کتاب خاموشی اثر بهاره شریفی نشر انتشارات سخن

گلپر نگاهی به ساعت انداخت و سمت اتاق پدرش رفت. آرام در را باز کرد و سرش را از لای در داخل برد. مهرداد هنوز خواب بود. گلپر اخمی کرد و صدایش بالا رفت:

بابا... بابایی دیرت شد! خودت گفتی صبح زود بیدارت کنم.

مهرداد غلتی توی تختش زد و با همان لحن خوابآلود گفت:

یه ذره دیگه بخوابم. یه دقیقه.

گلپر در را رها کرد و وارد اتاق شد و بالای تخت پدرش ایستاد. یک دستش را به کمر زد و مشت کوچکش را بالا برد و روی شانه ی پدرش کوبید و گفت:

من دارم میرم. سرویسم الان می آد. آقای تنبل، خواب موندی به من ربطی نداره. ظهر نیای اینجا برزخ شی به من گیر بدی.

مهرداد همانطور خواب آلود گفت:

گلی برزخ شی یعنی چی؟ رو دیگه از کجا آوردی؟ گیر بدی؟

و صورت خواب آلودش را از روی متکا برداشت و یک چشمش را به زور باز کرد و به او نگاه دوخت. گلپر مقنعه اش را که توی دستش بود سرش کشید و درحالی که موهایش را مرتب می کرد، گفت:

مگه خودت نگفتی جلسه ی مهمی داری، زود بیدارت کنم؟