فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب گاندی و استالین

کتاب گاندی و استالین
دو نشان بر سر دو راهی بشریت

نسخه الکترونیک کتاب گاندی و استالین به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب گاندی و استالین

در طی پنجاه سال گذشته، دنیا شاهد رشد الهام‌بخشی شده، اما این رشد بدون اطمینان از آشتی و فراوانیِ نعمت بوده است. روزنامه‌ها و مجلات در سال‌های پس از جنگ اول (۱۹۱۹ و ۱۹۲۰) پر بودند از پیش‌بینی‌هایی کاملاً توجیه شده در مورد بروز جنگ ‌جهانیِ دوم. در گرماگرم جنگ دوم جهانی‌ و از پایان آن تا به امروز هم (۱۹۴۷) بحث‌های زیادی در مورد سومین کشاکش بر سر زبان‌هاست. امروزه قطعی نبودن صلح و آشتی، نگرانیِ عمده‌ی همه‌ی انسان‌هاست. دکتر چارلز کترنیگ، معاون پژوهشیِ شرکت جنرال‌موتورز و رئیس انجمن آمریکایی پیشرفت علم در جایی اظهار می‌دارد: «ما دانش تهیه‌ی غذای کافی برای همه‌ی دو میلیارد ساکن زمین را داریم(۱۱)، اما سه‌چهارم این جمعیت ـ یعنی یک‌و‌نیم میلیارد مرد، زن و کودک – غذای کافی برای خوردن ندارند.» یعنی فقر بشر ساخته، اما اجتناب‌پذیر، دومین نگرانیِ همه‌ی انسان‌هاست. بخش اعظم بشریت در هراس از جنگ است و از نیاز در رنج. بشریت در لفافی از ناامنی درهم‌ پیچیده است. دولت‌ها و دیپلمات‌ها این ناامنی را به‌خوبی بازمی‌تابند. هر فرد عادی هم، به شکلی ناخواسته همین ناامنی را با اصرار به ‌‌فراموشیِ آن، یا با تلاش سراسیمه برای دستیابی به امنیت، لو می‌دهد. ناامنیِ سیاسی و اقتصادی، بر روی اعصاب، سلامتی، عادات، اخلاقیات، کسب‌ و کار، انتخابات و قوانین تأثیر می‌گذارد. پاره‌ای مردم برای حفظ احساس امنیت اقتصادی، پول کافی دارند؛ اما می‌دانند که اطمینانی به آشتی و صلح نیست.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.84 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۶۴ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب گاندی و استالین

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

گاندی و استالین

فصل اول: دنیا را چه شده است؟

در طی پنجاه سال گذشته، دنیا شاهد رشد الهام بخشی شده، اما این رشد بدون اطمینان از آشتی و فراوانیِ نعمت بوده است. روزنامه ها و مجلات در سال های پس از جنگ اول (۱۹۱۹ و ۱۹۲۰) پر بودند از پیش بینی هایی کاملاً توجیه شده در مورد بروز جنگ جهانیِ دوم. در گرماگرم جنگ دوم جهانی و از پایان آن تا به امروز هم (۱۹۴۷) بحث های زیادی در مورد سومین کشاکش بر سر زبان هاست. امروزه قطعی نبودن صلح و آشتی، نگرانیِ عمده ی همه ی انسان هاست.
دکتر چارلز کترنیگ، معاون پژوهشیِ شرکت جنرال موتورز و رئیس انجمن آمریکایی پیشرفت علم در جایی اظهار می دارد: «ما دانش تهیه ی غذای کافی برای همه ی دو میلیارد ساکن زمین را داریم(۱۱)، اما سه چهارم این جمعیت ـ یعنی یک و نیم میلیارد مرد، زن و کودک – غذای کافی برای خوردن ندارند.» یعنی فقر بشر ساخته، اما اجتناب پذیر، دومین نگرانیِ همه ی انسان هاست. بخش اعظم بشریت در هراس از جنگ است و از نیاز در رنج. بشریت در لفافی از ناامنی درهم پیچیده است.
دولت ها و دیپلمات ها این ناامنی را به خوبی بازمی تابند. هر فرد عادی هم، به شکلی ناخواسته همین ناامنی را با اصرار به فراموشیِ آن، یا با تلاش سراسیمه برای دستیابی به امنیت، لو می دهد. ناامنیِ سیاسی و اقتصادی، بر روی اعصاب، سلامتی، عادات، اخلاقیات، کسب و کار، انتخابات و قوانین تاثیر می گذارد.
پاره ای مردم برای حفظ احساس امنیت اقتصادی، پول کافی دارند؛ اما می دانند که اطمینانی به آشتی و صلح نیست. آنان به خوبی می دانند که صلح بی ثبات است و خود آگاه یا ناخود آگاه می فهمند که با وجود این حقیقت که علم و صنعت می تواند انسان ها را با همه ی نیازهای شان تامین کند، اما با وجود توده ی انسان های گرسنه، ژنده پوش، و بی خانمان در سراسر دنیا، انتظارِ داشتنِ امنیت تا چه اندازه اشتباه است.
موجود ناامیدی که از پاسخ ناپذیریِ آشکار مشکلات بزرگ و ناتوانی در یافتن پاسخ به پرسش های مهم، سرگشته شده است، آسایش را در لذت می جوید یا به هر آن کس یا چیزی رو می کند که به ظاهر پایدار، مبرّا از خطا، و پرتحرّک است و وعده های زیادی هم می دهد.
ناامنی، گرایشی به مطلق گراییِ سیاسی پدید می آورد. خیلی از آنان که ناشادند، آزادیِ خود را می بخشند تا در برابر آن امکان شادی بگیرند. یاس و نومیدی به تمامیت خواهی یاری می رساند. فقرا، بیمناکان، درماند گان و ناامیدان؛ خوراک سهل و آسان مستبدان اند. صلح پایدار و فراوانیِ جهانی و رفاه به استبداد پایان می دهد.
جهان در بحران است، و ناگوارترین چهره ی بحران،آمادگی بسیاری از آدمیان به قربانی کردن آزادی و اخلاق به امید دستیابی به امنیت است: موسولینی ساعت حرکت قطارها را منظم و سروقت کرد. اگر آزادی را سرکوب کرد، چه باک؟! مخالفان را با روغن کرچک به قتل رساند، زندان ها را پر کرد، و برای متمدن کردن اتیوپی، گاز سمّی به کار برد، از این همه چه باک؟! هیتلر، به قول روزنامه اش(۱۲) در سال نوی ۱۹۳۹: به مادران، یارانه ی دولتی؛ به کودکان، بیمه؛ به کارگران، اشتغال؛ به میهن پرستان، مرخصیِ با حقوق؛ و به سالن غذاخوری کارخانجات، سمفونی هدیه داد.
حال اگر ملتی را برده سازد و آماده شود تا دنیا را در حمّام خون غرقه کند، در نظر آلمان ها و دیگران چه باک؟!
فولاد بیش تر، آجرهای بیش تر، اسلحه ی بیش تر، نظم بیش تر و بذل و بخشش های بیش تر، مایه ی غرور و لاف زنیِ همه ی مستبدین است. سیستم استبدادی، کمربند شهروندانش را تنگ تر می کند و آنان را با وحشتِ تهدید هم نشین می سازد، اما هم زمان به پایان کار هم اشاره می کند که وعده ی بهشت و اقتدار ملّی است. در این میان، پیش روی هایی جزئی به سمت آینده ی موعود به دست می آید. از نظر مستبد، آزادی و اصول در مقابل یک اتوبان بزرگ، یک کارخانه ی تراکتورسازی یا یک کوره ی بلند ذوب آهن هیچ ارزشی ندارند.
دیواری بالا می رود، دیواری دیگر، کمی بعد سومی و بعد چهارمی. چندی بعد سازنده در زندانی است که زندگی در آن با کار سخت و دروغ خریداری می شود. آمار ساخت و ساز لزوماً نمره ی خوش آهنگ آزادی نیست. فرعون های نوین با کمک برد گان اهرامی ساخته اند که برد گان شان درحالی که قبلاً تلخیِ برد گی را چشیده اند، با خوشحالی ۴۰ سالی را هم چون بنی اسرائیل در برهوتِ بیابان پرسه می زنند، تا به اردن موعود خود (سرزمین آزادی) برسند. درون اهرام، مومیایی هایی وجود دارند: نماد های امنیت و مخفی کاریِ ضدّ کرامت بشری و نیز نشانگر قدرت فیزیکیِ ضدّ اخلاقی...، اما در نزدیکیِ همین اهرام، این ابوالهول است که ساکت و مرموز در انتظار پایان معرکه ی نمایش نشسته است.
ملت ها ممکن است به خاطر سلاح، دست از نان بشورند و در جریان تشنگی شان برای امنیت، تبدیل به چپاولگرانی ضدّ اخلاق شوند. اما امروز، آلمان نازی کجاست؟
ملت ها ممکن است به قیمت نابود کردن امنیت ملت های کوچک تر و راندن آنان به میدان نفوذ خود، امنیتی جزئی به دست آورند. اما پس از آن است که این عرصه، خواه ناخواه با عرصه ی دیگری درگیر می شود که تنها چشم انداز قطعیِ آن، جنگ خواهد بود.
چگونه می توان از وجود امنیت فردی سخن گفت، درحالی که پلیس مخفیِ حاکمِ مستبد می تواند آزادی تان را بدزدد؟ امنیت در سایه ی رژیمی که هیچ دغدغه ی اخلاقی ای ندارد و به همین دلیل، محاسبه ناپذیر است، چگونه امنیتی است؟ با همه ی این احوال، تنها همین ادّعا که دیکتاتور ساختمان و کارخانه می سازد و امنیت می آورد، وی را در بسیاری از مناطق و انظار، پذیرفتنی می کند.
بحران دوران ما اساساً اخلاقی است. در دنیایی زیست می کنیم که عشق به آزادی، توسل به ارزش های والای اخلاقی، ظرفیت تحمل رنجش و رنج، و احترام به ابناء بشر، در آن رو به کاستی گذاشته است. این نکته ای است که بیش از هر چیز دیگر، شکست سیاست مردان را اعلام می کند. محاکمه و اعدام ساکو ـ وانزتی(۱۳)، آمریکا و دنیا را تکان داد. محاکمه ی «تام مونی»(۱۴) هم همین طور. اما امروزه طوری است که ده ها هزار قتل جنائی هرگز سر از اخبار درنمی آورند.
جنایات پلیس مخفیِ تزار در سیبری، بدرفتاری با بردگان در کنگوی بلژیک، قتل عام های ضد یهود و قتل عام ارمنی ها، ملت های دوردست را در قرن نوزدهم و اولین دهه ی قرن ۲۰ دچار هیجانی تب آلود کرد. اما امروزه حضور میلیون ها نفر در اردوگاه های جمع آوری (نام ظاهریِ اردوگاه های مر گ هیتلر و اردوگاه های کار اجباریِ استالین) به ندرت حتّی باعث لحظه ای تامل و تفکر خاموش می شوند. در قحطیِ سال ۴۳ ـ ۱۹۴۲ بنگال، حداقل یک میلیون نفر مردند. هیتلر تعدادی از یهودیان را کشت(۱۵). در همین لحظه میلیون ها نفر در چین و هند و اروپا گرسنگی می کشند. تیتو، فرانکو، سالازار، پرون و دیکتاتورهای دیگر، حقوق رعایای شان را سرکوب کرده اند. تبعیض نژادی با تشدید و پر رنگ شدن ملی گرایی دائماً در حال رشد است.

تراژدی ها و شقاوت های دنیای ثروتمند، پیشرفته و نوینِ ما آن چنان گسترده و متعدد است که از چشم و عاطفه ی بیش تر ما مردم پنهان می ماند، یا شاید آن ها را عمداً از ذهن مان بیرون می کنیم تا واکنشی دفاعی نشان داده باشیم. اگر این شرایط همیشه در ذهن مان زنده می بودند، امکان نداشت آدمی بتواند از شدت درد، زنده بماند.
بعضی آدم ها به سنگ دلی، قساوت و رنج بی تفاوت می شوند، برخی دیگر نمی توانند تحملش کنند. فرد حسّاس اغلب فرومی ریزد و آسیب می بیند، یا این که به ندیده گرفتن، بی تفاوتی، و بی خیالی پناه می برد و یا به لانه و کُنام و پناهگاه زند گیِ شخصی می خزد. در بیرون این زندگی شخصی و این پناهگاه ها، وی به خوبی از ناتوانی و بی اهمیتیِ خود آگاه است. از همین روست که در این شرایط، بی میلیِ گسترده ای نسبت به «کنشگریِ سیاسی» یا شرکت جدی در «سازمان های متعهد به کاهش رنج و اصلاح شر» رخ نشان می دهد.
بله، ما سکه ای و ساعتی هزینه می کنیم، اما نه بیش تر(۱۶). اما این، آن چیزی نیست که در مقایسه با عظمت وظیفه باید انجام داد.

انفعال هرقدر بیش تر، مشکلات هم همان قدر شدیدتر خواهند شد. میدان وسیع تری برای چاپلوسی، فعالیت مستبدین تبهکار و گنگستر و شیادان سیاسی باز خواهد شد. مشکلات از پس مشکلات می آیند، آن چنان پرشتاب که تمرکز بر روی راه حل های اساسی دشوار می شود. کنفرانس ها از پیِ کنفرانس می آیند، بسیار سریع؛ و تهیه ی پیش نویس پیمان ها آن چنان انرژیِ ذهنی و وقت دیپلمات ها را می گیرد که چشم شان دیگر اهداف اصلی شان را نمی بیند.
فاصله ی بین جنگ جهانیِ اول و دوم با کنفرانس های موفق! و پیمان های صلح، سخنرانی در باب مزایای دوستیِ بین المللی، مباحث خلع سلاح و تعهد به خوب بودن پیموده شد: پیمان های لوکارنو، ثواری، پیمان کلوگ ـ بریاند در مورد «ممنوع سازیِ جنگ» در ۱۹۲۸ و مونیخ در ۱۹۳۸. این مشغولیات، نخست وزیران را به شدت سرگرم کرد. پس از هر کنفرانس نمایشی، دیپلمات ها در پوست خود نگنجیدند و بانگ خوش بینی سر دادند، غافل از این که در این بین جنگی در حال زایش بود.
سیاست های بین المللی و داخلی معمولاً به شکل کنفرانس، پیمان، قطع نامه، تجارت، واگذاریِ امتیاز نفتی، احزاب، رای، قانون، قیمت، سود، مالیات، انتصابات و غیره دیده می شوند. این نگاه نادرست نیست، اما بدون توجه به روح بشر و رویه های اخلاقیِ وی، چیزی است ناقص. سیاست قبل از هر چیز نیازمند انسجام و یک دلی و یک رنگیِ ناشی از اصول است. اما عملکرد نظریه پردازانِ «بوقلمون صفتیِ سیاسی» ثابت کرده است که واقعیت در عمل چنین نیست. در این میان، التزام به اصول اخلاقی، می تواند همسازی و یکپارچگیِ شخصیتی و یک رنگی و شرافتِ رفتاری به وجود آورد.

بشریت، نیازمند پیوستگی میان «سیاست و اصول» و بین «عمل و اصول» فردی است. اغلب اوقات این دو از هم غریبه اند. به طوری که هر چیزی فقط با نتایج ملموس خود ارزیابی می شود: «پس چی گیر من (ما) میاد!؟»

در حکومت استبدادی، سیاست و اصول دشمن هم اند. هدف، هر نوع وسیله ای را تقدّس می بخشد. جنگ، دروغ و جنایت را به رنگ مقدّس درمی آورد. اما دموکراسی، بر اساس تعریف و روح خود، می باید که نسبت به ابزار و شیوه ها سخت گیر باشد.
فرمانده ی کل استالین و مهاتما گاندی(۱۷) نمونه ای از تز و آنتی تز میان استبداد و مردم سالاری اند. این آنتی تز بزرگ ترین آنتی تز در جهان نوین است.
از دیدگاه جوزف استالین، مستبد کمونیست، یکه تاز همه ی روسیه، نابغه ی سازمان دهی و استاد قدرت؛ سیاست، هدف است. وسایل اهمیتی ندارند. پیمانی با هیتلر؟ اردوگاه مرگ؟ برده کردن کشورهای کوچک؟ این ها همه کارهایی درست اند، چرا که وسایلی هستند در خدمت یک هدف؛ یعنی ابزار کسب و حفظ قدرت.

از نگاه انسانی چون گاندی که هم اهل خداست و هم اهل سیاست؛ روشن ضمیر است و سوسیالیست آرمان خواه و نیز صلح طلب؛ سیاست و اصول تفاوتی با هم ندارند.

این دو مرد با رویه هایی به شدت واگرا نسبت به انسان ها، با «وسیله»ها و با «کلماتِ» خود، از هم دور می شوند.

در گاندی می توان صلح و آشتی را یافت.

فصل دوم: سیاست و فرودستان

موهانداس کرامچاند گاندی هفته نامه ای را به زبان انگلیسی اداره می کند که نامش هاریجان (پسر خدا) است. مقالاتی با امضاء در آن می نویسد و ستون پرسش و پاسخی هم به عهده ی اوست.
در ماه مارس ۱۹۴۶، هیئت اعزامیِ کابینه، مرکب از ۳ عضو برجسته ی دولت کارگریِ انگلیس به هند رفت تا برای دادن خودگردانی به راه حلی دست یابند. آنان با گاندی، جواهر لعل نهرو و سایر رهبران حزب کنگره و نیز با محمد علی جناح رهبر مسلم لیگ و بسیاری افراد دیگر ملاقات داشتند.
درنهایت، در روز ۱۶ ماه مه، هیئت اعزامی طرحی منتشر کرد که به هند، قانون اساسی و دولتی ملّی اعطا می کرد. ظاهراً مسئله این بود: آیا هندیان طرح انگلیس را می پذیرند؟ اما پرسش واقعی چیز دیگری بود: آیا مهاتما گاندی آن را می پذیرد؟ چرا که گاندی بزرگ ترین نیروی واقعیِ هند است.
گاندی در پاسخ، «آزمون و امتحان جستجو گرانه ی چهارروزه ای(۱۸)» از خود گرفت و آن گاه در طی مقاله ی یک ونیم صفحه ایِ خود به ستایش از هیئت پرداخت و اظهار کرد که طرح آنان «بهترین مدرکی است که دولت انگلیس در شرایط مختلفِ پیش آمده، می توانسته از خود ارائه دهد.» او مدعی شد که «اعضای کابینه ی انگلیس آمده اند تا آسان ترین و سریع ترین روش پایان دادن به حکومت انگلیس را طرّاحی کنند.»
همه ی روزنامه های هند این مقاله را به نقل از هاریجان چاپ کردند. متن آن به واشنگتن بی سیم زده شد تا مقامات و دیپلمات های برجسته آن را ببینند. در مطبوعات انگلیس گزیده های کاملی از آن را به چاپ رساندند. بلافاصله در زیر تحلیل گاندی از پیشنهادِ تاریخ ساز انگلیس برای آزادسازیِ هند، هاریجان مقاله ی دیگری به امضای گاندی منتشر می کند با عنوان «هسته ی بذریِ انبه» که در آن، وی ارزش غذاییِ هسته را به عنوان «جانشین مناسبی برای غلات و کاه و جو» تحسین می کند و این چنین ادامه می دهد که خوب بود «اگر همه ی هسته انبه ها نگه داری شوند و به جای غلّه پخته و خورده شده و یا به نیازمندان داده شوند.»
بخش بعدیِ هاریجان باز هم به همین شکل نوشته ی موهانداس کرامچاند گاندی بود و به درمان طبیعی می پرداخت که این روزها بیش تر وقتش را صرف آن می کند. گاندی در مقاله اش می نویسد: «درمان طبیعی دو بخش دارد، اول بردن نام خدا یا راماناما و دوم پیشگیری از بیماری با آموختن عمیق بهزیستی و بهداشت... که در آن خلوص مطلق درونی و برونی وجود دارد.» تاکید می کند که با این شرط، «بیماری ناشدنی می شود.» پس از آن، به سراغ شرح و بسط ارزش شیر می رود: «شیر گاومیش هم تراز شیر گاو نیست.»
این شماره ی هاریجان نمونه ای است از شماره های دیگر آن و نمونه ای هم از خصلت گاندی. چون او علاقه مند به زندگی «فرد» است ـ و چون این زندگی، چندوجهی است ـ گاندی هم انسانی چندوجهی است. بارها و بارها در شماره های هفتگی هاریجان، گاندی توجه خود را معطوف به مصارف بادام زمینی برای هم وطنانش در هند می کند، یا پاسخ گوی سوال بانویی می شود که می پرسد چرا گاندی عادت تف کردن هندیان را تقبیح نمی کند و این چنین پاسخ می دهد که همیشه در این مورد تذکر داده است و حالا هم آن را باز تقبیح می کند.
گاندی در مقاله ای، تعریفی از مفهوم استقلال برای هند به دست می دهد، در مقاله ای دیگر خواستار کاهش میزان شکر مصرفی و تولید آب نبات می شود، در مقاله ی سوم با مشکل جنایت جانیان برخورد می کند، در چهارمی اظهار امیدواری می کند که هند آزاد، از تشکیل و حفظ ارتش خودداری خواهد کرد، در پنجمین مقاله قاعده ای وضع می کند که دروغ گویی هیچ گاه توجیه پذیر نباشد: «راست گویی استثنایی نمی پذیرد.»
از دید او، از دید مهاتمایِ خداپرست؛ سیاست آن چنان هم، عظیم، دست نیافتنی و متعلق به «از ما بهتران» نیست و فرودستان هم، آن چنان کوچک و حقیر نیستد که خود می پندارند.
یکی از شگفت آورترین ویژگی های گاندی این است که ۲۴ ساعت شبانه روز را با عامه ی مردم می گذراند و به نظر می رسد که در میان شان می بالد و رشد می کند. بسترش دوشکی است رویِ تخته ای بر کف سنگیِ ایوان درمانگاهِ دکتر مهتا یا هر جای دیگری که زندگی می کند. تراس رو باز است و در سطح زمین چندین نفر از یاران در نزدیکیِ استاد خود روی همان مهتابی می خوابند.
ساعت چهار صبح مهاتما و گروهش به تلاوت دعا مشغول اند. آن گاه آب پرتقال و انبه ای می نوشد و با دست خود به نامه ها جواب می دهد. ۷۸ ساله است و امیدوار که تا ۱۲۵سالگی عمر کند(۱۹). دست خطش، واضح و قابل استناد است.
خوب می بیند و خوب هم می شنود. روزی یک بار، راج کوماری آمریت کائور که بانویی مسیحی از یک خانواده ی شازده هندی است اخبار را از روی فتوکپیِ خبرنامه ی یک خبرگزاریِ انگلیسی برایش می خواند. این خانم برای خدمت به گاندی و منشی گریِ او، از همه چیز چشم پوشی کرده است. گاندی هرگز روزنامه ها را نمی خواند و به رادیو گوش نمی دهد.
اما هند با هزاران نامه و صدها مهمان به سویش می آید. هر پیاده روی و هر گفت و گویی، و هر عمل دیگری، با ساعت نیکلیِ جیبیِ او تنظیم می شود که به «بند کمر» لُنگ دست باف وی آویزان است. به شدت وقت شناس است. گفت و گوها معمولاً یک ساعت طول می کشند و اوست که آنان را از تمام شدن وقت باخبر می کند و به گفت وگو پایان می دهد. عملاً همه ی صحبت را به دست می گیرد. گفت و گو را خوش می دارد. در واقع از هر کاری که می کند لذت می برد، خصوصاً اگر گفت و گو باشد، پیاده روی باشد، خوردن باشد یا خوابیدن.
مدت یک هفته ای در روستایی داغ در تابستان ۱۹۴۲ با گاندی زندگی کردم. شش روز هم در ۱۹۴۶ با او گذراندم. ساعت ۵:۳۰ صبح با او به پیاده روی می رفتم. در اولین بامداد از من پرسید چه طور خوابیدی؟ گفتم بد خوابیدم ـ پشه ای نیشم زده بود.
پرسیدم: «شما چه طور خوابیدید؟»
پاسخ داد: «من همیشه خوب می خوابم.»
صبح روز بعد دوباره پرسید که چه جور خوابیدی. گفتم: «عالی، شما چه طور؟»
پاسخ داد: «نپرس، من همیشه خوب می خوابم.»
صبح روز سوم ازو پرسیدم چه طور خوابیده است.
تاکید کرد که: «به شما گفتم که نپرس.»
شوخی کنان گفتم: «فکر کردم فراموش کرده اید.»
گفت: «آها، فکر می کنی که دارم از دست می رم؟ خُب، خودت چه طور خوابیدی؟»
گفتم: «نپرس»
گاندی خندید و گفت: «با یه گل بهار نمی شه که!»
چند بار صبح ها «ریز بار» می بارید. تاکید کردم که:
«حتماً دیگه قرار نیست که توی بارون هم قدم بزنید؟»
در پاسخ گفت: «ها؟! بله، راه بیفت. پیرمردی نکن.»

«اعلان»

-  نسخه حاضر، "نسخه نمونه" کتاب است و تنها بخش مختصری از کتاب را شامل می شود. 

- برای تهیه نسخه کامل کتاب، کافیست به سایت www.FIDIBO.com مراجعه و کتاب را با قیمتی ارزانتر نسبت به نسخه چاپی، خریداری کنید. 

- بعد از تکمیل فرآیند خرید، نسخه کامل کتاب به صورت آنی و خودکار به کتابخانه شما در اپلیکیشن اضافه خواهد شد. تنها کافیست بعد از پرداخت در حالیکه به اینترنت متصل هستید از طریق گزینه "همگام سازی"، لیست کتابخانه را به روز کنید.

- در صورت وجود هرگونه پرسش در خصوص فرآیند خرید، به کتابچه راهنما مراجعه کنید یا با آدرس PU@FIDIBO.com مکاتبه کنید.

نظرات کاربران درباره کتاب گاندی و استالین

کتاب دوجلدی استالین از نشر ثالث رو بذارید لطفاً.
در 7 ماه پیش توسط مهرداد
کتاب خیلی جالبی بود، البته بیشتر درباره استالین و روشهاش بود.
در 7 ماه پیش توسط Z S M