فیدیبو نماینده قانونی دفتر نشر فرهنگ اسلامی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب روان‌شناسی کمرویی و روش‌های درمان به ضمیمه آزمون کمرویی

کتاب روان‌شناسی کمرویی و روش‌های درمان به ضمیمه آزمون کمرویی

نسخه الکترونیک کتاب روان‌شناسی کمرویی و روش‌های درمان به ضمیمه آزمون کمرویی به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب روان‌شناسی کمرویی و روش‌های درمان به ضمیمه آزمون کمرویی

کمرویی یک ناتوانی و معلولیت فراگیر اجتماعی است. در هر جامعه درصد قابل توجهی از کودکان، نوجوانان و بزرگسالان با این اختلال رفتاری و عامل بازدارندۀ رشد شخصیت اجتماعی مواجه هستند. در بسیاری از مواقع کمرویی «اصلی‌ترین مانع شکوفایی قابلیت‌ها، خلاقیت‌ها و ایفای مسئولیت‌هاست». کمرویی به یک معنا، یک نقیصۀ جدی در زندگی فردی و خانوادگی و خسران حیات اجتماعی است. همیشه توده‌ای از ابرهای تیرۀ کمرویی، طلوع خورشید وجود و ظهور استعدادهای نهفتۀ خیل نوجوانان و جوانان مستعد و هوشمند را پنهان می‌کند. جامعۀ اسلامی ما بیش از هر زمان دیگر نیازمند انسان‌هایی پویا و کوشا، هوشمند و خلاق، متعهد و مسئولیت‌پذیر و متخلق به فضیلت‌ها و شجاعت‌های اخلاقی است. بنابراین نباید پدیدۀ کمرویی به عنوان یکی از اساسی‌ترین آفات رشد متعادل در خانواده‌ها و جامعۀ اسلامی، فراگیر شود. بدون تردید اختلال کمرویی، قابل پیش‌گیری و درمان است. در این کتاب، سعی شده است به اختصار و به زبان ساده ضمن بررسی ابعاد روانی ـ اجتماعی «پدیدۀ کمرویی» روش‌های عملی اصلاح و درمان کمرویی مورد بحث قرار گیرد.

ادامه...
  • ناشر دفتر نشر فرهنگ اسلامی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.44 مگابایت
  • تعداد صفحات ۷۰ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب روان‌شناسی کمرویی و روش‌های درمان به ضمیمه آزمون کمرویی

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



مبانی روانی ـ اجتماعی کمرویی

انسان، مهارت های اجتماعی و یا کمرویی

انسان اصالتاً موجودی است اجتماعی و نیازمند برقراری ارتباط با دیگران. بسیاری از نیازهای عالیه انسان و شکوفا شدن استعدادها و خلاقیت هایش فقط از طریق تعامل بین فردی و ارتباطات اجتماعی می تواند ارضا شود و فعلیت یابد.
در واقع، خودشناسی، برقراری ارتباط موثر و متقابل با دیگران، پذیرش مسئولیت اجتماعی و نیل به کفایت اقتصادی از اهداف اساسی همه نظام های تربیتی است.
در دنیای پیچیده امروز، یعنی در عصر ارتباطات سریع و پیوندهای اجتماعی ضرورت هر چه بیشتر تعاون و همکاری های ملی و همفکری های علمی، حضور فعال فرهنگی و احاطه بر زنجیره علوم، فنون و تکنولوژی برتر؛ بدون تردید پدیده کمرویی یک معلولیت اجتماعی است.
در هر جامعه درصد قابل توجهی از کودکان، نوجوانان و بزرگسالان بدون آن که تمایلی داشته باشند. ناخواسته خودشان را در حصاری از کمرویی محبوس و زندانی می کنند و شخصیت واقعی و قابلیت های ارزشمند ایشان در پس توده ای از ابرهای تیره کمرویی، ناشناخته می ماند.
چه بسیار دانش آموزان و دانشجویان هوشمند و خلاقی که در مدارس و دانشگاه ها فقط به دلیل کمرویی و معلولیت اجتماعی، همواره از نظر پیشرفت تحصیلی و قدرت خلاقیت و نوآوری نمره کمتری از همسالان عادی خود عایدشان می شود؛ چرا که کمرویی یک مانع جدی برای رشد قابلیت ها و خلاقیت های فردی است.
پدیده کمرویی در بین بزرگسالان و افراد مسن بسیار پیچیده تر است و چنین پیچیدگی روانی ممکن است در اغلب موارد، نیاز های درونی، تمایلات انگیزه ها قابلیت ها فرصت ها، هدف ها و برنامه های شغلی، حرفه ای و اجتماعی جوانان ایشان را به طور جدی متاثر و دگرگون کند.
پرداختن به پدیده کمرویی و بررسی مبانی روان شناختی آن از این رو حائز اهمیت است که تقریباً همه ما به گونه ای تجاربی از کمرویی را در موقعیت های مختلف داشته ایم. اما نکته مهم تر این است که بعضی ها در همه شرایط و موقعیت های اجتماعی به کمرویی قابل توجهی دچار می شوند. بنابراین می توان گفت که اکثر قریب به اتفاق مردم در مواردی از زندگی اجتماعی خود به گونه ای دچار کمرویی شده اند.
اما:
ـ بعضی ها صرفاً در مواقع و موقعیت های خاص دچار کمرویی می شوند.
بعضی ها در برخی از مواقع و موقعیت ها دچار کمرویی می شوند.
ـ بعضی ها در غالب مواقع و موقعیت ها دچار کمرویی می شوند.
ـ بعضی از کودکان، نوجوانان و بزرگسالان که شمارشان نیز قابل ملاحظه است، تقریباً در همه موقعیت های اجتماعی دچار کمرویی می شوند.
روند تحولات اجتماعی گویای این حقیقت است که مسئله کمرویی غالباً با گذشت زمان، فشردگی و پیچیدگی روابط بین فردی و تشدید فشار های اجتماعی رقابت ها گوشه گیری ها، تکروی ها، عزلت گزینی ها و تنهایی ها گسترده تر و شدیدتر می شود و در صد بیشتری از جوانان و بزرگسالان را فرا می گیرد. مگر اینکه بتوانیم با تشخیص سریع و استفاده از روش های تربیتی و درمانی مناسب و موثر از گسترش کمرویی و تشدید آن پیش گیری کنیم. باید توجه داشت که کمرویی می تواند به تدریج به صورت نوعی بیماری روانی (روان نژندی) در آید. بنابراین کمرویی باید هر چه زودتر شناسایی، پیش گیری و درمان شود.

کمرویی چیست؟

کمرویی یک توجه غیر عادی و مضطربانه به خویشتن در یک موقعیت اجتماعی است که در نتیجه آن فرد دچار نوعی تنش روانی ـ عضلانی شده، شرایط عاطفی و شناختی اش متاثر می گردد و زمینه بروز رفتارهای خام و ناسنجیده و واکنش های نامناسب در وی فراهم می شود. به دیگر سخن پدیده کمرویی به یک مشکل روانی ـ اجتماعی و آزار دهنده شخصی مربوط می شود که همواره به صورت یک ناتوانی یا معلولیت اجتماعی ظاهر می گردد. به کلام ساده، کمرویی یعنی «خود توجهی» فوق العاده و ترس از مواجه شدن با دیگران. زیرا کمرویی نوعی ترس یا اضطراب اجتماعی است که در آن فرد از مواجه شدن با افراد ناآشنا و ارتباطات اجتماعی گریز دارد.
بنابراین:

۱. کمرویی رو به رو شدن با افراد جدید را برای فرد نگران کننده و دشوار می کند.
۲. کمرویی وارد شدن به اماکن جدید و کسب و کار و تجارت تازه را برای فرد سخت می نماید.
۳. کمرویی مخفی شدن از انظار و احساس عجز در عین توانمندی را سبب می شود.

باید توجه داشت که احساس کمرویی افراد همیشه در برابر انسان ها متبلور می شود و نه حیوانات، اشیا و موقعیت های طبیعی و جغرافیایی.

کمرویی از دیدگاه بین فرهنگی

کمرویی یک پدیده گسترده و متنوعی است که در نزد افراد، خانواده ها، جوامع و فرهنگ های مختلف معانی متفاوتی دارد. کودک یا نوجوانی ممکن است از نظر روان شناسی اجتماعی فردی کمرو باشد، اما از نظر خانواده یا مدرسه به عنوان یک کودک یا نوجوان مودب و متین تلقی گردد. به عبارت دیگر بعضی ها افراد کمرو را انسان هایی ساکت، مودب و محترم می دانند و تصور می کنند که این قبیل افراد، شهروندان سالم و بی آزاری هستند و برخی نیز افراد کمرو را انسان هایی مطیع، حرف گوش کن، مستعد و مقبول اجتماع می دانند.
بعضی نیز کمرویی را برای دختران امری عادی و صفتی مثبت تلقی می کنند و آن را برای پسر ها یک ویژگی یا منش ناپسند می دانند، در حالی که کمرویی همان گونه که پیشتر اشاره شد، یک معلولیت اجتماعی و مانع رشد مطلوب شخصیت است و برای هر دو جنس امری است نامطلوب و نابهنجار.
برخی دیگر، کمرویی را در افراد، به خصوص در نزد دختران مترادف باحیا و عفت می دانند و آن را تایید، تمجید و تشویق می کنند؛ در حالی که «حیا»، یکی از برجسته ترین صفات انسان های متعالی بوده، شاخص ایمان و بیانگر رشد مطلوب شخصیت است. به بیان دیگر قدرت خویشتن داری امری است ارادی و ارزشمند و برعکس کمرویی پدید های کاملاً غیرارادی، ناخوشایند و حکایتگر ناتوانی و معلولیت اجتماعی است.
پدیده کمرویی در کشورهای مختلف و از دیدگاه مطالعات بین فرهنگی، حاکمیت نظام های ارزشی متفاوت و غالب بودن بعضی اهداف خاص تربیتی در خانه و مدرسه نیز بسیار مهم و قابل توجه است.
در بسیاری از جوامع غربی که کارگزاران آن ها به طور مستقیم و غیر مستقیم مشوق و مروج رقابت های گسترده، فزون خواهی های فردی، آزادی های فوق العاده شخصی و سلطه طلبی ولجام گسیختگی فرهنگی هستند. به لحاظ شایع بودن همین اندیشه خود محوری، برتری جویی، منفعت طلبی و پرخاشگری در خانواده و کلاس و مدرسه، درصد افراد متبلا به کمرویی فوق العاده کمتر از جوامعی است که کودکان و نوجوانان را به سخت کوشی و تلاش، قناعت و سازگاری و تواضع تشویق می کنند.(۱)
اما در کشورهایی که مردم عمدتاً با تبعیت پذیری محض و شخصیت انفعالی زندگی کرده، حکومت های دیکتاتورمنش، آزادی های مشروع فردی و اجتماعی را کاملاً محدود می کنند، فرصت تقویت احساس خود پنداری و رشد مطلوب شخصیت افراد فراهم نمی شود و زمینه پدیدآیی رفتار های پرخاشگرانه، کمرویی و اجتماع گریزی بیشتر مشاهده می گردد. بر همین اساس در جوامع کمونیستی، کمرویی در میان اقشار مختلف جمعیت به مراتب بیش از جوامع دیگر است.
انتظار این است که در جوامع اسلامی با توجه به ارزش های والای قرآنی و وظایف و تکالیف شرعی فردی و گروهی، ضرورت پذیرش مسئولیت های اجتماعی(۲) و اتصاف به فضیلت های اخلاقی، کودکان، نوجوانان و بزرگسالان به دور از افراط و تفریط، در تربیت اجتماعی رشدی متعادل و متوازن داشته، با تجلی شجاعت اخلاقی در گفتار و رفتار ایشان از کمرویی، جسارت و پرخاشگری بر کنار باشند. بدون تردید مسلمانان کمرو نمی توانند در انجام بعضی از وظایف و مسئولیت های اجتماعی خود موفق باشند. فی المثل خمیر مایه ایفای وظیفه مهم امر به معروف و نهی از منکر برخورداری از شجاعت اخلاقی و مهارت برقراری ارتباط اجتماعی متقابل، موثر و مفید است.

کمرویی، اضطراب اجتماعی

بسیاری از محققان و متخصصان، ریشه اصلی کمرویی را در ترس یا اضطراب اجتماعی(۳) می دانند و بس. بنابراین لازم است اشاره مختصری به اضطراب و اضطراب اجتماعی داشته باشیم.

اضطراب

اضطراب از نظر روان شناسی و روان پزشکی یعنی «نا آرامی، هراس و ترس ناخوشایند و فراگیر با احساس خطر قریب الوقوع که منبع آن قابل شناختن نیست»(۴). به سخن دیگر اضطراب یک پاسخ طبیعی در مقابل هر نوع تهدید و یا فرایندی آگاه کننده و اخطاری به فرد درباره یک خطر یا موقعیت ضربه آمیز است. الگوی پدید آیی اضطراب در موجود زنده امری است کاملاً فطری و در حد متعادل آن نیروی محرکی برای بسیاری از اعمال و رفتار انسان و ضرورتی برای بقای حیات و صیانت نفس، تلاش و حرکت و آمادگی برای مقابله با تهدیدها و خطر های طبیعی و اجتماعی به شمار می رود. اما زمانی که نگرانی های فرد نسبت به مسائل مختلف به طور فراگیر فزونی یابد، به تدریج شاهد بروز اضطراب مرضی خواهیم بود. اضطراب ریشه اش درونی و روانی است و در مراحل رشد شخصیت پدیدار می شود و همان گونه که ذکر شد پاسخی برای تهدیدی ناشناخته و نامشخص و دارای جنبه تعارضی و غالباً مزمن است.
هنگامی که چنین اضطرابی بر وجود فرد مستولی شود، اعتماد به نفس کاهش می یابد، قدرت نگرش واقع بینانه و برقراری ارتباط متقابل با دیگران به حداقل می رسد و احساس تنش با ناتوانی در تنش زدایی، افسردگی، نا آرامی و بی قراری، گریز از ارتباطات معمول اجتماعی و دل مشغولی های مفرط، شخصیت فرد را فرامی گیرد.
در تعدیل اضطراب، عوامل بسیاری از جمله نحوه نگرش یا بازخورد فرد، باورهای قلبی، ارزش ها و اعتقادات دینی و تربیت خانوادگی و اجتماعی تاثیر دارد.

اضطراب اجتماعی

اضطراب اجتماعی نتیجه ای است از احتمال یا وقوع نوعی ارزیابی شخصی در موقعیت های مختلف اجتماعی. به دیگر سخن فردی که دچار اضطراب اجتماعی است هیچ گونه تمایلی به آغاز ارتباط با دیگران ندارد و با احساسی از ترس و پایداری غیر معقول، از هر موقعیتی که ممکن است در معرض داوری دیگران قرار گیرد، اجتناب می ورزد. برداشت یا تصور شخص از موقعیت های اجتماعی که احتمال دارد شخصیت او مورد سنجش و ارزشیابی قرار گیرد، می تواند واقعی و یا خیالی باشد. در واقع شخصی که به شدت دچار اضطراب اجتماعی است، تصور می کند در هر موقعیت یا شرایط اجتماعی فرد یا افرادی به محض مواجه شدن با او رفتار و شخصیتش را مورد نقادی و ارزیابی قرار خواهند داد و یا ممکن است طوری رفتار کند که مورد تحقیر دیگران واقع شود و در فشار و مخمصه قرار گیرد.
با اذعان به اینکه همه انسان ها از کوچک و بزرگ اساساً تشویق پذیر و تنبیه گریز هستند و دوست ندارند که بخشی از رفتار یا جنبه های مختلف شخصیتشان به توسط دیگران مورد ارزیابی و نقادی قرار گیرد و چنین شرایط یا صحنه های امتحانی بر ایشان خوشایند نیست. اما آن دسته از کودکان، نوجوانان و بزرگسالانی که به طور غیر عادی دچار ترس یا اضطراب اجتماعی هستند، کمترین تمایلی برای حضور در موقعیت های اجتماعی و ارتباط با دیگران ندارند، چرا که همه موقعیت های اجتماعی و تعامل بین فردی را صحنه های ارزیابی و انتقاد تلقی می کنند. فی المثل حضور در جلسات مصاحبه و گزینش تحصیلی و شغلی، دیدار با فردی مسئول یا مقتدر برای اولین بار، صحبت، سخنرانی و ارائه گزارش در حضور مخاطبان برجسته، مصاحبه در برنامه پخش مستقیم تلویزیون یا رادیو، ورود به اطاقی مملو از آدم های غریبه و موقعیت هایی از این قبیل تقریباً همه افراد را تا حدودی مضطرب می کند، لیکن بعضی از کودکان، جوانان و بزرگسالان غالباً در هر موقعیت اجتماعی که ممکن است رفتار ایشان مورد ارزیابی قرار گیرد، دچار اضطراب شدید می شوند. برای این قبیل افراد اضطراب یک ویژگی شخصیتی محسوب می شود و نه یک وضعیت گذرا.

اضطراب اجتماعی در شرایط زیر بیشتر مشاهده می شود

۱. ترس از عدم تایید یا انتقاد به توسط دیگران.
۲. ترس از قرار گرفتن در موقعیتی که می بایست مصمم و قاطع جواب داد و یا اظهار نظر کرد.
۳. ترس از مقابله کردن با شرایط خاص اجتماعی، عصبانیت ها و پرخاشگری ها.
۴. ترس از مواجه شدن و همکلامی با جنس مخالف.
۵. ترس از ناتوانی در برقراری و حفظ روابط بسیار صمیمی بین فردی.
۶. ترس از بروز جدی تعارض و دوگانگی احساس در خانواده و طرد شدن به توسط والدین.
۷. ترس از طرد شدن و از دست دادن روابط بین فردی.

کمرویی و احساس تنهایی

تنهایی یک واکنش هیجانی است. فردی که قادر به برقراری ارتباط با دیگران نیست، احساس می کند که از دوستان و نزدیکان جداست و به طور قابل ملاحظه ای کمتر از دیگران از روابط اجتماعی بهره می برد. چنین فردی نمی تواند احساسات خوشایند یا ناخوشایند، ترس ها و نگرانی ها و آرزو ها و امید هایش را با نزدیکان و دوستانش در میان بگذارد و پاسخ ها و عکس العمل های ایشان را دریافت کند. احساس تنهایی نیز همانند کمرویی نوعی ناتوانی اجتماعی است و هر کدام از ما در یک موقعیت یا شرایط خاص ممکن است احساس کنیم که تنها هستیم. افرادی که دچار احساس «تنهایی» می شوند و این احساس با شدت و مداومت افکار و رفتار ایشان را فرا می گیرد، به تدریج از تمایلات اجتماعی و ارتباطات بین فردی شان کاسته می شود تا به حداقل می رسد، و از این نظر بعضی از ویژگی های افراد کمرو را پیدا می کنند. کمرویی ناتوانی و معلولیت فرد در برقراری ارتباط است و «تنهایی» مشکل انسان در اثر فقر ارتباطی است.
باید توجه داشت که صرف احساس تنهایی به معنای کمرویی یا ناتوانی و معلولیت اجتماعی نمی تواند باشد. همچنین احساس تنهایی لزوماً همیشه به معنای «تنها بودن» نیست. ممکن است یک نفر در جمع آشنایان و دوستان و در حین حضور در جشن ازدواج یکی از بستگان احساس کند که تنهاست و بر عکس شخصی ممکن است در یک محیط و مکان کاملاً دور از خانواده و دوستان واقعاً تنها باشد، بدون اینکه احساس تنهایی کند. شایان ذکر است که به دلیل ویژگی ها و نیازهای خاص روانی – اجتماعی نوجوانان، ظهور پدیده تنهایی (احساس تنهایی) در بین ایشان به طور فوق العادهای بیشتر از شیوع این احساس در میان بزرگسالان است. به همین خاطر در طول یک هفته، لحظاتی که نوجوانان احساس تنهایی می کنند به مراتب بیش از بزرگسالان است.
بنابراین احساس تنهایی ممکن است کاملاً گذرا و موقتی باشد و فرد دوباره نشاط زندگی و تمایل به فعالیت اجتماعی را بازیابد. اما هرگاه چنین احساسی به علل گوناگون، از جمله ناکامی های مکرر، نگرانی و اضطراب شدید، رفتار تبعیض آمیز و بی عدالتی، فشار های خانوادگی و اجتماعی، سرخوردگی و توسعه نگرش و بازخورد منفی نسبت به رفتار ناخوشایند و واکنش های منفی اطرافیان، فقر انگیزشی و قطع امید از پیوندهای عاطفی عزیزان، تقویت گردد و با شدت هرچه بیشتر فراگیر شود و فرد مبتلا عمیقاً احساس تنهایی کند، نه تنها همانند افراد کمرو دچار ناتوانی یا معلولیت اجتماعی می شود، بلکه اضطراب و احساس تنهایی زمینه افسردگی جدی را در وی به وجود می آورد و ممکن است دست به اقدامات غیر عادی نظیر گریز و فرار از خانه و محل زندگی و کار، بعضی کژروی های اجتماعی، اعتیاد و خودکشی بزند. درصد قابل توجهی از کسانی که خودکشی کرده اند یا اقدام به خودکشی می کنند، تجارب فراوانی از احساس تنهایی و رهاشدگی از طرف صمیمی ترین نزدیکان و دوستان خود داشته اند.
بنابراین می بایست به طور خیلی جدی به این پدیده توجه داشت و افراد مبتلا به آن را با اتخاذ روش های اصلاحی و درمانی مناسب، مورد درمان و توانبخشی اجتماعی قرار داد.
بدون تردید در دنیای پیچیده امروز، فراوانی ناراحتی ها و رنج های ناشی از مشکلات ارتباطی و سازگاری اجتماعی، نظیر: اضطراب، افسردگی، کمرویی و احساس تنهایی و... به مراتب بیش از بیماری های قلبی است. در واقع در بسیاری از موارد ناراحتی های قلبی خود نتیجه فشارهای عاطفی و روانی و روابط ناسالم یا ناموفق بین فردی است.

شیوع کمرویی

بحث درباره شیوع کمرویی و درصد فراوانی افراد کمرو، با توجه به تعریف پدیده کمرویی از دیدگاه بین فرهنگی و نگرش متفاوت و متنوع جوامع مختلف نسبت به این پدیده، کار ساده ای نمی تواند باشد. اما می توان گفت که پدیده کمرویی فوق العاده فراگیر است و به دلایل عدیده ای که بعداً بدان ها اشاره خواهد شد درصد قابل توجهی از کودکان، نوجوانان، جوانان و بزرگسالان هر جامعه دچار کمرویی و چنین ناتوانی ها و معلولیت های اجتماعی هستند.
کمرویی در نزد کودکان و نوجوانان به مراتب بیشتر از بزرگسالان است. بسیاری از افرادی که در واقع بر اساس تعاریف ارائه شده و معیارهای پذیرفته کمرویی، کمرو تلقی می شوند، به گونه ای کمرویی خود را پنهان می دارند و به خصوص سعی می کنند تا در برابر کودکان و افراد همسال خویش کمتر کمرویی نشان دهند.
در هر حال فراوانی ظهور رفتار کمرویی در موقعیت های مختلف خانوادگی و فامیلی، شغلی و تحصیلی، اجتماعی و سیاسی و... کاملاً متفاوت است. به طور کلی حداقل پدیدار شدن کمرویی هنگامی است که فرد کمرو با مخاطبان آشنا و صمیمی و خردسال در کانونی همچون خانواده سر و کار دارد. و حداکثر تبلور با تظاهر کمرویی زمانی است که فرد کمرو در یک موقعیت و شرایط تازه با حضور جمع قابل توجهی از افراد غریبه و متنفذ و مقتدر، ملزم به صحبت کردن و توضیح و گفت وشنود صریح می شود.
بررسی های(۵) انجام شده حاکی از آن است که تمامی افراد کمرو در همه موقعیت ها و شرایط اجتماعی یکسان، واکنش و رفتار مشابهی از خود نشان نمی دهند و میزان و درجات احساس کمرویی ایشان کاملاً متفاوت است.
در اینجا به طور اختصار چکیده ای از مطالعات انجام(۶) شده در مورد میزان فراوانی کمرویی افراد در موقعیت ها و شرایط مختلف ارائه می گردد.
***
درصد فراوانی کمرویی افراد در موقعیت ها و شرایط مختلف/ درصد فراوانی

۱. حضور در جمع بزرگی از افراد غریبه و مقتدر و ملزم بودن به صحبت و پاسخ دادن به سوالات جمع/ ۷۵
۲. حضور در جمع بزرگی از افراد غریبه/ ۷۰
۳. مواجه شدن (هم صحبت شدن) با جنس مخالف(۷)/ ۶۴
۴. حضور در میان جمعی که نسبت به فرد کمرو، موقعیت تحصیلی و اجتماعی برتری دارند/ ۵۸
۵. حضور در موقعیت های اجتماعی جدید/ ۵۷
۶. به طور کلی حضور در موقعیت های معمولی اجتماعی/ ۵۶
۷. حضور در هر موقعیتی که باید مصممانه و قاطعانه نظر داد(جمع دوستان در مدرسه، محل کار و...)/ ۵۴
۸. حضور در موقعیتی که فرد مورد ارزیابی و قضاوت دیگران واقع می شود/ ۵۳
۹. حضور در جمع های کوچکی که فرد مورد توجه دیگران است/ ۵۲
۱۰. حضور در جمع گروه های اجتماعی کوچک/ ۴۸
۱۱. حضور در موقعیت هایی که فرد کمرو به کمک احتیاج دارد/ ۴۸
۱۲. حضور در بین گروه های شغلی و کاری/ ۲۸
۱۳. گفت وگوی دو نفره با همجنس/ ۱۴
۱۴. حضور در جمع نزدیکان و دوستان صمیمی /کمتر از ۱۰ درصد
۱۵. حضور در خانواده و محشور شدن با مخاطبان خردسال آشنا و صمیمی/ فوق العاده اندک
***

نظرات کاربران درباره کتاب روان‌شناسی کمرویی و روش‌های درمان به ضمیمه آزمون کمرویی

👍👍👍
در 6 روز پیش توسط مریم اصغری