کتاب صوتی شب بند اثر ویدا شیخی

‌وقتی پا به سن می‌گذاری، انتظارت هم از آینده کم می‌شود و برگشتن آدم‌هایی که یک وقتی از زندگی‌ات رفته‌اند، چیزی می‌شود شبیه سرد شدن هوا وسط بهار. نه دلچسب است، نه کسی منظر و نه هیجانش دوامی دارد. شاید فقط باید برنگردی، چون الان دیگر خیلی وقت است که زیاد یا کم همه می‌دانیم هیچ واقعیتی توی برگشتن‌هایمان نیست. چقدر بی‌رحمی بود که همیشه دلش می‌خواست یک جور دیگر فکر کند، کس دیگری باشد ولی مدام از چیزهای دیگری حرف زد. (وقتی من رفتم، در رو از داخل قفل کن تا نترسی!) این را مامان وقتی بچه بودم می‌گفت. هربار که می‌رفت سر کار و من توی خانه تنها می‌ماندم. ولی در را نمی‌توان روی مرگ قفل کرد مامان. این را نمی‌توانستم بگویم. مثل حرفی شده‌ام که تمام مدت، بارها و بارها گوش داده‌ام ولی حالا یکدفعه آن را شنیدم.