کتاب آینده کار، مهارت و مشاغل در ایران اثر مرتضی شانی نشر شرکت چاپ و نشر بازرگانی

پایین بودن حقوق و دستمزدها، قراردادهای موقت و سفید امضا، نبود امنیت شغلی، سازمان تامین اجتماعی زیانده و نبودن اراده لازم برای اصلاح قانون کار چالش‌هایی است که کارگران و تشکل‌های کارگری طی دو سه دهه اخیر با آن‌ها دست به گریبان هستند. در ایران تشکل‌های کارگری شامل کمتر از ۲۵ درصد کل واحدهای فعال هستند. شوراها و تعاونی‌ها کمتر از ۳۰ درصد کل جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند؛ بنابراین طبیعی است تأثیر هرگونه چالش ها و کنش و واکنش های تبعی آن در حالت کلان متوجه یک سوم یا یک چهارم جمعیت کارگری کشور است. در طول سالیان متمادی، شاکله رسالت تشکل‌های کارگری، فعالیت و دستیابی به حقوق صنفی فراگیر کارگران است؛ اما اینکه در طول سالیان دور و نزدیک دستیابی به چنین امر مهم صد درصد توفیق داشته باشد، جای تامل است؛ زیرا چنین دستاوردی با توجه به برآیند مجموعه نیروهای وارده نه ممکن است و نه تاکنون در دنیا اتفاق افتاده است. از طرف دیگر وضعیت کلی کارگران در فرایند تحلیلی جامع، بازتابی از وضعیت بنگاه های اقتصادی است که درحال حاضر با آن‌ها سر و کار دارند. وقتی وضعیت بسیاری از بنگاه های تولیدی، از نظر عملیاتی مقبول نبوده و خیلی از آن‌ها در چنبره معضلات عدیده گرفتار باشند، به طور طبیعی متاثر از فضای عمومی آن ها وضعیت کارگران هم رو به وخامت می گذارد. در چنین شرایط متحول پیرامونی، فقدان آگاهی عمیق به وضعیت طبقه کارگر و پیچیدگی های حاکم عینی و ذهنی موجب شده است که برخی آگاهان این طبقه و پاره ای روشنفکران، چه در قامت افراد و چه در قالب احزاب طرفدار طبقه کارگر به چنان تحلیل های نارسا و ناکارآمد دست یازند که در شرایط جاری نه تنها انعکاس مطالبات واقعی خواست های کارگران نیست؛ بلکه با مطرح ساختن ایده و شعارهای انحرافی و گاهاً مغایر و متضاد با منافع این طبقه وسیع، موجب انحراف هرچه بیشتر آن ها در مسیرهای بی فرجام، طرح خواسته های نا ممکن و غلطیدن به وادی یاس و اضطراب، فترت ذهنی و خمودگی طبقاتی می شود. این کتاب برآن است که با توجه به شرایط موجود و درک ضرورت همبستگی همه جانبه کارگران و صیانت از پتانسیل های بالقوه و بالفعل آن ها در دستیابی به جامعه پویای فردا، پرتوهایی از شرایط عینی موجود در پهنه گیتی را به تاریکخانه های ذهنی متاثر از اعصار گذشته بتاباند تا براساس آن بتوان برنامه و رویکرد مقبول برای مواجهه با همه کنشگران و بازیگران در بازار کار ایران را در هزاره سوم و آستانه پارادایم انقلاب صنعتی چهارم، تدوین کرد.