کتاب در سایه‌ی فضاهای متروک نمایش در ایران اثر منصور میرزابابایی نشر وزان

در تاریخ نمایش ایران، همواره بخشی در سایه مانده است؛ بخشی که نه در تالارهای رسمی و شناخته‌شده، بلکه در زمین‌های خاکی، تکیه‌ها، حسینیه‌ها، گورستان‌ها، خانه‌های قدیمی و فضاهای متروک جان گرفته است. این کتاب تلاشی است برای بازخوانی و تحلیل آن لایه‌های پنهان: نقش اقوام و اقلیت‌های مذهبی و فرهنگی، آیین‌ها و نمایش‌های آیینی، و فضاهای نامعمول که هر یک سهمی مؤثر در شکل‌گیری و گسترش تئاتر نوین ایران داشته‌اند. این جستار نشان می‌دهد که چگونه تعزیه در دوره‌ی قاجار، آیین‌های نمایشی کردها، ترکمن‌ها، زرتشتیان، ارامنه و دیگر اقلیت‌ها، و حتی روایت‌های زنانه در آیین‌های محلی، بسترهایی برای بیان جمعی، مقاومت فرهنگی و بازآفرینی هویت بوده‌اند. «در سایه‌ی فضاهای متروک نمایش در ایران» تنها مرور تاریخی نیست؛ کوششی است برای شنیدن صداهای خاموش و دیدن صحنه‌هایی که در حافظه‌ی رسمی تآتر جایی نیافته‌اند، امّا همچنان در جان فرهنگ نمایشی ایران زنده‌اند.