کتاب شب روشنا اثر زهرا خمسه نشر خزه

برای ادامه‌ی حیاتم کارهایی انجام می‌دادم. مثلاً  آن روز رفتم فروشگاه که خرید کنم. گوشی که زنگ خورد بدون آنکه چشم از جاده بردارم، داخل کیفم دنبال تلفن همراهم ‌گشتم، چون تصادف دو ماه پیش توانست ثابت کند برای ادامه‌ی بقا نباید حین رانندگی به صفحه‌ی گوشی‌ نگاه کرد. طبق آمار، هفتاد درصد از زن‌ها تلفن همراهشان را اغلب از داخل کیف پیدا نمی‌کنند. من بین سی ‌و هفتاد درصد معلقم، خودکار، رژ، کیف پول و... یک آب‌نبات پیدا کردم و دهانم گذاشتم. آن مرتبه موفق ‌شدم در دسته‌ی سی درصدی‌ها باشم. بهنام بود، از دوستان قدیمی‌ام که گویا اخیراً با دوست‌دخترش به هم زده بود. گفتم «گویا»، چون گویا جدایی اقدام راحتی نیست از کسی که گویا دوستش داری و مشکلات تو را به این نتیجه می‌رساند که باید ترکش کنی. و این حالت ادامه‌ی بقای تو را گویا راحت‌تر می‌کند. اما چندین مرتبه پشیمان می‌شوی، شاید هم جرئت این کار را نداری... فقط می‌دانم هر وقت مثل من مُهر طلاق در شناسنامه داشته باشی، جدا شده‌ای و بپذیر دیگر گویایی در کار نیست.