فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب اتللو

کتاب اتللو

نسخه الکترونیک کتاب اتللو به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۳,۰۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب اتللو

نزدیک سیصد سال است که پیس‌های شکسپیر نوشته شده است. در زمان شکسپیر در تئاترها دکور به‌شکل امروزه وجود نداشت. در موقع نمایش، مانند تعزیه‌های قدیم ایران، محل وقوع حادثه را با نشانه‌ای که تماشاچی نیز با آن نشانه آشنا و به آن عادت کرده بود، نشان می‌دادند. مثلاً وقتی یک شاخه درخت روی سن می‌گذاشتند علامت آن بود که واقعه در جنگلی روی می‌دهد، یک ظرف بزرگ آب نشانه رودخانه یا دریا بود، وقتی یک بازیگر با یک فانوس داخل سن می‌شد تماشاچی می‌فهمید ماهتاب است. گذشته از این در پیس‌های شکسپیر ــ و همچنین نویسندگان معاصر او ــ هر پرده محل معین ندارد، بلکه هر پرده به چند یا چندین تابلو قسمت می‌شود و در هر تابلو محل واقعه (Lieu d' action) عوض می‌شود. گاهی اتفاق می‌افتد یک پرده از یک پیس شکسپیر دارای ده سن یا تابلو است. تابلوی اول روز است، تابلوی دوم شب است، تابلوی سوم طوفان و رعد و برق، تابلوی چهارم هوا صاف است و آفتاب می‌درخشد، تابلوی پنجم مجلس سنا، تابلوی ششم یک کوچه... بنابراین با پیشرفت‌های زیادی که تکنیک تئاتر از سه قرن پیش تا به‌حال نموده، اگر امروزه متورآنسن‌ها (Metteurs en scène) بخواهند پیس‌های شکسپیر یا معاصرین او را به‌همان شکل که در زمان خودشان نمایش می‌داده‌اند روی سن بیاورند موافق ذوق و انتظار تماشاچی امروزه نخواهد بود. زیرا تکنیک نوین تئاتر چشم و ذوق تماشاچی را به میزانسن (Mise en scène)ها و دکورهای ساخته و نقاشی شده عادت داده است، و اگر بخواهند آن پیس‌ها را همان‌طور که نوشته شده با تکنیک و دکورهای جدید نمایش دهند غیرممکن است.

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.56 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۲۸ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب اتللو

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

اشخاص:

فرماندار ونیز
برابانشیو: سناتور
دزدمونا: دختر برابانشیو
لودویکو: پسرعموی دزدمونا
اتللو: سردار
کاسیو: نایب اتللو
یاگو: بیرق دار اتللو
ردریگو: مونتانو
امیلیا: زن یاگو
بیانکا: محبوبه کاسیو
چند سناتور، چند افسر، پیامبر، پیشخدمت...

مقدمه مترجم

نزدیک سیصد سال است که پیس های شکسپیر نوشته شده است. در زمان شکسپیر در تئاترها دکور به شکل امروزه وجود نداشت. در موقع نمایش، مانند تعزیه های قدیم ایران، محل وقوع حادثه را با نشانه ای که تماشاچی نیز با آن نشانه آشنا و به آن عادت کرده بود، نشان می دادند. مثلاً وقتی یک شاخه درخت روی سن می گذاشتند علامت آن بود که واقعه در جنگلی روی می دهد، یک ظرف بزرگ آب نشانه رودخانه یا دریا بود، وقتی یک بازیگر با یک فانوس داخل سن می شد تماشاچی می فهمید ماهتاب است.
گذشته از این در پیس های شکسپیر ــ و همچنین نویسندگان معاصر او ــ هر پرده محل معین ندارد، بلکه هر پرده به چند یا چندین تابلو قسمت می شود و در هر تابلو محل واقعه (Lieu d' action) عوض می شود. گاهی اتفاق می افتد یک پرده از یک پیس شکسپیر دارای ده سن یا تابلو است. تابلوی اول روز است، تابلوی دوم شب است، تابلوی سوم طوفان و رعد و برق، تابلوی چهارم هوا صاف است و آفتاب می درخشد، تابلوی پنجم مجلس سنا، تابلوی ششم یک کوچه...
بنابراین با پیشرفت های زیادی که تکنیک تئاتر از سه قرن پیش تا به حال نموده، اگر امروزه متورآنسن ها (Metteurs en scène) بخواهند پیس های شکسپیر یا معاصرین او را به همان شکل که در زمان خودشان نمایش می داده اند روی سن بیاورند موافق ذوق و انتظار تماشاچی امروزه نخواهد بود. زیرا تکنیک نوین تئاتر چشم و ذوق تماشاچی را به میزانسن (Mise en scène)ها و دکورهای ساخته و نقاشی شده عادت داده است، و اگر بخواهند آن پیس ها را همان طور که نوشته شده با تکنیک و دکورهای جدید نمایش دهند غیرممکن است.
این است که نویسندگان و مترجمین اروپایی و امریکایی این نوع پیس ها را موافق تکنیک جدید تئاتر تنظیم می نمایند: بعضی سن های زیادی را به کلی حذف می کنند، جای بعضی سن ها را تغییر می دهند و حتی المقدور شماره تابلوهای یک پرده را کم می نمایند.
با مقدمه ای که ذکر شده ترجمه اتللو که از نظر خوانندگان می گذرد موافق پیس هایی تنظیم شده که در سن های اروپا نمایش می دهند ترجمه و تنظیم گردیده. خوانندگان مطلع اگر تغییراتی در این ترجمه می بینند یا اختلافاتی با اصل می یابند بدانند من از خود هیچ به آن نیفزوده یا کم نکرده، و از حدود پیس های تنظیم شده که در تئاترهای اروپا دیده ام تجاوز ننموده ام.
از آن جا که در پیس های شکسپیر بعضی عبارات و اصطلاحات و گاهی نیز لطیفه هایی هست که نمی توان در ترجمه از سبک قدیم آن ها دوری جست؛ در ترجمه این عبارات و اصطلاحات از ترجمه ای که مرحوم ناصرالملک از اتللو نموده است و اتفاقا به دستم افتاد یاری جسته ام.

عبدالحسین نوشین

پرده اول

سن اول

یک کوچه شهر ونیز، شب است.
ردریگو ـ یاگو
ردریگو: یاگو، هرگز همچو چیزی به من نگو. با این که تو همیشه از کیسه من مثل مال خودت خرج می کنی، بسیار بی محبتی است اگر از این کار خبر داشتی و به من نمی گفتی.
یاگو: آخ، تو که گوش نمی دهی. اگر همچه چیزی در خواب هم دیده باشم آن وقت حق داری از من دلگیر بشوی.
ردریگو: تو به من گفتی از او متنفر هستی.
یاگو: اگر نباشم مرا آدم پستی بدان... سه نفر از بزرگان شهر شخصا پیش او رفته کرنش و خواهش کردند که مرا نایب خودش بکند. من ارزش خودم را می دانم به مردانگی قسم، کمتر از این مرتبه شایسته من نیست. اما از آن جا که او در بند غرور و خیالات خودش است، با سخنانی پر از اصطلاحات جنگی خواهش آن ها را رد کرد و آخرش گفت «غیرممکن است. من نایب خودم را انتخاب کرده ام». حالا می دانی این نایب کیست؟ یک ریاضی دان بزرگ، میکاییل کاسیو نام، از اهل فلورانس. آدمی که برای زن خوشگلی فورا خودش را می بازد. کسی که هرگز یک دسته سوار به میدان جنگ نبرده و حتی در قسمت بندی قشون اطلاعاتش از یک دختر پیر بیشتر نیست. بله، آن چه را که از کتاب یاد گرفته خوب بیان می کند، اما گفتار بدون عمل و لاف و گزاف تنها سرمایه سربازی اوست. این است آدمی که نایب او شده، ومن، که در ردس و قبرس و سرزمین های دیگر شجاعت و قابلیت خودم را ثابت کرده ام، و او به چشم خودش دیده، باید بیکار بمانم، نفسم درنیاید. این جمع و خرج نویس در روز پاداش نایب او بشود و من چشم بد دور بیرق دار جناب سردار بمانم.
ردریگو: من خوش تر داشتم جلادش باشم.
یاگو: چه باید کرد؟ دردیست بی درمان! نوکری این بلاها را دارد. حالا خودت بگو، آیا هیچ جا دارد که من او را دوست داشته باشم؟
ردریگو: در این صورت من اگر به جای تو بودم پیش او نمی ماندم.
یاگو: بی خیال باش. پیشش می مانم تا بتوانم به مقصود خودم برسم. همه کس که نمی تواند آقا باشد. همان طور که هر آقا نمی تواند نوکر درستکار داشته باشد... بسیاری ناکسان سربه زیر و مطیع هستند که در خدمت پشت دوتا کردند و به بندگی دل خوشند؛ مثل خر به امید یک مشت کاه زندگی می کنند و در پیری از خدمت رانده می شوند. این ناکسان درستکار مستحق تازیانه اند... دسته دیگری هم هستندکه خود را به راستی و فرمان برداری آراسته اند، اما در نهان به خودشان خدمت می کنند. ارباب ها را به خدمت ظاهری خشنود می نمایند و همین که بارشان بسته شد به خود بندگی می کنند. این اشخاص جوهر و همتی دارند. من خودم را از این دسته می دانم... خدا می داند که خدمت من به او از روی محبت و فرمان برداری نیست بلکه برای انجام مقصود خصوصی خودم است که این طور جلوه می دهم... نه، نه، خاطرجمع باش من آن که می نمایم نیستم.
ردریگو: اگر کارها همین طور بماند چه بخت بلندی به این سیاه لب کلفت رو کرده.
یاگو: خانه دختر این جاست. پدرش را صدا بزن. او را از خواب بیدار کن. عیش و خوشی را به کام این سیاه تلخ کن. در کوچه ها رسوا و بدنامش کن. کسان و خویشان دختر را به او بشوران. حشرات گزنده به جانش بینداز و در عین خوشی زجرکشش کن.
ردریگو: الان او را فریاد صدا می زنم.
یاگو: صدا کن. با آهنگ وحشت انگیز، فریاد هولناک، مثل این که شهر پرجمعیتی در تاریکی شب آتش گرفته باشد... فریاد کن.
ردریگو: اهوی! اهوی! برابانشیو! سینیور! برابانشیو! اهوی!
یاگو: بیدار شو. اهوی! برابانشیو! دزد! دزد! دزد! خانه ات را جستجو کن! ببین دخترت در خانه هست یا نه! صندوق هایت را وارسی کن! آی دزد! دزد!

سن دوم

برابانشیو ـ ردریگو ـ یاگو
برابانشیو: چه خبر است؟ این هیاهوی وحشت انگیز برای چیست؟
ردریگو: سینیور. آیا همه اهل خانه تان در خانه هستند؟
یاگو: همه درهای خانه تان بسته است؟
برابانشیو: چه طور! چرا می پرسید؟
یاگو: سینیور، شما را دزد زده. تا رسوا و بدنام نشده اید جلوگیری کنید. زود لباس تان را بپوشید: نیمه جان تان را ربوده اند. در این لحظه، الان، همین الان، قوچ سیاه پیری به جان میش سفید شما افتاده. راه بیفتید. به بانگ ناقوس مردم شهر را از خواب بیدار کنید وگرنه شیطان همین امشب شما را پدربزرگ خواهد کرد. می گویم راه بیفتید.
برابانشیو: چیه؟ مگر دیوانه شده اید؟
ردریگو: سینیور بزرگوار، صدای مرا می شناسید؟
برابانشیو: نه. شما کی هستید؟
ردریگو: اسم من ردریگو است.
برابانشیو: دیگر بدتر. من به تو قدغن کردم جلو خانه من کمین نکنی. آشکار به تو گفتم دخترم را به تو نمی دهم. حالا دیوانه وار، مست و پرخورده، آمده ای که آرامی مرا...
ردریگو: سینیور! سینیور! سینیور!
برابانشیو: اما مطمئن باش که در اراده و مقام من آن قدرت هست که برای این رفتارت بتوانم روزگارت را سیاه کنم.
ردریگو: سینیور، حوصله داشته باشید.
برابانشیو: دزد! چه حرف ها می زنید! این جا ونیز است و خانه من هم کاروانسرا نیست.
ردریگو: سینیور برابانشیو، من با نیت پاک پیش شما آمده ام که...
یاگو: سینیور، شما از آن هایی هستید که به گفته شیطان خدا را ترک خواهید کرد. چون ما آمده ایم به شما خدمتی بکنیم. گمان می کنید ما مست یا دزدیم. پس بدانید، یک اسب وحشی دختر شما را ربوده. نوه های شما وقتی بخواهند با شما گفتگو کنند شیهه خواهند کشید و چهارپایان با شما قوم و خویش خواهند شد.
برابانشیو: تو بی شرم و بدجنس کی هستی؟
یاگو: من کسی هستم که آمده ام به شما بگویم الان دختر شما با آن سیاه افریقایی به هم چسبیده اند و دارای یک سینه و دو پشت هستند.
برابانشیو: رذل!
یاگو: شما هم سناتور!
برابانشیو: ردریگو، تو باید آن چه را گفتی ثابت کنی.
ردریگو: هر چه گفتم ثابت می کنم. اول بگویید بدانم آیا با اجازه و میل خودتان، همچنان که کمی خیال می کنم، یک مزدور ناکس، یک کرجی بان، دختر زیبای شما را ربوده تا به آغوش آن سیاه پرشهوت بیندازد؟ اگر این طور است پس ما نسبت به شما جسارت کرده و تقصیرکاریم. اما اگر بدون اجازه شما بوده، دختر شما خودسری عجیبی کرده و زیبایی، هستی، هوش و سعادت خودش را برای بیابان گرد بی خانمانی، که در میان ما و همه جا بیگانه است، به باد داده. زود معلوم کنید اگر دخترتان در اتاقش یا در خانه هست به جرم این که شما را گول زده ام به دست دیوان عدالتم بسپارید.
برابانشیو: این پیش آمد به خوابی که دیده ام بی شباهت نیست و فکر درستی آن از حالا نفسم را تنگ می کند. آهای! چراغ ها را روشن کنید! همه کسان مرا صدا کنید! آهای چراغ! چراغ!...
یاگو: (به ردریگو) بهتر آن است که من بروم برای این که اگر این جا بمانم مرا به شهادت خواهند خواست و برای شغل من ضرر دارد. ردریگو، تو با برابانشیو و نوکرهایش بیا به ساژیتر. من هم آن جا پیش او خواهم بود.

نظرات کاربران درباره کتاب اتللو

شکسپیر تراژدی «اتللو» را در پنج پرده با موضوع اصلی حسادت با استفاده از اشعار بسیار نوشت. عبدالحسین نوشین نیز برای ترجمه بهتر شعرهای این اثر از اشعار نیما یوشیج بهره گرفته است.مرحوم نوشین نمایشنامه‌نویس، کارگردان تئاتر و شاهنامه‌پژوه مدرک دکتری ادبیات از دانشگاه مسکو داشت. او از مصححان شاهنامه مشهور به «شاهنامه چاپ مسکو» بود.اگرچه این کتاب توسط مترجمانی چون م. آ. به‌آذین، رضا دادویی، ابوالقاسم خان‌ناصرالملک، محمود مشرف‌آزادتهرانی و علاالدین پازارگادی، نیز منتشر شده است اما با استفاده از تجربه ی استاد نوشین خواندن این نمایشنامه ی زیبا خالی از لطف نیست.
در 2 سال پیش توسط داود رجبی رجبی
نمایشنامه ی خیلی زیباییه بچه ها
در 2 ماه پیش توسط hal...376