فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب هتل عروس

کتاب هتل عروس
و محاله که فکر کنید این‌طوری هم ممکنه بشه

نسخه الکترونیک کتاب هتل عروس به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب هتل عروس

مرد: چراغش کجاست؟ هتل‌دار: همون‌جا پشت در. مرد: این‌جا؟ (چراغی پیدا نمی‌کند.) هتل‌دار: نه همون‌جا. زن ۱: این‌جا؟ زن ۲: نه ـ مثل این‌که این‌جا. هتل‌دار: اجازه بدین ـ خواهرا برین کنار ـ اجازه بدین ـ خواهر رد شین کنار ـ اون کلیدی که پشت‌تونه رو بزنین. مرد: اینو؟ هتل‌دار: نه اون یکی رو. اجازه بدین خواهر. خواهر بشینین. (کلید را می‌زند.) مرد: خب این از دستشویی. اینم دوش. صابون عروسم داره. هتل‌دار: سیفونشم خوب کار می‌کنه. اجازه بدین. بشینین خواهر. یه کم کنار برین. بفرمایین. اینم سیفون. (سیفون را می‌زند.) سیفون از این قوی‌تر پیدا نمی‌کنین. عینهو آبشار نیاگارا می‌مونه. مرد: خوبه. دستشوییش مشکلی نداره. هتل‌دار: اختیار دارین قربان، بقیه‌شم بی‌مشکله. مهم دستشوییه. این اتاق یکی از بهترین اتاق‌های ماست. مرد: خب بایدم باشه. ما اگه سختی بکشیم مهم نیست. ولی خواهرای همکارمون باید راحت باشن. ما به خونواده‌هاشون قول دادیم که تو این سفر بهشون بد نگذره. هتل‌دار: توی هتل عروس به هیچ‌کس بد نمی‌گذره. خب حالا نمی‌خواین تشریف ببرین؟ مرد: کجا؟ هتل‌دار: بیرون. مرد: چرا. چرا... بفرمایین. هتل‌دار: اول شما بفرمایین. مرد: شما میزبانین. راهو بلدین. هتل‌دار: شما مهمونین، مقدمین! مرد: خواهرا بفرمایین. زن ۲: بفرمایین. مرد: بفرمایین.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.62 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۴۰ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب هتل عروس

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

بازی و باز هم بازی

یادداشت محمود دولت آبادی بر نمایش «محاله که فکر کنید این طوری هم ممکنه بشه»

پایان یک نمایش پیوسته در هفتاد دقیقه، در محل کوچکی چون تئاتر زیرزمینی سایه، و نگه داشتن بیننده در فضایی فشرده و کاملاً غیربهداشتی، هنر گروه تئاتر مروارید بود با دو بازیگر چابک و دل سپرده به متنی که نویسنده، بانویی جوان (چیستا یثربی) آن را نوشته است. بازیگران نمایش، سیما تیرانداز و مجید جوزانی ـ دست بر قضا ـ هر کدام یک یا دو واحد ادبیات را با من در گذشته گذرانیده؛ آن دو هر کدام جنم ویژه ی خود را داشتند. هم از آغاز، حساسیت فوق العاده ی سیما و بازتاب های سریع و پرانعطاف او در رفتار آموزشی، چنان بود که گویی جز برای زندگی روی صحنه آفریده نشده است. نیز جست وجوگری جوزانی و پرسش های پیاپی او در پایان ساعت درسی، خود نشان از این داشت که به طلب یافتن چیزی در خود به دانشکده ی هنر وارد شده است. این یک تئاتر از خودمان را [در جشنواره ی تئاتر] هم به برکت همین آشنایی آموزشی توانستم ببینم و در پایان نمایش نه فقط از سر عطوفت معلمی، که هم چون شخصی که آموزه هایی در نظر و تجربه ی صحنه دارم، در پاگرد تاریک آن جای تنگ، در پاسخ به نخستین سلامی که دریافتم، بی اختیار گفتم: «او که مریض می شود. این همه فشار روی اعصاب» و همین طور که می رفتم به سلام و پاسخ به تکان سر، شاید به بانویی روزنامه نگار که نمی شناختم و جلوم را گرفته بود، گفتم: «بگو، برو بهشان بگو. برو بگو خسته نباشید. اما... بله، منظورم این است که... خوب...» گذشتم و منظورم همه این بود که گفته باشم: «اگر این نمایش مثلاً سه ماه روی صحنه باشد، بازیگر زن ـ سیما تیرانداز ـ قطعاً باید روانه ی بیمارستان شود.» این را به خودش هم گفتم و اشاره کردم به زمانی که خانم مهین اسکویی نقش زن «خانه ی عروسک» را بازی کرده بود. و شاید اگر این نمایش و بازی یا دقیق تر بگویم زندگی سیما تیرانداز روی صحنه را در نمایش «محاله که فکر کنید...» ندیده بودم، به صرافت نیفتاده بودم تا اندیشه کنم در باب یک ابهام، یک نحوه ی درک دیگر از شیوه ی موسوم به رئالیسم در اجرای نمایش. درست است، اجرای نمایش روی صحنه باید در باور بیننده بنشیند. این یک خواسته ی بدیهی است و از نگاه بیننده ی تئاتر، الزاماً مبتنی بر دانش صحنه هم نیست، اما همین باور، هم چون اصلی ترین مایه در رابطه ی بین بیننده و بازیگر، از نگاه بازیگر و کارگردان، امری است که با روش های گوناگون به دست می آید و بسته است به درک، خلاقیت، بینش و دانش کارگردان و بازیگران. در نمایش «محاله که فکر کنید...» نوشته ی خانم یثربی، چرایی تبدیل بازی به زندگی از آن رو حدت یافته است، که موضوع آن بافته ای است از متن زندگی همین زمانی ما و بسی نزدیک تر، بافته ای از متن زندگی.
جوانان ایرانی در عرصه ی هنر نمایش ـ نمایش نامه نویسی ـ بازیگری و... با مایه ای از توجه به استعدادهای زن که گاه ارجحیت می یابد بر همتای مرد خود، چنان چه در همین نمایش، دستمایه ی نویسنده (چیستا یثربی) و کارگردان (سیما تیرانداز) قرار گرفته است. مایه ای که از منیت هر یک آغاز می شود و به رقابت می رسد، از مرزهای غبن و حسد می گذرد تا به مرگ (خودکشی) مرد نمایش بینجامد و در نهایت تاسف، اثر نمایشی در ورطه ی مهلک ملودرام فرو غلتد.
لازم نمی بینم بیاورم که در آن ظرف و فضای تاریک و تنگ دخمه سایه ی بازیگران قابلیت هایی از بازیگری را به نمایش گذاردند که به ارج آن و نویسنده ی نمایش (چیستا یثربی) هم گلاب آدینه که مژده داد این اجرایی از (گروه تئاتر مروارید) است نوشته شد. این خط، خود نشانه ی قدرشناسی از هنرمندانی است که به هر سختی فانوس هنر نمایش را روشن نگه می دارند، هنری که مردم کشور ما آن را صمیمانه دوست می دارند و برایش ارزشی تاریخی قایل اند، به رغم واکنش ایشان در مقابل سینما که روزمره و گذرنده است.(۱)

هتل عروس

این نمایش در جشنواره ی بین المللی تئاتر فجر سال ۷۹ به کارگردانی سیما تیرانداز به روی صحنه رفت، سپس به مدت یک ماه در تئاتر شهر اجرای عمومی داشت.

مکان: هتلی متروک
زمان: دو روز و دو شب پیاپی

آدم ها:
۱ـ زن ۱
۲ـ زن ۲
۳ـ مرد (رئیس)
۴ـ هتل دار

صحنه تاریک است. در باز می شود. دو مرد و متعاقب آن ها دو زن وارد می شوند.

مرد: خواهرا بفرمایین.

زن ها چمدان در دست دارند و دور تا دور اتاق را با کنجکاوی از نظر می گذرانند.

هتل دار: بفرمایین. (زن ۱ چمدانش را زمین می گذارد.)
مرد: (به هتل دار) دستشوییش کجاست؟
هتل دار: (دری را باز می کند.) این جاست بفرمایین، بفرمایین ببینین.
مرد: (به خانم ها) خواهرا بفرمایین.
زن ۲: (به زن ۱) بفرمایین.
زن ۱: (به زن ۲) بفرمایین.

بالاخره اول زن ۲، بعد زن ۱، سپس مرد و در آخر هتل دار وارد می شوند.

مرد: چراغش کجاست؟
هتل دار: همون جا پشت در.
مرد: این جا؟ (چراغی پیدا نمی کند.)
هتل دار: نه همون جا.
زن ۱: این جا؟
زن ۲: نه ـ مثل این که این جا.
هتل دار: اجازه بدین ـ خواهرا برین کنار ـ اجازه بدین ـ خواهر رد شین کنار ـ اون کلیدی که پشت تونه رو بزنین.
مرد: اینو؟
هتل دار: نه اون یکی رو. اجازه بدین خواهر. خواهر بشینین. (کلید را می زند.)
مرد: خب این از دستشویی. اینم دوش. صابون عروسم داره.
هتل دار: سیفونشم خوب کار می کنه. اجازه بدین. بشینین خواهر. یه کم کنار برین. بفرمایین. اینم سیفون. (سیفون را می زند.) سیفون از این قوی تر پیدا نمی کنین. عینهو آبشار نیاگارا می مونه.
مرد: خوبه. دستشوییش مشکلی نداره.
هتل دار: اختیار دارین قربان، بقیه شم بی مشکله. مهم دستشوییه. این اتاق یکی از بهترین اتاق های ماست.
مرد: خب بایدم باشه. ما اگه سختی بکشیم مهم نیست. ولی خواهرای همکارمون باید راحت باشن. ما به خونواده هاشون قول دادیم که تو این سفر بهشون بد نگذره.
هتل دار: توی هتل عروس به هیچ کس بد نمی گذره. خب حالا نمی خواین تشریف ببرین؟
مرد: کجا؟
هتل دار: بیرون.
مرد: چرا. چرا... بفرمایین.
هتل دار: اول شما بفرمایین.
مرد: شما میزبانین. راهو بلدین.
هتل دار: شما مهمونین، مقدمین!
مرد: خواهرا بفرمایین.
زن ۲: بفرمایین.
مرد: بفرمایین.

زن ها دست شان را پشت کمر هم می گذارند و هر کدام می خواهد دیگری را به زور بیرون بفرستد. بالاخره زن ۲ موفق می شود و زن ۱ را به جلو می راند.

زن ۲: این دفعه دیگه شما! (پشت او، زن ۲ و بقیه خارج می شوند.)

در اتاق زن ها تخت ها را وارسی می کنند. ملحفه ها را کنار می زنند و بالش ها را پشت و رو می کنند.

مرد: این پنجره به کجا باز می شه؟
هتل دار: به حیاط خلوت.
مرد: حیاط رو به کجاست؟
هتل دار: خونه ی همسایه.

مرد به طرف پنجره ها می رود یکی از پنجره ها را باز می کند و بیرون را وارسی می کند.

هتل دار: (به زن ها) ملحفه هاش تازه عوض شده. خیال تون راحت باشه خانوما!
مرد: (به هتل دار) یه دقیقه بیاین این جا!
زن ۱: ما؟
مرد: (به هتل دار) نه شما!
هتل دار: (جلو می رود.) جانم!

مرد چیزی در گوش او زمزمه می کند و چیزی را در بیرون نشان می دهد.

هتل دار: نه آقا، نه! (می خندد، کم کم ریسه می رود.)

ناگهان مرد فریاد می کشد و پنجره را با عصبانیت می بندد.

مرد: من شوخی نمی کنم!
هتل دار: گفتم که خاطرتون جمع باشه. این جا از این اتفاقا نمی افته.
مرد: چی داری می گی مرد حسابی؟ این پنجره امنیت نداره، نه حصاری، نه سیم خارداری... اگه یکی نصف شب بخواد بیاد تو چی می شه؟

زن ها با وحشت به هم می نگرند.

زن ۱: وای مگه ممکنه کسی بیاد؟
هتل دار: نه خواهرا. این چه حرفیه؟ تو سی سال عمر این هتل، همچین اتفاقی نیفتاده.
مرد: کار یه دفعه می شه آقا!
زن ۲: بله آقا. کار یه دفعه می شه. از شانس ما این جور بلاهام درست سر ما می آد...
زن ۱: وای! شمام چه حرفایی می زنین! آدم ترس برش می داره. (به طرف پنجره می رود.) فکر نمی کنم این جا خبری باشه.
مرد: اتاق دیگه ای ندارین؟
هتل دار: چرا ولی این اتاق بهترین اتاق ماست. گوش کنین آقا پشت این دیوار حیاطه. اون طرف هم آدمای آبرومندی زندگی می کنن. تازه این پنجره هم که بسته س. آخه کی ممکنه بیاد تو؟
مرد: آدم هیچ وقت نمی تونه از چیزی مطمئن باشه. گفتم که ما حاضریم هر کاری بکنیم تا این دوتا خواهرمون مشکلی نداشته باشن. حالا اگه اتاق دیگه ای دارین، لطفاً نشون بدین!
هتل دار: گفتم که داریم. ولی شما پشیمون می شین. دیگه مثل این اتاق گیرتون نمی آد. تازه ببینین تلفن مستقیم هم داره. (گوشی تلفن را برمی دارد.) گوش کنین خانوم شما نمی خواین به خونه تون یه زنگ بزنین؟
مرد: پنجره هاش!
هتل دار: ببینین تلویزیونم داره! حوصله تونم سر نمی ره. کانال یکو می خواین یا دو رو؟ ما این جا ده تا کانال داریم... شما فقط بگین کدوم کانالو می خواین؟ تازه اگه بخواین می تونیم براتون فیلم ویدیو هم پخش کنیم. ماهواره هم...
مرد: پنجره هاش!
هتل دار: اینم از یخچال ـ نگاه کنین جایخی ام داره. هر چی که دل تون بخواد از شیر مرغ گرفته تا جون آدمیزاد تو این یخچال پیدا می شه. شما فقط یه نگاه به این بندازین! آب خنکم هست. هیچ جای دیگه ی این هتل آب به این گوارایی پیدا نمی شه.
مرد: پنجره هاش...
هتل دار: راستی یادم رفت بگم! این طرف یه پنجره هست که رو به باغ هتل باز می شه. بهترین منظره ی دنیاست، هیچ پنجره ی دیگه ای تو این هتل رو به باغ نداریم. شما فقط بیایین یه نگاه بندازین. بیایین جلو خواهرا، یه نگاهی بکنین!
مرد: پنجره های پشتی!
هتل دار: بله. پنجره های پشتی رو به حیاط خلوت باز می شه. خب بشه! اشکالی داره؟ همه ی پنجره های پشتی رو به حیاط خلوت باز می شن، عوضش این جا هرچی بخواین هست. خط تلفن مستقیمه. می تونین با هر جای دنیا ارتباط برقرار کنین. رادیوش همه ی دنیا رو می گیره. تلویزیونش هم فیلم های هجده سال به بالا نشون می ده. روتختی هاش هم مخمله. کمدشم از همه ی کمدا جادارتره، چندتا آدم توش جا می گیرن. پنجره های اصلیشم رو به باغ باز می شن. حالا دیگه چی می خواین؟
مرد: یه اتاق دیگه!
هتل دار: (تسلیم و ناامید) این حرف آخرتونه؟
مرد: بله آقا. این جا برای دوتا خانوم جای امنی نیست، گفتم که... پنجره های پشتی خطرناکه. هرکسی بخواد می تونه سرشو بندازه پایین و از دیوار بیاد بالا. هیچ چفت و بستی هم که نیست. این خواهرا دست ما امانتن، به این اتاق نمی شه اطمینان کرد!
هتل دار: هر چی شما بگین!
مرد: خواهرا چمدوناتونو بردارین. می ریم یه اتاق دیگه.

زن ها به هم نگاه می کنند و در سکوت، چمدان هاشان را برمی دارند.
زن ۲ می خواهد تختی را که نامرتب کرده، مرتب کند.

هتل دار: ولش کنین. بعداً درستش می کنم. شما بفرمایین.
مرد: بفرمایین.
زن ۲: شما بفرمایین.
مرد: اختیار دارین!

زن ۲ و زن ۱ هر یک می خواهند به زور یک دیگر را به جلو برانند. و بالاخره زن ۱ موفق می شود. پشت او مرد و آخر از همه هتل دار خارج می شود. هتل دار برای آخرین بار نگاه حسرت باری به اتاق می افکند و بعد چراغ را پشت سرش خاموش می کند.

تاریک

روشن
در باز می شود.

صدای مرد: بفرمایین خواهرا!

زن ها با چمدان وارد می شوند. اول زن ۱ و بعد زن ۲ و بعد مرد در آخر هتل دار. مرد هتل دار، چراغ ها را روشن می کند. این اتاق نسبت به اتاق قبل، محقرانه تر و کم نورتر است. زن ها متوجه این تغییر شده اند و با ناامیدی به سقف و دیوارها نگاه می کنند تا چراغ دیگری را پیدا کنند.

مرد: توالتش کجاست؟
هتل دار: همین جا! بفرمایین!
مرد: (به زن ها) بفرمایین.

زن ها این بار بدون تعارف وارد می شوند. اول زن ۲ وارد می شود. از زن ۱ عذر می خواهد و بعد زن ۱ وارد می شود.

هتل دار: (چراغ توالت را روشن می کند.) ملاحظه بفرمایین. این توالتشه. اینم دوشه. البته صابون نداره. ولی می گم بیارن.
مرد: پس سیفونش کو؟
هتل دار: متاسفم... سیفونش شکسته، ولی زیاد مهم نیست!

زن ها با تعجب به هم نگاه می کنند.

مرد: چه طور مهم نیست. پس کثافتا چه طور پایین برن؟ هُل شون بدیم یا ازشون خواهش کنیم تشریف ببرن؟!

زن ها از خجالت سرشان را پایین می اندازند.

هتل دار: اختیار دارین آقا. جلو خواهرا زشته. با این شلنگ یه کم آب بریزین پایین می ره. خواهرا لطفاً تشریف ببرین کنار تا بهتون نشون بدم. (آب را با فشار باز می کند، آب به زن ها شتک می زند و زن ها جیغ می کشند و با ناراحتی کنار می روند.)
مرد: خیلی خوب، بسه دیگه ببندش! این که همه ش کثافت کاریه.
هتل دار: واالله من این طور فکر نمی کنم. تو خیلی خونه های این شهر سیفون نیست. مردم سطل سطل آب می ریزن تو خلا ـ همه چیزشونم پایین می ره. فشار آب این جا قویه ـ آدما رو هم پایین می بره. بذارین نشون تون بدم.
مرد: (با وحشت) نه لازم نیست. فکر می کنم بهتره بریم بیرون.
هتل دار: بفرمایین!
مرد: (به زن ۱) بفرمایین!

زن ۱ بیرون می رود. پشت او زن ۲ و بعد مرد و در آخر هتل دار.

زن ۲: این جا نورش همینه؟
هتل دار: مگه اشکالی داره؟
زن ۱: ما کارای نوشتنی داریم. این نور برامون کمه.
هتل دار: معذرت می خوام خانوما... این جا چراغ دیگه ای نیست، باید با همین چراغ بسازین.
مرد: (دستش را زیر نور می گیرد.) اگه سرتونو به کاغذ نزدیک تر کنین، بهتر می بینین.

زن ها با تعجب به هم نگاه می کنند. زن ۱ چمدانش را روی تخت می گذارد و مشغول بیرون آوردن محتویات آن می شود. در بین چیزهایی که بیرون می آورد تعدادی کتاب و مجله دیده می شود.
زن ۲ روتختی را کنار می زند و ملحفه را وارسی می کند.
مرد به اطراف می نگرد، بعد ناگهان دستش را زیر سقف می گیرد. چند متر عقب و جلو می رود و باز دست دیگرش را زیر سقف می گیرد. بعد پشتش را می کند و در جهت عکس مسیر اول حرکت می کند. زن ها و هتل دار با تعجب به او می نگرند. مرد ناگهان با فریاد می ایستد.

مرد: (با حالت کشفی ناگهانی) از این کولر باد نمی آد!
هتل دار: چرا قربان! خیلی هم خوب باد می آد. (جلو می رود و او هم دستش را زیر سقف می گیرد.) روشن روشنه.
مرد: باد نداره!
هتل دار: چرا باد داره!
مرد: نه. باد نمی آد. خواهرا یه تیکه کاغذ به من بدین!

زن ۱ با عجله و با حالتی مطیع دنبال کاغذ سفید می گردد.

مرد: کاغذ باطله هم باشه، اشکالی نداره.

زن ۲ یک تکه کاغذ از جیبش درمی آورد و به او می دهد.
مرد کاغذ را در دستش زیر سقف می گیرد.

مرد: (به هتل دار) می بینی؟ تکون نمی خوره!
هتل دار: (کاغذ را از او می گیرد.) اختیار داری! داره تکون می خوره!
مرد: قبول نیست شما خودتون دارین تکونش می دین!
هتل دار: یعنی می گین من تقلب می کنم؟ دست شما درد نکنه!
مرد: نه خیر، لابد دست تون می لرزه! به هرحال این کولر باد نداره.
هتل دار: داره، خوبم داره... دست من یخ زد! (دستش را جلو مرد می گیرد.) ببینین! سردِ سرده...
مرد: دستتو بکش کنار، خواهرا، لطفاً بیایین جلو. به نظر شما از این کولر باد می آد؟

کاغذ را به زن ۱ می دهد. زن ۱ امتحان می کند.

زن ۱: باد نداره. (کاغذ را به زن ۲ می دهد.)
مرد: دیدین گفتم!
زن ۲: کاغذ تکون خورد... داره باد می آد!
هتل دار: (با اطمینان) چی بهتون گفتم؟! (کاغذ را از زن ۲ می گیرد.)
مرد: آخه مگه می شه؟ من خودم این کاره م. می دونم که این کولر خرابه. اصلاً ازش بادی نمی آد. هوای این اتاق دم کرده س. (یقه اش را باز می کند.)
هتل دار: هوای اتاق خیلی هم خوبه. هیچ کدوم از کولرای ما ایرادی نداره آقا... ایراد از جای دیگه س...
مرد: خواهرا ممکنه سه تا کاغذ دیگه به من بدین، بزرگ باشه بهتره.

هر دو زن به طرف بساط شان می روند و با عجله سه کاغذ تهیه می کنند. مرد هر سه کاغذ را می گیرد، یکی را خودش نگه می دارد و دوتای دیگر را به زن ها می دهد.

مرد: حالا هر چهارتایی مون کاغذامونو بلند می کنیم. من و این خواهر در جهت کولر پیش می ریم، شما دوتا هم در جهت خلاف کولر، ببینیم کاغذ کی تکون می خوره؟

هر چهار نفر با حالتی مضحک راه می روند. گاهی مرد هتل دار جهت را اشتباه می کند و به دیگران برخورد می کند.

مرد: کاغذ کی تکون خورد؟
هتل دار: کاغذ من!
مرد: نمی شه که فقط کاغذ تو تکون بخوره مرد حسابی! مگه این که یه کاسه ای زیر نیم کاسه ت باشه. حالا جاها رو عوض می کنیم. شما و این خواهرمون به طرف کولر پیش می رین. من و این خواهرم در جهت خلاف شما...

دوباره شروع به حرکت می کنند. مردها یک بار باهم تصادف می کنند. و زن ها چند بار به هم تنه می زنند و از هم معذرت می خواهند.

هتل دار: (به زن) خواهر مال شما داره تکون می خوره.
زن ۱: دستم خسته شده. به خدا باد نمی آد!
مرد: بسه دیگه. گفتم این کولر خرابه. نبودن سیفونو می شه تحمل کرد. ولی بدون کولر آدم بو می گیره. اتاق دیگه ای ندارین که کولرش درست باشه؟

کاغذ در دست زن ۲ تکان می خورد.

زن ۲: داره تکون می خوره! تکون خورد!


کسی به او توجه نمی کند.

زن ۱: (آهسته به زن ۲) حالا دیگه خودتو لوس نکن. وقتی رئیس می گه خرابه، خرابه دیگه.
هتل دار: بهتون گفتم که بعد از اون اتاق که خوش تون نیومد، این بهترین اتاق ماست. کولرشم هیچ عیب و ایرادی نداره. حالا اگه خوش تون نیومده، رو چشمم، بریم یه اتاق دیگه رو نشون تون بدم. ولی یه هوا از این کوچیک تره ها! گفته باشم!
مرد: اشکال نداره. اتاق کوچیکو می شه تحمل کرد، ولی گرما رو نه. خواهرا چمدوناتونو جمع کنین. می ریم یه اتاق دیگه.
زن ۲: (کاغذ را پاره می کند و وسط اتاق می اندازد. با خشم) اینم از این.

هتل دار با ناراحتی خرده های کاغذ را جمع می کند. زن ها با حالتی معذب به هم می نگرند و زن ۱ تند و تند کتاب ها و مجله هایش را در چمدان جا می دهد، در چمدانش بسته نمی شود. زن ۲ به او کمک می کند. بالاخره با هم بیرون می روند. در آخر هتل دار، درحالی که دستش پر از خرده کاغذ است، چراغ را خاموش می کند.

مرد: خدایا شکرت!

تاریک

روشن

صدای مرد: یااالله!
هتل دار: یااالله!
مرد: (وارد می شود.) یااالله!
هتل دار: بفرمایین تو. کسی نیست.

مرد و متعاقب او هتل دار و زن ۱ و ۲ وارد می شوند.
اتاق نسبت به اتاق قبلی کوچک تر و بسیار محقرتر به نظر می رسد. تخت ها روتختی ندارند و وسیله ی دیگری در اتاق نیست. زن ها هاج و واج به اطراف می نگرند. چمدان های شان هنوز در دست شان است.

مرد: دستشوییش کجاست؟
هتل دار: همین پشت. بفرمایین تا نشون تون بدم.
مرد: (به زن ها) بفرمایین تو.

زن ها با تردید به هم نگاه می کنند.

زن ۱: نه متشکرم، این دفعه رو شما بفرمایین، اگه اجازه بدین ما چمدونامونو باز کنیم.
مرد: آخه نمی شه که! شما قراره این جا زندگی کنین نه من! باید از دستشوییش خوش تون بیاد.
زن ۲: شما وکیل ما. اگه اشکالی داشت به ما بگین.
هتل دار: بفرمایین آقا. (هتل دار و رئیس به طرف دستشویی می روند.)

زن ها با حالتی عصبی به آن ها نگاه می کنند. زن ۱ مشغول درآوردن محتویات چمدانش می شود.
زن ۲ با حالتی مشمئز، ملحفه و روبالشی را وارسی می کند.

زن ۲: (ناگهان بالش را پرت می کند.) آه یه مو!... به این مو چسبیده!
زن ۱: موی چی هست؟
زن ۲: چه می دونم، نه بلنده، نه کوتاه.
زن ۱: نکبتا، ملحفه ها رو عوض نکردن!
زن ۲: (روی ملحفه دقیق می شود.) اَه این پُرِ لکه س. من حتی اگه بمیرم، نمی تونم این جا بخوابم.
زن ۱: می گی چی کار کنیم؟ یه هفته که بیش تر نیست. باید تحمل کنیم!
زن ۲: یه هفته که هیچی. من حتی یه شبم نمی تونم سرمو روی این بالش بذارم، معلوم نیست قبل از ما چه جور آدمی روش خوابیده؟! ممکنه مرضی چیزی داشته!
زن ۱: چاره ی دیگه ای نداریم، باید با همین وضعیت ساخت.
زن ۲: خب اتاقو عوض کنیم!
زن ۱: یه اتاق بدتر بهمون می دن. تا این جاشم هر حرفی که به خاطر ما زدن، وضع مونو بدتر کرده.
زن ۲: اصلاً همون اتاق اولی از همه بهتر بود. من اصلاً از اون پنجره نمی ترسیدم. تو چی؟
زن ۱: منم همین طور.
زن ۲: دِ! پس چرا هیچی نگفتی؟
زن ۱: خب تو چرا چیزی نگفتی؟
زن ۲: من فکر کردم شاید تو می ترسی.
زن ۱: منم همین فکرو کردم، تازه نمی خواستم رو حرف رئیس مون حرف زده باشم. هرچی باشه اون خیر ما رو می خواد. فکر می کنم این همه هم که مته به خشخاش می ذاره، به خاطر راحتی ماست.
زن ۲: من که چشمم آب نمی خوره اون بتونه کاری برای ما بکنه، اگه وضعیت مونو از این که هست بدتر نکنه، هنر کرده.
زن ۱: انقدر بدبین نباش. اون مرد خوبیه...
زن ۲: ممکنه، ولی هر چی هست، برای خودش خوبه. اون خیر و شر منو از کجا می دونه؟ تو رو خدا نگاه کن! فکر می کنم یه ماهه که این ملحفه ها رو نشستن، مثل ملحفه های زندانه.
زن ۱: مگه تو تا حالا زندان رفتی؟
زن ۲: نه. ولی فکر نمی کنم فرقی با این جا داشته باشه.
زن ۱: تا چشم به هم بذاری این ماموریت هم تموم شده. مثل ماموریت های دیگه...
زن ۲: بله. همه چیز تموم می شه. ولی حرف اینه که چه جوری؟ من که نمی تونم این وضعو تحمل کنم.
زن ۱: فعلاً چاره ی دیگه ای نداری. اگه اینو جلو رئیس بگی عصبانی می شه. تو رو خدا یه وقت حرفی نزنیا!
زن ۲: (با ناامیدی چمدانش را زمین می اندازد و می نشیند، ناگهان با وحشت بلند می شود و پشتش را می تکاند.) ای وای! مثل این که یه جونور رفت تو جونم. (به شدت خود را می خاراند.)

در همین موقع در توالت با فشار باز می شود. مرد هتل دار به بیرون پرتاب می شود. پشت او رئیس با حالتی عصبی بیرون می آید.

هتل دار: حالا چرا می زنی آقا؟ گفتم که دستشویی راهرو همین بغله.
مرد: زبونتو گاز بگیر مرتیکه! یعنی می گی دوتا زن تک و تنها، هی آفتابه رو بگیرن زیر بغل شون برن بیرون آب بیارن؟ اگه یه وقت نصف شب بخوان برن مستراح چی؟ دو ساعت شال و کلاه کنن؟ مگه عصر حَجَره؟ نکنه ما رو دست انداختی؟
هتل دار: من که بهتون گفتم این اتاق، دستشوییش هیچ ایرادی نداره، دستمال کاغذی و صابونم داره، فقط آب نداره. اما عوضش یه آفتابه ی بزرگ اون جاست، دستشویی راهرو هم که همین بغله، آدم اگه واقعاً نیازه بره مستراح، برای آوردن آب تا دم نیل هم می ره!
مرد: اگه راست می گی خودت برای آوردن آب تا دم نیل برو مرتیکه. یا یه اتاق دیگه برامون جور کن یا این که ما همین الان از این جا می ریم... خلاص!
هتل دار: خیلی سخت می گیری آقا. یه کم راه رفتن که کسی رو نمی کشه. تازه هم فاله و هم تماشا. آدم هم ورزش می کنه هم وسط راه با یکی دوتا آدم جدید آشنا می شه.
مرد: ببند اون دهنو! لااقل جلو این خواهرا شرم کن مرتیکه! این خواهرا اومدن این جا ماموریت. نیومدن با کسی آشنا بشن و خوش بگذرونن.
هتل دار: حالا مگه آشنایی با دیگران جرمه؟
مرد: زرشک! کور خوندی! این خواهرا از اون خواهراش نیستن آقا جون! نگاه شون به زمینه. سرشونم به کار خودشونه. حرف نمی زنن، نمی خندن. تموم شئوناتم رعایت می کنن. این جا اومدن که کار کنن. نه چیز دیگه ای رو می بینن، نه می شنون. وظیفه ی ما هم اینه که شرایط راحتی شونو فراهم کنیم. توی ماموریت اداری که نباید به آدم سخت بگذره! اگه مستراح آب نداشته باشه، تموم فکر و ذکر این خواهرا می شه مستراح! می شه آب! اون وقت از کارشون می افتن. ضرر اداره رو کی جبران می کنه؟ تو یا مستراح در پیتِت؟
هتل دار: نه قربونت برم. ضرر کجا بود؟ اصلاً اگه مشکل تو آبه، من خودم قول می دم که همیشه این آفتابه رو پر نگه دارم. خوبه؟
مرد: دیگه چی؟ یه دفعه بگو که از صبح تا شب پشت درِ این اتاق می پلکی؟ پر کردن آفتابه ی این خواهرا چه دخلی به تو داره مرتیکه؟
هتل دار: پس به شما دخلی داره؟
مرد: نه خیر. نه به من دخلی داره نه به شما. ما فقط باید کاری کنیم که خواهرا اذیت نشن. یعنی شما تو کُلِّ این هتل یه اتاق صاحب مرده ندارین که مستراحش آب داشته باشه؟
هتل دار: داریم، ولی عوضش کولرش مثل این جا خوب کار نمی کنه، (دستش را بالا می گیرد.) ببینین مثل کوه الونده... دست تون یخ می زنه، تازه پنجره ی این اتاقم رو به دیوار باز می شه. نگاه کنین (پرده را کنار می کشد.) عینهو قبر!
مرد: اینش خوبه. ولی بدون آب که نمی شه کاری کرد. حیف! همیشه یه چیزی کمه! خواهرا چمدوناتونو جمع کنین! می ریم یه اتاق دیگه!
زن ۲: ببخشین آقا. من می خواستم بگم...
مرد: (بی توجه به او) بفرمایین خواهرا. بفرمایین! (جلو جلو می رود.)
زن ۲: ولی من یه عرضی داشتم.
مرد: بفرمایین، معطل نکنین خواهرا... هزارتا کار داریم!

زن ۱ با حالتی عصبی بساطش را در چمدانش برمی گرداند. هتل دار در میان کار او چراغ را خاموش می کند.

زن ۱: آقا چراغو روشن کن. دارم چمدونو جمع می کنم.
هتل دار: شما که این اتاقو نمی خواین، پس برقش هم نباید بی خود مصرف شه.
مرد: بفرمایین بیرون. بفرمایین خواهرا. عجله کنین دیر شد.

تاریک

روشن

مرد: یااالله!
هتل دار: یااالله!
مرد: کسی این جا نیست؟
هتل دار: نه خیر. بفرمایین تو!
مرد: (در می زند.) یااالله. (در را باز می کند و وارد می شود، چراغ را روشن می کند.)

این اتاق تقریباً شبیه یک انباری کوچک است. لامپ کوچکی به زحمت آن را روشن می کند. دو تخت در اتاق قرار دارند که روی هیچ کدام ملحفه و بالش نیست. مقدار زیادی پوست تخمه، پوست خیار و آشغال، کف زمین ریخته است. اتاق هیچ پنجره ای ندارد. تعدادی پارچه ی کهنه و کثیف روی زمین است. زن ها متحیر و با حالتی مشمئز به اطراف می نگرند.

مرد: عالیه! این شد اتاق. پنجره نداره. دنج و آرومم هست! (مکث) مستراحش کجاست؟
هتل دار: بفرمایین جلو!

مرد جلو می رود و هتل دار هم از عقب او، مرد سرفه می کند، و روی زمین تف می اندازد.
زن ۱ چمدانش را زمین می گذارد ولی دیگر آن را باز نمی کند. نگاهی به اطراف می اندازد. سردش است.

زن ۱: چه دیوارای بلندی، مثل زندانه! (به طرف پنجره می رود.) هیچی دیده نمی شه.
زن ۲: (هنوز چمدانش در دستش است.) این جا قبلاً انبار بوده!
زن ۱: چرا بالش و ملحفه نداره؟
زن ۲: هیچی نداره، هیچی!
زن ۱: روی تشکاش پر از لکه های کثیفه. نگاه کن! مثل لکه های خونه. حالم داره به هم می خوره. (جلو دهانش را می گیرد.)
زن ۲: خون، چرک یا هر چیز دیگه ای که فکر کنی، چه کثافتی!
زن ۱: من می ترسم.
زن ۲: منم همین طور.
زن ۱: یعنی ما واقعاً باید این جا بخوابیم؟
زن ۲: من بدون پنجره نمی تونم نفس بکشم. احساس خفگی می کنم!
زن ۱: (در طول اتاق راه می رود و به دیوارها دست می کشد.) این جا هیچ روزنی نداره. هر دومون خفه می شیم.
زن ۲: یه هفته برای مردن زمانی طولانیه.
زن ۱: برای زندگی کردن هم همین طور. اول باید زندگی کنیم، بعد بمیریم. (مکث) این جا موش داره.
زن ۲: مارمولک، سوسک، هرچی که فکر کنی، شاید مار هم داشته باشه!
زن ۱: (با وحشت) مار؟
زن ۲: معلوم نیست زیر این تشکا چه جونورایی پیدا می شه؟
زن ۲: هیچی نیست که روش بشینیم.
زن ۱: من نمی تونم این جا بمونم. این جا منو یاد انبار خونه مون میندازه. همون جایی که وقتی بچه بودم پدرم منو توش حبس می کرد! من می ترسم. (از دستشویی صدای آب شنیده می شود.)

زن ۱ جیغ می کشد و روی تخت می رود.

زن ۲: چی بود؟
زن ۱: چه می دونم یه جونور!

زن ۲ خم می شود تا جانور را ببیند، ناگهان او هم جیغ می کشد و روی تخت خودش می پرد.

زن ۱: دیدیش؟ چی بود؟
زن ۲: یه چیزی شبیه هزار پا.

زن ۱ جیغ کوتاهی می کشد. در باز می شود.

مرد: (خوشحال) عالیه. همه چیزش رو براهه.
هتل دار: خوشحالم که خوش تون اومده قربان.
مرد: (به زن ها) خواهرا این دستشویی ایرادی نداره. هم آب داره، هم سیفون. فقط چاهش یه کم نشت کرده. باید مراقب باشین موقع چیز یه دفعه چاه پایین نره، دست تونو بگیرین به دیوار که اگه خدایی نکرده اتفاقی افتاد، دست تون به یه جایی بند باشه.
هتل دار: وگرنه جاتون ته چاه فاضلابه.
مرد: (ناگهان متوجه زن ها می شود که روی تخت های شان ایستاده اند.) خواهرا چرا رفتین اون بالا؟ حیا کنین! مرد نامحرم این جاست! این اداها چیه؟!
هتل دار: حداقل کفشاتونو درمی آوردین!
زن ۱: این جا جونور داره!
زن ۲: (درحالی که پایش را به شدت می خاراند.) تو تشکاشم ساس داره، این جا نمی شه خوابید.
مرد: خب دیگه خواهرا، حالا سعی کنین که یه کم خودتونو با شرایط وفق بدین، تو کُلِّ این هتل هیچ اتاقی انقدر امن نیست، نگاه کنین، هیچ پنجره ای نداره که کسی مزاحم تون بشه، توالتشم درست حسابیه، دیگه چی می خواین؟
زن ۱: من نمی تونم این جا کار کنم.
زن ۲: منم نمی تونم این جا زندگی کنم.
مرد: دیگه بهونه نیارین. از صبح تا حالا به اندازه ی کافی برای اتاق شما سگ دو زدم. راست گفتن که کار کردن با خانوما مصیبته ها! همکارا گفتن که این ماموریت جای خانوما نیست!

نظرات کاربران درباره کتاب هتل عروس

من از هتل عروس بدم نیومد . کلا داستان های ساده رو دوست دارم ولی دیگه نه انقدر رو و ساده
در 1 ماه پیش توسط aida toopal