کتاب لحظۀ بیداری اثر مارک نپو نشر مون

سرشت انسان تارو پودی است از نور و اشتیاق.

همچون پارچه‌ای است که تارهایش از آگاهی و پودهایش‌ از عشق بافته شده است. این سرشت اصیل و ارزشمند، این جوهرۀ پاک و آگاه، از آغاز در وجود ما نهادینه‌ شده است، اما غبار سال‌ها‌ تجربۀ ناکام، از زخم‌های کودکی تا رنج‌های بزرگسالی، همه و همه جلای این وجود آگاه را می‌گیرد و ظرفیت درخشیدنش را می‌پوشاند. انگار که آینه‌ای زلال در اعماق وجود ماست، اما لایه‌های ابهام وتحریف، بین ما و انعکاس حقیقت فاصله می‌ا‌ندازد.

بیداری یعنی جرئت کنار زدن این غبار، یعنی دست کشیدن برآینۀ وجود، برای دیدن نور وپرتوی حقیقت. نوری که همیشه آنجا بوده اما لنز کدری که تجربیات تلخ و سخت بر چشمان روان ما قرار داده مانع دیدن این روشنی نور شده است. تجریبات مکرر ناخوشایند قسمتی از ساحت روان ما را شکل می‌دهند؛ مثل یک حصار وجود ما را در برمی‌گیرند و مانع نزدیک شدن ما به حقیقت می‌شوند. به مرور زمان یک واقعیت تحریف‌شده در ما خلق و نهادینه می‌شود که مرز بین حقیقت و این واقعیت دروغین به‌راحتی قابل تشخیص نیست و دنیای حقیقی و دنیای ساخته‌شدۀ ذهن با یکدیگر ادغام می‌گردد‌. در واقع تجربیات کودکی مثل سنگ‌ها و رسوباتی هستند که سالیان سال روی هم لایه‌لایه جمع شده‌اند و جریان حقیقت را در لایه‌های زیرین وجود ما محصور کرده‌اند.

بیداری اما ورای این حصارها رفتن است، بیداری شکستن سنگ‌های سفت جمع‌شده در روان برای لمس کردن جریان تازۀ آگاهی در بند‌بند وجودمان است. بیداری لحظه‌ای‌ است که چشم‌های روح نه‌فقط برای دیدن که برای فهمیدن باز می‌گردد‌؛ انگار که برای فهم کیستی خودم و چیستی این جهان از خواب طولانی و سنگینی بیدارمان می‌کنند و به‌سمت زندگی ‌و سرشت حقیقی خود کشانده‌ می‌شویم‌. زندگی بعد از بیداری قلب تپنده‌ای دارد که هر ضربانش رهایی و آزادی را به‌جای اجبار و انقباض به ما هدیه می‌دهد.