کتاب افتادن اثر دیوگو مایناردی نشر چشمه

کتابی که خواهید خواند زندگی‌نگاره‌ی پدری است که فرزندش مبتلا به فلج مغزی است، پرتره‌ی پسر کم‌توانی که چراغ راه پدر می‌شود، و کتابچه‌ی راهنمایی است در علم افتادن و چگونه برخاستن، یعنی همان تجربه‌ی معمول و مکرر زندگی. اگر زندگی را به‌درستی نوسان سینوسی دوره‌های سختی و آسودگی بدانیم، اگر به‌تجربه آموخته باشیم که از پس هر سیاهی سفیدی است و «ان مع العسر یسری»، این کتاب نه سرگذشت کس یا کسانی که سرگذشت زندگی است. پسرک برای اولین‌بار چند قدمی برمی‌دارد، اما سکندری می‌خورد و، به محض آن‌که نقش زمین می‌شود، می‌زند زیر خنده؛ خنده‌ای مستانه، قهقهه‌ای ملکوتی. گریه نمی‌کند، درد نمی‌کشد، بلکه غش و ریسه می‌رود و پدر فکر می‌کند کاش من، کاش ما همه می‌توانستیم همچون این کودک کم‌توان سقوط کنیم و به سقوط خود بخندیم، بیفتیم و برخیزیم.

چه توان سترگی! قرار بوده پدر به پسرک علیل خود رسم راه رفتن بیاموزد که قاعده دیگر می‌شود. پدر از پسر می‌آموزد. افتادن کتاب بی‌نهایت الهام‌بخشی است؛ هم برای کسی که در اطرافش کودکی از این‌دست دارد، هم برای همه‌ی ما تا ببینیم چه‌قدر کم‌توان‌ایم. چه‌قدر می‌توانیم از آن که ناتوانش یافته‌ایم اتفاقاً درس قدرت و توانایی بیاموزیم. افتادن آموزنده است. یاد می‌دهد که جانب کرامت انسان را بگیریم، خوار نینگاریم و بر زمین خدا سفت راه نرویم. یاد می‌دهد که گاه درس زندگی را از کسی باید آموخت که به‌اشتباه زندگی را از او دریغ‌شده می‌پنداریم.