فیدیبو نماینده قانونی انتشارات امیرکبیر و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب آنا كارنينا

کتاب آنا كارنينا

نسخه الکترونیک کتاب آنا كارنينا به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۱۱,۴۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب آنا كارنينا

شاید اگر می‌دانست که این آگاهی به این شدت زنش را می‌آزارد از پنهان داشتن گناهان خود از او عاجز نمی‌ماند. هرگز به روشنی به این موضوع فکر نکرده بود بلکه به ابهام گمان می‌کرد که زنش مدت‌هاست که به حدس از بی‌وفایی او خبردارد و او را وانمود می‌کند که بی‌خبر است. حتی خیال می‌کرد که او، که زنی شکسته و رنگ‌رورفته بیش نیست و از زیبایی جوانی چیزی در بساط ندارد و جز هالۀ مادری چیزی ندارد که نظر جلب کند اگر انصاف داشته باشد باید گذشت بیشتری از خود نشان دهد. اما معلوم شد که وضع درست عکس این است. «وای... وای، چه بدبختی!» ابلونسکی پیوسته افسوس می‌خورد و هیچ راه چاره‌ای به ذهنش نمی‌رسید. «پیش از این وضع چه خوب بود، زندگی چه شیرین بود! داریا از زندگی و با بچه‌ها خوش بود و من کاری به کارش نداشتم و آزادش می‌گذاشتم که هرجور که می‌خواهد با بچه‌ها مشغول باشد و امور خانه را به دلخواه به دست گیرد. البته ای کاش این دخترک پرستار بچه‌هایم نبود. روی هم ریختن با پرستار بچه‌ها کار مبتذلی است. آدم متشخص و با کمالات چنین کاری نمی‌کند. ولی آخر قیامتی بود! (چشمان سیاه مادموازل رولان و تبسم شیرین او را به‌وضوح پیش نظر آورد) اما خوب، تا هنگامی‌که در خانۀ ما بود من دست از پا خطا نکردم. و از همه بدتر اینکه این زن از بخت بد هم حالا... وای... وای! ولی چه بکنم، چه می‌توانم بکنم؟»

ادامه...

بخشی از کتاب آنا كارنينا

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

بخش نخست

۱

خانواده های خوشبخت همه به مثل هم اند، اما خانواده های بدبخت هرکدام بدبختی خاص خود را دارند.
در خانه ابلونسکی کارها همه درهم بود. زن دریافته بود که شوهرش با پرستار قبلی بچه هایش که زنی فرانسوی بود سروسری دارد و گفته بود که دیگر نمی تواند با او زیر یک سقف به سر ببرد. این وضع سه روز بود که ادامه داشت و نه فقط زن و شوهر از آن رنج می بردند بلکه سنگینی آن بر همه خانواده محسوس بود. همه اعضای خانواده و خدمه احساس می کردند که زندگیشان در کنار هم خالی از معنی شده است و حتی مسافرانی که از سر اتفاق در هر مسافرخانه سرراه شبی را زیر یک سقف باهم به سر ببرند بیش از آن ها. یعنی از اعضای خانواده ابلونسکی و خدمه شان، باهم در پیوند بودند. بانوی خانه از اتاق خود بیرون نمی آمد و آقا دو روز بود که در خانه آفتابی نشده بود. بچه ها هی از این اتاق به آن اتاق می دویدند و پرستار انگلیسی شان با موهای سفیدش در خانه دائم بگومگو کرده و یادداشتی به دوستش نوشته بود که جای دیگری برایش پیدا کند. آشپزخانه از روز پیش هنگام ناهار قهر کرده و رفته بود و شاگرد آشپزخانه و کالسکه چی حساب خود را طلب کرده بودند.
پرنس استپان ارکادیچ ابلونسکی، که در محافل اعیان به استیوا معروف بود، سه روز بعد از بگو مگو با همسرش طبق معمول ساعت هشت صبح، نه در اتاق خواب در کنار او، بلکه در اتاق کارش روی کاناپه چرمین از خواب بیدار شد. با آن پیکر فربه و نازپروده اش روی کاناپه فنردار غلتی زد، گفتی می خواست مدتی دراز همچنان بخوابد. متکا را محکم بغل گرفت و گونه اش را بر آن فشرد، اما ناگهان بلند شد و نشست و چشم باز کرد. خوابی را که دیده بود به یاد آورد و با خود گفت: «ببینم، چه شده بود؟ آهان، آلابین در دارمشتات ضیافتی داده بود. نه، دارمشتات نبود، یک شهر امریکایی بود. اما مثل اینکه همان دارمشتات در امریکا بود. بله، آلابین ناهار داده بود و میزها همه از بلور بود، ترانه می خواندند: it mio tesoro (محبوب من)» و تازه، نه it mio tesero بلکه از آن هم زیباتر و روی میزها تنگ هایی بود. زن نما بود که در خواب به پیکر یک زن می مانستند.»
در چشمان ابلونسکی برق نشاط درخشید. خنده ای بر لب آورد و به فکر فرو رفت. با خود می گفت «وای، چه خواب لذت بخشی بود! چه مزه ای داشت! چیزهای فوق العاده دیگر هم زیاد بود. اما این چیزها در بیداری به زبان نمی آیند و حتی در خیال هم نقش نمی بندند.» و چون نگاهش به روزنه نوری افتاد که از کنار یکی از پرده های پشت پنجره به اتاق می تابید خوشحال پاهای خود را از روی کاناپه فرو انداخت و کفش های راحتی چرمین زرینه ای را که همسرش برایش سوزن دوزی کرده و سال گذشته برای جشن تولدش به او هدیه داده بود با پا جست و بنا به عادت نه ساله همان طور لمیده دست به سویی دراز کرد که در اتاق خواب ربدوشامبرش آویخته بود و ناگهان به خاطر آورد که به چه علت نه در اتاق خواب و در کنار زنش بلکه در اتاق کارش روی کاناپه خوابیده است؛ لبخند از لبانش رفت و چین بر جبینش آمد. آنچه را که پیش آمده بود به خاطر آورد و نالید: «وای... وای...» و دوباره همه جزییات درگیری با همسرش و بدبختی بی گریزی را که در آن گرفتار بود و از همه بدتر گناه خویش را در این ماجرا پیش نظر آورد. بدترین اثراتی را که این نزاع در یاد او برجا گذاشته بود به یادآورد و در عین نومیدی نتیجه گرفت که: «نه، او مرا نخواهد بخشید، نمی تواند ببخشد. و از همه بدتر این است که گناهکار تنها خود منم. گناه از من است و با این حال تقصیری ندارم و بدبختی همین جاست. وای... وای...»
از همه بدتر همان اول کار بود که لبخندزنان و از زندگی راضی با گلابی بسیار درشتی برای زنش در دست، از تئاتر بازگشته بود و اما زن را در اتاق پذیرایی نیافته بود، در اتاق کار نیز هم، و تعجب کرده بود، عاقبت او را با یادداشت بدفرجامی که رازش را فاش ساخته بود در اتاق خواب بازیافته بود.
زنش همان داریا پیوسته نگران و همیشه در تکاپو و به گمان او ساده لوح کاغذی در دست بی حرکت نشسته بود و با حالتی همه وحشت و نومیدی و خشم به او خیره شده بود.
یادداشت را نشان داد و پرسید: «این چیست؟ این...
و چنانکه بسیار پیش می آید هنگامی که این ماجرا را در خاطر مرور می کرد نه چندان از گنان خود، بلکه بیش از همه چیز از جوابی که به این سوال زنش داده بود در رنج بود.
در آن لحظه وضع کسانی را داشت که مچشان ناگهان حین عمل بسیار شرم آوری گرفته شود. وقت نکرده بود که چهره اش را مناسب با حالت پیشامده در برابر زنش پس از افشای گناه آماده کند. به جای آنکه برنجد یا انکار نماید یا عذری بتراشد و عذری بخواهد یا حتی اعتنایی نکند، که همه از کاری که کرد بهتر می بود، ناگهان خنده ای ناخواسته، کاملاً ناخواسته، بر چهره مهربانش نشست، همان لبخندی که برایش عادی شده بود و حکایت از دل مهربانش داشت و درنتیجه احمقانه می نمود و ابلونسکی که به فیزیولژی علاقه داشت درباره این لبخند با خود می گفت که ارادی نبود. عملی انعکاسی بود که منشاش مخ است.
ابلونسکی این لبخند احمقانه را بر خود نمی بخشود. داریا یه دیدن این لبخند لرزید، انگار که سوزنی بر بدنش فرورفته باشد و چنانکه طبیعت آتشینش بود برافروخت و سیلی محکمی بر صورت شوهرش زد و از اتاق خارج شد. از آن به بعد دیگر حاضر نبود او را ببیند.
ابلونسکی در دلش می گفت: «همه اش تقصیر آن لبخند احمقانه بود.»
بعد با نومیدی از خود می پرسید: «ولی چه کنم؟ آخر چه می توانم بکنم؟» و جوابی پیدا نمی کرد.

۲

ابلونسکی آدم صادقی بود. نمی توانست خود را بفریبد و به خود بقبولاند که از کاری که کرده پشیمان شده است. او نمی توانست امروز از تکرار کاری پشیمان شود که پنج شش سال پیش، زمانی که اولین بار به همسر خود خیانت کرده بود، از آن پشیمان شده بود. نمی توانست پشیمان باشد از اینکه دیگر عاشق زنش نیست و دیگر دوستش ندارد، زنی که فقط از او یکسال بزرگ تر و مادر پنج فرزند زنده مانده و دو طفل از دنیا رفته اش بود، حال آنکه خود جوانی سی و چهار ساله و زیبا بود و دلی پرحرارت داشت. پشیمانیش فقط از آن بود که نتوانسته بود راز خود را از همسرش پنهان دارد. اما بدی وضع خود را کاملاً احساس می کرد و دلش به حال زن و فرزندان و نیز خودش می سوخت. شاید اگر می دانست که این آگاهی به این شدت زنش را می آزارد از پنهان داشتن گناهان خود از او عاجز نمی ماند. هرگز به روشنی به این موضوع فکر نکرده بود بلکه به ابهام گمان می کرد که زنش مدت هاست که به حدس از بی وفایی او خبردارد و او را وانمود می کند که بی خبر است. حتی خیال می کرد که او، که زنی شکسته و رنگ رورفته بیش نیست و از زیبایی جوانی چیزی در بساط ندارد و جز هاله مادری چیزی ندارد که نظر جلب کند اگر انصاف داشته باشد باید گذشت بیشتری از خود نشان دهد. اما معلوم شد که وضع درست عکس این است.
«وای... وای، چه بدبختی!» ابلونسکی پیوسته افسوس می خورد و هیچ راه چاره ای به ذهنش نمی رسید. «پیش از این وضع چه خوب بود، زندگی چه شیرین بود! داریا از زندگی و با بچه ها خوش بود و من کاری به کارش نداشتم و آزادش می گذاشتم که هرجور که می خواهد با بچه ها مشغول باشد و امور خانه را به دلخواه به دست گیرد. البته ای کاش این دخترک پرستار بچه هایم نبود. روی هم ریختن با پرستار بچه ها کار مبتذلی است. آدم متشخص و با کمالات چنین کاری نمی کند. ولی آخر قیامتی بود! (چشمان سیاه مادموازل رولان و تبسم شیرین او را به وضوح پیش نظر آورد) اما خوب، تا هنگامی که در خانه ما بود من دست از پا خطا نکردم. و از همه بدتر اینکه این زن از بخت بد هم حالا... وای... وای! ولی چه بکنم، چه می توانم بکنم؟»
این سوال جوابی نداشت، مگر همان جواب کلی که زندگی به مسائل خیلی پیچیده و بی جواب می دهد و آن این است: «باید با مشکل روز مدارا کرد، یعنی آن را فراموش کرد. اما فراموشی را دیگر نمی توانست، دست کم تا شب، در خواب بجوید. و نیز نمی توانست به آوازی روح بخش پناه ببرد که تنگ های زن نما می خواندند. درنتیجه چاره ای نبود مگر اینکه فراموشی را در رویای زندگی بجوید.
ابلونسکی با خود گفت: «خوب، تا ببینیم.» و برخاست و ربدوشامبر خاکستری رنگ خود را که آستر ابریشمین آبی رنگی داشت پوشید و کمربند آن را گره زد و نفس عمیق به سینه ستبر خود داد و با قدم های همیشه استوار و پاهایی که کج بر زمین می نهاد و اندام فربه او را به نرمی و سبکی حرکت می دادند به سمت پنجره رفت و کرکره را بالاکشید و به شدت زنگ زد. پیشخدمتش ماتوی که دیگر رفیقش شده بود به صدای زنگ بی درنگ با لباس ها و چکمه ها و تلگرامی به دست وارد شد. به دنبال ماتوی سلمانی نیز با وسایل ریش تراشی به اتاق آمد.
ابلونسکی تلگرام را برداشت و جلو آینه نشست و پرسید: «از اداره پرونده ای نیاورده اند؟»
ماتوی نگاهی پرسان و حاکی از غمخواری به او انداخت و پس از مکثی کوتاه با لبخندی مرموز گفت: «روی میز گذاشته ام. یک نفر هم از بنگاه کرایه کالسکه آمده بود.»
ابلونسکی جوابی نداد و فقط در آینه به ماتوی نگاهی کرد. از نگاهی که آن ها در آینه به هم کردند معلوم بود که حرف های هم را خوب می فهمند. نگاه ابلونسکی می پرسید: «منظورت از این حرف چیست؟ تو که می دانی.»
ماتوی دست هایش را در جیب کرد و پاهایش را جدا نهاد و ساکت ماند و با لبخند نیک خواهانه نه چندان محسوسی به ارباب خود نگریست.
گفت: «گفتم این یکشنبه نه، یکشنبه دیگر بیاید. و تا آن روز نه بیخود مزاحم شما بشود و نه وقت خودش را تلف کند ـ و پیدا بود که این جمله را از پیش آماده کرده بود.
ابلونسکی فهمید که ماتوی این حرف را از راه شوخی می زند. تلگرام را باز کرد و کلماتی را که طبق معمول نادرست نوشته شده بود به حدس و اصلاح کنان خواند و چهره اش از هم باز شد.
دست چاق و براق سلمانی را که گونه ـ ریش بلند و تابه خورده را از روی گونه می تراشید و باریکه گلی رنگ پاک تراشیده ای بر گونه اش برجا گذاشته بود لحظه ای نگه داشت و گفت: «ماتوی، خواهرم آنا ارکادی یونا فردا می رسد.»
ماتوی گفت: «خدا را شکر!» و با این جواب نشان داد که او نیز مانند ارباب به اهمیت این خبر آگاه است و می داند که آنا ارکادی یونا، خواهر عزیزکرده ابلونسکی، ممکن است بتواند او را با همسرش آشتی دهد.
پرسید: «تنها تشریف می آورند یا با شوهرشان؟
ابلونسکی نمی توانست حرف بزند زیرا سلمانی پشت لب بالایش را می تراشید و یک انگشتش را بلند کرد. تصویر ماتوی در آینه سر فرود آورد.
ـ تنها تشریف می آورند. اتاق بالا را برایشان آماده کنیم؟
ـ به (داریا آلکساندروونا) Daria Alexandrovna بگو. خودش تصمیم خواهد گرفت.
(ماتوی) با لحن مشکوکی پرسید:
ـ داریا آلکساندروونا؟
ـ آری. بیا این تلگراف را نیز به او نشان بده و ببین چه می گوید.
ماتوی پیش خودش چنین فکر کرد: «او میل دارد از نظر همسرش آگاهی یابد.» سپس به اربابش چنین گفت:
ـ بسیار خوب!
ابلونسکی آرایش خود را به پایان رسانیده و می خواست لباس بپوشد که ناگهان (ماتوی) با چکمه های صدادارش، درحالی که تلگراف را همچنان به دست داشت، به اتاق بازگشت. آرایشگر رفته بود. (ماتوی) گفت:
ـ (داریا آلکساندروونا) گفت به شما اطلاع دهم خانه را ترک خواهد گفت و چنین افزود: «بگذار خودش هر کار که می خواهد بکند!»
(ماتوی) آنگاه درحالی که دست های خود را به جیب داشت و سرش را به یک طرف نگاه داشته و برقی در چشمش می درخشید به اربابش خیره شد.
(ابلونسکی) لحظه ای سکوت کرد و سپس لبخند محبت آمیز و ترحم آوری بر لبانش نقش بست. سر خود را تکانی داد و پرسید:
ـ خوب! ماتوی! عقیده تو چیست؟
ـ چیزی نیست ارباب! همه کارها خودبه خود درست خواهد شد؟
ـ خودبه خود؟
ـ آری ارباب!
ابلونسکی درحالی که صدای لباس زنی از خارج در به گوشش رسید گفت:
ـ پس تو این طور عقیده داری؟ پشت در کیست؟
صدای زنانه ای، رسا و بسیار دلپسند طنین افکند.
ـ من هستم ارباب!
آنگاه صورت زشت و پرآبله (ماتریونا فیلیمونوونا) Matriona Filimonovna دختر دایه در آستانه در نمایان گردید.
ابلونسکی درحالی که به وی نزدیک شد پرسید:
ـ ماتریوشا! چکار داری؟
ـ اگرچه ابلونسکی همان طور که خودش اذعان داشت نسبت به همسرش مرتکب خطایی شده بود، با این همه کلیه افراد ساکن خانه او، حتی دایه که بهترین دوست (داریا آلکساندروونا) به شمار می رفت از وی جانب داری می کردند.
ابلونسکی با حال افسرده ای پرسید:
ـ ماتریوشا! حرف بزن! چکار داشتی؟
ـ ارباب! شما نزد خانم بروید و اعتراف کنید که کار خطایی کرده اید. خدای متعال بقیه کار را درست خواهد کرد. او سخت رنج می برد و قیافه اش دل آدمی را می سوزاند. گذشته از این خانه به کلی زیرورو شده است و از همه مهم تر شما باید به فرزندانتان رحم کنید ارباب! به او بگویید کار ناروایی کرده اید.
ممکن است موثر واقع شود. آیا کار دیگری هم جز این از دست شما ساخته است؟
ـ آخر او حاضر نیست مرا ببیند...
ـ مهم نیست. شما وظیفه خودتان را بدین سان انجام داده اید. خدا بخشنده و بزرگ است. به او متوسط شوید ارباب! خودتان را به او بسپرید.
ابلونسکی که ناگهان تا بناگوش سرخ شد گفت:
ـ بسیارخوب! تو می توانی بروی...
سپس با اراده پیژامه خود را از تن به در آورد و به (ماتوی) روی کرد و گفت:
ـ لباس های مرا بیاور.
(ماتوی) پیراهن اربابش را که مانند گردنبند اسبی در دست خود آماده داشت، پس از آنکه یک ذره نامریی را که بر آن نشسته بود فوت کرد به او داد و با خرسندی نمایانی به کمک ارباب در پوشیدن لباس پرداخت.

۳

ابلونسکی پس از لباس پوشیدن سر و صورت خود را اودوکلنی پاشید و آستین های خود را مرتب کرد و به عادت معمول جعبه سیگار و کتابچه جیبی و ساعت زنجیردار و مهرهای خود را بین جیب های مختلف تقسیم کرد و دستمالش را تکانی داد و با وجود پیشامد بدی که برایش روی داده بود، خود را نظیف و معطر و تندرست و خوشحال احساس کرد و درحالی که به طور نامحسوس با هر قدم می پرید به طرف اتاق ناهارخوری روی آورد و در آنجا قهوه خود را آماده یافت. در کنار قهوه نیر نامه ها و اوراق اداری دادگستری قرار گرفته بود.
شروع به خواندن نامه ها کرد. از خواندن نامه ای احساس ناراحتی کرد زیرا نامه متعلق به بازرگانی بود که مشغول خرید یک جنگل از املاک همسر او بود. این جنگل می بایستی فروخته شود لکن مادام که او با زنش آشتی نکرده بود نمی توانست به هیچ روی این موضوع را مطرح کند. آنچه بیشتر مایه تاسف وی بود عواقب مالی تاخیر در آشتی کردن با زنش بود. اینک فکر اینکه نفع شخصی و خودخواهی ممکن است وی را برانگیزد و برای خاطر فروش جنگل درصدد آشتی کردن با همسرش برآید او را ناراحت می کرد.
ابلونسکی پس از آنکه مطالعه نامه ها را به پایان رسانید، مدارک دادگستری را به طرف خود کشید و با شتاب دوتای آن ها را نگاهی کرد و با مداد بزرگی چند یادداشت برداشت و سپس آن ها را کنار زد و شروع به نوشیدن قهوه خود کرد و در اثنای نوشیدن روزنامه صبح را که هنوز نم داشت باز کرد و به خواندن پرداخت.
ابلونسکی مشترک یک روزنامه آزادی خواه بود و مرتب آن را مطالعه می کرد. البته یک روزنامه آزادی خواه افراطی نبود لکن عقاید اکثریت مردم را منعکس می ساخت. اگرچه ابلونسکی چندان علاقه ای به علم و هنر و سیاست نداشت، با این همه درباره هر موضوعی تابع افکار اکثریت بود که در روزنامه مورد علاقه اش انعکاس می یافت و تنها هنگامی درخصوص مطلبی تغییرعقیده می داد که اکثریت تغییرعقیده دهد و یا آنکه اساساً هیچ تغییر عقیده ای ندهد زیرا تغییرعقیده اکثریت همواره به طور نامحسوس و نامریی صورت می گیرد.
ابلونسکی همان طورکه شکل کلاه و یا لباس خود را انتخاب نمی کرد هرگز تمایلات و عقاید به خصوصی را برنمی گزید بلکه همواره کلاهی را بر سر می گذاشت که متداول بود و لباسی را می پوشید که لباس روز به شمار می رفت. هرگاه به محفل یا مجلسی می رفت که در آن ابراز تمایل به یک نوع فعالیت فکری به خصوصی علامت رشد به شمار می رفت ناگزیر همان روشی را پیش می گرفت که در پوشیدن لباس و یا بر سر گذاشتن کلاه به کار می برد. هرگاه آزادی خواهی را به محافظه کاری برتری می داد برای آن نبود که آزادی خواهی را بیشتر مطابق با اصول عقل و منطق می دانست بلکه تنها برای آن بود که با طرز زندگی وی بهتر وفق می داد. حزب آزادی خواه بر آن بود که همه چیز در روسیه بر مبنای غلطی قرارگرفته است. اتفاقاً ابلونسکی نیز وام فراوان داشت و سرمایه اش کفاف مخارجش را نمی داد و به همین جهت با آزادی خواهان هم عقیده بود. حزب آزادی خواه بر آن بود که ازدواج نهادی ارتجاعی است و باید در آن اصلاحات اساسی صورت گیرد. ابلونسکی هم می دید که خانواده چندان لذت و سروری به او نمی بخشد بلکه او را ناگزیر می سازد دروغ بگوید و نقابی مصنوعی به صورت زند و حال آنکه ریاکاری مخالف خوی و طبع او بود. حزب آزادی خواه می گفت و یا مدعی بود که مذهب تنها زنجیری برای انقیاد بی سوادان است و اتفاقاً ابلونسکی نیز نمی توانست بدون احساس درد پا، لحظه ای در کلیسا تاب آورد و یا هدف و منظور این همه سخن رانی های کسل کننده و وعظ های وحشتناک را درباره آن جهان دریابد، و حال آنکه زندگی در این جهان را از هر حیث مطبوع و شیرین می یافت. ابلونسکی که طبعی شوخ داشت، گاه از اوقات هوس می کرد یک شخص بسیار متین و مبادی الآدابی را دست بیندازد و ازاین روی می پرسید چرا وقتی سخن از نسل روسی به میان می آید هرکسی با افتخار و مباهات نام روریک(۱) (Rurik)را می برد و از یادآوری جد پیشین تر خود یعنی میمون عار دارد؟ بدین طریق آزادی خواهی برای ابلونسکی یک عادت شده بود و از مطالعه روزنامه اش لذت می برد چنانچه از سیگار بعد از ناهار به مناسبت انحراف مختصری که در افکارش ایجاد می کرد حس مطبوعی احساس می کرد، بنابراین مقاله اساسی روزنامه را مانند معمول مطالعه کرد. نویسنده در این مقاله تایید کرده بود در عصر ما داد و فغان برآوردن که رادیکالیسم (اصل اصلاحات اساسی) دارد عناصر محافظه کار را می بلعد و یا برانگیختن دولت به منکوب کردن اژدهای انقلاب اشتباه بزرگی است زیرا «به عقیده ما خطر در تصور وجود اژدهای فرضی انقلاب نیست بلکه در اصرار به چسبیدن به آداب و رسوم و سنت کهنه است که راه هرگونه پیشرفتی را مسدود ساخته است.» و غیره... همچنین مقاله دیگری را درباره امور مالی مطالعه کرد که طی آن نامی از (بنتهام) Bentham و (میل) Mill برده شده و وزارتخانه او مورد حمله قرار گرفته بود با تیزهوشی معمول خود از چگونگی هر حمله آگاهی یافت: از کجا سرچشمه گرفته بود؟ هدف آن چه بود؟ روی سخن با چه شخصی بود؟ مانند معمول این ادراک لذتی در وی ایجاد کرد لکن امروز یادآوری سخنان (ماتریونافیلیمونوونا) مبنی بر اینکه وضع خانه اش پریشان گردیده است تا اندازه ای این خشنودی را منقص می ساخت. سپس در ستون اخبار خواند که کنت (بیست) Beist به طرف (ویزبادن) حرکت کرده است و همچنین برای رنگ کردن موهای سفید ماده بی نظیری اختراع شده است و یک کالسکه تندرو به فروش می رسد و مرد جوانی حاضر به خدمت است لکن هیچ یک از این اخبار برخلاف معمول در وی خرسندی آرام بخش و تمسخرآمیزی حاصل نکرد.
پس از آنکه مطالعه روزنامه و نوشیدن یک فنجان دومی قهوه و یک قرص نان و کره را به پایان رسانید از جای برخاست، یک یا دوخرده نان را از لباسش تکان داد و سینه فراخ خود را منبسط کرد و لبخند نشاط آمیزی زد، البته نه برای آنکه روحش سبک تر شده بود بلکه برای آنکه احساس سلامتی و هضم مطلوبی می کرد.
اما خنده نشاط آمیز بی درنگ وی را به یاد وضع خود افکند و در دریای فکر فرورفت.
دو صدای کودکانه که به خوبی تشخیص داد یکی صدای گریشا Grisha کوچک ترین پسر و دیگری صدای تانیا Tanya بزرگ ترین دختر اوست از خارج در شنیده شد.
آنان چیزی را به زمین می کشیدند و اینک آن را واژگون ساخته بودند. دختر کوچک به زبان انگلیسی چنین نهیب زد:
ـ به تو گفتم بر سقف آن مسافر سوار نکن! حالا آنان را از زمین بردار!
ابلونسکی به خودش گفت: «خانه به کلی زیرورو شده است. بچه ها سرگردان و بی سرپرست مانده اند!» آنگاه به طرف در رفت و آنان را به داخل اتاق خواند. بچه ها جعبه ای را که به خیال خودشان قطار بود به زمین افکندند و به طرف پدرشان شتافتند.
دخترک که مورد توجه خاص پدرش بود، با رشادت خاصی جلو آمد و او را در آغوش گرفت و قهقهه زنان به گردنش آویخت و مانند همیشه از تماس مانوس سبیل او بر گونه هایش لذت مطبوعی برد و پس از آنکه صورت پدرش را غرق بوسه ساخت با چهره ای که از فرط محبت و عاطفه به سرخی گراییده بود، دست های خود را از گردن پدرش جدا کرد و به طرف در دوید لکن ابلونسکی وی را نگاهداشت و درحالی که گردن نرم و ظریف او را نوازش می کرد پرسید:
ـ حال مامان چطور است؟
دراین اثنا به پسر خردسال نیز که به نوبه خود برای نوازش کردن او نزدیک شده بود لبخندی زد و گفت:
ـ آهای! سلام!
ابلونسکی قلباً می دانست که پسرش را به اندازه دخترش دوست ندارد، با این همه کوشش کرد که نسبت به هر دو محبت یکسانی را ابراز دارد. لکن پسر خردسال حقیقت را احساس کرد و به تبسم سرد پدرش پاسخی نداد.
دختر گفت:
ـ مامان؟ او بالا است.
ابلونسکی آهی کشید و به خودش گفت؛ «بنابراین او شب دیگری را بیدار به سر برده است» آنگاه از تانیا پرسید:
ـ حالش خوبست؟
دخترک می دانست پدر و مادرش باهم نزاع کرده اند و طبعاً حال مادرش نمی تواند خوب باشد و پدرش نیز باید از این نکته آگاه باشد و همین سوالی که با خونسردی درباره مادرش از او کرد گواه بر این حقیقت است و به همین جهت به جای پدرش از فرط شرم سرخ شد. پدرش نیز بی درنگ حقایق را دریافت و تا بناگوش سرخ گردید.
تانیا گفت:
ـ نمی دانم. او به ما گفت امروز درس نخواهیم داشت بلکه به اتفاق میس (هول) Hull به خانه مادربزرگ خواهیم رفت.
ابلونسکی گفت:
ـ بسیارخوب! (تانیا کین) کوچکم! برو بازی کن.
سپس درحالی که هنوز او را محکم گرفته و دست نرمش را فشار می داد ادامه داد:
ـ نه! صبر کن.
آنگاه یک جعبه شیرینی را که روز پیش بر روی طاقچه بخاری نهاده بود برداشت و دو شیرینی را که می دانست مورد علاقه دختر خردسال است یعنی یک شوکولات و یک آب نبات برداشت و به او داد.
دخترک درحالی که شوکولات را نشان داد گفت:
ـ این برای گریشاست؟
ـ آری! آری!
آنگاه بار دیگر شانه ظریف دختر زیبا را نوازش کرد و گردن او را بوسید و گذاشت او برود.
(ماتوی) گفت:
ـ کالسکه آماده است! لکن زنی در انتظار ملاقات شما است.
ابلونسکی پرسید:
ـ آیا خیلی منتظر بوده است؟
ـ در حدود نیم ساعت.
ـ چندبار گفتم وقتی کسی به دیدن من می آید بی درنگ آگاهم کن.
(ماتوی) با لحن دوستانه و محبت آمیزی که اثر هرگونه خشم و ناراحتی را در اربابش محو کرد گفت:
ـ دست کم باید فرصت آن را داشته باشید که قهوه تان را بنوشید.
ابلونسکی درحالی که اندکی خود را ناراضی نشان داد گفت:
ـ بسیارخوب! بگو داخل شود!
زن که بیوه یک سروان ستاد به نام (کالینین) Kalinin بود برای درخواست یک کار غیرممکن و ناموجهی آمده بود با این همه (ابلونسکی) بنا به عادت همیشگی خود به وی تعارف کرد که بنشیند و بدون آنکه سخنان او را قطع کند با دقت به گفته هایش گوش کرد و بوی اندرز داد که بچه کسی مراجعه کند و حتی با خط درشت و زیبا و صریح خود توصیه ای به عنوان شخص صاحب نفوذی نگاشت و پس ازآنکه او را مرخص کرد کلاهش را برداشت و لحظه ای تامل کرد تا دریابد آیا چیزی را فراموش نکرده است و دریافت هیچ چیز از یادش نرفته است جز یک چیز را که آن هم خودش خواسته است فراموش کند: زنش را.
به فکر فرورفت و چهره جذابش به افسردگی گرایید. از خودش پرسید:
ـ آری!... آیا بهتر است به سراغ او بروم یا نه؟ یک ندای درونی در گوشش خواند که رفتن او هیچ فایده ای ندارد و جز یک نوع ریاکاری و خدعه تازه چیز دیگری نخواهد بود و هرگز نخواهد توانست روابط خودش را با همسرش اصلاح کند چون محال است بتواند بار دیگر زیبایی و جوانی و طنازی زنش را بازگرداند و یا اینکه از جوانی خودش چشم بپوشد و تبدیل به یک مرد فرتوت و دور از عالم شور و شری گردد. از این دیدنی هیچ چیز جز دروغ و تزویر حاصل نخواهد شد و دروغ و تزویر نیز مخالف با جوهر طبع او بود.
لکن به خود دل داد و گفت:
ـ با این همه دیر یا زود باید او را ملاقات کنم. این وضع بدین منوال ماندنی نیست!
بار دیگر شانه های خود را کشید و سیگاری برداشت و قبل از آنکه آن را در جای سیگاری صدفی بیفکند، دود آن را یک یا دوبار به ریه فروبرد و آنگاه با قدم های تندی از اتاق پذیرایی گذشت و در دیگری را که به اتاق خواب همسرش بازمی شد گشود.

۴

(دالی) در مقابل کمد لباسی که درهای آن باز بود ایستاده و لباس های خود را به درمی آورد. کت و دامنی به تن داشت و موهای انبوهش که روزی در زیبایی و دل انگیزی بیداد می کرد در پشت گردنش گلوله شده بود. دیدگان درشت و نگرانش بر اثر پریدگی رنگ صورت افسرده اش درشت تر از حال عادی می نمود. اتاق در پیرامون او مملو از اشیاءِ ریخته و پاشیده بود. چون صدای پای شوهرش را شنید، لحظه ای مکث کرد و به طرف در نگریست و کوشید چهره ای خشمناک و بسیار جدی به خود بگیرد لکن موفق نشد. احساس می کرد از شوهرش و چگونگی ملاقات با او می ترسد. او بار دیگر کوشیده بود آنچه را که در ظرف سه روز اخیر متجاوز از دوازده بار اراده کرده ولی موفق به اجرای آن نشده بود انجام دهد بدین معنی که همه لباس های خودش و فرزندانش را جمع کند و به خانه مادرش پناه برد لکن این بار نیز قادر به انجام منظور خود نشده و مانند دفعات گذشته به خودش می گفت که وضع نباید به همین منوال باقی بماند و برای گوشمال دادن و شرمگین کردن شوهرش باید دست به اقدامی بزند و دست کم انتقام جزیی از رنجی را که از او دیده بود بگیرد. هنوز هم به خودش می گفت که او را ترک خواهد کرد اما می دانست که این کار امکان پذیر نیست برای آنکه نمی توانست از عادت نگریستن ابلونسکی به عنوان شوهر خود و دوست داشتن او چشم بپوشد. گذشته از این احساس می کرد هرگاه در اینجا، در خانه خودش از عهده مراقبت پنج فرزندنش برنیاید، به طریق اولی هرگاه همه آنان را با خودش به خارج ببرد اساساً قادر به مواظبت از آنان نخواهد گردید. در ظرف سه روز اخیر کوچک ترین فرزندش بیمار شده بود زیرا به وی آبگوشت فاسد داده بودند و سایر فرزندانش نیز روز پیش ناهار نخورده بودند. احساس می کرد که هرگز نمی تواند خانه را ترک گوید، با این همه خودش را فریب می داد و همچنین اثاثیه خودش را از کشوها به در می آورد و چنین وانمود می کرد که جداً خواهد رفت.
هنگامی که شوهرش را دید، دستش را داخل کشویی کرد مثل آنکه در تجسس چیزی است و تنها موقعی که ابلونسکی فوق العاده به او نزدیک شد، نگاهی بوی افکند لکن به عوض آنکه مصمم و جدی به نظر آید برخلاف قصد خود آزرده و درمانده به نظر آمد.
ابلونسکی با صدای محجوب و اطاعت آمیزی گفت:
ـ دالی!
آنگاه سرش را به زیر افکند تا چهره ای ترحم آمیزتر و منفعل تری به خود بگیرد لکن از سروصورتش انوار سلامتی و طراوت درخشیدن گرفت. زن آزرده نگاه تندی به صورت سالم و بانشاط او افکند و به خودش گفت: «آری! شاد و خرم است و نمی داند در دل من چه می گذرد!... آه! چقدر از این صورت لعنتی که دیگران را افسون می کند متنفر و منزجرم!»
آنگاه لبانش را برهم فشرد. قسمت راست صورت بی فروغ و خشمناکش منقبض گردید و با صدایی گرفته و غیرطبیعی پرسید:
ـ چه می خواهی؟
ابلونسکی با صدای لرزانی گفت:
ـ دالی! فردا (آنا) وارد خواهد شد.
زن خشمگین گفت:
ـ به من چه ارتباطی دارد؟ من نمی توان از او پذیرایی کنم.
ـ دالی! تا باید از او پذیرایی کنی... مگر ممکن است...
دالی بدون آنکه نگاهی به او معطوف دارد با فریادی که گفتی ناشی از درد جسمانی جانکاهی است گفت:
ـ برو! برو بیرون! برو بیرون! نمی خواهم!
ابلونسکی مادام که در عالم خیال به سرنوشت و وضع همسرش می اندیشید امیدوار بود که بنا به گفته (ماتوی) اوضاع «خودبه خود درست شود» و بتواند با خیال راحت روزنامه بخواند و قهوه بنوشد لکن هنگامی که از نزدیک به چهره دژم و دردناک او نظر افکند و صدای غم زده و تاثرانگیز او را شنید، گفتی قلبش ناگهان گرفت و چیزی در گلویش ماند و ناگهان قطرات اشک بر دیدگانش در خشیدن گرفت و گفت:
ـ آه! خدای من! دالی! مگر من چه کرده ام؟ محض رضای خدا... ببین...
اما نتوانست به سخنان خود ادامه دهد و سیلاب اشک از دیدگانش جاری شد...
(داریا آلکساندروونا) به شدت کشو را بست و به شوهرش خیره شد.
ابلونسکی گفت:
ـ دالی! چه می توانم بگویم؟... فقط یک کلمه... مرا ببخش! مرا ببخش... فکر کن نه سال... نباید نه سال را برای یک لحظه... یک لحظه گذران...
(داریا آلکساندروونا) دیدگان خود را به زیر افکند و دقیق شد تا بقیه سخنان شوهر خویش را بشنود. گفتی از او تقاضا دارد متقاعدش کند که مرتکب اشتباهی شده است...
ابلونسکی ادامه داد:
ـ... یک لحظه گذرا ابلهی...
می خواست به سخنان خود ادامه دهد لکن به هنگام شنیدن این کلمات لبان (داریا آلکساندروونا) بار دیگر بر روی هم افتاد چنانچه گفتی دچار درد جسمانی شدیدی گردید و عضله گونه راستش بار دیگر منقبض شد و با لحنی دلخراش تر از پیش گفت:
ـ برو! از این اتاق خارج شو و درباره ابلهی ها و پلیدی هایت صحبت نکن.
آنگاه به عقب بازگشت تا از اتاق خارج شود لکن پایش لغزید و به پشت یک صندلی چسبید.
صورت (ابلونسکی) منبسط گردید، لبانش متورم شد و چشمانش مملو از اشک گردید و درحالی که هق هق می گریست گفت:
ـ دالی! محض رضای خدا! به فکر بچه ها باش! آنان گناهی نکرده اند همه گناهان متوجه من است. مرا مجازات کن! کفاره گناه مرا بگیر! بگو چه کنم! هرچه بگویی انجام خواهم داد. من تقصیرکارم و تقصیر من بیان شدنی نیست ولی دالی! مرا ببخش.
زن آزرده گشت و ابلونسکی صدای بلند تنفس سنگین او را می شنید و سخت دلش به حال او می سوخت. (داریا آلکساندروونا) چندبار کوشید سخنی بگوید لکن موفق نشد. ابلونسکی شکیبایی کرد.
(داریا آلکساندروونا) گفت:
ـ استیوا! تو وقتی به فکر بچه ها می افتی که می خواهی با آنان بازی کنی و حال آنکه من همیشه به فکر آنان هستم و حالا می دانم که به کلی بدبخت شده اند.
هویدا بود او یکی از جملاتی را بر زبان رانده است که در ظرف سه روز اخیر مکرر به خودش گفته است.
ابلونسکی از اینکه همسرش او را «استیوا» خطاب کرد نگاه تشکرآمیزی به وی معطوف داشت و خواست دست او را به دست گیرد لکن (داریا آلکساندروونا) با ابراز تنفر خود را عقب کشید و گفت:
ـ من کاملاً به فکر بچه ها هستم و برای نجات آنان به هرگونه فداکاری حاضرم تن دهم، لکن نمی دانم چگونه موفق به نجات آنان شوم؟... آیا بهتر است آنان را از پدرشان جدا کنم و یا آنکه اجازه دهم همچنان با پدر هرزه و فاسدی به سر برند... آری یک مرد هرزه و فاسد... بگو آیا تو تصور می کنی پس از این پیش آمد آیا ممکن است ما بار دیگر در کنار هم زندگی کنیم؟ آیا ممکن است؟
درحالی که صدایش را بلندتر کرد گفت:
ـ بگو آیا ممکن است؟ وقتی شوهر من، پدر فرزندان من با معلمه فرزندانش سروسری دارد؟
ابلونسکی درحالی که بیش ازپیش سرش را به زیر افکنده و می کوشید بر افکار خودش مسلط گردد با لحن ترحم آوری گفت:
ـ آخر بگو چه باید کرد؟ من چکار می توانم بکنم؟

نظرات کاربران درباره کتاب آنا كارنينا

سانسور روی کتابای چاپ جدید خیلی وقته که باعث شده من اینجور داستانای قدیمی رو دیگه چاپ جدید نخرم، مثلا سانسوری که روی کتاب صد سال تنهایی شده اصلا شروع داستان به کل خراب کرده. اما رمان آناکارنینا به نوعی داستان درباره فساد اخلاقی در جامعه است و تبعیضی که در برخورد با آن نسبت به زن و مرد وجود داره که وقتی همچین چیزی از جانب مردها انجام بشه قابل بخشش و عادیه اما برای زن ها مایه بدبختی و غیر قابل بخششه، آناکارنینا شخصیت اصلی داستان یه زن متاهله که پسری داره و زن نه چندان خوشبخت اما پاکدامنیه تا وقتی که عاشق میشه و شروع تباهی و در نهایت ...
در 1 سال پیش توسط شیرین
مرسی که گذاشتین باورم نمیشه به درخواستم عمل کردین. خواهشا ترجمه آقای سروش حبیبی رو بذارین ممنونم
در 1 سال پیش توسط مسعود احمدی
لطفا ترجمه آقای سروش حبیبی رو بذارید البته اگه نظرات رو می‌خونید
در 1 سال پیش توسط sha...gin
چند فصل اول غلط املایی زیاد داره ولی بعد درست میشه. حذفیات هم در جاهایی از کتاب به چشم میخوره. به فصل ۱۲ که رسیدم با کتاپ چاپی مقایسه اش کردم دیدم شماره فصل ها جور درنمیاد. متوجه شدم از فصل ۵ کتاب اصلی چهار فصل کامل حذف شده!!!! اصلا نمیفهمم چرا. حالا این تا اینجا بود که خوندم. درادامه چقدر حذف شده رو فعلا نمیدونم. بعد با قیمت ۱۹ تومن گذاشته شده!!! دیده بودم چند پاراگراف از کتابی حذف شده باشه ولی دیگه نه چند فصل کامل!!!
در 1 سال پیش توسط فرزانه
سلام. چقدر جای این کتاب خالی بود. فقط با این که استاد مشفق همدانی مترجم چیره دستی بودن اما زبان رایج از زمان ایشون خیلی تغییر کرده و ترجمه آقای حبیبی به روزتره
در 1 سال پیش توسط lac...zad
سلام من ادر حال خوندن کتاب اناکارنینا هستم احساس میکنم که کتاب شسته رفته است یعنی سانسور داره قسمت های احسایش چرا
در 1 سال پیش توسط aba...adi
نسخه الکترونیک این کتاب واااقعااااا گرون هست...ممنون میشم با قیمت کمتری عرضه کنین تا بتونیم بیشتر استفاده کنیم
در 10 ماه پیش توسط سمیه حاجی اسماعیلی
سلام،ترجمه آقاى حبیبى را نمى گذارید؟
در 1 سال پیش توسط سعيد
تصویر زندگی احساساتی و عشقی چند شخصیت مختلف. زن ها و مردهایی که خیانت میکنند و خیانت میبینند. احساسات درونی زن و مرد در هنگام عشق، شکست ازدواج و پس از ازدواج، بچه دار شدن و تمام بالا پایین های زندگی عاطفی زن و مرد رو و احساسات درونیشون رو به شکلی فوق العاده منطبق بر واقعیت به تصویر میکشه به شکلی که شما از خودتون میپرسینین یه انسان چطور میتونسته از اعماق ذهن و احساسات این همه شخصیت در موقعیت های مختلف این همه آگاهی حاصل کنه و یه مرد چه طور میتونسته به پنهانی ترین عواطف زن رسوخ کنه؟ حوادث کاملا واقع گرایانه هستند و سیر طبیعی زندگی رو به زیبایی به نمایش میکشه و در عین حال مسائل سیاسی اجتماعی و مذهبی کشور روسیه نیز به تصویر کشیده شده است. فوق العاده فوق العاده فوق العاده
در 4 ماه پیش توسط Narges
فقط یه کلمه میتونم بگم .فوق العاده و تحسین برانگیز
در 1 سال پیش توسط hes...ein