کتاب اسم تو اثر ماکوتو شینکای نشر معیار علم

زمان می­گذرد و در کنار دریاچه، یک روستای دیگر شکل می­گیرد. دریاچه پر از ماهی می­شود و معادن آهن ثروت را با خود به ارمغان می­آورند. روستا رونق می­گیرد. سال­ها می­گذرد و یک ستاره دنباله­دار دیگر از راه می­رسد. یک بار دیگر، ستاره سقوط می­کند. یک بار دیگر، مردم می­میرند. از زمانی که بشر پا به این جزائر گذاشته، این اتفاق دو بار رخ داده است. مردم سعی می­کردند آن را به خاطر بیاورند. سعی می­کردند این اطلاعات را به نسل­های بعدی منتقل کنند، آن هم با روش­هایی که بادوام­تر از نامه­ها باشد. ستاره دنباله­دار را به چشم یک اژدها نشان دادند، به چشم ریسمان­های درهم بافته شده. ستاره دنباله­دار درهم شکسته را در قالب یک رقص به خاطر سپردند. یک بار دیگر، سال­ها می­گذرد. صدای گریه یک بچه را می­شنوم. صدای آرام یک مادر می­گوید: «اسم تو میتسوهاست.» سپس، بند ناف به تندی بریده می­شود. اگرچه در ابتدا هر دوتای­مان در قالب یک بدن زندگی می­کردیم، اگرچه به هم متصل بودیم، ولی انسان­ها باید از بند ناف جدا شده و به درون زندگی پرتاب شوند. «شما دو تا گنجینه­های باباتون هستین.» «عزیزم، تو الآن خواهر بزرگه شدی.» یک زوج جوان مشغول صحبت هستند. خواهر کوچک میتسوها خیلی زود به دنیا آمد. گویی معامله­ای صورت گرفته است و به ازای این خبر مسرت بخش، مادر میتسوها باید مریض شود. «مامان کی از بیمارستان برمی­گرده؟» خواهر کوچک از سر معصومیت این پرسش را مطرح می­کند، ولی خواهر بزرگ می­داند مادرشان هیچ­وقت باز نمی­گردد. همه می­میرند. این امری غیرقابل اجتناب است. ولی پذیرش آن راحت نیست. «نتونستن نجاتش بدن!» پدر در ماتمی عمیق فرو رفته است. هیچ­کس را به اندازه همسرش دوست نداشت. در آینده هم هیچ­وقت این­چنین عاشق کس دیگری نخواهد شد. دخترانش هرچه بزرگ­تر می­شدند بیش­تر و بیش­تر ظاهر مادرشان را به خود می­گرفتند، این یک موهبت و مصیبت توامان بود. «به عهده گرفتن مسئولیت معبد هیچ کمکی...» «چی داری میگی؟! فکری می­کنی چرا وقتی ازدواج کردی ما تو رو انتخاب کردیم؟» هر روز، دعوای مادربزرگ و پدر بیش­تر می­شد. «من فوتابا رو دوست داشتم، نه معبد میامیزو رو.» «برو بیرون!»