کتاب صوتی راز کوهستان آپالاچی اثر جان الینگتون

کتاب راز کوهستان آپالاچی، اثر جان الینگتون، رمانی تحسین‌شده توسط خوانندگان است که زندگی در دل کوهستان‌های آپالاچی، در امریکا را روایت می‌کند. این رمان که داستانی غنی از فرهنگ، تاریخ و رازهای این منطقه‌ است، حول محور زندگی چند جوان می‌گردد که در کارولینای شمالی و در مناطق روستایی و کوهستانی آپالاچی زندگی می‌کنند؛ دوستی‌های عمیق، اختلاف طبقاتی، زیبایی بکر طبیعت و ناگهان اشتباهات هولناکی که به‌تمامی مسیر زندگی را تغییر می‌دهد. در واقع داستان با ترکیبی از روایت‌های تاریخی، اسرار خانوادگی و افسانه‌های محلی پیش می‌رود و خواننده را با توصیف‌های دقیق، در طبیعت بکر و زندگی ساده مردم آپالاچی غرق می‌کند و درست در همین سادگی‌ست که حقیقت و پیچیدگی‌های زندگی و سرنوشت، در زندگی آن‌ها نمایان می‌شود؛ جایی که کسی تصور نمی‌کند آن‌روی زندگی آرام، چه اضطرابی پنهان شده. شخصیت‌های این کتاب، با چالش‌هایی روبه‌رو می‌شوند که ریشه در تاریخ منطقه و اسرار نسل‌های گذشته دارد و بادهای آپالاچی، به‌عنوان نمادی از نجواهای گذشته و رازهایی که در دل کوه‌ها پنهان شدند، در سراسر داستان می‌وزند. در واقع داستان کشف تدریجی رازهایی‌ست که نسل‌به‌نسل منتقل شده‌اند؛ خواه مربوط به تراژدی‌های خانوادگی خواه افسانه‌های محلی یا رازهای نهفته یک جامعه. در این کتاب گاهی مرز بین واقعیت و افسانه‌های محلی، محو می‌شود و همین موضوع، جذابیت رازآلود داستان را دوچندان می‌کند. درنهایت نویسنده سعی دارد که بگوید: «رؤیاها، هر چقدر هم عجیب‌غریب یا غیرواقعی، ارزش دنبال‌کردن دارند.» این کتاب با نام اصلی Whispering Winds Of Appalachia/ بادهای نجواگر آپالاچی، نوشته جان الینگتون، تاکنون مورد توجه و تحسین هزاران خواننده در سراسر جهان قرار گرفته است.

بخشی از کتاب

نگاه رهگذران را بر خود حس می‌کنم؛ کسانی که آرام از کنارم می‌گذرند و شاید در دلشان می‌پرسند چه چیزی مردی سالخورده را به چنین مسیری کشانده است؟ من هرگز ترحمشان را نخواسته‌ام و به آن نیازی ندارم. با این حال، با همه‌ی آنچه بر من گذشته، گاهی دلم برای خودم می‌سوزد.

گاهی مردان جوان با همان شوق و هیجانی که روزگاری در رگ‌هایم می‌جوشید از کنارم رد می‌شوند. بسیاری‌شان این دره را فقط ایستگاهی کوتاه در مسیر بلند زندگی خواهند دید؛ می‌آیند و می‌روند پیش از آنکه راهشان را به سوی رؤیاها و آینده‌های دور ادامه دهند. برخی‌شان شاید دیگر هرگز پا در این مسیر نگذارند.

با این حال، در قلبم می‌دانم که بار تجربه مرا به دوش خواهند کشید. آنها کاج‌ها را لمس کرده و با شوکران سوگواری خواهند کرد و از بالای پل چوبی کوچک، با همان سکوت، به آب خیره خواهند شد. آنها هم خواهند شد.