کتاب فلاح‌السائل اثر سید بن‌طاووس نشر چاپ و نشر بین الملل

مؤلف، پیرامون علت تألیف این كتاب، جملاتی‌ با این مضمون نوشته است: «من در كتاب «المصباح الكبیر» شیخ طوسی‌ خیر فراوانی‌ دیدم و پس از آن به مطالب مهمی‌ دست یافتم كه تتمه‌ ای‌ بر كتاب مذكور قلمداد می‌‌ شد … لذا تصمیم گرفتم گزیده‌ ای‌ از آنچه را كه برایم روایت شده یا بر آن واقف گردیده‌ ام … در كتابی‌ گرد آورم …» كتاب، مشتمل بر یك مقدمه و 30 فصل است.

سید بن طاوس، در هر فصل، متن روایات را ذكر كرده و در مواردی‌ كه نیاز به توضیح بوده، توضیحی‌ مفصل یا خلاصه ذكر كرده و اعمال و اوراد را بیان كرده است.

وی‌، در پاره‌ ای‌ موارد، سلسلۀ اسناد روایات و مأخذ نقل آنها را دقیقا ذكر كرده و در جایی‌ كه سند نیاورده، ولی‌ روایت، سند داشته، گفته است: « بحذف الأسناد» تا معلوم شود روایت، مرسله و مقطوعه نیست و در بسیاری‌ از موارد هم آغاز سند و طریق خود را برای‌ پرهیز از اطالۀ كلام، ذكر نمی‌ ‌كند و به ذكر طریق خود به آنچه جدش، شیخ طوسی‌ روایت كرده، اكتفا می‌‌ نماید.

گزارش محتوا مؤلف، در فصل اول، روایتی‌ را در عظمت نماز و وخامت حال كسی‌ كه آن را سبك بشمارد، ذكر نموده است.

در فصل دوم، روایتی‌ را در ذكر ویژگی‌ های‌ نمازی‌ كه انسان را از خطا و زشتی‌ بازمی‌ دارد، نقل كرده است.

در فصل سوم، آیاتی‌ از قرآن كریم را كه با صراحت، از فضیلت دعا سخن می‌ گویند، ذكر كرده و به توضیح و تفسیر آنها پرداخته است.

در فصل چهارم، اخباری‌ را در فضیلت دعا نقل كرده است؛ روایاتی‌ همچون: عن علی‌ علیه‌السلام قال:« احب الاعمال الی‌ الله سبحانه فی‌الارض الدعاء …»

در فصل پنجم، به نقل روایاتی‌ كه بر افضلیت دعا و مناجات نسبت به تلاوت قرآن دلالت دارد، پرداخته است.

در فصل ششم، از راه عقل، به بحث در مورد صفاتی‌ كه شایسته است دعا كننده واجد آنها باشد، همت گمارده است.

در فصل هفتم، صفات و ویژگی‌ های‌ دعا كننده را از راه نقل پی‌ گیری‌ كرده است.

در فصل هشتم، با نقل چند روایت و توضیحاتی‌ در ذیل آنها از فواید تداوم در مناجات و بسیار راز و نیاز كردن و فضیلت دعا برای‌ برادران دینی‌ خویش و پیشوایان رستگاری‌ و نجات، سخن به میان آورده است.

فصل 9 تا 14 را به بحث از مقدمات و اقسام و ویژگی‌ ها و صفات طهارت اختصاص داده است.

در فصل 15 تا 29، پیرامون نمازهای‌ واجب و مستحب و نوافل یومیه و ادعیه و تعقیبات و أذكار مختلف بحث كرده است.

در فصل 30، مباحث و روایاتی‌ را در باره آنچه شایسته است آدمی‌ قبل از خواب و در هنگام بیدار شدن در خلال خواب، انجام دهد، ذكر كرده است.