کتاب منتخب نقره‌ای اثر دنی فرنسیس نشر داهی

من در تاریکی مطلق، بی‌وقفه و خفه‌کننده‌ای بزرگ شدم.

دلم می‌خواهد بگویم که حرفم اغراق‌آمیز است، اما نیست. فقط پنج سالم بود که عمویم من را قاچاقی از شهر بیرون برد تا در سرزمین‌های تاریک زندگی کنیم. جایی که کودکان کابوس آن را می‌بینند. جنگلی با تاریکی جاودانه. به خاطر دارم اولین بار که دیدمش، چشمانم از تعجب گشاد شدند. مه سیاه و شومی از زمین تا نوک درختان بسیار بلند را پوشانده بود. یادم هست وقتی در آن تاریکی ناپدید شدیم، ترس به استخوان‌هایم نفوذ کرده و وحشت راه گلویم را بند آورده بود. حتی نیم ساعت از راه‌پیمایی‌مان نگذشته بود که پایم به جمجمه‌ای گیر کرد و باعث شد سکندری بخورم. خم شدم تا ببینم چه بوده و بااینکه به‌خوبی اطراف را نمی‌دیدم، حفره‌های خالی چشمانش و استخوان‌های پوسیده را زیر دستانم احساس می‌کردم.

وقتی از عمو جیم پرسیدم چیست، جواب داد: «فقط یه سنگه.»

حتی در پنج‌سالگی هم به‌راحتی گول نمی‌خوردم.

در طول سه سالی که در سرزمین‌های تاریک گذراندیم، آن جمجمه آخرین اسکلتی نبود که دیدم، اما وقتی دوباره به میان بقیۀ مردم بازگشتیم، من و ترس رفاقتی دیرینه به وجود آورده بودیم. این روزها، اگر درنده‌ای به گلویم حمله کند، پلک نمی‌زنم. اگر جت فرماندهی بمبی روی خانه‌مان بیندازد، سرعت ضربان قلبم تغییری نمی‌کند.