کتاب شبح شناور اثر محمدرضا شمس نشر انتشارات هوپا

در اتاقی نیمه‌تاریک که سایه‌ی درختان شال روی دیوارهایش می‌لرزند، نوزاد عجیب‌و‌غریبی زیر کرسی دراز کشیده که تمام بدنش پوشیده شده از مو. نوزاد خرناسه‌ای می‌کشد و انگشت پشمالوی شستش را توی دهانش می‌چپاند و با حرص می‌مکد. جایی دور‌دست، پشت تپه‌های تاریک، از لا‌به‌لای درختان سیاه ونو، صدای زوزه‌ی گرگ‌ها به گوش می‌رسد. ناگهان در اتاق چهارطاق باز می‌شود و زنی سراسیمه و شتابان به داخل می‌پرد. زن دامن چین‌دار فیروزه‌ای رنگ‌ورو‌رفته‌ای پوشیده و چکمه‌ی سیاهی به پا دارد که از برف، سفید شده‌ است. سوز سردی مثل سوسک به اتاق می‌دود و صورت پشمالوی نوزاد را جمع می‌کند. زنْ نوزاد را از زمین برمی‌دارد و به سینه می‌چسباند و با صدایی که به لالایی شبیه است، کنار گوشش زمزمه می‌کند: «نمی‌ذارم دستشون بهت برسه. نمی‌ذارم تو هم یکی از اون‌ها بشی.»