فیدیبو نماینده قانونی نشر جامه‌دران و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب سگ ولگرد

کتاب سگ ولگرد

نسخه الکترونیک کتاب سگ ولگرد به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب سگ ولگرد

با احتیاط و ترس و لرز جلوی دکان نانوایی رفت که تازه باز شده بود و بوی تند خمیر پخته در هوا پراکنده شده بود، یک نفر که نان زیر بغلش بود به او گفت: (بیاه.. بیاه!) صدای او چقدر به گوشش غریب آمد! و یک تکه نان گرم جلو او انداخت. پات هم پس از اندکی تردید،نان را خورد و دمش را برای او جنبانید. آن شخص نان را روی سکوی دکان گذاشت، با ترس و احتیاط دستی روی سر پات کشید. بعد با هر دو دستش قلاده‌ی او را باز کرد. چه احساس راحتی کرد! مثل اینکه همه‌ی مسئولیت‌ها، قیدها و وظیفه‌ها را از گردن پات برداشتند. ولی همین که دوباره دمش را تکان داد و نزدیک صاحب دکان رفت، لگد محکمی به پهلویش خورد و ناله‌کنان دور شد. صاحب دکان رفت به دقت دستش را لب جوی آب کر داد. هنوز قلاده‌ی خودش را که جلوی دکان آویزان بود می‌شناخت. از آن روز پات به جز لگد، قلبه سنگ و ضرب چماق چیز دیگری از این مردم عایدش نشده بود. مثل اینکه همه‌ی آنها دشمن خونی او بودند و از شکنجه‌ی او کیف می‌بردند!

ادامه...
  • ناشر نشر جامه‌دران
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.72 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۶۰ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب سگ ولگرد

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



۱.سگ ولگرد

چند دکان کوچک نانوایی، قصابی، عطاری، دو قهوه خانه و یک سلمانی که همه ی آنها برای سد جوع و رفع احتیاجات خیلی ابتدایی زندگی بود تشکیل میدان ورامین را می داد. میدان و آدم هایش زیر خورشید قهار، نیم سوخته، نیم بریان شده، آرزوی اولین نسیم غروب و سایه ی شب را می کردند، آدم ها، دکان ها، درخت هاو جانوران، از کار و جنبش افتاده بودند. هوای گرمی روی سر آنها سنگینی می کرد و گرد و غبار نرمی جلو آسمان لاجوردی موج می زد، که به واسطه ی آمد و شد اتومبیل ها پیوسته به غلظت آن می افزود.
یک طرف میدان درخت چنار کهنی بود که میان تنه اش پوک و ریخته بود، ولی با سماجت هر چه تمام تر شاخه های کج و کوله ی نقرسی خود را گسترده بود و زیر سایه ی برگ های خاک آلودش یک سکوی پهن بزرگ زده بودند، که دو پسر بچه در آنجا به آواز رسا، شیر برنج و تخمه کدو می فروختند. آب گل آلود غلیظی از میان جوی جلو قهوه خانه، به زحمت خودش را می کشاند و رد می شد.
تنها بنایی که جلب نظر می کرد برج معروف ورامین بود که نصف تنه ی استوانه ای ترک ترک آن با سر مخروطی پیدا بود. گنجشک هایی که لای درز آجرهای ریخته ی آن لانه کرده بودند، نیز از شدت گرما خاموش بودند و چرت می زدند - فقط صدای ناله ی سگی فاصله به فاصله سکوت را می شکست.
این یک سگ اسکاتلندی بود که پوزه ی کاه دودی و به پاهایش خال سیاه داشت، مثل اینکه در لجن زار دویده به او شتک زده بود. گوش های بلبله، دم براغ، موهای تابدار چرک داشت و دو چشم باهوش آدمی در پوزه ی پشم آلود او می درخشید. در ته چشم های او یک روح انسانی دیده می شد، در نیم شبی که زندگی او را فرا گرفته بود یک چیز بی پایان در چشم هایش موج می زد و پیامی با خود داشت که نمی توان آن را دریافت، ولی پشت نی نی چشم او گیر کرده بود. آن نه روشنایی و نه رنگ بود، یک چیز دیگر باورنکردنی مثل همان چیزی که در چشمان آهوی زخمی دیده می شود بود، نه تنها یک تشابه بین چشمان او و انسان وجود داشت بلکه یک نوع تساوی دیده می شد. دو چشم میشی پر از درد و زجر و انتظار که فقط در پوزه ی یک سگ سرگردان ممکن است دیده شود. ولی به نظر می آمد که نگاه های دردناک پر از التماس او را کسی نمی دید و نمی فهمید! جلو دکان نانوایی پادو او را کتک می زد، جلو قصابی شاگردش به او سنگ می پراند، اگر زیر سایه ی اتومبیل پناه می برد، لگد سنگین کفش میخ دار شوفر از او پذیرایی می کرد. و زمانی که همه از آزار به او خسته می شدند، بچه ی شیربرنج فروش لذت مخصوصی از شکنجه ی او می برد. در مقابل هر ناله ای که می کشید یک پاره سنگ به کمرش می خورد و صدای قهقه ی بچه پشت ناله های سگ بلند می شد و می گفت: «بد مسب صاحاب!» مثل اینکه همه ی آنهای دیگر هم با او همدست بودند و به طور موذی و آب زیرکاه از او تشویق می کردند، می زدند زیر خنده. همه محض رضای خدا او را می زدند و به نظرشان خیلی طبیعی بود سگ نجسی را که مذهب نفرین کرده و هفتا جان دارد برای ثواب بچزانند.
بالاخره پسر بچه ی شیربرنج فروش به قدری پاپی او شد که حیوان ناچار به کوچه ای که طرف برج می رفت فرار کرد، یعنی خودش را با شکم گرسنه، به زحمت کشید و در راه آبی پناه برد. سر را روی دو دست خود گذاشت، زبانش را بیرون آورد، در حالت نیم خواب و نیم بیداری، به کشتزار سبزی که جلوش موج می زد تماشا می کرد. تنش خسته بود و اعصابش درد می کرد، در هوای نمناک راه آب آسایش مخصوصی سر تا پایش را فرا گرفت. بوهای مختلف سبزه های نیمه جان، یک لنگه کفش کهنه ی نم کشیده، بوی اشیای مرده و جاندار در بینی او یادگارهای درهم و دوری را زنده کرد. هر دفعه که به سبزه زار دقت می کرد، میل غریزی او بیدار می شد و یادبودهای گذشته را در مغزش از سر نو جان می داد، ولی این دفعه به قدری این احساس قوی بود، مثل اینکه صدایی بیخ گوشش او را وادار به جنبش و جست و خیز می کرد. میل مفرطی حس کرد که در این سبزه ها بدود و جست بزند.
این حس موروثی او بود، چه همه ی اجداد او در اسکاتلند میان سبزه آزادانه پرورش دیده بودند. اما تنش به قدری کوفته بود که اجازه ی کمترین حرکت را به او نمی داد. احساس دردناکی آمیخته با ضعف و ناتوانی به او دست داد. یک مشت احساسات فراموش شده، گم شده همه به هیجان آمدند. بیشتر او قیود و احتیاجات گوناگون داشت. خودش را موظف می دانست که به صدای صاحبش حاضر شود، که شخص بیگانه و یا سگ خارجی را از خانه صاحبش بتاراند، که با بچه ی صاحبش بازی بکند، با اشخاص دیده شناخته چه جور تا بکند، با غریبه چه جور رفتار بکند، سر موقع غذا بخورد، به موقع معین توقع نوازش داشته باشد. ولی حالا تمام این قیدها از گردنش برداشته شده بود.
همه ی توجه او منحصر به این شده بود که با ترس و لرز از روی زبیل، تکه خوراکی به دست بیاورد و تمام روز را کتک بخورد و زوزه بکشد ـ این یگانه وسیله ی دفاع او شده بود ـ سابق او با جرات، بی باک، تمیز و سر زنده بود، ولی حالا ترسو و توسری خور شده بود، هر صدایی که می شنید، و یا چیزی نزدیک او تکان می خورد، به خودش می لرزید، حتی از صدای خودش وحشت می کرد ـ اصلا او به کثافت و زبیل خو گرفته بود.ـ تنش می خارید، حوصله نداشت که کیک هایش را شکار بکند و یا خودش را بلیسد. او حس می کرد که جزو خاکروبه شده و یک چیزی در او مرده بود، خاموش شده بود.
از وقتی که در این جهنم دره افتاده بود، دو زمستان می گذشت که یک شکم سیر غذا نخورده بود، یک خواب راحت نکرده بود، شهوتش و احساساتش خفه شده بود، یک نفر پیدا نشده بود که دست نوازشی روی سر او بکشد، یک نفر توی چشم های او نگاه نکرده بود، گرچه آدم های اینجا ظاهرا شبیه صاحبش بودند، ولی به نظر می آمد که احساسات و اخلاق و رفتار صاحبش با اینها زمین تا آسمان فرق داشت، مثل این بود که آدم هایی که سابق با آنها محشور بود، به دنیای او نزدیکتر بودند، دردها و احساسات او را بهتر می فهمیدند و از او بیشتر حمایت می کردند.
در میان بوهایی که به مشامش می رسید، بویی که بیش از همه او را گیج می کرد، بوی شیربرنج جلو پسر بچه بود ـ این مایع سفید که آنقدر شبیه شیر مادرش بود و یادهای بچگی را در خاطرش مجسم می کرد ـ ناگهان یک حالت کرختی به او دست داد، به نظرش آمد وقتی که بچه بود از پستان مادرش آن مایع گرم مغذی را می مکید و زبان نرم محکم او تنش را می لیسید و پاک می کرد. بوی تندی که در آغوش مادرش و در مجاورت برادرش استشمام می کرد ـ بوی تند و سنگین مادرش و شیر او در بینی اش جان گرفت.
همین که شیر مست می شد، بدنش گرم و راحت می شد و گرمای سیالی در تمام رگ و پی او می دوید، سرسنگین از پستان مادرش جدا می شد و یک خواب عمیق که لرزه های مکیفی به طول بدنش حس می کرد، دنبال آن می آمد. ـ چه لذتی بیش از این ممکن بود که دست هایش را بی اختیار به پستان های مادرش فشار می داد، بدون زحمت و دوندگی شیر بیرون می آمد. تن کرکی برادرش، صدای مادرش همه ی اینها پر از کیف و نوازش بود. لانه ی چوبی سابقش را به خاطر آورد، بازی هایی را که در آن باغچه ی سبز با برادرش می کرد.
گوش های بلبله ی او را گاز می گرفت، زمین می خوردند، بلند می شدند، می دویدند و بعد یک همبازی دیگر پیدا کرد که پسر صاحبش بود. در ته باغ دنبال او می دوید، پارس می کرد، لباسش را دندان می گرفت. مخصوصا نوازش هایی که صاحبش از او می کرد، قندهایی که از دست او خورده بود هیچ وقت فراموش نمی کرد، ولی پسر صاحبش را بیشتر دوست داشت، چون همبازیش بود و هیچ وقت او را نمی زد. بعدها یک مرتبه مادر و برادرش را گم کرد، فقط صاحبش وپسر او و زنش با یک نوکر پیر مانده بودند. بوی هر کدام از آنها را چقدر خوب تشخیص می داد و صدای پایشان را از دور می شناخت. وقت شام و نهار دور میز می گشت و خوراک ها را بو می کشید، و گاهی زن صاحبش با وجود مخالفت شوهر خود یک لقمه ی مهر و محبت برایش می گرفت. بعد نوکر پیر می آمد، او را صدا می زد: (پات... پات...) و خوراکش را در ظرف مخصوصی که کنار لانه ی چوبی او بود می ریخت.
مست شدن پات باعث بدبختی او شد، چون صاحبش نمی گذاشت که پات از خانه بیرون برود و به دنبال سگ های ماده بیفتد. از قضا یک روز پاییز صاحبش با دو نفر دیگر که پات آنها را می شناخت و اغلب به خانه شان آمده بودند، در اتومبیل نشستند و پات را صدا زدند و در اتومبیل پهلوی خودشان نشاندند. پات چندین بار با صاحبش به وسیله اتومبیل مسافرت کرده بود، ولی در این روز او مست بود و شور و اضطراب مخصوصی داشت. بعد از چند ساعت راه در همین میدان پیاده شدند. صاحبش با آن دو نفر دیگر از همین کوچه ی کنار برج گذشتند ولی اتفاقا بوی سگ ماده ای، آثار بوی مخصوص همجنسی که پات جستجو می کرد او را یک مرتبه دیوانه کرد، به فاصله های مختلف بو کشید و بالاخره از راه آب باغی وارد باغ شد.
نزدیک غروب دو مرتبه صدای صاحبش که می گفت: (پات... پات!..) به گوشش رسید. آیا حقیقتا صدای او بود و یا انعکاس صدای او در گوشش پیچیده بود؟
گرچه صدای صاحبش تاثیر غریبی در او می کرد، زیرا همه ی تعهدات و وظایفی که خودش را نسبت به آنها مدیون می دانست یادآوری می نمود، ولی قوه ای مافوق قوای دنیای خارجی او را وادار کرده بود که با سگ ماده باشد. به طوری که حس کرد گوشش نسبت به صداهای دنیاهای خارجی سنگین و کند شده. احساسات شدیدی در او بیدار شده بود، و بوی سگ ماده بقدری تند و قوی بود که سر او را به دوار انداخته بود.
تمام عضلاتش، تمام تن و حواسش از اطاعت او خارج شده بود، به طوری که اختیار از دستش در رفته بود.ـ ولی دیری نکشید که با چوب و دسته بیل به هوار او آمدند و از راه آب بیرونش کردند.
پات گیج و منگ و خسته، اما سبک و راحت، همین که به خودش آمد، به جستجوی صاحبش رفت. در چندین پس کوچه بوی رقیقی از او مانده بود. همه را سرکشی کرد، و به فاصله های معینی از خودش نشانه گذاشت، تا خرابه ی بیرون آبادی رفت، دوباره برگشت. چون پات پی برد که صاحبش به میدان برگشته ولی از آنجا بوی ضعیف او داخل بوهای دیگر گم می شد، آیا صاحبش رفته بود و او را جا گذاشته بود؟ احساس اضطراب و وحشت گوارایی کرد. چطور پات می توانست بی صاحب! بی خدایش زندگی بکند، چون صاحبش برای او حکم یک خدا را داشت، اما در عین حال مطمئن بود صاحبش به جستجوی او خواهد آمد. هراسناک در چندین جاده شروع به دویدن کرد ـ زحمت او بیهوده بود.
بالاخره شب خسته و کوفته به میدان برگشت، هیچ اثری از صاحبش نبود. چند دور دیگر در آبادی زد، عاقبت رفت دم راه آبی که سگ ماده در آنجا بود، ولی جلو راه آب را سنگ چین کرده بودند. پات با حرارت مخصوصی زمین را با دستش کند تا شاید بتواند داخل باغ بشود، اما غیر ممکن بود. بعد از آنکه مایوس شد، در همانجا مشغول چرت زدن شد.
نصف شب پات از صدای ناله ی خودش از خواب پرید. هراسان بلند شد، در چندین کوچه پرسه زد، دیوارها را بو کشید و مدتی ویلان و سرگردان در کوچه ها گشت. بالاخره گرسنگی شدیدی احساس کرد. به میدان که برگشت بوی خوراکی های جوربجور به مشامش رسید: بوی گوشت شب مانده بوی نان تازه و ماست، همه ی آنها به هم مخلوط شده بود، ولی او در عین حال حس می کرد که مقصر است و وارد ملک دیگران شده، باید از این آدم هایی که شبیه صاحبش بودند گدایی بکند و اگر رقیب دیگری پیدا نشود که او را بتاراند، کم کم حق مالکیت اینجا را به دست بیاورد و شاید یکی از این موجوداتی که خوراکی ها در دست آنها بود، از او نگهداری بکند.
با احتیاط و ترس و لرز جلوی دکان نانوایی رفت که تازه باز شده بود و بوی تند خمیر پخته در هوا پراکنده شده بود، یک نفر که نان زیر بغلش بود به او گفت: (بیاه.. بیاه!) صدای او چقدر به گوشش غریب آمد! و یک تکه نان گرم جلو او انداخت. پات هم پس از اندکی تردید،نان را خورد و دمش را برای او جنبانید. آن شخص نان را روی سکوی دکان گذاشت، با ترس و احتیاط دستی روی سر پات کشید. بعد با هر دو دستش قلاده ی او را باز کرد. چه احساس راحتی کرد! مثل اینکه همه ی مسئولیت ها، قیدها و وظیفه ها را از گردن پات برداشتند. ولی همین که دوباره دمش را تکان داد و نزدیک صاحب دکان رفت، لگد محکمی به پهلویش خورد و ناله کنان دور شد.
صاحب دکان رفت به دقت دستش را لب جوی آب کر داد. هنوز قلاده ی خودش را که جلوی دکان آویزان بود می شناخت.
از آن روز پات به جز لگد، قلبه سنگ و ضرب چماق چیز دیگری از این مردم عایدش نشده بود. مثل اینکه همه ی آنها دشمن خونی او بودند و از شکنجه ی او کیف می بردند!
پات حس می کرد وارد دنیای جدیدی شده که نه آنجا را از خودش می دانست و نه کسی به احساسات و عوالم او پی می برد. چند روز اول را به سختی گذرانید. ولی بعد کم کم عادت کرد. به علاوه سر پیچ کوچه، دست راست جایی را سراغ کرده بود که آشغال و زبیا در آنجا خالی می کردند و در میان زبیل بعضی تکه های خوشمزه مثل استخوان، چربی، پوست، کله ماهی و خیلی خوراکی های دیگر که او نمی توانست تشخیص بدهد پیدا می شد. و بعد هم باقی روز را جلو قصابی و نانوایی می گذرانید. چشمش به دست قصاب دوخته شده بود، ولی بیش از تکه های لذیذ کتک می خورد، و با زندگی جدید خودش سازش پیدا کرده بود. ـ از زندگی گذشته فقط یک مشت حالات مبهم و محو و بعضی بوها برایش باقی مانده بود. هر وقت به او خیلی سخت می گذشت، در این بهشت گمشده ی خود یک نوع تسلیت و راه فرار پیدا می کرد و بی اختیار خاطرات آن زمان جلوش مجسم می شد.
ولی چیزی که بیشتر از همه پات را شکنجه می داد، احتیاج او به نوازش بود. او مثل بچه ای بود که همه اش تو سری خورده و فحش شنیده، اما احساسات رقیقش هنوز خاموش نشده. مخصوصا با این زندگی جدید پر از درد و زجر بیش از پیش احتیاج به نوازش داشت. چشم های او این نوازش را گدایی می کردند و حاضر بود جان خودش را بدهد، در صورتی که یک نفر به او اظهار محبت بکند و یا دست روی سرش بکشد. او احتیاج داشت که مهربانی خودش را به کسی ابراز بکند، برایش فداکاری بنماید. حس پرستش و وفاداری خود را به کسی نشان بدهد اما به نظر می آمد هیچ کس احتیاجی به ابراز احساسات او نداشت؛ هیچ کس از او حمایت نمی کرد و توی هر چشمی نگاه می کرد به جز کینه و شرارت چیز دیگری نمی خواند. و هر حرکتی که برای جلب توجه این آدم ها می کرد مثل این بود که خشم و غضب آنها را بیشتر بر می انگیخت.
در همان حال که پات توی راه آب چرت می زد، چند بار ناله کرد و بیدار شد، مثل اینکه کابوس هایی از جلو نظرش می گذشت. در این وقت احساس گرسنگی شدیدی کرد، بوی کباب می آمد. گرسنگی غداری تمام درون او را شکنجه می داد به طوری که ناتوانی و دردهای دیگرش را فراموش کرد. به زحمت بلند شد و با احتیاط به طرف میدان رفت.
در همین وقت یکی از این اتومبیل ها با سرو صدا و گرد و خاک، وارد میدان ورامین شد. مردی از اتومبیل پیاده شد، به طرف پات رفت دستی روی سر حیوان کشید. این مرد صاحب او نبود. پات گول نخورده بود، چون بوی صاحب خودش را خوب می شناخت. ولی چطور یک نفر پیدا شد که او را نوازش کرد؟ پات دمش را جنبانید و با تردید به آن مرد نگاه کرد. آیا گول نخورده بود؟ ولی دیگر قلاده به گردنش نبود برای اینکه او را نوازش بکنند. آن مرد برگشت دوباره دستی روی سر او کشید. پات دنبالش افتاد، و تعجب او بیشتر شد، چون آن مرد داخل اتاقی شد که او خوب می شناخت و بوی خوراک ها از آنجا بیرون می آمد. روی نیمکت کنار دیوار نشست. برایش نان گرم، ماست، تخم مرغ و خوراکی های دیگر آوردند. آن مرد تکه های نان را به ماست آلوده می کرد و جلوی او می انداخت. پات اول به تعجیل، بعد آهسته تر، آن نان ها را می خورد و چشم های میشی خوش حالت و پر از عجز خودش را از روی تشکر به صورت آن مرد دوخته بود و دمش را می جنبانید. آیا در بیداری بود و یا خواب می دید؟ پات یک شکم غذا خورد بی آنکه این غذا با کتک قطع بشود. آیا ممکن بود یک صاحب جدید پیدا کرده باشد؟ با وجود گرما، آن مرد بلند شد. رفت در همان کوچه ی برج، کمی آنجا مکث کرد، بعد از کوچه های پیچ واپیچ گذشت. پات هم به دنبالش، تا اینکه از آبادی خارج شد، رفت در همان خرابه ای که چند تا دیوار داشت و صاحبش هم تا آنجا رفته بود. شاید این آدم ها هم بوی ماده ی خودشان را جستجو می کردند؟ پات کنار سایه ی دیوار انتظار او را کشید، بعد از راه دیگر به میدان برگشتند.
آن مرد باز هم دستی روی سر او کشید و بعد از گردش مختصری که دور میدان کرد، رفت در یکی از این اتومبیل ها که پات می شناخت نشست. پات جرات نمی کرد بالا برود، کنار اتومبیل نشسته بود به او نگاه می کرد.
یک مرتبه اتومبیل میان گرد و غبار به راه افتاد، پات هم بی درنگ، دنبال اتومبیل شروع به دویدن کرد. نه، او این دفعه دیگر نمی خواست این مرد را از دست بدهد. له له می زد و با وجود دردی که در بدنش حس می کرد با تمام قوا دنبال اتومبیل شلنگ بر می داشت و به سرعت می دوید. اتومبیل از آبادی دور شد و از میان صحرا می گذشت، پات دو سه بار به اتومبیل رسید، ولی باز عقب افتاد. تمام قوای خودش را جمع کرده بود و جست و خیزهایی از روی ناامیدی بر می داشت. اما اتومبیل از او تندتر می رفت. ـ او اشتباه کرده بود علاوه بر اینکه به دو اتومبیل نمی رسید، ناتوان و شکسته شده بود. دلش ضعف می رفت و یک مرتبه حس کرد که اعضایش از اراده ی او خارج شده و قادر به کمترین حرکت نیست. تمام کوشش او بیهوده بود. اصلاً نمی دانست چرا دویده، نمی دانست به کجا می رود، نه راه پس داشت و نه راه پیش. ایستاد، له له می زد، زبانش از دهانش بیرون آمده بود. جلوی چشم هایش تاریک شده بود. با سر خمیده، به زحمت خودش را از کنار جاده کشید و رفت در یک جوی کنار کشتزار، شکمش را روی ماسه ی داغ و نمناک گذاشت، و با میل غریزی خودش که هیچ وقت گول نمی خورد، حس کرد که دیگر از اینجا نمی تواند تکان بخورد. سرش گیج می رفت، افکار و احساساتش محو و تیره شده بود، درد شدیدی در شکمش حس می کرد و در چشم هایش روشنایی ناخوشی می درخشید. در میان تشنج و پیچ و تاب، دست ها و پاهایش کم کم بی حس می شد، عرق سردی تمام تنش را فرا گرفت، یک نوع خنکی ملایم و مکیفی بود...
نزدیک غروب سه کلاغ گرسنه بالای سر پات پرواز می کردند، چون بوی پات را از دور شنیده بودند یکی از آنها با احتیاط آمد نزدیک او نشست، به دقت نگاه کرد، همین که مطمئن شد پات هنوز کاملاً نمرده است، دوباره پرید. این سه کلاغ برای در آورن دو چشم میشی پات آمده بودند.

نظرات کاربران درباره کتاب سگ ولگرد

خوب بود
در 2 ماه پیش توسط