فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب تیره‌بختان جامعه‌

کتاب تیره‌بختان جامعه‌

نسخه الکترونیک کتاب تیره‌بختان جامعه‌ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۲,۴۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب تیره‌بختان جامعه‌

«تیره بختان» جامعه نوشته‌ی جان لندن(۱۹۱۶-۱۸۷۶) نویسنده سوسیالیست آمریکایی است. این اثر از دو بخش اصلی تشکیل می‌شود. قسمت اول همان کتاب«تیره بختان» جامعه است و قسمت دوم آن به چهار داستان کوتاه از جک لندن درباره آلاسکا و اسکیموها اختصاص دارد.آثار او مانند«آوای وحش» و«گرگ» دریا با استقبال خوانندگان روبرو شد. او از نخستین نویسندگان آمریکا بود که از راه نوشتن به ثروت زیادی دست یافت. این اثر شرح سفر تحقیقاتی جک لندن به منطقه فقیرنشین شرق لندن در لباس مبدل است. او برای اینکه تجربه دست اولی از زندگی فقیرانه طبقه زیردست انگلیس به دست بیاورد خود را به جای یک بی‌خانمان جا می‌زند و چند روزی را با بی‌خانمان‌ها و فقرای لندن می‌گذراند. گزارشی که او از این زندگی نکبت بار ارائه می دهد دادنامه ای بر علیه جامعه سرمایه سالار آن دوران است. البته در انتها، وی برای رفع مشکل این نگون بختان راهکار خاصی ارائه نمی کند و فقط به محکوم کردن ثروتمندان می‌پردازد.

ادامه...

بخشی از کتاب تیره‌بختان جامعه‌

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:


تیره بختان جامعه

نزول

از دوستانی که برای رفتن به محله ایست اند لندن(۱) تقاضای کمک کرده بودم، گفتند:
«ولی تو می دونی که نمی تونی این کار را بکنی.» سپس پس از چند ثانیه فکر، برای خلاص کردن خودشان از دست مرد دیوانه ای که برای رفتن خودش، تقاضای کمک ناممکن کرده بود، افزودند:
«شما بهتر است از پلیس راه نمایی بگیرید.»
من اعتراض کردم:
«من نمی خوام پلیس را ببینم. دلم می خواد خودم به ایست اند برم و ببینم مردم آن جا چه طوری زندگی می کنند و برای چه آن جا زندگی می کنند. خلاصه، دوست دارم آن جا زندگی کنم.»
هر کس که از تصمیم من آگاه می شد، با نارضایتی می گفت:
«شما نمی تونید آن جا زندگی کنید، می گویند آن جا، جاهایی هست که ارزش زندگی ندارد.»
من گفتم:
«این مکان ها را دوست دارم ببینم.»
پاسخ قاطع چنین بود:
«ولی تو می دونی که نمی تونی این کار را بکنی.»
من که از بی فهمی آنان دلخور شده بودم، شتابزده گفتم:
«من این جا نیومدم این حرف ها را بشنوم. من در این جا بیگانه ام، از شما می خوام آن چه درباره ایست اند می دونید به من بگید تا من بتونم کارم را شروع کنم.»
«ما درباره ایست اند چیزی نمی دونیم.»
آنان سپس دست شان را به طرف آفتابی که به ندرت دیده می شد اشاره کردند و گفتند:
«آن طرف هاست.»
«پس باید به کوک(۲) برم.»
آنان با خونسردی گفتند:
«آه، بله، کوک برای کسب اطلاعات، بهترین جاست.»
اما شرکت اوتوماس کوک و پسران(۳) که کارشان راه نمایی، راه یابی و کمک به مسافران در سراسر جهان بود و حتا می توانستند افراد را به دورترین نقطه آفریقا یا تبت راه نمایی کنند، ولی نتوانستند مرا به محله ایست اند لندن راه نمایی کنند که حدود چند قدم از سرکوس فاصله داشت.
پرسیدم:
«شما راه را بلد نیستید.»
مسئول خطوط و نرخ شعبه کوک چیپ ساید(۴) گفت:
«می دونید، شما نمی تونید آن جا برید، چون آن جا وضع کاملاً غیر عادی ست.»
وقتی زیاد اصرار کردم، گفت:
«بهتر است با پلیس مشورت کنید. ما تا حالا مسافران را به ایست اند نبردیم؛ کسی هم برای رفتن به آن جا به ما مراجعه نکرده است. بنابراین درباره این مکان هیچ چیزی نمی دونیم.»
برای این که از دست حرف های کلافه کننده او خلاص شوم، گفتم:
«مهم نیست. پس شما می تونید کار دیگری برای من بکنید. من می خواستم شما را از رفتنم به آن جا آگاه کنم تا اگر اتفاقی برای من افتاد بتونید هویت مرا تشخیص دهید.»
«آه، فهمیدم؛ اگر شما کشته شدید ما بتونیم جنازه شما را تشخیص دهیم.»
او حرف خود را با چنان خونسردی و آرامش زد که من حس کردم اکنون در سردخانه هستم و ایشان روی جنازه من خم شده و غمگین و صبورانه می گوید:
«این جنازه امریکایی دیوانه ای است که می خواست ایست اند را ببیند.»
پاسخ دادم:
«نه، نه، فقط می خوام اگر با ماموران پلیس درگیر شدم بتونید مرا شناسایی کنید.»
به راستی، این آخرین حرفی بود که با هیجان گفتم؛ درگیر حفظ زبان مادری بودم.
او با اکراه گفت:
«این موضوع مربوط به اداره کل است.»
سپس عذرخواهانه افزود:
«شما می دونید، این خیلی بی سابقه است.»
کارمند اداره کل توضیح داد:
«طبق قانون ما نمی تونیم درباره مشتریان مان اطلاعات دهیم.»
من اصرار کردم:
«در این صورت، خود مشتری است که از شما تقاضا دارد درباره اش اطلاعاتی بدید.»
کارمند اداره کل دوباره این پا و آن پا کرد.
با عجله گفتم:
«مسلما، این مسئله بی سابقه است، اما...»
داشتم به موضوع فکر می کردم که او قاطعانه گفت:
«موضوع بی سابقه ای است، فکر نمی کنم بتونیم کاری برای شما انجام دهیم.»
به هر حال، توانستم آدرس کارآگاهی را بگیرم که در ایست اند قرار داشت، سپس رفتم و توانستم مردی را آن جا پیدا کنم که باهاش حرف بزنم. دیگر آن جا از غرغر و ندانم کاری خبری نبود، هیچ کس تعجب نکرد، ابروها را بالا نینداخت و چشم ها گشاد نشدند.
در عرض یک دقیقه درباره خودم و طرح هایم توضیح دادم، مامور حرف های مرا پذیرفت، در دقیقه دوم، سن، قد و وزن مرا پرسید و نگاهی به هیکلم انداخت. در دقیقه سوم که با هم دست می دادیم و می خواستیم از هم جدا شویم، گفت:
«بسیار خوب، جک. من تو را به خاطر می سپرم و مواظب تو خواهم بود.»
نفس راحتی کشیدم. چون همه کارها را روبه راه کرده بودم، احساس آزادی می کردم از این که می توانستم به آن سرزمین مطرود بشری بروم که هیچ کس درباره آن چیزی نمی دانست. اما مشکل دیگر من حرف های ملال آور و بیش از حد کالسکه چی بود، که ساعت متمادی بی جهت مرا در شهر گرداند.
در حالی که بر صندلی می نشستم به راننده گفتم:
«مرا به ایست اند ببرید.»
او با تعجب پرسید:
«کجا، ارباب.»
«به ایست اند، هر کجا باشد، راه بیفت.»
کالسکه چی بدون هدف دقیقه ها این ور آن ور می رفت، بعد با تعجب ایستاد. دریچه بالا سرم باز بود، راننده کنجکاوانه به من نگاه کرد و گفت:
«کجا می خواهید برید؟»
تکرار کردم:
«ایست اند. جای خاصی نمی خوام. فقط مرا به آن جا ببرید.»
«ارباب، آدرس آن جا، کجاست.»
با خشم گفتم:
«گوش کن، سریع مرا به ایست اند ببر.»
آشکار بود که کالسکه چی منظور مرا نفهمید، اما سرش را برگرداند و غرغرکنان اسب را راه انداخت.
در خیابان های لندن، چهره فقر و فلاکت را به راحتی می توان دید، در طول پنج دقیقه پیاده روی، انسان چنین صحنه های فقیرنشین را در تمام نقاط شهر مشاهده می کند. منطقه ای که کالسکه در آن حرکت می کرد، حلبی آبادی بی پایان بود. خیابان ها را مردمی جدید از نژاد متفاوت، قدکوتاه و ضعیف و لاغر پر کرده بودند. چند مایل راه رفتیم که همه اش نکبت و بدبختی و خانه های گِلی بود. هر چند وقت یک بار، زن یا مرد مستی دیده می شد که با سروصدا و عربده کشی مسیر را مسدود می کرد. در بازار، مردان پیر تلوتلوخوران و زن ها در زباله های گل آلود دنبال سیب زمینی گندیده، لوبیا و سبزی می گشتند، در همین حال بچه های کوچک چون انبوه مگس ها دور میوه های لهیده جمع شده و دستشان را تا شانه در میوه های گندیده فرو برده آن ها را برداشته و با حرص و ولع می بلعیدند.
در تمام طول مسیر یک کالسکه ندیدم، بچه ها دنبال و اطراف کالسکه طوری می دویدند که انگار برای اولین بار آن را می دیدند. تا آن جایی که چشم می توانست ببیند، دیوارهای خشتی یکدست، پیاده روهای کثیف و خیابان های پر جمعیت دیده می شدند؛ من برای اولین بار از دیدن همچون جمعیتی وحشت زده شدم. این ترس شبیه ترس از دریا و ازدیاد بدبختی بود. خیابان به خیابان، مانند امواج فراوان و خروشان دریا اطراف مرا گرفته بودند و تهدید به غرق کردن می کردند.
کالسکه چی داد زد:
«ارباب، ایستگاه استپ نی است، استپ نی.»
اطراف را نگاه کردم. واقعا ایستگاه قطار بود و کالسکه چی ناامیدانه مرا به آن جا رساند که به نظر می رسید تنها نقطه ای بود که برایش آشنا بود.
من گفتم:
«خب.»
کالسکه چی بدون آن که حرف مرا بفهمد سرش را تکان داد، تکیده به نظرم آمد، بعد گفت:
«من این جا غریبه ام، اگر ایستگاه استپ نی پیاده نمی شوید، جای دیگری را بلد نیستم، اصلاً نمی دونم چی می خواهید.»
من گفتم:
«الان می گویم چی می خوام. مستقیم برو، نگاه کن، وقتی جلوی مغازه لباس فروشی کهنه رسیدی بپیچ گوشه ای و نگه دار تا من پیاده شوم.»
به نظرم آمد که از کرایه اش راضی نیست. پس از مدتی کالسکه را سر پیچی نگه داشت و گفت: «مغازه لباس فروشی کهنه کمی آن طرف تر است.»
بعد ملتمسانه گفت:
«کرایه تان را نمی دید، هفت شلینگ و شش پنی است.»
من خندیدم:
«چرا، موقع جدا شدن از هم می دم.»
کالسکه چی تکرار کرد:
«ارباب، آخرین لحظه دیدار ماست، کرایه را نمی خواهی بدی.»
مردمان ژنده پوش اطراف کالسکه جمع شده بودند، من دوباره خندیدم و به طرف مغازه راه افتادم.
متقاعد کردن مغازه دار به این که من واقعا لباس کهنه می خواهم خیلی مشکل بود. اما او پس از چند بار که بی خودی سعی کرد کت و شلوار نو برای من بیاورد، بالاخره دسته ای لباس کهنه آورد. شک و تردید در قیافه اش مشخص بود، غیرمستقیم گفت که وضع مرا فهمیده و پول اضافه خواست. او فکر کرد من گرفتارم و یا جنایتکار فراری جرم سنگینی هستم و از آشکار شدن هویت واقعی خودم می ترسم و سعی دارم از پلیس دوری کنم.
سر قیمت لباس ها با او چانه زدم. او فهمید که با یک مشتری سخت گیر روبه رو است. بالاخره دوتا شلوار ضخیم و پاره، یک کت کهنه که فقط یک دکمه داشت، یک جفت کفش سوراخ شده که کثیف و سیاه بودند، یک کمربند باریک چرمی و کلاه پارچه ای کثیف انتخاب کردم. لباس زیر و جوراب هایم نو و گرم بودند که برای هر امریکایی امری عادی بود، البته در چنین شرایطی برای من خیلی باارزش بودند.
بالاخره با توافق لباس فروش، ده شیلینگ به او دادم. او با تحسین مصنوعی گفت:
«معامله به نفع ات شد و من ضرر کردم. شلوارت پنج شیلینگ، کفش هایت دو شیلینگ و شش پنی ارزش دارند، البته درباره کت و کلاه و چیزهای دیگرت حرفی نمی زنم.»
بلافاصله گفتم:
«آن ها را چه قدر از من می خرید. از بابت آن ها ده شیلینگ از من گرفتید. حاضرم آن ها را به هشت شیلینگ به خودت پس دهم. معامله را تمام کن!»
ولی او لبخند زد و سرش را به علامت منفی تکان داد. اگرچه معامله خوبی انجام داده بودم، ولی ناخوشنود و آگاه بودم که این معامله بیشتر به نفع او شد.
وقتی از لباس فروشی بیرون آمدم، کالسکه چی را دیدم که کنار پلیس ایستاده بود. پلیس ثانیه ای به سر تا پایم دقیق شد؛ به ویژه به بقچه زیر بغلم خیره شد. سپس پیچید و کالسکه و کالسکه چی را با غرولندش ترک کرد و راهش را پیش گرفت، او هنوز چند قدم نرفته بود که من هفت شیلینگ و شش پنی کرایه کالسکه چی را دادم. پس از این، کالسکه چی مایل بود مرا به هر محلی که می خواستم ببرد، از رفتار قبلی اش بسیار عذر خواست و از رفتار ناپسند و غیرعادی مشتریان شهر لندن گله کرد.
کالسکه چی مرا به اقامتگاهم در های بری ویل در شمال لندن برد. روز بعد کفش ها (با تاسف از راحتی و زیبایی آن ها)، لباس سفری خاکستری و نرم و خلاصه همه لباس هایم را از تنم درآوردم، و با پوشیدن لباس پاره پوره و درست کردن وضع جدید، خودم را به صورت آدم تیره بخت و بیچاره ای درآوردم که حتا توان خرید لباس ژنده را هم نداشت.
درون زیرپیراهنم، زیر بغل، سکه طلا جاسازی کردم تا در موقع لازم استفاده کنم؛ سپس زیرپیراهن را پوشیدم. روی صندلی نشستم و روزهای خوش و خرم گذشته را سرزنش کردم که پوست بدنم را آن چنان لطیف و نرم کرده بود که پوشیدن زیرپیراهنی که چون خرقه زبر و آزاردهنده بود آزارم داد، و با اطمینان کامل باید بگویم که در طول بیست و چهار ساعت شدیدا رنج کشیدم.
پوشیدن بقیه لباس هایم نسبتا آسان بود، اگرچه پوشیدن کفش های سنگین مشکل بود. کفش ها مثل چوب سفت و سخت بودند، پس از مدتی که آن ها را با دست مالش دادم و توانستم اندکی نرمشان کنم پوشیدم. سپس چند شیلینگ، چاقو، دستمال، مقداری کاغذ سیگار و توتون توی جیبم گذاشتم و از پله ها به طرف پایین راه افتادم تا از دوستانی که آن جا منتظرم بودند خداحافظی کنم. وقتی از در می خواستم خارج شوم، کلفت میان سال خانه می خندید و با حرکات لب شکل های عجیب و غریب و مسخره درمی آورد و گاهی هم صداهای حیوانات را درمی آورد که ما آن ها را خنده می نامیم.
به محض آن که وارد خیابان شدم از تفاوت میان سر و وضع آدم ها با لباس های خودم متاثر شدم. با مردم عادی که در خیابان برخورد کردم هیچ گونه اثری از فرومایگی و فخرفروشی در رفتارشان مشاهده نکردم. خیلی سریع در یک چشم به هم زدن من نیز یکی از آن ها شده بودم. کت پاره پوره و آرنج ساییده نشان طبقاتی من و آنان بود. حال، من نیز یکی از آنان بودم. بدون جلب توجه احترام و تملق گویی با آنان از در دوستی درآمدم. مردی که دستمال کودری کثیف به گردن بسته بود دیگر مرا آقا یا قربان صدا نکرد. حال دیگر شده بودم داداش ــ کلمه ای زیبا که دنیای گرمی، دوستی و خوش حالی را نشان می داد و هیچ اصطلاح دیگر نمی توانست مترادف آن شود. اما کلمه آقا دلیل بر قدرت، ثروت و ارباب بودن است، از طرفی دیگر گفتن آن به نوعی تقاضای صدقه است.
با شنیدن حرف های مرد و تجربه جدید با لباس های پاره پوره، خوش حال شدم. مسافر اروپایی بودم که از دنیای ثروتمندان بیرون آمده و به سرعت حس اعتماد به نفس خودم را یافته بودم. ثروتمندی بودم که هیچ گونه واهمه از تعقیب دزدان نداشتم. شبانه روز پلیس در تعقیب آنان بود. حتا نیاز نداشتم که دفترهای حساب خودم را بررسی کنم.
بیشتر تغییراتی که در وضع من به وجود آوردند، لباس هایم بودند. هنگام عبور از خیابان های شلوغ، فهمیدم که باید از وسایل نقلیه عمومی استفاده نکنم. به ذهنم آمد که زندگی من با این پوشاک جدیدم ارزش خودش را از دست داده است. قبلاً آدرس از پلیس می پرسیدم. او می گفت: قربان، آدرس اتوبوس یا درشکه؟ اما حالا که ولگرد شده بودم، می گفت: پیاده یا سواره؟ حتا در ایستگاه قطار بلیط درجه سه را به زور به من می فروختند.
این ها باعث شدند برای اولین بار با قشرهای پَست انگلیسی رو در رو برخورد کنم و ماهیت آنان را خوب بشناسم. زمانی که شنگول ها و کارگران در گوشه و کنار خیابان ها با من حرف می زدند، انسانی بودند که با انسان دیگر حرف می زدند، خیلی عادی و طبیعی حرف می زدند، بدون آن که به خاطر سخنان خود و نحوه بیان آن، انتظاری از من داشته باشند.
سرانجام وقتی وارد ایست اند شدم، احساس شادی کردم و فهمیدم که ترس از جمعیت در من از بین رفته، چون خودم نیز جزئی از آنان شده بودم. دریای پهناور مواج و خروشان مرا بلعید یا من به درون آن افتادم، بی آن که هراسی از آن داشته باشم.

درباره نویسنده

جک لندن در ۱۲ ژانویه ۱۸۷۶ در خانواده روستایی در شهر سانفرانسیسکو در ایالات متحد آمریکا به دنیا آمد. در پنج سالگی بدون آن که معلم یا مربی داشته باشد، خواندن و نوشتن را یاد گرفت.
در نوجوانی اغلب دوستان او از طبقه محروم و ستمدیده بودند. همین رابطه ها حس همدردی او را به قشرهای تحقیر و استثمار شده جامعه روزگار خویش جلب کرد.
جک لندن به ولگردان و تهیدستان خیابانی احساس همدردی عجیبی داشت، و به این خاطر بود که در اغلب رمان ها و داستان هایش از رنج و سختی های زندگی آنان و زاغه نشینان نوشت.
او نویسنده ای سوسیالیست بود و راه رهایی ستمدیدگان جامعه عصر خویش را در جامعه گرایی می دید، و تا آخرین لحظه عمر خویش به این اندیشه اش وفادار ماند.
جک لندن آثار زیادی از خود به یادگار گذاشت. داستان کوتاه و رمان های فراوانی نوشت. در همه این آثار، حس همدردی خویش را با شخصیت های آفریده اش حفظ کرد. به عبارتی دیگر آثارش انعکاس تجربیات و زندگی شخصی اش بود.
او در سال ۱۹۱۶ درگذشت و به عنوان سخنگوی دردمندان و ستمدیدگان جامعه سرمایه داری عصر خویش برای همیشه به ابدیت پیوست. یادش همیشه گرامی باد.
ا. م.

نظرات کاربران درباره کتاب تیره‌بختان جامعه‌

تیره بختان جامعه -جک لندنقسمت اول شامل یک گزارش از زندگی فلاکت بار و تراژدی فقر جامعه کار گری ست که توجه من رو بیشتر جلب کرد زیرا این روز ها در شهر من مانند چنین گزارش هایی را به عینه میتوان دید مطالعه بخش اول و ارتباط دادن آن با جامعه کنونی که در آن زندگی میکنم انزجار هر چه بیشتر از نظام سرمایه داری را برای من به ارمغان داشت
در 5 سال پیش توسط Mas...azi
تیره بختان جامعه -جک لندن قسمت اول داستان بسیار بیشتر از قسمت دوم برای من جذاب بود شرح وقایق و گزارش نویسی قسمت اول رو دوست داشتم درواقع تیره بختان جامعه شرح سفر تحقیقاتی جک لندن به منطقه فقیر نشین شرح لندن در لباس مبدل است. او برای اینکه تجربه دست اولی از زندگی فقیرانه طبقه زیردست انگلیس به دست بیاورد خود را به جای یک بی خانمان جا می زند و چند روزی را با بی خانمان ها و فقرای لندن می گذراند. گزارشی که او از این زندگی نکبت بار ارائه می دهد دادنامه ای بر علیه جامعه سرمایه سالار آن دوران است. البته در انتها، جک لندن برای رفع مشکل این نگون بختان راهکار خاصی ارائه نمی کند و فقط به محکوم کردن ثروتمندان می پردازد.
در 4 سال پیش توسط Mas...azi