کتاب سرکشی‌های سی‌سالگی اثر سون وون‌پیونگ نشر مون

سالی که من متولد شدم، مردی در کرۀ جنوبی زندگی می‌کرد که بینی بزرگی داشت. ژنرال بازنشستۀ موسفیدی بود و به‌هیچ‌وجه زندگی معمولی‌ای نداشت. اما درست قبل از شصت‌سالگی، ناگهان عبارت «آدم‌های معمولی» یکی از عبارات موردعلاقه‌اش شد. آن‌قدر این عبارت را دوست داشت که کم‌کم خودش را یک «فرد معمولی» معرفی می‌کرد و همیشه بعد از گفتن این عبارت اضافه می‌کرد «باور کنین». انگار می‌دانست مردم باور نمی‌کنند. حتی ادعا کرد «عصر مردم‌ معمولی» در راه است. بنابراین وقتی از این شعار خط‌شکنانه برای رسیدن به بالاترین مقام در کره استفاده کرد، تعجب همگان را برانگیخت. اما مسیر غیرمعمول زندگی‌اش همین‌جا پایان نیافت. از همه مشهورتر، تصویری از او و رئیس‌جمهور قبلی در روزنامه‌های کره بود که دست‌بند به دست با لباس آبی زندان، شانه‌به‌شانه ایستاده بودند. امکان ندارد فردی معمولی را پیدا کنید که تجربیات او را داشته باشد.

گرچه همۀ این اتفاقات در زمان تولدم رخ دادند، اما به‌قدری خوب از آن‌ها آگاه بودم که انگار خودم مستقیم تجربه‌شان کرده‌ام. ولی باقی ماجراهای او، ازجمله اعتراض‌ها، درگیری‌ها و خون‌ریزی‌ها در میدان، برایم چیزی نبودند جز افسانه‌هایی از روزگاران گذشته؛ چیزهایی که مجبور بودم از طریق کتاب‌ها و مستندها از آن‌ها مطلع شوم. از آن زمان تاکنون، جهان گام‌هایی هرچند اندک در مسیر درست برداشته است؛ گام‌هایی بسیار ناچیز. هنوز هم بی‌عدالتی قانون حاکم بر این سرزمین است و عصر موعود مردم معمولی هرگز از راه نرسیده. در عوض، آنچه به دست آوردیم درست نقطۀ مقابل آن بود. دنیایی که در آن مردم عادی مجبورند هم از اکثریت پیروی کنند و درعین‌حال از آن‌ها انتظار می‌رود به هر شکل ممکن از دیگران متمایز باشند و در این میان، ازتهِ‌دل فریاد می‌زنند و التماس می‌کنند که دیده شوند. و من فقط یکی از افراد نگون‌بختی هستم که در همین دوران جوانی‌شان گذشت.