کتاب جزیره ی شاتر اثر دنیس لهین نشر چشمه

تدی صندوق­های بزرگی را در ذهنش مجسم کرد پر از سکه­های طلا که از لبه‌ی صندوق­ها به زمین می­ریختند. بعد دچار دریا‌گرفتگی و حالت تهوع شد. شدید و پشت سر هم. مایعی به سیاهی قیر از دهانش بیرون می‌ریخت و از لبه‌ی قایق به دریا. این موضوع مایه­ی شگفتی پدرش شد، چون تدی چند ساعت بعد از آغاز سفرشان دچار دریا‌گرفتگی و تهوع شده بود و تازه آن هم هنگامی که اقیانوس صاف و بی­حرکت بود و در آرامش و سکون می­درخشید. پدرش گفت: «اشکالی نداره. برای هر کسی پیش می­آد. دلیلی نداره از چیزی خجالت بکشی.» تدی دهانش را با دستمالی که پدرش به او داده بود پاک کرد و سرش را تکان داد. پدرش گفت: «مال این بالاوپایین شدن­های قایقه. گاهی اولش به‌نظر نمی­رسه خیلی شدید باشه، تا این‌که کم­کم احساس می­کنی یه چیزی داره از درونت بالا می­آد.» تدی باز هم سرش را به تأیید تکان داد. نمی‌دانست چگونه به پدرش بگوید به‌هم خوردن حالش ربطی به بالاوپایین شدن­های قایق ندارد، بلکه به خاطر این‌همه آبی است که دور‌و‌برشان را، از هر سو تا چشم کار می­کرد، فرا گرفته بود. این‌همه آب حتا می‌توانست آسمان را هم در خود جای دهد. تا آن لحظه، هنوز متوجه نشده بود که او و پدرش این‌قدر تنها هستند. سرش را بلند کرد و با چشم­های قرمز و اشک­آلود به پدرش نگاه کرد. پدرش گفت: «نگران نباش. حالت خوب می­شه.» و تدی سعی کرد لبخند بزند.