فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب امپراتور جونز
با مقدمه و مؤخره‌ای درباره اونیل و امپراتور جونز

نسخه الکترونیک کتاب امپراتور جونز به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب امپراتور جونز

روابط بین والدین و فرزندان در دو تا از بلند پروازانه‌ترین آثار اونیل نیز مایه اصلی کار قرار گرفت. او در «میان پرده عجیب» ( ۱۹۲۸) حرکت نینا لیدز(۲۳) را به‌عنوان یک زن نمونه نوعی از عشق رمانتیک، بی‌بند و باری، زناشویی و زنا، تا عشق مادرانه و آرامش واپسین سال‌های عمر دنبال می‌کند. در تریلوژی نفرین شدگان یا عزابرازنده‌الکتراست ( ۱۹۳۱)، اونیل سرنوشت نفرین شده اعقاب آتریوس ـ آگاممنون، آجیستیوس. الکترا و اورستس ـ را از اساطیر یونان باستان به ناحیه نیوانیگلندِ پس از جنگ منتقل می‌کند. در این کارها توانایی اونیل برای تجربه که نخستین‌بار در ضرباهنگ شتاب گیرنده صدای طبلِ امپراتور جونز مشخص شده بود. نزدیک بود تماشاگرانی را که ازاواخر عصر تا نیمه‌های شب در تئاتر نگه داشته شده بودند، از پا درآورد اما این شهرت او بود که باعث شد تماشاگران دلیرانه خواسته‌های او را به جان بخرند. اونیل در تصمیمش برای تسخیر دوباره تجربه جمعی تراژدی دوران باستان صورتک‌ها را آزمود (مشخصا در خداوندگار براون و نمایشنامه تقریبا غیرقابل اجرای لازاروس خندید.)؛ او همچنین با فن کنارگویی به‌عنوان ابزاری برای نشان دادن تضاد اندیشه‌های خصوصی نقاب‌دار در تقابل با گفتارهای او در جمع (در میان پرده عجیب)؛ با یک ماشین ـ یک مولد هیدروالکتریک غول پیکر که نماد خدای نوین الکتریسیته بود ـ به‌عنوان یک شخصیت (در دینامو)؛ و سرانجام با برگردان عظمت تراژدی یونان باستان به جوهر تجربه آمریکایی (در عزا برازنده الکتراست.) دست به تجربه زد.
اونیل نخستین‌بار در نمایشنامه امپراتور جونز کلید گشودن قفل همه منابع تئاتر نوگرا و بکارگیری آن‌ها در طبیعت گرائی روان‌شناختیش را پیدا کرد. از میان همه نمایشنامه‌هایش این یکی کمترین وابستگی را به گفتگو دارد اما در اتکای به صحنه‌پردازی و تأثیرات صوتی به‌عنوان زبان مکمل نمونه شاخصی به شمار می‌آید. صورتک‌های واقعی در این‌جا فقط اتفاقی و به‌عنوان بخشی از لباس نمایش به کار گرفته نشده‌اند.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.53 مگابایت
  • تعداد صفحات ۸۵ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب امپراتور جونز

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

یوجین اونیل(۱)

(۱۹۵۳ ـ ۱۸۸۸)

یوجین گلادستون اونیل، با عزمی که در ادبیات معاصر بی نظیر است، فاصله فرهنگی معمول بین اروپا و آمریکا را کاهش داد و پای جریان های اصلی نمایشنامه نویسی نوگرا را به تئاتر آمریکا باز کرد، او به نحوی قاطع خودش را وقف نمایشنامه نویسی، نه برای تئاتر عامه پسند روز، بلکه برای تیاتری کرد که احساس می کرد آمریکا به آن نیاز دارد. گرچه نمایشنامه «سیر طولانی روز در شب» که پس از مرگش منتشر شد، کاملاً یک خود زندگی نامه واقعی نیست، با وجود این با دقتی تردیدناپذیر خشمی را که او در جوانی از تئاتر بازاری ای داشت، که استعدادهای پدرش را ضایع کرد، نشان می دهد. این نمایشنامه علاوه بر نشان دادن اختلافات خصوصی خانوادگی یعنی کشمکش های بین پدر اونیل (در نمایشنامه جیمز تایرون) و پسران به شدت خوش گذران و افراطیش، به نحوی نمادین شکاف پرنشدنیِ بینِ تئاتر قبل از جنگ جهانی اول آمریکا و تیاتری که در دوران پس از جنگ ناگهان بالید و به بار نشست، را نشان می دهد. برای پدر آن حرکت مخاطره آمیزی بود که اگر مردم به آن اقبال رو می کردند، بازیگر ثروتمند می شد؛ برای پسر دژی ضد روشن فکرانه به شمار می آمد که در انتظار ویرانی بود.
تئاتر هم مثل سایر هنرها در آمریکا تا مدت ها پس از انقلاب در این کشور، هنری محافظه کار باقی ماند. نخستین گروه ها بازیگران سیار انگلیسی بودند، که نمایش های اجرا شده در تیاترهای لندن و برداشت های عامیانه و مبتذل از آثار شکسپیر را تا اوایل قرن بیستم نمایش می دادند. تا دهه ( ۱۸۵۰) چند نفر نمایشنامه نویس پیدا شده بودند که با شور و حرارت مشتق از کلیشه های نمایش مردم پسند، راجع به زندگی آمریکایی ها نمایشنامه می نوشتند. هنر دایون بوچیا کالت(۲) متولد دوبلین در ایجاد تحرک در ملودرام بود. اما او در ( ۱۸۵۹) با The Octoroonو ( ۱۸۶۵) با Ripvan Winkle توجه نویسندگان جوان تر را به غنای مواد و مطالب منحصر به فرد آمریکایی جلب کرد، که می شد آن ها را در تئاتر بومی آمریکا به کار گرفت. در دهه ۱۸۹۰ چند نویسنده آمریکایی به نحو موثری از زندگی معاصر می نوشتند؛ از جمله برانسون هوارد(۳) در نمایشنامه The Henrietta وال استریت و در Shenandoah جنگ داخلی را دست مایه کرد؛ جیمز آ.هرن(۴) در کارهایی مثل Margaret Fleming و Shore Acres نسبت به مکتب ایبسن و رئالیسم ادبی واکنش نشان داد. در پایان قرن نوزدهم تئاتر آمریکا در تسخیر کارهای بلاسکو(۵) و ریزه کاریهای فراوان واقع گرایی سطحی او بود؛ با اجرای فراوان نمایش های انفرادی دالی(۶) و همراه با سانسور شدید پاکدین های اقتدارگرا. نسل جوان تر ـ و از جمله اونیل ـ به جای دیدن اجرای نمایشنامه های ایبسن، استریند برگ، شاو و چخوف بر صحنه تئاتر آمریکا باید به مطالعه این آثار می پرداخت. در سال (۱۹۵۰ ) دانشگاه هاروارد با احتیاط به پروفسور جورج پیرس بارکر(۷) اجازه داد که واحدی غیر درسی در نمایشنامهنویسی ارایه کند و این تجربه ای بود که راه را برای برانگیختن علاقه به نمایش، به عنوان هنری جدی، هموار کرد. با پدیده دیرهنگام جنبش «هنر تیاتر» در دهه ( ۱۹۱۰) زمینه برای ظهور یوجین اونیل مهیا شد.
به هر تقدیر، دنیای تیاتری که اونیل در آن متولد شد در خشنودی از بی خبری نسبت به شور کم رنگ نوگرایی ای بود که مثلاً در مبارزه دین هاولز(۸) بر سر «رئالیسم راستین» چه در نمایشنامه و چه در رمان به گوش می رسید. پدر اونیل زمانی بازیگر شایسته نمایش نامه های شکسپیر بود، اما قبل از تولد اونیل به خاطر پول تضمین شده ای که از نمایش سیار و عامه پسند کنت مونت کریستو در می آورد، در این نمایشنامه جا خوش کرد. در روزگاری که حرفه بازیگری عذابی ابدی به حساب می آمد، جیمز اونیل چنان ارزشی پیدا کرد که باعث شد دو وجه دیگر او که در اواخر قرن نوزدهم احتمالاً احترام زیادی برنمی انگیخت، نادیده گرفته شود: یکی این که او متولد ایرلند بود و دیگر این که کاتولیک متعصبی بود. مادر اونیل وقتی عاشق جیمز اونیل شد، رویای راهبه شدن را فراموش کرد. او به عنوان همسر مردی که محبوب زنان بود، در سفرهای دور و دراز، زندگی طاقت فرسا و گاهی غیرقابل تحملی داشت. نخستین فرزند از سه پسر آن ها که همنام پدرش بود، در سال ۱۸۷۸ به دنیا آمد و خودش را در اسراف و تبذیری تباه کرد که کوچک ترین برادرش را نیز با آن آشنا کرده بود. اونیل جیمی را اونیل به نحوی به یاد ماندنی در نمایش نامه های «ماهی برای آن نابکار»(۹) و «سیر طولانی روز در شب» باز آفریده است. پسر دوم آن ها که ادموند دانتس(۱۰) نام داشت. پس از شروع کنت مونت کریستوی پدرش در سال ( ۱۸۸۴) به دنیا آمد و یک سال بعد هم درگذشت، شخصیت یوجین در نمایشنامه سیر طولانی روز نام او را به وام گرفته است. سومین پسر یعنی یوجین در شانزدهم اکتبر ( ۱۸۸۸) در یک هتل خانوادگی مشرف بر میدان نیویورک تایمز به دنیا آمد.
جوانی او آکنده از تجربه های به شدت متفاوتی بود: سفر به سراسر کشور به همراه پدر و یا ماندن در مدارس شبانه روزی مختلف؛ سر زدن به دختران هم خوان و تالارهای نیویورک تحت رهبری برادرش؛ یک سال اقامت در پرینستون (۱۹۰۷ـ۱۹۰۶)؛ رو آوردن به مشغله های کارمندی که از آن ها بیزار بود، ازدواج پنهانی که از آن صاحب کودکی شد به نام یوجین اونیل دوم که هرگز او را درست نشناخت و روابط نامشروع طولانی که باعث جدایی او از همسرش شد. تنها خانه ای که می شناخت، منزلی بود در کانکتیکت نیولندن که خانواده اش معمولاً تابستان ها را در آن جا به سر می برد و ویلای مونت کریستو نام داشت. او بعدا آن را در نمایشنامه سیر طولانی روز بازآفریده است. قبل از سال ۱۹۱۲، که دریافت تازه سل گرفته، به نهایت انحطاط سقوط کرده بود: در آمریکای مرکزی جوینده طلا بود و در همان جا مالاریا گرفت و جنگل های انبوهی را شناخت که بعدا در نمایشنامه امپراتور جونز(۱۱) از آن ها استفاده کرد؛ به عنوان دریانورد به دریا رفت و در آرژانتین کوشید تا کارهای دفتری بکند. قبل از آن که ویران شود و مست و خراب از اعماق آمریکای جنوبی به عنوان «جیمی موعظهگر» به خرابات میخانه های نیویورک کشیده شود، همان ها که نخستین بار آن ها را در نمایش «آناکریستی» و سپس در «مرد یخین می آید»، تا حدی مبنای صحنه اش قرار داد؛ مدت کوتاهی نیز به عنوان مدیر و بازیگر در گروه سیار پدرش خدمت کرد و بعدا گزارشگر روزنامه «نیولندن» شد. گرچه بیماری سلش به سادگی علاج شد، اما همان بیماری او را از خواب غفلت بیدار کرد. در دوران نقاهت ناگزیرش در سال های ( ۱۹۱۲) و ( ۱۹۱۳) به مطالعه عمیقی در دنیای نمایش پرداخت و همّ خود را بر این قرارداد که نمایشنامه نویس بشود. در سال ۱۹۱۴ در کارگاه تئاتر شماره ۴۷ دانشگاه هاروارد ثبت نام کرد و همان جا بود که استاد بارکر این احساس را در او ایجاد کرد که ارزشش را دارد تا به عنوان نمایشنامه نویس کار خود را پی گیرد.
هنگامی که اونیل در سال (۱۹۱۵ ) در دهکده گرینویچ زندگی می کرد با گروهی از نمایش نامه نویسان جوان آشنا شد که می کوشیدند نمایش نامه هایشان را در کیپ کود(۱۲) اجرا کنند. در تابستان سال ( ۱۹۱۶) در تئاتر کوچک پرووینس تاون(۱۳) برای نخستین بار شاهد اجرای یکی از نمایش نامه هایش به نام «در راه شرق به سوی کاردیف» بود؛ در نوامبر همان سال بازیگران این تیاتر، تئاتر دیگری را در دهکده گرینویچ باز کردند و نخستین تک پرده ای های او را که عمدتا از سفرهای دریایی و مخاطرات خرابات ساحلی او مایه گرفته بودند، به صحنه بردند. با پشتیبانی پرشور چنین دوستانی از جمله سوزان گلاسپل(۱۴)، جورج کیمکوک(۱۵)، و رابرت ادموندجونز(۱۶) طراح صحنه، بعدا جورج جان ناتان(۱۷) و اچ. ال. مانکن(۱۸) که کارهای او را در مجله «سمارت سِت»(۱۹) خودشان چاپ کردند، اونیل احساس کرد که سرانجام خودش را یافته است. سال ( ۱۹۲۰) سال اجرای درخشان و موفقیت آمیز امپراتور جونز بود، با یادآوری خیره کننده هراس های جنگل و جستجو در خاطره نژادی «بروتوس» و نیز توفیق تجاری نمایشنامه «آن سوی افق»، نمایشنامه بلندی که باعث دریافت جایزه پولیترز برای نویسنده شد. در سال ۳۲ اونیل برای بار دوم دست به ازدواجی موفقیت آمیز زد. او اکنون به ثبات رسیده و عنوان بهترین نمایشنامه نویس آمریکایی را به خود اختصاص داده بود و سرشار از اندیشه برای نوشتنِ نمایش نامه های دیگرش بود. از سال ( ۱۹۲۰) تا ( ۱۹۳۲) که بیماریی شبیه پارکینسون نوشتن را روز به روز برایش مشکل تر کرد، او سلطان بی منازع تئاتر آمریکا بود.
نویسندگان زندگی نامه اونیل در این مورد که او از کی دست به نوشتن نمایش نامه ها زد، توافق مشخصی ندارند. او به هر حال قبل از ثبت نام در کلاس هاروارد «در راه شرق به سوی کاریدف» و نیز تک پرده هایی را نوشته بود که در مجموعه ای تحت عنوان «تشنگی» (۱۹۱۴ ) با پول پدرش چاپ شده بودند. نخستین نمایش نامه هایی تاثیرگذار او. تک پرده هایی مشهور به «گروه اس.اس گلن کایرن»(۲۰) نمایش نامه هایی اساسا واقع گرا بودند. این نمایش نامه ها درک عمیق اونیل را از عواطف دریانوردان نسبت به دریا نشان می دهند و نیز نشان دهنده ایجازی نمایشی هستند که همیشه هم در اختیار او نبود. دریا در نمایشنامه آناکریستی ( ۱۹۲۱) نمادی اصلی بود، مثل دیوال(۲۱) که ناخدای پیری می کوشید تا دختر سابقا روسپی اش را از شر او حفظ کند. «آن سوی افق» از اغوای دریا به مثابه نمادی مخالف حیات پا بستِ خشکی سود می برد، اما کشمکش اصلی بین دو برادر چنان درونی بود که در پایان به وضوح طعنه آمیز نمایش هر دو طرف دعوا، دریا و خشکی رها می شوند. در نمایشنامه «گوریل پشمالو» ( ۱۹۲۲) یعنی تمثیل اکسپرسیونیستی اونیل، ینک کارگر خوشحال سوخت انداز آتش خانه کشتی، هنگامی که مسافر رنگ پریده ای او را «جانور کثیف» می خواند، معنای خود از «تعلق» را از دست می دهد و تنها در قفس گوریل آن را باز می یابد و همان جا هم می میرد. در این جا دریا فقط نقشی فرعی دارد تا جایی که اونیل قهرمانش را به خشکی می فرستد تا در آن جا از طریق کلاف های سردرگم روانی جنسی یونگی یا فرویدی به جستجوی هویت بپردازد. در نمایشنامه هوس زیر درختان نارون (۱۹۲۴ ) اونیل به بررسی کشمکش بین افرایم و اِبِن کابوت(۲۲)، پدر و پسر، بر سر یک قطعه خاک و تصاحب زن جوان پرشوری که خود او بین تمایل به امنیت (مزرعه) و عشق (ناپسری اش، ابن) سرگردان است، می پردازد. این کار ریاکاران را برافروخت، اما هم چنان مهم ترین نمایشنامه تراژیک آمریکا باقی ماند.
روابط بین والدین و فرزندان در دو تا از بلند پروازانه ترین آثار اونیل نیز مایه اصلی کار قرار گرفت. او در «میان پرده عجیب» ( ۱۹۲۸) حرکت نینا لیدز(۲۳) را به عنوان یک زن نمونه نوعی از عشق رمانتیک، بی بند و باری، زناشویی و زنا، تا عشق مادرانه و آرامش واپسین سال های عمر دنبال می کند. در تریلوژی نفرین شدگان یا عزابرازنده الکتراست ( ۱۹۳۱)، اونیل سرنوشت نفرین شده اعقاب آتریوس ـ آگاممنون، آجیستیوس. الکترا و اورستس ـ را از اساطیر یونان باستان به ناحیه نیوانیگلندِ پس از جنگ منتقل می کند. در این کارها توانایی اونیل برای تجربه که نخستین بار در ضرباهنگ شتاب گیرنده صدای طبلِ امپراتور جونز مشخص شده بود. نزدیک بود تماشاگرانی را که ازاواخر عصر تا نیمه های شب در تئاتر نگه داشته شده بودند، از پا درآورد اما این شهرت او بود که باعث شد تماشاگران دلیرانه خواسته های او را به جان بخرند. اونیل در تصمیمش برای تسخیر دوباره تجربه جمعی تراژدی دوران باستان صورتک ها را آزمود (مشخصا در خداوندگار براون و نمایشنامه تقریبا غیرقابل اجرای لازاروس خندید.)؛ او همچنین با فن کنارگویی به عنوان ابزاری برای نشان دادن تضاد اندیشه های خصوصی نقاب دار در تقابل با گفتارهای او در جمع (در میان پرده عجیب)؛ با یک ماشین ـ یک مولد هیدروالکتریک غول پیکر که نماد خدای نوین الکتریسیته بود ـ به عنوان یک شخصیت (در دینامو)؛ و سرانجام با برگردان عظمت تراژدی یونان باستان به جوهر تجربه آمریکایی (در عزا برازنده الکتراست.) دست به تجربه زد.
اونیل نخستین بار در نمایشنامه امپراتور جونز کلید گشودن قفل همه منابع تئاتر نوگرا و بکارگیری آن ها در طبیعت گرائی روان شناختیش را پیدا کرد. از میان همه نمایشنامه هایش این یکی کمترین وابستگی را به گفتگو دارد اما در اتکای به صحنه پردازی و تاثیرات صوتی به عنوان زبان مکمل نمونه شاخصی به شمار می آید. صورتک های واقعی در این جا فقط اتفاقی و به عنوان بخشی از لباس نمایش به کار گرفته نشده اند. بلکه استعاره نیز هستند. اونیل صورتک های بروتوس جونزِ شهری شده را، زمانی که این قهرمانش از طریق جنگل خاطرات به ریشه های انسانی و نژادیش پس رانده می شود. کنار می زند. بروتوس جونز به نحو طعنه آمیزی وارث همه ارزش های تاجران سفیدپوستی است که اجداد او را از آفریقا خارج کردند و دسته دسته به صورت برده به حراج گذاشتند. این ارزش های مادی از قبیل حسابگری های زیرکانه سرانجام منجر به نابودی جونز می شود، چون آن ها چشم او را بر دیدن انسانِ بدویِ شکار شده و وحشت زده بسته بودند پس از دیدن امپراتورجونز، تماشاگران آماده بودند تا اونیل را در جستجوی مادام العمرش در درون انسان دنبال کنند، جایی که او معتقد بود سرچشمه های سرنوشت ساز انسان را در آن جا ردیابی کرده است.
اشخاص بازی:
بروتوس جونز: Brutus Jones
هنری اسمیترز، تاجری از اهالی شرق لندن: Henry Smithers
پیرزن بومی
لم، سرکرده بومیان: Lem
ترس های کوچک بی شکل
جف: Jeff
زندانیان سیاه پوست
نگهبان زندانیان
مزرعه داران
دلال برده
بردگان
پزشک جادوگر کنگویی
خدای تمساح

صحنه: جزیره ای در هند غربی که هنوز مستعمره دریانوردان سپید پوست نشده. شکل حکومت بومی، در حال حاضر امپراتوری است.
صحنه اول
تالاری در قصر امپراتور که اتاقی دل باز است با سقف بلند و دیوارهای لخت گچ کاری. کف اتاق را با کاشی سفید فرش کرده اند. در قسمت چپ عقب راهروی وسیعی است که به رواقی با ستون های سفید ختم می شود. معلوم است که قصر را بر بلندی بنا کرده اند. چون از ورای رواق چیزی به جز تپه های دوردست که سر آن ها را نخلستان های انبوه پوشانده دیده نمی شود. در وسط دیوار سمت راست درگاه کوچک تر طاق داری است که به اتاق های نشیمن قصر ختم می شود. اتاق خالی از مبلمان است، به جز صندلی غول پیکری از چوب نتراشیده، که در وسط اتاق روبه جلو گذاشته اند. معلوم است که این تخت امپراتور است. تخت را رنگ سرخ خیره کننده ای زده اند. بالشی به رنگ نارنجی روشن روی تخت و بالش کوچک تری روی زمین است که پا روی آن می گذارند. از پای تخت تا دم درهای ورودی فرش های باریکی به رنگ قرمز مات انداخته اند. اواخر بعد از ظهر است، اما هنوز نور زرد آفتاب بر رواق می تابد و گرما طاقت فرساست. با بالا رفتن پرده، پیرزنی سیاهپوست و بومی از در سمت راست با احتیاط به داخل می خزد. بسیار پیر است، پیراهن چلوار ارزان قیمتی بر تن دارد، پا برهنه است. روسری گل دار قرمزی به سر دارد و فقط چند شاخه موی سپیدش از آن بیرون است. چوبی بر سر شانه اش گذاشته که بقچه بندیلی رنگی بر سر آن زده است. کنار در چند لحظه می ماند و به بیرون زل می زند، انگار از این که دیده می شود، بی نهایت وحشت دارد. بعد بی صدا و قدم به قدم به طرف در عقبی می لغزد. در این لحظه اسمیترز در زیر رواق ظاهر می شود. اسمیترز مرد قد بلندی است با شانه های خمیده و تقریبا چهل سال دارد. سر طاسش روی گردن درازش که سیب آدم بزرگی دارد، شبیه تخم مرغی است. گرمای استوایی صورت ریزنقش رنگ پریده او را به رنگ زرد پررنگی برنزه کرده، و بینی نوک تیزش به نحو چشم گیری بر اثر مشروب محلی سرخ شده است. چشمان ریز آبی کم رنگش را حلقه قرمزی در بر گرفته و آن ها مثل چشم موش خرما اطراف را می پایند. حالتی حاکی از رذالتی وجدان سوخته و بزدلی دارد و خطرناک است. لباس سواره نظام سفید کثیف پاره پوره ای بر تن دارد. مچ پیچ و مهمیز بر پا و کلاه پنبه ای سفیدی بر سر دارد. فانوسقه و رولور خودکاری به کمر بسته و شلاق سوارکاریی در دست دارد. زن را می بیند، می ایستد و مظنونانه به او نگاه می کند. بعد، دل یک دل کرده، سریع با نوک پا به داخل قدم می گذارد. زن که مرتبا از بالای شانه اش به عقب نگاه می کند، وقتی او را می بیند که کار از کار گذشته است. اسمیترز به محض دیده شدن جلو می پرد و شانه های پیرزن را محکم می گیرد. پیرزن به سختی، ولی بی صدا، می کوشد تا خود را از چنگ او برهاند.

اسمیترز: (محکم او را گرفته، با خشونت) آروم! تکون نخور، مرغکم. حالا که گرفتمت، دیگه نمی تونی خلاص شی.
زن: (که می بیند تقلا بی فایده است، به شدت اسیر وحشت می شود، فرومی نشیند و با التماس زانوهای او را می گیرد.) بهش نگین! بهش نگین آقا!
اسمیترز: (با کنجکاوی زیاد) نگم بهش؟ (بعد تحقیرآمیز) اوه، منظورت اعلیحضرت قدر قدرته. حالا، ماجرا چیه؟ می خوای چی کش بری؟ فکر کنم یه چیزایی هم زدی. (به طرز معنی داری با شلاق خود به بقچه بندیل او می زند)
زن: (سرش را با شدت تکان می دهد.) نه، من هیچی ندزدیدم.
اسمیترز: دروغگوی کثافت! پس بگو این جا چه خبره. باید جالب باشه، امروز صبح که پاشدم، بوشو تو هوا شنیدم. شما سیاها دارین یه کلکی سوار می کنین. این جا مث یه گور کوفتی شده. خدمه کجان؟

زن با ترشرویی سکوتش را حفظ می کند. اسمیترز شلاقش را تهدیدکنان تکان می دهد.

اوه، حرف نمی زنی، درسته؟ بهت نشون می دم که چی به چیه.
زن (قوز کرده) می گم، آقا. نزنین. رفتن، همه شون رفتن.(اشاره سریعی به تپه های دوردست می کند.)
اسمیترز: گریختن. به طرف تپه ها؟
زن: بله، آقا. اعلیحضرت امپراتور... پدر کبیر. (با حرکتی ساختگی و سریع پیشانی بر خاک می مالد.) اعلیحضرت بعد از غذا خوابیدن. اونوقت اونا رفتن، همه رفتن. من پیرزنم. فقط من موندم. منم داشتم می رفتم.
اسمیترز: (تعجب او جایش را به رضایتی شریرانه و عمیق می دهد.) اوه! که این طوریه! خب، وقتی اونا به طرف تپه ها می گریزن، من خوب می دونم چی پیش می یاد. همین حالاست که صدای کوفتی تام تامشون از اون جا بلند شه. (با نهایت کینه توزی) و من برای یه نفر خیلی خوشحالم! حسابی بهش خدمتی می شه! هواش خیلی بلند شده، سیاه بوگندو! اعلیحضرت! ای خدا! فقط امیدوارم وقتی می گیرن و میذارنش جلوی گلوله، منم اون جا باشم! (دفعتا) هنوز که طوریش نشده،ها؟
زن: اعلیحضرت خوابیدهان.
اسمیترز: به محض این که پاشه، رد خور نداره که پیداش می کنن. اما این قدر حقه بازه که می دونه کی وقتشه. (به طرف درگاه سمت راست می رود و با دهان و انگشت هایش سوت بلندی می زند. پیرزن از جا می پرد و از در عقب بیرون می رود. اسمیترز، دست به هفت تیر به دنبال او می رود.)
ایست وگرنه می زنم! (بعد از رفتن منصرف شده، بی اعتنا) خب. پس حالا که دوست داری گورتو گم کنی، گم کن، گاو گنده مشکی! (در درگاه می ایستد و به رفتن او می نگرد.)

جونز از راست وارد می شود. سیاه پوست قدبلند، قوی هیکل، سرحال و میانه سالی است. چهره اش خصوصیات چهره سیاه پوستان را دارد، جز این که حالت غریزی مصممی در صورت دارد. نیروی نهفته اراده، اطمینانی سخت و حاکی از اعتماد به نفس در او هست که احترام برمی انگیزد. چشمانش از هوش و زیرکی سرشاری می درخشد. رفتاری هوشیارانه. شکاک و دوپهلو دارد. یونیفورمی به رنگ آبی روشن بر تن دارد که پر از دکمه های برنجی، یراق های طلایی پر زرق و برق، نوار یقه های طلایی، سرآستین ها و غیره است. شلوار قرمز روشنی دارد که از دو طرف تا پایین با نوارهای آبی روشن تزیین شده است. پوتین های ورنی سگک دار و کمربندی با رولوری لوله بلند و دسته صدفی و جلددار آرایش او را تکمیل کرده است. با این حال چیزی از عظمت او نمی کاهد. به طریقی این عظمت ذاتی اوست.

جونز: (کسی را نمی بیند. به شدت اذیت شده، خواب آلوده چشم هایش را به هم می زند. فریاد می کشد.) کی جرات کرد اون طوری تو قصر من سوت بزنه؟ کی جرات کرد امپراتور رو بیدار کنه؟ من شما سیاهایی رو که از ترس قایم شدین، از سوراخا می کشم بیرون.
اسمیترز: (خودش را نشان می دهد. حالتش آمیخته ای از ترس و جسارت است.) من بودم که سوت زدم (جونز با عصبانیت اخم می کند.) خبرایی دارم براتون.
جونز: (حالت نزاکتش را به خود می گیرد امّا تحقیرش را نسبت به مرد سفید پوست نمی پوشاند.) اوه، شما هستید آقای اسمیترز. (با وقاری بی تکلف روی تختش می نشیند.) چه خبری برای من دارید؟
اسمیترز: (نزدیکتر می آید تا از آشفتگی او لذت ببرد.) امروز متوجه هیچ چیز مشکوکی نشدین؟
جونز: (به سردی) مشکوک؟ نه. هیچ، این طوری چیزی به چشمم نیومد.!
اسمیترز: پس اونقدرام که فکر می کردم، آدم زیرکی نیستید. درباریاتون کجان؟ (طعنه زنان) ژنرال ها، وزرای کابینه و دیگران؟
جونز: (با آرامش) جایی که اغلب به محض این که من چشم به هم میذارم می رن... می رن توی شهر می میزنن و پر حرفی می کنن. (با طعنه) چه طور تا حالا نفهمیدین؟ مگه هر روز با اونا نمی رین پی مستی؟
اسمیترز: (به او برخورده ولی وانمود به بی اعتنایی می کند. با چشمک) این قسمتی از کار روزانه است. من هم تو شغلم قلمرویی دارم، ندارم؟
جونز: (تحقیر کنان) شغلت!
اسمیترز: (با خشمی ناگهانی) ای خدا! تو از قلمرو من این قدر خوشت اومده بود که همون بار اولی که کشتیت پهلو گرفت، خودتو انداختی روش. اون روزا این قدر کبکبه و دبدبه نداشتی!
جونز: (به سرعت دستش را به طرف هفت تیر می برد ـ تهدیدکنان) مودب باش سفید پوست! مودب باش! می شنوی چی می گم! این جا رئیس منم، یادت رفته؟

به نظر می رسد که اسمیترز با خودش کلنجار می رود و چیزی نمانده که واقعیت را بگوید، اما در چشم جونز چیزیست که مانع می شود و او را مرعوب می کند.

اسمیترز: (زار و بزدلانه) منظوری نداشتم، رئیس.
جونز: (با افاده) معذرت خواهیتو می پذیرم. دستش را از روی هفت تیر می اندازد.) فایده ای نداره که یاد قدیما بکنی. این که من اون وقت چی بودم، یه چیزیه، حالا چی هستم یه چیز دیگه اس. اون وقتا نمیذاشتی سر از هیچ کارت دربیارم، غیر از این که خصومت نشون می دادی. من هر کار کوفتی برات کردم، از پادویی تا کار فکری... همون وقتشم واست پول بودم، موضوع از این قراره.
اسمیترز: خیلی خب، بخشکی هِی، من راهت انداختم، غیر از اینه؟... وقتی هیشکی دیگه این کار رو نمی کرد. من، مثل بقیه، نترسیدم و استخدامت کردم... سر اون قضیه فرار از زندون «ایالتی».(۲۴)
جونز: نه، اون وقت عذری نداشتی که به من بد نگاه کنی. خودت هم چندبار افتاده بودی تو هلفدونی.
اسمیترز: (با خشم) دروغه! (بعد سعی می کند با لحن تحقیرآمیزی بر خشمش فایق آید.) خدایا! کی اون قضیه جن و پری رو واست تعریف کرده؟
جونز: چیزایی هست که لازم نیست کسی واسم تعریف کنه. می تونم تو چشم جماعت بخونم. (بعد پس از کمی مکث. متفکرانه) درسته، تو باهاس راهم انداخته باشی. اما طولی نکشید که این سیاهای خر جنگلی رو، درست همون وقتی که می خواستم، گیر آوردم. (با غرور) از مسافر قاچاق کشتی تا امپراتور در ظرف دو سال! این طوریه!
اسمیترز: (با کنجکاوی) لابد یه عالمه پولم کپه کردی و جای امنی گذاشتی.
جونز: (با رضایت) لابد! گذاشتمش تو یه بانک خارجی. که هرچی هم بشه، هیشکی غیر از خودم نمی تونه ورش داره. تو که فِرک نکردی من این شغل شریف امپراتوری رو واسه افتخارش نگه داشته باشم؟ فِرک کردی؟ البت! فیس و افتخارم جزوشه، به درد سیاه کاری این سیاهای وحشی عقب افتاده می خوره. اونا سیرک گنده ای می خوان که پولاشونو خرج کنن. من بهشون می دم و پولو می گیرم. (با نیشخند)اسکناس! چیزی که مدام تو کارشم!
(بعد سرزنش کنان) اما تو نباس مو دماغ من بشی، اسمیترز! هر کاری واسه من کرده بودی، چند برابرش بهت برگردوندم. همین من نبودم که زیر پر و بالت رو گرفتم و همه کارهای خلافی که روز روشن می کردی، ندیده گرفتم؟ منی که باید قانون درست می کردم ـ که می کردم ـ که همون وقت جلوی همچین کارایی رو بگیرم! (تو لبی می خندد.)
اسمیترز: (نیشخند زنان) ولی، منظوری ندارم، تو هم چپ و راست حقتو می گرفتی، غیر از اینه؟ یه نیگا بنداز به عوارضی که می گرفتی! خدای من! از آبم روغن می گرفتی!
جونز: (تو لبی می خندد.) نه، همه روغنشو نمی گرفتم. هنوز ازش روغن می چکید، مگه نه؟
اسمیترز: (منظورش را می فهمد و لبخند می زند.) حالا دیگه خشک خشکه، می بینی. (فورا موضوع را عوض می کند.) اما در مورد قانون شکنی من، تو خودت همه قانون هایت را به محض ساختن می زدی می شکستی.
جونز: مگه من امپراتور نیستم؟ قانون که واسه امپراتور نمی سازن. (قاضی مآبانه) گوش بده ببین چی بهت می گم اسمیترز. دله دزدی داریم، مثل دزدی های تو و دزدی های عمده داریم، مثل دزدی هایی که من می کنم. برای دله دزدی ها دیر یا زود آدم رو می گیرن و می اندازن تو هلفدونی. واسه دزدی های گنده آدم رو امپراتور می کنن و می نشوننش تو بنای یادبود، تا جونش در ره. (یاد خاطرات می کند) اگه یه چیزی باشه که در عرض ده سال شنفتن حرفهای حکیمانه تو «پولمن»(۲۵) یاد گرفته باشم همین واقعیته. و به محض این که فرصتی پیدا کردم و به کارش زدم، در عرض دو سال امپراتور شدم.
اسمیترز: (قادر نیست تحسین صادقانه موجودات فرودست نسبت به بلند پایگان را در خود سرکوب کند.) آره، دو سال حسابی زدی تو خال. کورشم اگه دروغ بگم، تا حالا سیاه به این خوش شانسی ندیدم.
جونز: (جدی) شانس؟ منظورت چیه که می گی شانس؟
اسمیترز: می خوای بگی اون چاخان طلسم «گلوله نقره»ای(۲۶) شانس نبود. همونی که بار اول تو انقلاب، سیاهای خرو به طرفت کیش داد، شانس نبود؟
جونز: (با خنده) اوه، گلوله نقره ای! بی ردخور شانس بود! اما من شانسش کردم، شنفتی؟! من طوری انداختم که شیش بیاد! فهمیدی؟! وقتی اون سیاه آدم کش لِم(۲۷) پیره رو استخدام کردن که منو بکشه و ده فوت اون طرف تر زد و تیرش خطا رفت، من بودم که زدمش، حالیته چی دارم می گم؟
اسمیترز: گفتی طلسمی گیر آوردی که هیچ گلوله سربی بهت کارگر نیست. بهشون گفتی که اون قدر قوی هستی که فقط با گلوله نقره ای از پا در میای. کورشم اگه دروغ بگم، این حرفا چاخان نبود... شانس خر رنگ کن نبود؟
جونز: (باغرور) مخ داشتم و جنگی به کارش انداختم. شانس کجا بود؟
اسمیترز: می دونستی که گلوله نقره ای گیرشون نمی یاد شانست این جا بود که اون وقت گلوله اش بهت نخورد.
جونز (می خندد) و اون وقت دیگه همه اون سیاهای خل مشنگ زانو زده بودن و جلوی من سرشونو کوبیده بودن به زمین. انگار من معجزه مسیحم. اوه خدایا، از اون وقت تا حالا هر غلطی گفتم کردن. من شلاقو می کوبیدم زمین و اونا به کله می پریدن.
اسمیترز: (با تحقیر دماغش را بالا می کشد.) یانکی چاخانه هم همینو می گفت.
جونز: مگه گنده حرف زدن یه مرد نیست که گنده اش می کنه ـ تا وقتی مردمو وادار می کنه که باور کنن؟ آره، من خیلی حرف می زنم، اونم وقتی هیچی پشتم نیست، اما الکی نمی گم، می دونم می تونم خرشون کنم. می دونم. و همین واسه بازی من کفایت می کنه. تازه مگه مجبور نبودم زبونشونو یاد بگیرم و به چند تایی شونم انگلیسی یاد بدم، تا بتونم باهاشون حرف بزنم؟ این خودش کار نیست؟ تو حتی یک کلمه اش را هم یاد نگرفتی اسمیترز، اونم تو ده سالی که این جایی. هر چند می دونی که پولته که باهاشون تجارت می کنه، اگر بکنی. اما تو بی عرضه تر از اونی هستی که خودتو به زحمت بندازی.
اسمیترز: (برافروخته) فکر منو بی خیالش. این قصه ای که شنفته ام یه گلوله نقره ای واقعی دادی واست ریختن چیه؟
جونز: این جوری بلوف می زنم. دادم گلوله نقره ای واسم ریخته ن و بهشون می گم، وقتش که برسه خودم با گلوله نقره ای خودمو می کشم. اینو به این خاطر بهشون می گم که یعنی من تنها آدمیم که این قدر گنده س که می تونه این کار رو بکنه. که یعنی زحمت بی خودی نکشن. و اونا به خاک می افتن و کله شونو می کوبن زمین. (می خندد) این کارو می کنم که بتونم راحت و پاکیزه راه برم، بی اون که یه سیاه حسود از پشت درخت گلوله کاریم کنه.
اسمیترز: (به شگفت آمده) پس راست راستی گلوله هه رو دادی ساختن؟
جونز: آره که دادم ساختن. ایناها، خوشگله این جاس. (رولورش را در می آورد، آن را باز می کند و از خزانه اش گلوله نقره ای را درمی آورد.) پنج تاش سربه و این یکی کوچولوی آخری نقره س. برق خوشگلی نمی زنه دختر خانوم؟ (آن را در دستش می گیرد و انگار به نحو عجیبی مسحور آن شده باشد، تحسین آمیز به آن نگاه می کند.)
اسمیترز: بذار ببینم. (دستش را دراز می کند که آن را بگیرد.)
جونز: (با خشونت) دست خر کوتاه، سفید! (گلوله را به خزانه برمی گرداند و رولور را بر می گرداند و به کمرش می زند.)
اسمیترز: (از خشم خرخر می کند) ای خدا!! ناسلامتی منم واسه خودم رئیس هستم.
جونز: نه، موضوع این نیست. می دونم که می ترسی از من چیزی کش بری. فقط به هیشکی اجازه نمی دم دستش به این خوشگله برسه. این پای خرگوشمه.
اسمیترز: (استهزا کنان) یه طلسم کوفتی. درسته؟ (زهرآلود) خب، بعله همه اون طلسمایی که از قدیم نگه داشتی، لازمت می شه. این بیچاره را دریاب ای خدا!
جونز: (منصفانه) شیش ماهی قبل از این که حالشون از بازیم به هم بخوره، بو می برم. اون وقت قبل از این که بیفتم تو دردسر؛ می زنم به چاک.
اسمیترز: ها! حساب همه جاشو کردی، درسته؟
جونز: خر که نیستم. می دونم این دوره امپراتوری کوتاهه. اینه که تا تنور داغه، نونو می چسبونم و بارمو می بندم. فِرک کردی می خوام تا آخر دنیا این کاره باشم؟ نه، ش ش! فایده اش چیه که پول در بیاری و تو این خراب شده بمونی؟ می خوام تا هستم، خوش بگذرونم. اینه که تا ببینم این سیاها دارن جراتشو پیدا می کنن بکشنم پایین، جیبم هم پر پوله. سر به زنگاه استعفا می دم و می زنم به چاک.
اسمیترز: کجا؟
جونز: اونش دیگه به تو مربوط نیست.
اسمیترز: حاضرم قسم بخورم که دیگه به ینگه دنیای کوفتی برنمی گردی.
جونز: (مشکوک) چرا نباس برگردم؟ (بعد با خنده ای ملایم) منظورت اون قصه فرارم از زندان اون جاست؟ همه اش حرفه.
اسمیترز: (ناباورانه) هو، آره!
جونز: (تند)تو که فِرک نمی کنی من آدم دروغگویم، می کنی؟
اسمیترز: (به سرعت) خدا به کمرم بزنه اگه همچین فکری بکنم! فقط داشتم به اون دروغ های شاخ داری فکر می کردم که به سیاها می گفتی. راجع به کشتن یه سفید پوست تو آمریکا.
جونز: (خشمگین) دروغش چیه؟
اسمیترز: اگه کشته بودی، خب باید تو زندان هم بوده باشی، غیر از اینه؟ (با کینه) و این طور که شنفتم، سیاهی که سفیدی رو تو آمریکا بکشه، جون سالم در نمی بره. تو روغن سرخش می کنن، غیر از اینه؟
جونز: (با سردی مرگ باری) منظورت اینه که از لینچ شدن ترسیده بودم؟ خب، بهت می گم اسمیترز. شاید سفیدی رو اون جا کشته باشم. شاید کشته باشم. و شاید یکی دیگه رو هم، اگه حواسشو جمع نکنه، درست همین جا، همین الان بکشم.
اسمیترز: (زورکی می خندد) داشتم سر به سرت میذاشتم. نمی شه باهات شوخی کرد؟ داشتی می گفتی هیچ وقت زندون نبودی.
جونز: (با همان لحن ـ اندکی لافزنانه) شاید واسه دعوا با تیغ خودتراش سر یه بازی مسخره زندونم رفته باشم. شاید وقتی اون پوست رنگیه کشته شده، بیست سالم گرفته باشم. شاید با یارو نگهبانه، که وقتی داشتیم رو جاده راه می رفتیم ما رو می پایید؛ یه دعوای دیگه هم کرده باشم. شاید اون منو با شلاق زده باشه و منم با بیلچه کوبیده باشم تو فرقش و دررفته باشم و زنجیر پامو سوهان زده باشم و سالم فلنگو بسته باشم. شاید همه این کارا رو کرده باشم. شایدم نکرده باشم. این داستانو برات گفتم و تو هم می دونی که من اون جور آدمیم که اگه یک کلمه اش از دهنت درز کنه فورا مثل برق به دزدیت در این جا خاتمه می دم!
اسمیترز: (ترسیده) فکر کردی من علیه تم؟ نیستم! مگه من همیشه دوستت نبودم؟
جونز: (ناگهان خیالش راحت می شود) البته که بودی... بهترم هست که باشی.
اسمیترز: (خونسردی اش را به دست می آورد و همراه با آن خباثتش را) و حالا برای این که دوستیمو بهت نشون بدم، یه ریزه از اخباری که دارم، بهت می گم.
جونز: بنال! شلیک کن! باس خبرای بدی باشه که گل از گلت شکفته.
اسمیترز: (هشدار دهنده) شاید داره وقتش می شه که استعفا بدی... با اون گلوله نقره ای خوشگلت،ها؟ (با نیشخند استهزا آلودی حرفش را تمام می کند.)
جونز: (گیج) داری چی می گی؟ واضح حرف بزن ببینم.
اسمیترز: امروز این دوروبرا نگهبانی، خدمت کاری، کسی رو دیدی؟ من ندیدم.
جونز: (بی خیال) همه شون رفتن تو باغ زیر درختا کله شونو گذاشتن. وقتی من می خوابم، اونام دزدکی چرتی می زنن و منم وانمود می کنم که نمی فهمم. همه کاری که باهاس بکنم اینه که زنگ بزنم و اونا به کله خودشونو برسونن و چاخان کنن که همه اش داشتن راه می رفتن.
اسمیترز: (با همان لحن استهزاءآمیز) زنگو بزن و حسابی حالیت می شه که من چی دارم می گم.
جونز: (با یکه ای به خود می آید، اما همان لحن بی خیال را حفظ می کند.) البته که زنگو می زنم. (دستش رو زیر تخت می برد و زنگ بزرگ معمولی ای را که به همان رنگ سرخ زنده تخت است، درمی آورد. به شدت زنگ می زند، بعد گوش می دهد. بعد به طرف دو تا در می رود. دوباره زنگ می زند و به بیرون نگاه می کند.)
اسمیترز: (با رضایتی از سر خباثت او را تماشا می کند، پس از مکث تمسخرکنان) کشتی کوفتی داره غرق می شه و رفیقای نیمه راه دارن خودشونو میندازن توی آب.
جونز: (با طغیان ناگهانی خشم زنگ را به زمین می کوبد که تلق تلوق کنان به گوشه ای می افتد.) کاکا سیاهای جنگلی مادر به خطا! (بعد که می بیند اسمیترز دارد به او نگاه می کند، خودش را مهار می کند و می زند به خنده ای آرام و تولبی)
فِرک کردن این دفه می زنم به سیم آخر؟ آدم با یه دست ورق هم خال یه رنگ نمی تونه بانک رو ببره! داشتم می گفتم شیش ماه دیگه هم می مونم؟ خب، عقیده ام عوض شد. از فرصت استفاده می کنم و همین الساعه از شغل امپراتوری استعفا می دهم.
اسمیترز: (با تحسین واقعی) ای خدا! عجب آدم خونسردی هستی. اشتباه تو کارت نیست.
جونز: جوش آوردن فایده نداره. وقتی می دونم بازی تمومه، بی معطلی، رو ماهشو می بوسم و می زنم به چاک. همه شون گریختن و رفتن تو تپه ها، درسته؟
اسمیترز: آره، همه شون رفتن. کوفتی ها.
جونز: پس انقلاب شروع شده و امپراتورم بهتره جونش رو ورداره و بزنه به بی راهه. (به طرف در پشت می رود)
اسمیترز: می ری دنبال اسبت؟ اسبی در کار نیست. اول اسبارو می دزدن. منم صبحی رفتم دنبال اسبم، دیدم نیست. همین بود که به شک افتادم که حتما خبریه.
جونز: (لحظه ای نگران می شود، سرش را می خاراند، سپس فیلسوف مابانه) خب، پس باید پیاده بگریزم. ای پا انجام وظیفه کن! (ساعت طلایی در می آورد و به آن نگاه می کند) سه و سی. حدود شیش و سی غروب می شه. (ساعت را توی جیب می گذارد... با اعتماد به نفس جدی) خیلی وقت دارم که رو به راهش کنم.
اسمیترز: خیلی هم مطمئن نباش. پر شماره و عصبانی دنبالت راه می افتن. «لِم پیره»(۲۸) پشت این قضیه ست و می دونی که مثل سگ ازت بیزاره. ترجیح می ده اول کار تو رو تموم کنه، بعد بشینه شام بخوره، این طوریه!
جونز: (تحقیرکنان) اون کاکا سیاه خر بی وجود! فکر می کنی ازش می ترسم؟ تا حالا چند بار از پسش براومدم کله خر، این دفعه هم اگر سر و کله اش پیدا بشه، این کار رو می کنم... (با خشونت) و این دفعه نعش کاکا سیاشو میذارم تماشا!
اسمیترز: مجبوری از وسط جنگل گنده ردشی... و این سیاها بو می کشن و تو تاریکی مثل سگهای شکاری رو بوت میان. باس بجنبی تا دوازده ساعته از جنگل رد شی، البته اگه سوراخ سنبه هاشو مثل بومی ها بدونی.
جونز: (با خشمی تحقیرآمیز) ببین سفید پوست. فِرک کردی خر از ننه ام به دنیا اومده م بابا تو رو خدا فِرک کن یه ریزه عقل هم تو کله م هست! گمون نمی کنی که این جاها شو خونده بودم و منتظر بودم؟ بارها به بهانه شکار رفتم تو اون جنگل گنده تا پایین بالاشو مث کتاب از بر کنم. چشم بسته هم می تونم از کوره راهاش رد شم. (با نفرتی عمیق) فِرک کردی این کاکا سیاهای وحشی نفهم که دست چپ و راستشون رو هم نمی شناسن، می تونن بروتوس جونز رو بگیرن؟ هِه، گمون نمی کنم! تو عمرت همچین چیزی نمی بینی! حضرت آقا، از اون جایی که در رفته بودم، سفیدا با سگهای وحشی کوفتیشون دنبالم کرده بودن و من فقط بهشون می خندیدم. خر کردن این سیاهای بی سر و پا که مایه شرمندگیه، راحت از پسشون بر می آم. حالا تماشا کن، مرد. چنان به گه گیجه بندازمشون. تاریک که شد از دشت رد می شم و می رسم به حاشیه جنگل. ناگهان شب، تو جنگل، خوش شانسی شون می زنه و این گلوله خوشگله رو پیدا می کنن! صبح روز بعد من از اون ور جنگل درمی آم و می رم به طرف ساحلی که یه ناوچه توپدار فرانسوی منتظرمه. سوارم می کنه و می بره مارتینی(۲۹) و من صحیح و سالم می رسم او جا، با یه حساب بانکی گنده که صورت حسابش تو جیب شلوار جینمه. مث آب خوردن می مونه.
اسمیترز: (با خباثت) فکر این جاشم کردی که حسابت غلط از آب در بیاد و گیرت بیارن؟
جونز: (قاطعانه) نمیارن... همین.
اسمیترز: اما حالا به فرض محال... چیکار می کنی؟
جونز: (با اخم) پنج تا گلوله سربی تو هفت تیرمه که واسه این سیاهای وحشی عادی کافیه... بعدشم گلوله نقره ای رو دارم که گولشون بزنه و دست از سرم بردارن.
اسمیترز: (استهزاکنان می خندد.) هو، گلوله نقره ای یادم رفته بود. با عظمت تمام خودتو می کشی، مگه نه؟ ای خدا!
جونز: (غمناک) می تونی از یه چی مطمئن باشی، سفیدپوست. این خوشکله تا آخر سازشو می زنه و بعد وقتی می خواد تموم کنه، دنگ، اون جوری که باید بزنه می زنه و خلاص. گلوله نقره ای وقتی راه می افته، کار طرف خراب خرابه، این یه واقعیته! (بعد یکه ای می خورد و با خنده ای از سر اعتماد به نفس) معلومه چی دارم می گم؟ هنوز که خبری نشده، منم هیچ وقت... نه با کاکا سیاهای جنگلی مث اینا. (لاف زنان) تازه، گلوله نقره ای هم برام شانس می آره. می تونم دستشونو بخونم، از دستشون در رم، باهاشون دست به اسلحه بشم و همه شونو، شب یا روز ماتشون کنم! می بینی!

از تپه های دور دست. صدای ضعیف و یکنواخت تام تامی آهسته و لرزان به گوش می رسد. با ضرباهنگی معمولی، هفتاد و دو بار در دقیقه، شروع می شود و از این لحظه تا پایان نمایش، بی وقفه شتاب می گیرد.

جونز: (از صدا یکه می خورد و نگاه عجیب حاکی از درکی، در لحظه ای که گوش می دهد، چهره اش را فرا می گیرد، بعد در حالی که می کوشد، حالت رفتار معمولش را بازیابد، می پرسد) برای چی طبل می زنن؟
اسمیترز: (با نیشخندی پرمعنا) برا تو. معنیش اینه که اون مراسم کوفتی شروع شده، صداشو قبلا" هم شنیده ام و می شناسم.
جونز: مراسم؟ چه مراسمی؟
اسمیترز: سیاها یه جلسه کوفتی دارن، رقص جنگ می کنن و قبل از اون که دنبالت راه بیفتن، به خودشون دل و جرات می دن.
جونز: بذار بدن! بهش احتیاجم دارن!
اسمیترز: بعد مراسم مذهبی شونو می گیرن و یه ریز اون ورد و طلسم های کوفتیشونو بلغور می کنن که در مقابل گلوله نقره ایت بهشون کمک کنه. (قاه قاه می زند زیر خنده) ای خدا! ولی عجیب راحتشون می کنه!
جونز: (علی رغم میلش کمی ترسیده و برخود می لرزد) اوه! کارای بیشتری باس بکنن تا این جوجه رو بلرزونن!
اسمیترز: (احساس او را در می یابد. با خباثت) امشب تو تاریکی جنگل شیطونا و ارواحشونو می فرستن دنبالت. قبل از طلوع آفتاب می بینی موهای کوفتیت سیخ واستادن. (جدی) اون جنگل بو گندو، حتی تو روشنایی روز هم جای عجیب و غریب نکبتیه. آدم نمی دونه چی ممکنه پیش بیاد. اینه اون آرامش گندیده. همیشه وقتی می رم اون جا پشتم می لرزه.
جونز: (با تحقیر دماغش را بالا می کشد) من مثل تو جیگر جوجه ندارم. من و درختا با هم ایاغیم، ماه شب چهارده هم همه جا رو برام روشن می کنه. و بذار اون کاکا سیاهای بدبخت هرچی طلسمات خرکی می دونن، به کار بزنن. به گمونت من این قدر احمقم که جن پری و جادو جنبلای خاله زنکا رو باور کنم؟ برو پی کارت، سفیدپوست! نمی خواهد درفشانی کنی. (با خنده ای تو لبی) یعنی نمی دونن با مردی سر و کار دارن که تو کلیسای یحیای تعمید دهنده مقام مهمی داشته؟ آره، من یه همچین آدمی بودم، همون وقتی که دربون قطار بودم، پیش از اون که که اون درد سر مختصر واسم پیش بیاد. بذار کفر و کلک هاشونو امتحان کنن. کلیسای یحیا منو حفظ می کنه و همه اونا رو می فرسته جهنم. (بعد با اعتماد به نفس و یقین بیشتر) تازه یادت باشه، گلوله نقره ای هم باهامه!
اسمیترز: هو! از وقتی که این جایی به کلیسای یحیاتم نیازی نرسوندی. خودم با این دو تا گوشای خودم شنفتم که مرامتو عوض کردی و با دوا و درمون کنای جادوگر کوفتی اینارلاس می زدی.
جونز: (با هیجان) تظاهر می کردم! بعله که تظاهر می کردم! از همون اولش این جزو برنامه بازیم بود. اگر بو می بردم که اون سیاها عقیده شون اینه که سیاه سفیده، اون وقت من بلندتر از همه شون جار می زدم. هیچ منافاتی با کار میسیونری کلیسای یحیای تعمید دهنده نداره. من دنبال طلا بودم و مسیحم رو واسه روز مبادا گذاشتم تو آب نمک. (دفعتا می ایستد و به ساعتش نگاه می کند... با زیرکی) اما من این قدر وقت ندارم که با این حرفای احمقانه با تو تلف کنم. همین الان باس راه بیفتم. (دست می کند از زیر تخت کلاه حصیری گران قیمتی که نوار رنگی درخشانی دارد، در می آورد و سرحال آن را روی سرش می گذارد.) به امید دیدار، سفیدپوست! (با نیشخند) شاید یه وقت تو زندون دیدمت.
اسمیترز: منو نه، منو نمی بینی. من مث تو سر کوفتیمو واسه پول نکبت به باد نمی دم، با این حال متقابلاً واست آرزوی سعادت می کنم.
جونز: (با تحقیر) تو ترسناک ترین آدمی هستی که من تا حالا دیده م! بهت بگم، واسه من امن و امانه، انگار تو نیویورک باشم. اون سیاها از حالا تا شب خودشونو گرم می کنن تا راه بیفتن. تا اون موقع من جلو زدم و اونا هرگز بهم نمی رسن.
اسمیترز: (با خباثت) سلام منو به هر شبحی که دیدی، برسون.
جونز: (نیشخند زنان) اگه پول پله ای داشته باشه، بهش می گم هرگز سر وقتت نیاد، مگر این که ازش سیر شده باشه.
اسمیترز: (چاپلوسانه) برو! (بعد کنجکاوانه) هیچی با خودت نمی بری؟
جونز: وقتی بخوام سریع برم، سبک سفر می کنم. و تو حاشیه جنگل از زیر خاک کنسرو درمی آرم. (لاف زنان) حالا بگو انتظارشو نداشتم و مُخمو به کار ننداختم! (با حرکتی گشاده دستانه و آزاد) من همه چیزو این جا می گذارم برای تو، تو هم بهتره هر چی می تونی ورداری و قبل از این که برسن، در بری.
اسمیترز: (سپاسگزارانه) باشه... خیلی ممنون. (بعد چون جونز در عقب می رود ـ از سر احتیاط) ببین! نیگا! تو که نمی خوای از اون راه بری بیرون، می خوای؟
جونز: فرک کردی مث یه کاکا سیاه معمولی از در پشتی می خزم بیرون؟ من هنوزم امپراتورم، نیستم؟ و امپراتور جونز از همون دری می ره بیرون که اومده تو، و اون سیاه آشغال جرات نداره جلوشو بگیره... لااقل هنوز نه! (لحظه ای در درگاه می ماند و به صدای دور اما پی گیر ضربان طبل گوش می دهد.) به اون طبل احضار گوش کن، می شنوی؟ باس خیلی طبل گنده ای باشه. (بعد با خنده) خب، اگه ارکستر ندارن واسه رفتنم سرود افتخار بنوازن، طبلشو می زنن. خداحافظ، سفید پوست. (دست هایش را در جیبش می گذارد و سوت زنان و پرسه زنان، با بی توجهی حساب شده ای از درگاه خارج و از چپ عقب بیرون می رود.)
اسمیترز: (با نگاه منگ تحسین آمیزی به رفته او می نگرد.) بخدا که خیلی دل داره نکبت! (بعد با عصبانیت) هو، کاکا سیاه بوگندو... خیلی هوای کوفتیش بلند شده! امیدوارم به چنگش بیارن و یه درس حسابی بهش بدن!

صحنه دوم
انتهای دشت، آن جا که جنگل بزرگ آغاز می شود. پیش زمینه، شن زاری صاف است که این جا و آن جا سنگ هایی در آن به چشم می خورد و بوته های کم رشدی که به خاطر گریز از باد شدید به زمین چسبیده اند. در عقب جنگلی است که چون دیوار سیاهی جهان را تقسیم کرده است. تنها وقتی که چشم به تاریکی عادت می کند، می توان طرح تنه های مجزای درختان نزدیک را دید که چون ستون های عظیمی، سیاه تر از سیاهی دل جنگل قد برافراشته اند. باد یک نواخت اندوهباری که در برگ ها گم شده، ناله زاری سر داده است. این صدا هم جز افزودن بر احساس انجماد بی امان جنگل کاری نمی کند. انجمادی که پس زمینه را شکل داده و آن را غرقه در سکوت سنگین و تفکر انگیزی کرده است. جونز، در حالی که به چالاکی قدم بر می دارد، از سمت چپ وارد می شود. به حاشیه جنگل که می رسد، می ایستد. به سرعت به اطراف نگاه می کند، انگار دنبال نشانه آشنایی بگردد. بعد، از این که به محل دلخواهش رسیده، رضایتی آشکار چهره اش را می گیرد و از خستگی خود را به زمین می اندازد.

جونز: خب، رسیدم. درست سر وقت هم رسیدم! شبای اول ماهه و این دور و بر از آس پیک هم سیاه تره. (دستمالی از جیب پشتش در می آورد و صورتش را که غرق عرق است، پاک می کند.) اوه! نفس بکشم! پاک خسته شدم! اون شغل گرم و نرم امپراتوری آدمو برای راه رفتن طولانی توی اون دشت، زیر آفتاب داغ بد عادت می کنه. (بعد با خنده ای تو لبی) شادباش، سیاه پوست. بدتر از این ها هنوز تو راهه. (سر بر می دارد و به جنگل خیره می شود خنده اش بلافاصله محو می شود. با ترس) خدای من، جنگلو بُسک! می بینی؟ اون اسمیترز ناکس گفت که اونا سیاهن و اون هر وقت میاد این جا باید به خودش دل بده. (به سرعت از جنگل روبرمی گرداند و به پاهایش نگاه می کند. بعد به فرصتی که برای عوض کردن موضوع پیش آمده، چنگ می زند. با دلواپسی) پاها، شماها خوب تا این جا اومدین و من واقعا امیدوارم که تاول نزنین. حالا وقتشه که استراحتی بکنین. (کفش هایش را در می آورد. مراقب است که چشمش به جنگل نیافتد. با نشاط به کف پاهایش دست می کشد.) هنوز وضعتون خوبه... فقط یه ریزه داغ شدین. خنک شین. یادتون باشه که هنوز راه زیادی در پیشه. (در حالتی وا رفته از خستگی می نشیند و به صدای ضرباهنگ گوش می دهد. با صدای بلند حرف می زند تا ناراحتیش را بپوشاند.) کاکا سیاهای جنگلی! عجیبه که حالشون از این صدا به هم نمی خوره. مثل این که بلندتر هم شده. نمی دونم راه افتادن دنبالم یا نه؟ (می خزد سر پا و به دشت نگاه می کند.) نمی بینمشون، اصلاً و ابدا، مگه این که تو سی چهل متری باشن. (بعد مثل سگ خیس خودش را می تکاند تا از این افکار نومید کننده در بیاید.) اونا حتما فرسخ ها فرسخ عقبن. واسه چی جوش می زنی؟ (اما می نشیند و به عجله بند کفش هایش را می بندد و در تمام مدت لندلند کنان می کوشد به خودش دل بدهد.) می دونی چیه؟
شیکمت خالیه، اینه، مشکلت اینه. حالا وقت خوردنه! وقتی هیچی غیر از باد تو دلت نیست، باید دل ریسه داشته باشی. خب، ما همین الساعه، درست همین جا، بعد از این که بند این کفشای کوفتی رو بستیم، غذا می خوریم. (بستن بند کفش ها را تمام می کند.) اینم از این! خب، حالا ببینیم! (دست هاش را باز می کند، زانو می زند و با چشم زمین دور و برش را می گردد.) سنگ سفید، سنگ سفید، کجا بودی؟ (اولین سنگ سفید را می بیند و به طرف آن می خزد. با رضایت) این جائی! می دونستم که همین جاست. قوطی خوراکی، رو نشون بده! (سنگ را بر می گرداند. زیر آن را دست می مالد، با ناامیدی) این جا نیست! خدایا. درست اومده ام یا این جا نیس؟ دیگه سنگی نیست. فکر کنم اون یکیه. (تقلا کنان خودش را به سنگ بعدی می رساند و آن را برمی گرداند.) اینجام نیست! کوفت کاری، کجایی! این جام نیست. خدایا، آیا باید گشنه برم تو اون جنگل... تمام شب؟ (همین طور که حرف می زند. از سنگی به سنگی می رود، آن ها را با عجله و عصبی بر می گرداند. بالاخره با هیجان از جا برمی خیزد.) جاشو گم کرده ام؟ باید گمش کرده باشم! ولی چه طوری می شه گمش کرده باشم، وقتی ردّشو روز روشن تو اون دشت دنبال کردم؟ (با غصه) من گشنمه، آره گشنمه! باید غذا بخورم! اگه نخورم چه جوری نای راه رفتن داشته باشم؟ خدایا، من باهاس اون غذای کوفتی رو هر جا هست پیداش کنم! چرا این قدر زود تاریک شد؟ هیچی نمی شه دید! (کبریتی را با شلوارش می گیراند و به دور و برش نگاه می کند. با این کار او ضرباهنگ طبل به نحو معناداری افزایش می یابد. او با صدایی متوحش زیر لبی می گوید.) چه طوری این جا پر از سنگ سفید شد؟ یادمه که فقط یکی بود. (ناگهان با آهی از سر ترس کبریت را به زمین می اندازد و آن را لگد می کند.) سیاه پوست زده به سرت؟ کبریت می کشی که بهشون نشون بدی کجا هستی؟ محض رضای خدا اون مُختو به کار بنداز! خدایا! من باهاس بیشتر از اینا مواظب باشم! (با نگرانی به دشت پشت سرش خیره می شود. دستش را روی هفت تیرش می گذارد.) ولی این همه سنگ سفید از کجا اومد؟ اون قوطی خوراکی که تو مشمع پیچیدم و قایم کردم کجاست؟ (وقتی پشت به جنگل کرده «ترس های کوچک بی شکل» از سیاهی عمیق آن بیرون می خزند. آن ها سیاه و نامشخصند و تنها چشم های ریز درخشانشان دیده می شود. اگر بتوان آن ها را توصیف کرد، کرم هایی هستند به اندازه کودکانی که می خزند. حرکت آن ها بی صداست، اما با تلاش عمدی و دردناکی می کوشند تا برخیزند، اما نمی توانند و دوباره دمرو بر زمین می افتند. جونز به طرف جنگل بر می گردد. به درختان نظری می اندازد و بیهوده می کوشد تا از ترکیب درختان دریابد که کجاست.) از رو درختا هم نمی شه هیچی گفت! خدایا، هیچی این جا شبیه اون جایی نیست که من کردمش تو زمین. رد خور نداره که گمش کردم رفت! (با دلهره ای اندوهبار) خیلی عجیبه! خیلی عجیبه! (با حالتی تدافعی تصنعی و لحنی عصبانی) جنگل، داری بهم کلک می زنی؟

(از موجودات بی شکل روی زمین جلوی او، به طور دسته جمعی، صدای خنده تمسخرآلود ملایمی مثل خش خش برگ ها به گوش می رسد. آن ها به شکل در خود مچاله شده ای به طرف او می لولند. جونز به پایین نگاه می کند و با فریادی از ترس به عقب می جهد و در همان حال رولورش را بیرون می کشد و با صدایی لرزان) این چیه؟ کی اون جاس؟ کی هستی؟ از سر راهم برو کنار تا مغزتو داغون نکردم! نمیری؟... (شلیک می کند. برق و صدای بلند گلوله و آن گاه سکوتی است که با صدای ضربان دور و تند طبل شکسته می شود. موجودات بی شکل به سرعت به داخل جنگل گریخته اند. جونز بی حرکت باقی می ماند و گوش به زنگ است. صدای گلوله و احساس اطمینان از داشتن سلاح، اعصاب درهم ریخته او را سر و سامان می دهد. اکنون با اعتماد به نفس تازه ای با خودش حرف می زند.)
رفتن. اون گلوله حالشونو جا آورد. حیوونای کوچیکی بودن... خوکای وحشی کوچیکی بودن، من دیدمشون. شایدم زمینو کندن، غذاتو در آورده ن و کلکشو کندن. آره، سیاه خر نفهم. فکر کردی کین؟ اشباح؟ (به هیجان می آید) خدایا، گلوله رو که زدی دستتو رو کردی. اون کاکا سیاها حتما شنفتن! وقتشه که دیگه بی معطلی بزنی به جنگل. (به طرف جنگل راه می افتد.... قبل از رفتن به دل جنگل تردید می کند... بعد با اراده ای مصمم به خود نهیب می زند.) بزن برو، سیاه! از چی می ترسی؟ هیچی غیر از درخت اون جا نیست! برو! (با جسارت خود را به دل جنگل می زند.)

نظرات کاربران درباره کتاب امپراتور جونز