فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب همیشه شوهر

کتاب همیشه شوهر

نسخه الکترونیک کتاب همیشه شوهر به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب همیشه شوهر

داستایفسکی در این کتاب به موضوع زوال اخلاق و فروپاشی ارزش‌های خانوادگی می‌پردازد. او داستان زنان و مردانی را می‌گوید که با وجود داشتن همسر و خانواده، دل در گرو دیگری دارند و پایبندی‌‎های سنتی به اصول خانواده را زیرپا گذاشته‌اند. داستان سرشار است از نکات و حوادثی که ما را با خلق و خوی مردم روسیه در سده نوزدهم آشنا می‌کند و نویسنده نیز با اشرافی که به جامعه زمان خودش دارد، در ترسیم این حالات رفتاری با مهارت عمل کرده است. مترجم رمان، در ابتدای این کتاب نوشته است: سبک داستایوسکی، نه سلیس است نه روان و نه زیبا. اما قوی است و محکم و رسا و کاملاً مختص به خود اوست. قیودی که در زبان روسی زیاد استعمال می‌شود در این اثر مخصوصاً زیادتر هستند. این عیوب مخصوصاً در اولین فصل خودنمایی می‌کنند. مانند چند اثر از کارهای اولیه‌اش، ابتدای آن دشوار و سخت است. هر شخصیت، و مخصوصاً پاول پاولوویچ تروسوتسکی با طرز سخن مخصوص به خودش حرف می‌زند، تعبیرات مخصوص به کار می‌برد. لحن کلام و سیاق جمله‌ها مختص بین سال‌های 1860-1880 می‌باشد. لحنی که مخصوصاً در برخی محافل نیمه اشرافی، کارمندان عالی ادارات و ملاکان ولایتی آن زمان به کار می‌رفته است.

ادامه...

بخشی از کتاب همیشه شوهر

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

 

ولچانینف

تابستان فرا رسید، و ولچانینف در برابر همه ی امیدواری ها، در پترزبورگ ماند، وسایل مسافرتش به جنوب روسیه فراهم نمی شد و او پایان کارهای خویش را نامعلوم می دید ـ این کارها که دعوایی در مورد دارائیش بود ـ داشت جریان بدی به خود می گرفت. سه ماه قبل، همه ی کارها هنوز ساده به نظر می آمد و نتیجه شان غیرقابل انکار بود؛ اما ناگهان همه چیز تغییر کرد.
واکنون ولچانینف با شادی بیهوده ای اغلب این جمله را تکرار می کرد: «و به طور کلی، همه چیز به جریان بدی افتاده.» او وکیلی داشت ماهر، مهم و مشهور و در پول خرج کردن هم دریغ نمی کرد؛ اما به علت بی حوصلگی و بدبینی، کم کم عادت کرده بود که خودش جریان کار را به دست بگیرد. کاغذهای زیادی را که وکیلش یک جا رد می کرد، می خواند و می نوشت و به دادگاه ها مراجعه می کرد، به اداره ی آگاهی می رفت و شاید نیز همه ی کارها را درهم و برهم می کرد. در هرحال، وکیلش از این امر شکایت می نمود و او را به ییلاق رفتن دعوت می کرد. اما او حتی برای رفتن به ییلاق هم نمی توانست تصمیمی بگیرد. گردوغبار گرمای خفه کننده ی شب های روشن بسیار زننده چیزهایی بود که او با ماندن در پترزبورگ از آن بهره می برد؛ منزل مسکونی اش نیز که در نزدیکی تئاتر بزرگ واقع شده بود و به تازگی آن را اجاره کرده بود، راضی اش نمی کرد «هیچ چیز پیشرفت نداشت!» مرض مالیخولیایش که مدت زمانی بود به آن دچار شده بود هر روز شدیدتر می شد.
مردی بود که مدت درازی آزاد زیسته بود، اکنون دیگر زیاد جوان نبود. سی وهشت و یا سی ونه سال داشت و این «پیری» همان طور که خودش می گفت، «تقریبا به طور ناگهان» فرا رسیده بود اما خودش می فهمید که این پیری به واسطه ی گذشت سال ها نیست. ولی می توان گفت که کیفیت این سال ها او را پیر کرده بود و علت بدبختی هایش نیز بیش تر درونی بود تا بیرونی. گرچه هنوز هم آدم بی غم و غصه و سربلندی به نظر می آمد.
مردی سالم و قوی و خوش هیکل بود. بی آن که یک تار سفید در موهای بور و انبوه سر و ریش درازش که تقریبا تا نیمه سینه اش پایین می آمد دیده شود. به اولین نگاه اندکی زمخت و کوفته به نظر می آمد، اما وقتی که از نزدیک مورد دقت قرار می گرفت، شما فورا درک می کردید که مردی است صاحب اراده که تربیت اجتماعی خوبی را دیده است.
ولچانینف باوجود بدخویی و بداخلاقی اش و باوجود بی بندوباری مخصوصی که به آن عادت کرده بود، رفتارش هنوز ساده و جسورانه و در عین حال پر از لطف بود.
و تاکنون به طولانی ترین و جسورانه ترین خوشگذرانی ها که شاید حتی خود او هم تعداد آن ها را نمی دانست پرداخته بود، هرچند که نه تنها مرد باهوش و زیرکی بود بلکه اغلب بسیار عاقل و بی اندازه دانا و دارای قریحه ی سرشاری بود.
قیافه اش باز بود و صورتش آب و رنگ دلچسبی داشت، تا مدتی پیش لطف زنانه ای در صورتش مشاهده می شد و جلب توجه زن ها را می کرد و حتی امروز به اولین نگاه، می شد اذعان کرد که «چه طراوت مادرزایی دارد!»
باوجود این ها این «مرد باطراوت» به طور ظالمانه ای مورد حمله ی مرض مالیخولیا قرار گرفته بود. ده سال قبل چشمان درشت و آبی اش حالت تسخیرکننده ای داشتند، چشمانش به قدری روشن، با حالت و بی قید بودند که بی اراده نظر کسی را که به آن ها خیره می شد، به خود جلب می کردند، ولی اکنون، با فرا رسیدن چهل سالگی، روشنی و لطف تقریبا از این چشم ها که اکنون با چین های کوچکی احاطه شده بود، رخت بربسته بود.
از این چشم ها برق بدبینی مرد فرسوده ای که زیاد پابند اصول اخلاقی نیست، مکر و حیله و اغلب اوقات تمسخر و هم چنین درخشش مبهمی که سابقا وجود نداشته است: درخشندگی مبهمی از اندازه و رنج ـ رنجی نامعلوم، یا به عبارت دیگر بی جهت، اما عمیق ـ پراکنده می شد؛ این اندوه مخصوصا هنگامی که تنها بود، ظاهر می گردید. و موضوع عجیب این بود: این مرد که دو سال پیش هنوز به قدری پرسر و صدا، به قدری بشاش، به قدری لوده بود که حکایات خوشمزه را با مهارت تامی نقل می کرد، اکنون هیچ چیز را بیش تر از این که کاملاً تنها بماند دوست نمی داشت. با کمال میل پیوندهای بی شمار اجتماعی خود را گسسته بود. گرچه باوجود وضع بدی که کارهای مالیش داشت به خوبی می توانست این پیوندها را نگسلد. کاملاً واضح است که خودخواهیش به این امر کمک کرده بود: به علت این خودخواهی و یک نوع بدگمانی زیاده از حد برایش غیرممکن بود که آشنایی ها و دوستی های قدیم خود را تحمل کند. اما در انزوا، خودخواهیش نیز داشت کم کم تغییر شکل می داد. این خودخواهی البته از بین نرفت اما به شکل مخصوصی که سابقا وجود نداشت درآمد. کسانی که سابقا به علت های گوناگون فقط دلش را آزرده می ساختند، اکنون باعث رنجش خاطرش می شدند، حالا دیگر این علت ها، علت هایی پیش بینی نشده و غیرقابل درک بودند، علت های «عالی» بودند «اگر فقط بتوان این طور تفسیر کرد. و اگر، حقیقتا، علت های عالی و علت های دانی وجود داشته باشد...» این مطلب را حالا او خودش اظهار می داشت.
بله، او به این موضوع رسیده بود، و اکنون در برابر این نوع علت های «عالی» که سابقا حتی به آن ها نرسیده بود، آهسته می لرزیدند. در فکرش و در وجدانش تمام «علت هایی» را عالی می نامید که (باوجود تعجب خودش) مطلقا برایش ممکن نبود در اندرون خود به آن ها بخندد. آن چه که تاکنون هنوز برایش حاصل نشده بود ـ طبیعتا همان خندیدن به این علت ها بود. آه! که این مطلب در اجتماع، چیز دیگری بود! اگر اوضاع و احوال یاری می کرد او کاملاً می دانست که می تواند، همین فردا با صدای بلند و باوجود همه تصمیمات نهانی و آسمانی وجدانش، به این «علت های عالی» پشت پا بزند و اولین کسی باشد که در اندرون خود به آن ها بخندد. مسلما، بی این که به هیچ چیز اقرار کند و حقیقتا همین طور بود، اگرچه او در این روزهای اخیر نوعی استقلال فکری قابل توجه به دست آورده بود، و توانسته بود خود را از چنگال«علت های دانی» که، سابقا، بر او تسلط داشتند، رهایی بخشد. چه بسیار، بامدادها، هنگام بیرون آمدن از رختخواب از افکار و احساساتی که در مدت ساعت های بی خوابی اش (این اواخر، دائما از بی خوابی رنج می برد) به او هجوم آور شده بود، شرمسار می شد، اکنون مدتی بود که می دید دائما نسبت به همه، چه در امور مهم و چه در امور عادی، بدگمان می شود؛ به همین جهت بود که تصمیم گرفت به کم ترین اندازه ممکن به خویشتن اعتماد کند. اما، قضایایی رخ داد که مطلقا محال بود وجود آن ها را منکر شد. اغلب، هنگام شب، افکار و احساساتش تقریبا به طور کلی تغییر شکل می داد و بیش تر آن ها، شباهت خود را نسبت به آن هایی که در ابتدای روز داشت کاملاً از دست می داد. این موضوع او را متعجب می ساخت و حتی به پزشک مشهوری که می شناخت مراجعه می کرد. و طبیعتا از آن چه که به سرش می آمد با خوشمزگی حرف زد. هنگام مراجعت فهمید که تغییرشکل و حتی تزاید افکار و احساسات در ساعات بی خوابی، و به طور کلی هنگام شب، حادثه ای است عادی که در میان اشخاصی «که فکر می کنند و شدیدا حس می کنند»، رایج است، فهمید که ایمان های سراسر یک زندگی در اثر نفوذ نابود کننده ی بی خوابی و شب ناگهان تغییر شکل می دهند. دفعتا، بی هیچ دلیل، شوم ترین تصمیم ها اتخاذ می شود؛ البته، همه ی این ها تا یک نقطه ی معین صدق می کند؛ و اگر در آخر کار این شخص به شدت این تزاید احساسات را درک کند تا به جایی که از آن رنج ببرد، آن وقت مسلما این آثار بیماری است. در این صورت می بایست بدون فوت وقت جلوی آن را گرفت و برای معالجه بهتر آن است که به طور کلی نوع زندگی و روش آن را تغییر داد، یا حتی به سفر رفت. هم چنین یک مسهل هم ممکن است موثر واقع بشود!
ولچانینف بیش از این، به این مطالب درونی گوش نمی داد، اما مرض او اکنون برایش مسلم شده بود. با تمسخر فریاد می کشید: «بدین طریق، همه این ها جز آثار یک مرض چیز دیگری نیست ـ این علت«عالی»، یک مرض است، هیچ چیز دیگری نیست!» این موضوع را با طیب خاطر نمی توانست قبول کند.
وانگهی خیلی زود، آن چه که در لحظات استثنائی فرا می رسید، هنگام صبح تکرار می شد، اما با مرارت بیش تر، با خشم به جای پشیمانی، با تمسخر به جای رقت. این ها روی هم رفته حوادثی از زندگی گذشته اش بود که اغلب حتی بسیار دور افتاده بود که دائما بیش از پیش، با طرز بسیار مخصوصی «ناگهان و خدا می داند برای چه»، به خاطرش می آمد. مثلاً اکنون مدتی بود، ولچانینف از فقدان حافظه می نالید: صورت اشخاص آشنایی را که هنگام برخورد از آن ها متنفر می شد فراموش می کرد، می توانست از کتابی که شش ماه پیش خوانده بود خاطره ای نداشته باشد.
اما برای چه، باوجود این فقدان حافظه ی عادی و آشکار (چیزی که او را زیاد مضطرب می کرد)، آن چه را که در گذشته دوردستی در ذهنش نقش بسته بود، آن چه را که در مدت ده یا پانزده سال کاملاً فراموش کرده بود، اکنون ناگهان با موشکافی مخصوصی در جزئیات و با دقت و ریزه کاری جان می گرفتند. بقسمی که به نظرش می آمد که از نو زنده شده اند؟ ولی بعضی از این حوادث هم بقسمی فراموش شده بودند که امکان به خاطر آوردن آن ها اکنون معجزه ای به نظر می آمد.
اما، این تمام مطلب نبود! کیست که میان مردم زندگی کرده باشد و بعضی خاطرات را حفظ نکرده باشد؟ مهم این بود که آن چه دوباره به خاطرش برمی گشت، اکنون حیات دوباره ای می یافت، مثل این که دریچه کاملاً غیرمترقبه و تاکنون درک نشده ای بر روی آن گشوده شده باشد. برای چه بعضی از خاطراتش اکنون به نظرش جنایت می آمد؟ حل این معما در میان قضاوت های عقلانی اش وجود نداشت، به روح تاریک و منزوی و مریض خود اطمینان نداشت. در این موارد به لعنت و نفرینی تقریبا توام با اشک ـ اگر می شد اشک درونی وگرنه ظاهری ـ می رسید. دو سال قبل هرگز نمی توانست باور کند که روزی گریه خواهد کرد. وانگهی در ابتدا، خاطراتش بیش تر به جای این که احساساتی باشد نیشدار و دوپهلو بود. جریان بعضی از خوش گذرانی ها را که منجر به سر شکستگی هایی شده بود، دائما به خاطر می آورد؛ مثلاً، «افتراهای یک مفسد» را به خاطر می آورد و در دنبال آن خودش را می دید که از داخل شدن به منزلی امتناع ورزیده است؛ و هم چنین چگونه اندکی قبل در ملاء عام علنا به او بدگویی کرده بودند بی این که او طرف را به دوئل بخواند؛ و چگونه بی این که بتواند جوابی بدهد او را در برابر زن های زیبا با کلماتی بی اندازه نیشدار خاموش گردانیده بودند! و حتی دو یا سه قرض پرداخت نشده ی خود را که در حقیقت بی مورد هم بودند، به خاطر می آورد، اما این قرض ها، قرض هایی شرافتمندانه بود و به اشخاصی بود که او دیگر با آن ها رفت وآمد نمی کرد و سابقا از آن ها بدگویی هم می کرد. هم چنین چیزی که او را در این لحظات تاریک آزار می داد خاطره ی دو ثروتی بود که به طور احمقانه حیف و میل شده بود. اما او بازهم خیلی زود به یادآوری خاطره ی «علت های عالی» می پرداخت.
ناگهانی و «بی هیچ دلیل» شخصیت فراموش شده ای را که کاملاً فراموش شده بود به یاد آورد؛ خاطره ی یک کارمند دولت. یک پیرمرد خوب را که موهای سفید و کمی مسخره آمیز داشت و مدت ها پیش ولچانینف روزی در ملاء عام بدون علت و تنها به دلیل خودخواهی اش، به او توهین کرده بود: آن هم فقط برای این که شوخی سنجیده ای که کاملاً به جا بود و برایش شان و مرتبه ای در برداشت کرده باشد و این شوخی بلافاصله از طرف دیگران تکرار شد. بقسمی این واقعه را فراموش کرده بود که حتی نمی توانست اسم این پیرمرد را به خاطر آورد، در صورتی که به یک لحظه توانست تمام آن صحنه را در ذهنش با وضوح و روشنی عجیبی مجسم کند. به خوبی به یاد آورد که پیرمرد آن وقت از دخترش دفاع می کرد. دخترش که مسن بود و هرگز عروس نشده بود و با خود او زندگی می کرد، و به همین علت درباره ی او زمزمه هایی در شهر شایع شده بود. پیرمرد سعی کرده بود جواب دهد و عصبانی شود، اما ناگهان در برابر همه ی مردم، بغض اش ترکیده بود، و این اثر بی اندازه عجیبی بخشیده بود. برای سرگرمی او را با شامپانی مست کرده بودند و از این موضوع بسیار خندیده بودند، و وقتی «بی هیچ دلیل» ولچانینف پیرمردک را به خاطر آورد که صورت را میان دست هایش پنهان کرده است و مانند طفلی هق هق می کند، به نظرش آمد که هرگز این منظره را فراموش نکرده بوده است. چیز عجیب این بود: همه ی این وقایع در همان وقت ها به نظرش بسیار مسخره می آمد، اما اکنون برعکس بود، به خصوص در مورد بعضی جزئیات و به طور اخص درباره ی آن صورتی که در بین دست ها مخفی شده بود.
بلافاصله به خاطر آورد که چگونه، فقط برای تفریح، به زن زیبای معلم مدرسه ای تهمت زده بود و چگونه این تهمت به گوش شوهرش رسیده بود؛ کمی بعد ولچانینف این شهر را ترک کرده بود و هرگز نفهمیده بود که این افترای او چه نتیجه ای بخشیده است؟ اما اکنون تصور می کرد که این موضوع به کجاها می توانسته است انجامیده باشد و اگر ناگهان یک خاطره ی بسیار نزدیک دیگر به خاطرش نمی آمد خدا می داند رشته ی تصوراتش به کجاها می کشید. خاطره ی یک دختر جوان، یک دخترک بورژوا، حتی این خاطره به نظرش خوش آیند هم نبود، و در حقیقت شرمنده هم می شد، دخترک معلوم نبود به چه جهت از او بچه دار شده بود و او، وقتی که پترزبورگ را ترک گفت زن را با بچه رها کرد بی این که از آن ها خداحافظی کند (درست است که وقت این کار را نداشت). خیلی بعد، یک سال تمام بیهوده سعی کرد این دختر جوان را از نو پیدا کند. ولچانینف شاید صدها خاطره از این نوع داشت که به نظر می آمد هریک از آن ها به دنبال خودشان ده خاطره ی دیگر را می آورند. و همین طور کم کم، حس خودخواهی اش داشت آزرده می شد.
قبلاً گفتیم که حس خودخواهی اش به شکل مخصوصی کشته شده بود. درست این طور بود. گاه گاهی (خیلی به ندرت) به درجه ای خودش را فراموش می کرد که حتی از این که کالسکه ی مجلل ندارد و پیاده از این دادگاه به آن دادگاه می رود و در وضع سر و لباسش دقت نمی کند دیگر خجالت نمی کشید؛ و اگر یکی از آشنایان قدیمی اش او را در کوچه با نگاهی تحقیرآمیز ورانداز می کرد یا وانمود می کرد که او را نمی شناسد، او راستی آن قدر مناعت نفس داشت که حتی چین بر جبین نیفکند. این کار نه تنها ظاهر فریبی نبود، بلکه آن را با کمال خلوص نیت انجام می داد! مسلما، این موضوع به ندرت اتفاق می افتاد؛ این ها لحظات کوتاه بی خودی و هیجان او بودند، اما کم کم خودخواهی اش از عللی که سابقا با آن همراه بود جدا می شد و روی تنها موضوعی که دائما فکرش را مشغول می کرد متمرکز می گردید.
با تمسخر این گونه استدلال می کرد (اکنون تقریبا همیشه با تمسخر به خویشتن می اندیشید): «خوب! پس موجودی است که مایل است خوی مرا تغییر دهد و هم او این خاطرات لعنتی و این «اشک های پشیمانی» را برایم می فرستد. باشد! اما این کار بیهوده است، همه ی این ها جز مشتی نیست که در تاریکی افکنده شود! من به خوبی می دانم که اکنون باوجود این که خودم، خودم را محکوم می کنم و باوجود این اشک های پشیمانی باوجود چهل سال ابلهی ام، کم ترین اختیاری از خود ندارم. اگر مثلاً فردا، همان وسوسه ها خودنمایی کنند، نفعم در این است که جار بزنم و هیاهو برپا کنم که آن زن معلم مدرسه هدایایم را قبول می کند، بی شک، این را جار خواهم زد، بی هیچ تردیدی؛ و این کار باز بدترین و نفرت انگیزترین چیزهاست زیرا این کار برای بار دوم تکرار می شود و اگر امروز این پرنس کوچولوی عزیز دردانه مثل یازده سال پیش که زانویش را با یک ضرب طپانچه درهم شکستم، به من توهین می کرد، فورا او را به جنگ تن به تن دعوت می کردم و باز، یک پای چوبی دیگر به او هدیه می کردم. بنابراین آیا همه ی این ها جز مشتی نیست که در تاریکی افکنده شود؟ بی این که هیچ معنایی در برداشته باشد؟ من وقتی نمی توانم خودم را شرافتمندانه از خودم، هرقدر که کم باشد، آزاد سازم برای چه همه ی این ها را به خاطر می آورم؟»
و هرچند که تاریخچه ی زن معلم مدرسه تکرار نمی شد، هرچند که یک پای چوبی به کسی هدیه نمی شد ولی تنها فکر و خیال بود که، موقعیت، آن ها را ایجاد می کرد و دائما دوباره به خاطرش می آمدند و گاهی... از پا درش می آوردند. باوجود این نمی شود مدام به وسیله ی این خاطرات مورد شکنجه و آزار قرار گرفت. آدم حق دارد در فواصل آن ها کمی استراحت کند، کمی گردش کند.
و همین کار را ولچانینف می کرد؛ حاضر بود در این فواصل گردش کند، اما زندگی در پترزبورگ بیش از پیش برایش دشوار می شد. ماه ژوئیه داشت فرا می رسید. گاهی حس می کرد که میل پیدا کرده است همه چیز را ترک گوید، حتی دعوایش را و فورا بی این که به پشت سر خود نگاه کند، مثلاً برحسب تصادف، به کریمه برود. اما اغلب، یک ساعت بعد، این فکر را مسخره می کرد و به آن می خندید: «اگر این افکار به من هجوم آور شده اند و اگر من هر قدر کم هم که باشد شرافتمند هستم، فرار به هیچ ناحیه ای نمی تواند به این افکارم پایان ببخشد؛ پس دلیلی برای گریختن از آن ها نمی توان یافت. وانگهی برای چه از آن ها فرار کنم؟»
به فلسفه بافی خود به طرز ناگواری ادامه می داد: «بله، فرار کردن از این ها برای چه؟ این جا، پر از گرد و غبار خفقان آور است؛ در این خانه، همه چیز نفرت آور است، در دادگاه ها جایی که بین وکیل ها آمد و رفت می کنم، جز حرکات بیهوده و دلواپسی های ناچیز چیز دیگری وجود ندارد؛ تمام اشخاصی که هنوز در شهر هستند، تمام این چهره هایی که، از صبح تا شب، در برابر دیدگانم می گذرند، بی حیایی صداقت آمیزشان را، خودخواهیشان را، بزدلی روح های کوچکشان را و بی حسی قلبشان را، بی اندازه آشکار و بی پیرایه نمایان می سازند. راستی بهشت مالیخولیایی ها که آشکار فریاد می زند، همین است! همه چیز درست و پاک و همه چیز آشکار است، هیچ کس واجب نمی بیند باطن خودش را پهنان کند، همان طور که زن های ما می کنند و در بعضی ییلاق ها، یا در پلاژها و یا در خارج اتفاق می افتد. این سادگی و این صداقت در خور احترام زیادی است... بنابراین هیچ جا نخواهم رفت! از خستگی به جان خواهم آمد، اما همین جا خواهم ماند...»

نظرات کاربران درباره کتاب همیشه شوهر

از همه ی این داستان این چند جمله بس، زشت ترین زشت ها کسی است که احساسات عالی دارد...طبیعت برای زشت ها مادر مهربانی نیست، بل که زن پدر است. زشت را خلق میکند، اما بجای اینکه از او دلسوزی کند ، عذابش می دهد! و این کار شایسته است. در زمان ما در آغوش فشردن ها و اشک های گذشت و رحمت، حتی در اشخاص شریف هم بنتیجه نمی رسد. آنوقت در مورد شما و من چه میشود گفت.
در 5 سال پیش توسط Dav...eni
نسخه ی چاپی ش رو خوندم عالیههه
در 1 ماه پیش توسط مرسده نفری
ترجمه افتضاح
در 10 سال پیش توسط Sab...a
تراژدی واقعی.تراژدی بدون مبالغه ی زندگی.آدمهای واقعی که با دلایل انسانی انتخابهایشان در مسیر این تراژدی ها می افتند و راهی ندارند به جز ادامه دادن و پایانش راانتظار کشیدن
در 6 سال پیش توسط Nel...ray
دوستان کسی میدونه کدوم ترجمه بهتره؟!
در 2 سال پیش توسط lei...lor
کتاب تلخیهداستایوسفکی وقتی این کتاب رو مینوشت وضع مالیش خیلی خیلی بد بود
در 11 سال پیش توسط Moh...ari
انسانی متفاوت رو به تصویر میکشه
در 9 سال پیش توسط Moh...ian
نویسنده در این کتاب به گونه ای انسان های متعهد را به استهزائ می گیرد چرا که آن ها همیشه در پوستین های تعهدات خود زندانی هستند واگر این تعهدات از آن ها گرفته شود موجودیت آن ها زیر سوال میرود ( از جمله همیشه شوهران رت که البته ما در ایران با همیشه زن ها بیشتر روبه رو هستیم! ) و در این حال او که خود همواره با تمایلاتش همراه بوده احساح گناه می کند واین احساس او را دچار سرگردانی میکند چرا که به هیچ وجه به نادرست بودن آنچه می کرده معتقد نیست ولی دراوج این تاریکی ای که به سر میبرد او متوجه وجود فرزندش می شود و در آن اندک اوقات چنان در بند زیبایی دلربایانه ی آرمان گرایی تعهدات می افتد که زندگی اش را معنا دار می یابد ولی طولی نمی کشد که این اوقات پایان می پذیرد همان طور که کتاب تمام میشود و ما را همچنان در سوالاتمان باقی می گذارد!!!! ه
در 8 سال پیش توسط And...she
همیشه شوهر شاهدی است بر اینکه حتی داستایوفسکی هم می تواند اثری ضعیف پدید اورد.
در 5 سال پیش توسط Sat...r