کتاب واکاوی مهمترین مسائل اجتماعی شهر ساری جلد 25 اثر معصومه محمودیان نشر هامون نو

با توجه به اولویت‌بندی مسائل خانواده در مازندران (کارتهای مسئله سفید و صورتی) بر اساس میانگین نمره فردی و گروهی فعالان حوزه خانواده در مراحل اولیه کارگاه، به نظر می‌رسد بخش مهمی از ستون مهمترین مسائل شناسایی شده را می‌توان در سه محور و چند سرفصل قابل توجه، دسته بندی کرد: نداشتن مهارتهای زندگی از جمله در: کنترل خشم، فرزندپروری، مذاکره و گفتگو نیاز به آموزش در زمینه‌های: هدف از ازدواج و زندگی مشترک، سواد رسانهای، مسائل جنسی و خود مراقبتی به نوجوانان، مسئولیت‌پذیری، تعهد اجتماعی اعتیاد: مواد سنتی و صنعتی و اعتیاد جنسی نیاز به حمایت‌های اجتماعی برای افراد دارای شرایط خاص از جمله: زنان سرپرست از کار افتاده، در موارد فقر و بیکاری طرح دو مسئله‌ی فشار رقابت‌های تحصیلی بویژه کنکور بر خانوادها و عدم ارتباط کار و تحصیلات، به عنوان مهمترین مسائل خانواده‌ها نشان دهنده‌ی تاثیر قوی و منفی روندهای ساختاری به شدت معیوب نظام آموزش عالی بر امنیت و آرامش خانواده است. شاید این بُعدی کمتر دیده شده از پیامدهای نظام آموزش عالی ناکارآمد در کشور باشد زیرا همواره بیکاری تحصیل کردگان، افت کیفیت آموزش عالی و کاهش اعتبار و ارزش علم به دلیل استفاده ابزاری از مدارک تحصیلی مورد توجه بوده است اما به این موضوع توجهی نشده که الزامات بار شده بر خانواده‌ها برای ورود جوانان به دانشگاه و پس از آن، پیامدهای ناشی از سیاستگذار‌ی‌های غیرهدفمند و کارشناسی نشده در جذب دانشجو، خانواده‌ها را دچار چالش و مسئله می‌کند. ناکارآمدی نظام قضایی، تبعیض و رشوه به عنوان سه نمونه‌ی دیگر از مهمترین مسائل مبتلابه خانواده‌ها از نظر فعالان حوزه خانواده در استان بوده است که جای تامل و تحلیل دارد. در جایی از مطالعات فساد به تاثیر منفی رشوه بر مسائل و مشکلات خانواده اشاره نمی‌شود و این موضوعی ظریف است. ناکارآمدی نظام قضایی، رشوه و تبعیض، رنجیره‌ای از علل مرتبط به یکدیگر هستند که تصور می‌شد آسیب‌هایشان در رشد اقتصادی، ایجاد رانت در توزیع منابع، ضعف اخلاق اجتماعی، بی اعتمادی به نظام سیاسی و... بروز می‌کند. آسیب به نظام خانواده را نیز به ادامه این لیست بلند اضافه کرد. در نهایت، کار گروه‌ها روی پنج مسئله محوری عدم آموزش در زمینه ازدواج و فرزندپروری، طلاق، مهارتهای زندگی، استفاده نامناسب از شبکه‌های اجتماعی و عدم تعامل بین فردی متمرکز شد. با توجه به توصیف مبسوط ارائه شده در این فصل از علل و ریشه‌ها، پیامدها، نقد سیاستها و پیشنهادات ارائه شده در رابطه با مسائل محوری، به نظر می‌رسد می‌توان سه پیشنهاد بنیادی و مشترک را استخراج کرد: 1- تاکید بر آموزش، نقد سازوکارهای موجود و طرح پیشنهاداتی برای ارتقاء کیفیت و کمیت آموزش؛ 2- تاکید بر نقش و جایگاه سمنها و تلاش برای همافزایی عملکرد بخش دولتی و غیردولتی؛ 3- تاکید بر حمایت و اختصاص کافی و بهینه منابع مالی، رسانه‌ای، فرهنگی و اجرایی دولت برای مدیریت مسائل حوزه خانواده. در معرفی ظرفیتهای گذر از مسئله اجتماعی به پویش اجتماعی نیز بیشتر بر اهمیت بعد آگاه سازی و آموزش مسائل تاکید شده است