کتاب مجموعه الری کوئین، راز کلاه رومی جلد 7 اثر الری کوئین نشر ویدا

فصل نمایشی هزارونهصدوبیست وچند به صورتی ناهماهنگ شروع شد. یوجین اونیل نمایش جدیدی برای تضمین حمایت مالی اینتلیجنتسیا ننوشت و آن­ها که بویی از هنر اصیل نبرده بودند، لذت سهل و ساده تماشای فیلم را به تئاتر اصولی ترجیح دادند. دوشنبه شب ۲۴ سپتامبر که بارانی مه‌آلود فروغ برقی منطقه تئاتری براودی را تلطیف می‌کرد، مدیران و تهیه­کنندگان تئاتر از خیابان سی و هفتم تا میدان کلمبوس آن را با اندوه تماشا می‌کردند. چندین نمایش این­جا و آن‌جا روی صحنه بود و آگهی‌هایشان را پخش کرده بودند و از خدا و دفتر هواشناسی خواسته بودند که شاهد رنج و زحمتشان باشند. باران نافذ موجب شد جماعت تئاتر رو به رادیو و میزهای بازی پناه ببرند. برادوی برای اندک افرادی که جسارت پلکیدن در خیابان‌های خالی‌اش را داشتند، چشم­اندازی متروکه بیش نبود. اما پیاده­روی مقابل تئاتر رومی در خیابان چهل و هفتم غرب وایت وی شلوغ بود. جمعیتی شبیه اواسط فصل که هوا خوب بود منتظر خرید بلیت ایستاده بودند. عنوان نمایش تفنگ­بازی بود. مأمورین گیشه‌ها ماهرانه مواظب جمعیت پچ­پچه­کُنی بودند که مقابل شیشه پنجره اجرای امشب صف کشیده بودند. دربان لاغرمردنی، که وقار لباس فرم و آرامش سن و سالش به او ابهت داده بود، به مشتری‌هایی که با کلاه‌های سیلندر و لباس‌های خزدار متکبرانه وارد سالن می‌شدند تعظیم می‌کرد، انگار ناسازگاری هوا هیچ ترسی به دل تهیه­کننده تفنگ­بازی نینداخته بود.