کتاب سندروم هوبریس اثر دیوید اوون نشر وزان

بیماری‌هایی که سرانِ حکومت‌ها دارند یا آنها را بر به منصبی رسانده یا منصبِ بلندپایه‌ای که از پیش داشتند را بسط داده، و عواقبِ این بیماری‌ها برای برنامه‌ی کارِ حکومت‌ها پژوهشِ خیره‌کننده‌ای محسوب می‌شوند. اما پدیده‌ی جالب و رایجِ دیگری وجود دارد که با بیماری و سیاستمداران ساخته می‌شود: این‌طور که، در خصوصِ بسیاری از آنها، تجربه‌ی صِرفِ به قدرت رسیدن که به نظر می‌رسد چیزی را به آنها سرایت می‌دهد باعثِ رفتاری می‌شود که حداقل بنابر ظاهر نشانه‌ی نوعی بیماریِ روانی است. مقارنِ پایانِ صدارت مارگارت تاچر، یکی از نمایندگانِ عادی‌اش گفته بود که تاچر خُل‌وضع شده، یعنی مردهای روپوش سفید باید او را به یک بیمارستان روانی ببرند. یکی از وزرایش به خبرنگاری گفته بود او دیوانه شده، کاملا دیوانه. گزارشگرِ تیزبینِ سیاسی در تایمز راجع به وضعیتِ روانیِ تونی بلر اظهارِ عقیده کرده و از او به عنوانِ عنان‌گسیخته یاد کرده بود، حتی در 29 مارس 2003 نکته‌ی سردستی‌ای را در مجلس ذکر کرد که او از رای‌هایِ مخالف شورای امنیت که غیرقابل‌اعتماد و غیرمنطقی بودند چشم‌پوشی می‌کند.