‌ی نشانه‌شناسی روانپزشکی در دانشگاه پاویا و روان‌درمانی کودک در دانشگاه میلان است و ارتباط تنگاتنگی با گروه همکاران خود در میلان دارد. فِرّو با جوزپه دی‌کیارا، لوچانا نیسیم مومیلیانو، ایوجینیو گابوری و دینا والینو ماسیو و نیز در پاویا با میکله بزواری همکاری می‌کند.

در مقام خواننده، با مثال‌های بالینی فراوانی در این کتاب روبه‌رو می‌شویم. دکتر فرّو استعداد ویژه‌ای در تصویرسازی بالینی، ظرفیت شایان توجهی برای دریافت افکار و احساساتِ دیگری و ادراک نحوه‌ی ارتباط آن‌ها با خودش دارد. حیطه‌ی تخصصی او کار با کودکان است، اما او هم، مانند کلاین و بیون، در رویکرد و فن بنیادین روانکاوی در کار با کودک و بزرگسال تفاوتی نمی‌بیند: روانکاوی یکی است.

فرّو می‌کوشد مجموعه و نظام مفهومی تازه‌ای بنا کند تا بتواند به‌وسیله‌ی آن رویکرد بالینی خود را به‌گونه‌ای شرح دهد که کاملاً دربرگیرنده‌ی دیدگاه او باشد. در فصل اول کتاب، فرّو، براساس فهمی که از فروید و کلاین دارد، ایده‌های اصلی چهارچوب مفهومی این دو را شرح می‌دهد، و با استفاده از ایده‌های بیون و ویلی و مدلین بارانژه، میدانِ دونفره را ـ که ابداعِ نظری او و برخی از همکارانش است ـ توصیف می‌کند.

طبق نظر فرّو، در نظام فرویدی، تمرکز اصلی بر آثار خودآگاه و ناخودآگاه تاریخچه‌ی بیمار و روابط بیرونی اوست. در نظام کلاینی، جهانِ درونْ‌روانیِ خیال‌های ناخودآگاه بیمار موضوع توجه است. در مدل خودِ فرّو، مسئله فرایندهای بینافردی/بیناذهنی خودآگاه و ناخودآگاه میان تحلیلگر و بیمار است. از همین چهارچوب‌بندیِ کلی روشن است که رویکرد فرّو با برخی از نمایندگان روان‌شناسی خود، تحلیل ارتباطی، سازه‌گرایان اجتماعی و بیناذهنی در آمریکا اشتراکاتی دارد، اما تفاوت‌های مهمی نیز میان فرّو و این گروه‌ها دیده می‌شود‌. من معتقدم بیشتر مکاتب فکری پیش‌گفته عمدتاً تحت‌تأثیر کوهات و ایده‌های روان‌شناسیِ خود و نیز هری استک سالیوان بودند، درحالی‌که صورت‌بندی فرّو اساساً برآمده از بیون و بارانژه‌هاست. تفاوت دیگر این است که فرّو مطالب بالینی بیشتری از روانکاوان آمریکایی مطرح کرده است و برای همین به‌راحتی می‌توان گفته‌ها و رفتارهای او و بیمارانش را براساس صورت‌بندی مفهومی‌اش دنبال کرد.