کتاب داستان‌های اسباب‌بازی اثر سروش چیت‌ساز نشر چشمه

دخترم کوچک که بود زبانش نمی‌چرخید بگوید: «سروش!» به جایش صدایم می‌زد: «بابا‌سوش!»

«باباسوش، چرا خرس بزرگ عینک می‌زنه؟ باباسوش، چرا خرس‌کوچولو از تاریکی می‌ترسه؟» کتابی که هر شب برایش می‌خواندم این‌طور شروع می‌شد: «روزی روزگاری دو خرس بودند. اسم یکی خرس بزرگ بود و اسم دیگری خرس‌کوچولو. خرس بزرگ بزرگ بود و خرس‌کوچولو کوچک.»

شب‌ها بهترین تفریح‌مان این بود که کنارش بخوابم و همین‌طور که کتاب می‌خواندم، من خرس بزرگ باشم و او خرس‌کوچولو.

کمی که گذشت خودش خواندن یاد گرفت. مدتی بود که دیگر اسمم را هم درست می‌گفت. کتاب خرس بزرگ و خرس کوچک را همراه بابا‌سوش توی جعبه‌ی یادگاری‌های خردسالی گذاشتیم و برایش کتاب‌هایی خریدیم که خودش می‌توانست، خودش دلش می‌خواست، بخواند؛ همان‌طور که روزگاری از روزگارِ دو خرس بزرگ و کوچک لذت می‌برد.