در هزاره سوم ق.م در دو شهر بزرگ موهنجودارو (در ایالت لارکانه پاکستان کنونی) و هاراپا (در ایالت ملتان پاکستان کنونی) تمدن درخشانی وجود داشت که برمنطقه سند و پنجاب و دشت رسوبی (بخشهای شمال هند) تأثیر گذاشته بود. گستره جغرافیایی این تمدن از شمال به جنوب هزار و صد کیلومتر و از غرب به شرق هزار و ششصد کیلومتر بوده است؛ اما در حدود سال ۲۰۰۰ ق.م، تمدن دره سند فرو پاشید. درباره نابودی این تمدن نتایج قطع و یقین وجود ندارد؛ اما آثاری همانند اسکلتهایی به شکل دستهجمعی در کوچه، خیابان و در داخل منازل یافت شده است. این امر حاکی از وقوع حادثه ای نابودکننده در آن منطقه است که میتواند نشانه هجوم آریاییها (که در ریگ وداها هم بدان اشاره شده است)، خشکسالی، بیماری و یا سیل باشد.