کتاب دختران عزیز اثر سالی هپ‌ ورث نشر خلوت

دکتر وارن روی صندلیِ تاشویِ خاکستری رنگی می‌نشیند و مچ پایش را روی زانوی پای دیگرش می‌اندازد. کت‌وشلوارش قهوه‌ای است و کراواتش قرمز. عینک فریم باریکش، با بندی روی سینه‌اش قرار گرفته. هنگامی که ضربه‌ای به در می‌زنم، به صندلیِ خالی مقابلش اشاره می‌کند. نگاهش به پوشه‌ای قدیمی روی پایش دوخته شده است. سر طاس و لک‌دارش، مثل ماشینِ اسپورتی تازه وکس خورده، براق است.

بااحتیاط می‌گویم: «سلام.»

پاسخی نمی‌دهد. پس از مکثی کوتاه، با کتانی‌هایم که روی زمین جیرجیر صدا می‌دهند به سمت صندلی رفته و می‌نشینم.

دکتر وارن همانطور دولا بر روی پوشه‌اش باقی می‌ماند.

در اتاق به جز صندلی‌ها، گلدانی کوچک و میزی چوبی، اثاثیۀ دیگری نیست. درحالی که منتظرم تا جواب سلامم را بدهد، چند گنجشک را می‌بینم که روی لبه‌ی بیرونی پنجره نشسته و به زمین نوک می‌زنند.

پس از چند دقیقه، وقتی می‌بینم که دکتر وارن هنوز به من خوش‌آمد نگفته، می‌گویم: «عذر می‌خوام.» ساعت روی دیوار اعلام می‌کند که پنج دقیقه از وقت‌مان گذشته است.

با اندکی عصبانیت سرش را بلند می‌کند. «بله؟»

«شروع نمی‌کنیم؟» احساس حماقت می‌کنم.