فیدیبو نماینده قانونی نشر نی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب تولد زیست‌سیاست

کتاب تولد زیست‌سیاست
درس گفتار‌های کلژ دو‌فرانس ۱۹۷۸ -۱۹۷۹

نسخه الکترونیک کتاب تولد زیست‌سیاست به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۱۲,۹۶۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب تولد زیست‌سیاست

انتشار متنِ فرانسوی درس‌های کُلژ دوفرانس ظاهراً برای نخستین‌بار در سال ۱۹۹۹ از سوی انتشارات گالیمار آغاز شد. انتشار متن انگلیسی آنها نیز چند سال بعد به قلم مترجمان مختلف، ازجمله گراهام برچل و دیوید ماسی، آغاز شد. تبارشناسی یا آنالیتیکسِ قدرتِ به‌کارگرفته‌شده در این درس‌ها، هیچ میدانی را از حفّاری‌های زیر و رو کننده‌اش مستثنا نمی‌کند: امنیت، استعمار، ملیّت، نژاد و عقبه قومی، سکس، تربیت و پایش کودکان، جنون و اختلال روانی، سوبژکتیویته، حقیقت‌مندی، فاشیسم، لیبرالیسم‌های اروپایی و امریکایی، دولت و ترفندهای مراقبت از اتباع، کنترلِ موالید، کُشتن و زنده‌گذاشتن، فرماسیون سرمایه‌داری، تنبیه و کیفر، و جنگ که خود مدل جامعه انسان‌هایی است که روابطی جنگ‌آسا دارند. زیست‌قدرت فوکویی، عبارت است از سیطره‌ی قدرت بر زندگی. مقصود از زیست‌قدرت، دست‌یابی قدرت به انسان به منزله‌ی موجودی زنده است، به‌طوری که امر زیستی زیر کنترلِ دولت قرار گرفته، و دست‌کم، گرایشی به کنترل دولتی امر زیستی به‌وجود آمده است. این یکی از اساسی‌ترین پدیده‌هایی است که فوکو شکل‌هایی از آن را در قرن نوزده، و در میان‌پرده‌های ظُلمانیِ قرن طولانی بیستم، در استالینیسم و فاشیسم، می‌نمایاند. در مورد میزان وفاداری جورجو آگامبن، آنتونیو نگری، مایکل هارت، پل رابینو، دانا هاراوی، پاسکوئاله پاسکوئینو، آلبرتو توسکانو، ویلیام کونولی و طیف وسیعی از اندیشمندان این نسل به میشل فوکو، بر پایه درس‌گفتارهای مربوط به زیست‌قدرت و زیست‌سیاست بهتر می‌توان داوری کرد.

ادامه...
  • ناشر نشر نی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 3.55 مگابایت
  • تعداد صفحات ۴۴۱ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب تولد زیست‌سیاست

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

به دکتر مجید توسلی رکن آبادی

مقدمه مترجم

۱

هایدگر در درس های زمستان ۱۹۳۶ـ۱۹۳۷ در فرایبورگ، در مقدمه ستایش گرانه خود برای به چالش کشیدن تفکرِ اُنتیک نیچه، می گوید لازمه فرد انقلابی به معنی دقیق کلمه زیر و زبر ساختن نیست، بلکه آن است که در زیر و زبرسازی، آن چه را که تعیین کننده و اساسی است، «آشکار کند». بر این پایه، کار فیلسوفِ آینده و دستورِ کارِ سنخ شناسی ژرفناها، بسی بیش تر از «آشکارکردن»، و فراتر از «تخریب»، «اثبات» یا «مُثبت گردانی» است از رهگذر «تایید» (affirmation). میشل فوکو نیز هم چون سَلَفِ بنیان گذار خود، در کاویدن تکرار بی پایان نمایش حاکمان و محکومان در تئاتر بی مکان تاریخ/تاریخ ها، سودای «تایید» دارد؛ تایید نیروهای زندگی. این تایید به معنی رهاندن امر زنده، ارزش آفرینی دوباره، گرفتنِ سنگینی زندگی و فعال ساختن آن است.(۱) این سویه فلسفه تبارشناختی بیش از همه در درس گفتارهای باید از جامعه دفاع کرد(۲) آشکار می شود.
شکی نیست که فوکو بر تاریخِ غرب، بر اروپا و امریکای شمالی، متمرکز است، و به «بیرونِ» غربْ به اعتبار مسئله غرب می نگرد. پس از فوکو، فکر فوکویی میدان های نوینی برای حفّاری یافته است، و «آشکارکننده تر» و «تاییدکننده تر» شده است. فوکو عرصه ای را گشوده است که راه های بی شماری از آن منشعب می شود، و فکر فوکویی خود راهی است همواره گشوده. فوکو فیلسوف زندگی است.

۲

احتمالاً نخستین متنی که «درباره» فوکو به فارسی ترجمه شد، نوشته ای است از ژان پیر ال کاباش با عنوان «استروکتورالیسمِ فوکو»، ترجمه محمد قاضی، که در سال ۱۳۴۷ در مجله جهان نو منتشر شد. زمان زیادی باید سپری می شد تا ابتدا باقر پرهام، و سپس یک دهه بعد، دکتر فرهنگ رجایی امکانِ مواجهه با «اثر» فوکو، یا به عبارت بهتر «خُرده ـ اثر»هایی از او را در زبان فارسی فراهم سازند. از آن پس سنتی از نگریستن به واقعیتِ قدرت در جهان ایرانی شکل گرفت که هم زمان بود با انتشار ترجمه متن پرنفوذِ دریفوس و رابینو، و ترجمه باشکوهی از اثر عمده دوران تبارشناسی، مراقبت و تنبیه.

۳

مجموعه درس گفتارهای فوکو شامل حجم وسیعی از درس ها و سخن رانی هایی است که وی از اوایل دهه ۱۹۷۰، ازجمله در موسسه کلِژ دوفرانس (کالج فرانسه) و دانشگاه ها و موسسه های امریکای شمالی ارائه داده است. در درس گفتارِ نوشتارشده فوکو، از انشعاب های تودرتو و پیچش ها و چرخش های بی آغاز و بی انجامی که سبک غالب نوشته ها و گفته هایش است، چندان خبری نیست. درس گفتارِ فوکو عموما سبکی «آکادمیک» دارد. طرح درسی مشخص، تعیین روش شناسی و چارچوب تحلیل، مقدمه گویی و طرح مسئله نما، خط استدلالِ نظام مند، نتیجه گیری، خلاصه سازی و سمینارِ کلاسی؛ شاید بتوان این ها را بخشی از مختصات یا اقتضائاتِ درس های آکادمیک دانست.

۴

متن درس گفتارهای کلژ دوفرانس از ویژگی رتوریک خاصی برخوردار است. درس ها آمیزه استادانه ای از بیانِ آکادمیک و بیان محاوره ای اند، از زبان فیلسوفی که کار خود را کاویدنِ مکان اتصال مجموعه ای از کردارها با رژیم های حقیقت (veridiction) و آثار نگاشته شدنِ این رژیم ها در آرایه (dispositif) دانش ـ قدرت می داند. درس گفتار متنی است شناور و متاثر از بیرونیتی که آفرینش ِ واژگان را مشروط می سازد. درس گفتار متنی است که در «حضور» جمع تولید می شود، و این حضور حافظه فیلسوف و نظمِ نحوی، دستوری و معناشناختی واژگان او را دستکاری می کند. جهانِ اثر نیز هم چون جهان انسان ها و دولت ها میدان کشمکش ِ نیروهاست. شاید درس گفتارهای میشل فوکو، برای نمونه، بیش از درس گفتارهای هگل در برلین یا درس گفتارهای هایدگر در انجمن برمن و فرایبورگ، دخالت های ویراستارانه را ایجاب کرده است.
تکرار ازجمله ویژگی های درس گفتار یا سخن رانی است؛ تکرار واژگان، تکرار مضامین و مسئله ها، و کاربست واژگان هم معنا، شاید گاهی بی هیچ تمایز اندیشیده شده. ویراستاران متن اصلی برای بازتولید متنی «خواندنی تر» تلاش فراوانی کرده اند؛ اما دغدغه حفظ اصالت سخن فوکو، میدان مداخله ویراستارانه را تنگ می سازد. در مواردی فعل ها تکرار می شوند، و اسم ها و صفت های مشابه به هم معطوف می شوند. برای مثال، در جایی برای بیانِ «ایجاد تغییر» در منابع مالی، روش های سرمایه گذاری و دگرگونی مراکز تصمیم گیری در فرایند دولتی سازی (étatisation)، به طور پیاپی از این چهار فعل استفاده شده است: modifier/modify، mouvoir/move، changer/change، و transformer/transform. در ترجمه فارسی هم سعی شده است در برابر آن ها افعال متنوعِ ناظر به «ایجاد تغییر» به کار رود. روال این مترجم عموما کاربست معادلی واحد برای هر واژه است، و در ترجمه درس گفتارها حفظ نظم واژگانی فوکو مورد توجه بوده است؛ حتی اگر احساس شود که تکرار یا هم معنایی نه ناشی از منطقی تئوریک، که از سرِ صُدفه است.
انتشار متنِ فرانسوی درس های کلژ دوفرانس ظاهرا برای نخستین بار در سال ۱۹۹۹ از سوی انتشارات گالیمار آغاز شد. انتشار متن انگلیسی آنها نیز چند سال بعد به قلم مترجمان مختلف، ازجمله گراهام برچل و دیوید ماسی، آغاز شد. تبارشناسی یا آنالیتیکس ِ قدرتِ به کارگرفته شده در این درس ها، هیچ میدانی را از حفّاری های زیر و رو کننده اش مستثنا نمی کند: امنیت، استعمار، ملیت، نژاد و عقبه قومی، سکس، تربیت و پایش کودکان، جنون و اختلال روانی، سوبژکتیویته، حقیقت مندی، فاشیسم، لیبرالیسم های اروپایی و امریکایی، دولت و ترفندهای مراقبت از اتباع، کنترلِ موالید، کشتن و زنده گذاشتن، فرماسیون سرمایه داری، تنبیه و کیفر، و جنگ که خود مدل جامعه انسان هایی است که روابطی جنگ آسا (warlike) دارند.
موضوع آنالیتیکس ِ قدرت، فهم قدرت است با نگاه به حدود نهایی و بیرونی آن؛ آن جا که مویرگی می شود. هدف آنالیتیکس ِ قدرت، فهم قدرت است در منطقه ای ترین شکل ها و نهادهایش؛ به ویژه در جاهایی که این قدرتْ قواعد حقِ سازمان دهنده و ترسیم کننده خود را نقض می کند، از آنها عدول می کند، در نهادها احاطه می شود، در تکنیک ها تجسّم می یابد، و وسایل مادی ای برای مداخله گاهی خشونت بار تحصیل می کند.
درس گفتارهایِ تاکنون منتشرشده کلژدوفرانس، به این شرح اند: باید از جامعه دفاع کرد (۱۹۷۵ـ۱۹۷۶) (۳)، امنیت، سرزمین، جمعیت (۱۹۷۷ـ ۱۹۷۸) (۴)، تولد زیست سیاست (۱۹۷۸ـ۱۹۷۹)، نابهنجار (۱۹۷۴ـ ۱۹۷۵) (۵)، قدرتِ روان پزشکینه (۱۹۷۳ـ۱۹۷۴) (۶)، هرمنوتیک سوژه (۱۹۸۱ـ۱۹۸۲) (۷)، و حکمرانی بر خود و دیگران (۱۹۸۲ـ۱۹۸۳) (۸). سه اثر نخست هم پیوندی های فراوانی دارند. از همین مجموعه درس ها، انتشار این کتاب ها نیز وعده داده شده است: اراده به دانستن(۹)، نظریه ها و نهادهای کیفری(۱۰)، جامعه تنبیهی(۱۱)، در باب حکمرانی بر امر زنده(۱۲)، سوبژکتیویته و حقیقت، و تهوّرِ حقیقت(۱۳). از مجموع درس های کلژدوفرانس ِ فوکو، ظاهرا تا سال ۱۹۹۸ فقط تک درس ِ مشهور «حکومت مندی» (gouvernementalité/governmentality)، از مجموعه درس های موسوم به امنیت، سرزمین، جمعیت، منتشر شده بود. (۱۴)
درس گفتارهای تولّد زیست سیاست برای نخستین بار در سال ۲۰۰۴ به زبان فرانسه از سوی انتشارات گالیمار به چاپ رسید. نسخه انگلیسی این اثر نیز با ترجمه گراهام بِرچِل در سال ۲۰۰۸ از سوی انتشارات پالگریو منتشر شده است.

۵

زیست قدرت فوکویی، عبارت است از سیطره قدرت بر زندگی. مقصود از زیست قدرت، دست یابی قدرت به انسان به منزله موجودی زنده است، به طوری که امر زیستی (the biological) زیر کنترلِ دولت قرار گرفته، و دست کم، گرایشی به کنترل دولتی امر زیستی به وجود آمده است. این یکی از اساسی ترین پدیده هایی است که فوکو شکل هایی از آن را در قرن نوزده، و در میان پرده های ظُلمانیِ قرن طولانی بیستم، در استالینیسم و فاشیسم، می نمایاند. در مورد میزان وفاداری جورجو آگامبن، آنتونیو نگری، مایکل هارت، پل رابینو، دانا هاراوی، پاسکوئاله پاسکوئینو، آلبرتو توسکانو، ویلیام کونولی و طیف وسیعی از اندیشمندان این نسل به میشل فوکو، بر پایه درس گفتارهای مربوط به زیست قدرت و زیست سیاست بهتر می توان داوری کرد.
در همین جا ذکر نکته ای در باب ترجمه چند مفهوم، لازم به نظر می رسد. فوکو در این درس ها و نیز در جلد نخست تاریخ جنسیت، ظاهرا بدون تمایزی آشکار، از سه مفهوم استفاده می کند: biopouvoir/biopower، biopolitique/biopolitics، و pouvoir sur la vie/power over life. دکتر حسین بشیریه برای biopower و biopolitics به ترتیب معادل های «قدرت مشرف بر حیات» و «سیاست مشرف بر حیات» را به کار برده است. در ترجمه این درس ها برای biopower «زیست قدرت» و برای biopolitics«زیست سیاست» را به کار برده ام. در برابر power over life نیز «قدرتِ مشرف بر حیات» یا «قدرت مشرف بر زندگی» را به کار برده ام. افشین جهاندیده و نیکوسرخوش برای مفهوم اخیر «قدرت اداره کننده زندگی» را به کار برده اند.

۶

ویراستاران متن اصلی این کتاب، عناوینی را به منزله خلاصه هر درس در ابتدای فصل ها آورده اند. در این ویراستِ فارسی، عناوین انتخاب شده آنان به صورتِ تیترهای درون متنی در جایگاه مناسب آنها گنجانده شده اند. بی گمان انتخاب این عناوین یا تیترها حاصل چشم اندازِ خاص ویراستاران است، و می توان تیترهای دیگری را هم استخراج کرد. با این حال، در این ویراستِ فارسی، در مورد عنوان بندی ها از ویراستاران اصلی تبعیت شده است.
واژگان یا جملاتِ داخلِ { } در همه جا افزوده مترجم فارسی اند. شاید گاهی این افزوده ها وسواس گونه به نظر رسند. نزدیک شدن به نقشه نگارِ زیست قدرت احتیاط می طلبد! در قسمت یادداشت ها، مشخصات برخی از کتاب های ترجمه شده به فارسی را به اقتضای متن در داخلِ { } افزوده ام. توضیحاتِ مترجم فارسی در پانوشت ها نیز با نشانِ ـ م مشخص شده است.

۷

در مراحلی از این ترجمه، از راهنمایی های دکتر عبدالرحمن عالم و دکتر جهانگیر معینی علمداری بهره برده ام. همواره قدردان آنانم و لطفشان را سپاس می گذارم. فاطمه آبیار، همیشه همراهم، در ویرایش متن یاریم داده است. بی او کاستیِ این اثر افزون می شد؛ بی اغراق؛ سپاس ِ زیاد. از حمید یحیوی به خاطر نمونه خوانی نهایی و استخراج نمایه متشکرم. و سپاس گذارم از جناب آقای جعفر همایی، مدیر محترم نشر نی، و خانم افسانه روش و همکارانش که نشر این اثر را ممکن ساختند.

رضا نجف زاده

درآمد

میشل فوکو از ژانویه ۱۹۷۱ تا زمان مرگش در ژوئن ۱۹۸۴ در کلِژ دو فرانس تدریس کرد (به استثنای سال ۱۹۷۷ که در فرصت مطالعاتی به سر می برد.) عنوان کرسی او «تاریخ نظام های اندیشه» بود.
این کرسی در ۳۰ نوامبر ۱۹۶۹، به پیشنهاد ژول وُیلمن(۱۵) از سوی مجمع عمومی استادان کلِژ دو فرانس تاسیس شد و جای کرسی «تاریخ اندیشه فلسفی» را که ژان هیپولیت تا زمان مرگش در اختیار داشت، گرفت. همان مجمع عمومی استادان در ۱۲ آوریل ۱۹۷۰ میشل فوکو را برای در اختیار گرفتن کرسی جدید انتخاب کرد.(۱) فوکو چهل و سه سال داشت.
سخنرانی افتتاحیه میشل فوکو در دوم دسامبر ۱۹۷۰ ارائه شد.(۲) تدریس در کلِژ دو فرانس در چارچوب مقرراتی خاص صورت می گیرد. استادان طی یک سال باید ۲۶ ساعت تدریس کنند. (البته حداکثر تا نصف این میزان زمان را می توانند به صورت سمینار برگزار کنند).(۳) آنان باید هر سال تحقیق اصلی خود را ارائه دهند، و این گونه ملزم می شوند محتوای تدریس خود را در هر دوره تغییر دهند. دوره های درسی و سمینارها کاملاً بازند؛ هیچ ثبت نام یا امتحان پایان دوره ای در کار نیست و استادان هیچ گونه مدرکی اعطا نمی کنند.(۴) طبق دانش واژه های کلِژ دو فرانس، استادانْ دانشجو ندارند، بلکه فقط مستمع دارند.
دوره های درسی میشل فوکو از ژانویه تا مارس، هر چهارشنبه برگزار می شد. انبوه مستمعان شامل دانشجویان، مدرسان، پژوهش گران و علاقه مندان که بسیاری از آنان از خارج فرانسه می آمدند، دو آمفی تئاتر کلِژ دو فرانس را پُر می کردند. فوکو اغلب از فاصله بین خود و «مخاطبانش»(۱۶) و از این که در دوره های درسی امکان مباحثه اندک بود، گلایه داشت.(۵) او سمیناری را دوست می داشت که در آن کار جمعی واقعی شکل گیرد و به این منظور اقداماتی کرد. وی در سال های پایانی زمان زیادی را برای پاسخ گویی به پرسش های مستمعان در پایان هر درس اختصاص می داد.
ژرار پوتیژان(۱۷)، روزنامه نگاری از نوول ابزرواتور، فضای سخنرانی های فوکو در ۱۹۷۵ را چنین توصیف می کند:

وقتی فوکو وارد آمفی تئاتر می شود، چابک و پرتحرک همچون کسی که به درون آب شیرجه می زند، از میان جمعیت به سوی صندلی اش حرکت می کند، ضبط صوت ها را کنار می زند تا نوشته هایش را بر روی میز بگذارد، کتش را درمی آورد، چراغ را روشن می کند و با تمام سرعت مباحث خود را شروع می کند. صدای قوی و گیرایی دارد که با بلندگوها تقویت می شود؛ بلندگوهایی که تنها جلوه سازِش با مدرنیسم در تالاری اند که به زحمت با نور حباب های روشناییِ کار گذاشته شده در گچ بری ها روشن می شود. تالار برای سیصد نفر جا دارد { اما} پانصد نفر با ازدحام در آن جمع شده و از کوچک ترین جالی خالی { برای حضور در جلسه درس} استفاده می کنند... از مغلق گویی خبری نیست. { مباحث} واضح و به شدت اثرگذار است و از بداهه گویی خبری نیست. فوکو هر سال در جلسات درس عمومی، دوازده ساعت وقت دارد تا مسیر پژوهشی سال قبل خود را توضیح دهد. این چنین همه چیز متمرکز است و حاشیه ها را پر می کند؛ همچون گزارشگرانی که در فضای در اختیار خود حرف های زیادی برای گفتن دارند. در ساعت ۱۵ /۱۹ فوکو درس را به پایان می برد. دانشجویان به سوی میز هجوم می آورند؛ نه برای صحبت با او بلکه برای متوقف کردن نوار ضبط صوتشان. سوالی مطرح نمی شود. فوکو در این حال تنهاست. می گوید: «می توان در مورد چیزهایی که مطرح کردم، بحث کرد. گاهی اگر سخنرانی خوب نبوده باشد، تنها یک سوال کوچک می تواند همه چیز را جمع وجور کند. اما این سوال هرگز مطرح نمی شود. در فرانسه تاثیر جمع(۱۸) هرگونه مباحثه درست و حسابی را ناممکن می کند. اگر بازخوردی وجود نداشته باشد، جلسه درس جنبه نمایشی پیدا می کند. در این جا رابطه من با مستمعان شبیه رابطه یک بازیگر یا اکروبات باز { با تماشاگران} است. وقتی حرف هایم تمام می شود، خیلی احساس تنهایی می کنم...»(۶)

فوکو همچون یک پژوهشگر به تدریس می پرداخت: کاوش هایی برای کتاب آینده خود و نیز گشودن عرصه های طرح مسئله نما(۱۹) برای پژوهشگران احتمالی آینده. به همین علت است که درس گفتارهای کلِژ دو فرانس بازگویی و تکرار محتوای کتاب های منتشرشده نیست. درس ها شرحی بر کتاب های [ فوکو] نیست، هرچند هر دو دسته مضامین مشترکی دارند. درس گفتارها جایگاه خاص خود را دارند. آن ها از رژیم گفتمانی ویژه ای در درون مجموعه «فعالیت های فلسفی» فوکو برخاسته اند. به طور ویژه، درس گفتارها برنامه ای برای نوعی تبارشناسی مناسبات دانش/ قدرت درانداخته اند. فوکو از دهه ۱۹۷۰ به بعد کار خود را بر این مبنا تعریف می کند؛ در مقابلِ برنامه دیرینه شناسی صورت بندی های گفتمانی که سابقا مسیر مطالعات او را تعیین می کرد.(۷)
درس ها همچنین در واقعیت جهان معاصر نیز نقش آفرینی کرده اند. کسانی که درس ها را دنبال می کردند، نه تنها اسیر روایتی شدند که هفته به هفته ارائه می شد و شیفته شرح منسجم { فوکو} بودند، همچنین نسبت به واقعیت معاصر نیز چشم اندازی به دست آوردند. هنر فوکو در بهره گیری از تاریخ برای اتصال با واقعیتِ معاصر به طور متقاطع(۲۰) بود. وی می توانست از نیچه یا ارسطو، از دیدگاه روان پزشکانه تخصصی یا مذهب مسیحیت سخن بگوید، اما کسانی که در سخنرانی های وی حضور داشتند، همیشه از آن چه او می گفت، چشم اندازی درباره رخدادهای حال حاضر و معاصر به دست می آوردند. نقطه قوت خاص فوکو در درس گفتارهایش، تعامل ظریف بین فضل و تبحّرِ اندیش مندانه، تعهد شخصی و کار در مورد رخداد بود.
***
با توسعه و بسط درس گفتارها در دهه ۱۹۷۰، میز فوکو به سرعت عرصه هجوم ضبط صوت ها شد. این چنین، محتوای جلسات درسی و برخی از سمینارها ضبط شد.
این نسخه براساس سخنانی که فوکو به صورت عمومی ارائه کرده، تهیه شده است و تا جای ممکن، به طور کلمه به کلمه با گفته های وی انطباق دارد.(۸) قصد داشتیم آن را به طور کامل در اختیار بگذاریم. بااین حال، انتقال سخنان از حالت شفاهی به حالت مکتوب، دخالت های ویرایشی را ایجاب می کند: دست کم چنین کاری مستلزم نقطه گذاری و پاراگراف بندی است. قاعده ما همواره نزدیک بودن تا جای ممکن به درس هایی است که عینا ارائه شده اند.
خلاصه گویی ها و تکرارها حذف شده اند، مگر آن جا که وجود آن ها کاملاً ضروری به نظر می رسید. جملات مغشوش بازسازی شده و واژگان و ترکیب های نادرست اصلاح شده اند.
علامت سه نقطه نشانگر نامفهوم بودن صدای ضبط شده است. اگر جمله ای مبهم بود، ترکیبی حدسی یا افزوده ای بین دو قلاب آورده ایم. علامت ستاره نشانگر پای نوشت ها، حاکی از اختلاف عمده بین یادداشت های فوکو و سخنانی است که عینا بیان کرده است. نقل قول ها بررسی و منطبق شده، و متونی که به آن ها استناد کرده، در متن ذکر شده اند. سازوبرگِ انتقادی محدود به توضیح نقاط مبهم، شرح برخی اشارات و کنایه ها، و ایضاح موارد حساس بوده است. برای سهولت مطالعه درس گفتارها، هر یک از آن ها با خلاصه کوتاهی شروع می شود که مفصل بندی های عمده آن را نشان می دهد.
در انتهای متن این درس ها خلاصه ای آمده که از سوی سالنامه کلِژ دو فرانس(۲۱) منتشر شده است. فوکو معمولاً این ها را در ماه ژوئن، گاهی پس از پایان درس می نوشت. این فرصتی بود تا او با مرور گذشته، مقاصد و اهداف جلسات درس را برجسته سازد. این خلاصه بهترین شکل معرفی درس ها است.
هر مجلّد با بحث «زمینه درس گفتار» به پایان می رسد و مسئولیت آن ها به عهده ویراستاران دوره های درسی است. در این قسمت عناصرِ زمینه بیوگرافیک، ایدئولوژیک و سیاسیِ دوره درسی در اختیار خواننده قرار می گیرد، نسبت مباحث مطرح شده در دوره های درسی با آثار منتشر شده فوکو مشخص می شود، و قرائنی مربوط به جایگاه مباحث درس ها در مجموعه { آثار فوکو} به دست داده می شود. «زمینه درس گفتارها» به منظور تسهیل فهم مباحث و اجتناب از تفاسیر نادرستی که احتمالاً بر اثر بی توجهی به شرایط تکوین و تبیین هر دوره درسی بروز می کند، تهیه شده است.
تولد زیست سیاست مجموعه دوره درسی ای است که در سال ۱۹۷۹ ارائه شده و میشل سنلار(۲۲) آن را ویراسته است. بُعد جدیدی از «اثر»(۲۳) میشل فوکو با این ویراست از درس های کلِژ دو فرانس منتشر شده است. به عبارت دقیق تر، مسئله یک اثر منتشرنشده نیست، چرا که این ویراست بازتولید سخنانی است که فوکو به صورت عمومی ارائه کرده، و مواد مکتوبی را که وی اغلب در مورد آن ها بسیار کار کرده و پشتوانه درس گفتارهایش ساخته بود، شامل نمی شود. دانیل دفر(۲۴) یادداشت های فوکو را در اختیار دارد و از این که اجازه داد تا ویراستاران به آن ها مراجعه کنند، بسیار سپاسگزاریم.
این ویراست درس گفتارهای کلِژ دو فرانس با اجازه ورّاث میشل فوکو منتشر می شود. آنان بدین طریق، به طرزی بسیار مسئولانه، انبوه تقاضاها برای نشر درس گفتارها در فرانسه و جاهای دیگر را اجابت کردند. ویراستاران تلاش کرده اند تا در شان اطمینان و پشت گرمی های نثارشده، عمل کنند.

فرانسوا اِوالد و آلسّاندرو فونتانا

یادداشت ها

۱. میشل فوکو سند کوتاهی را که برای دفاع از این کرسی خود تنظیم کرده بود، با این کلمات به پایان می برد: «باید به تاریخ نظام های اندیشه بپردازیم.»
Titres et travaux,'' in Dits et Écrits, 1954-1988, Four volumes, eds. Daniel Defert and François Ewald (Paris: Gallimard, 1994) vol. 1, p. 846; English translation by Robert Hurley, ``Candidacy Presentation: Collège de France'' in The Essential Works of Michel Foucault, 1954-1984, vol. 1: Ethics: Subjectioity and Truth, ed. Paul Rabinow (New York: The New Press, 1997) p. 9.
۲. سخنرانی افتتاحیه را انتشارات گالیمار در می۱۹۷۱ با عنوان LOrdre du discours منتشر کرد.
English translation by Rupert Swyer, ``The Order Of Discourse,'' appendix to M. Foucault, The Archeology of Knowledge (New York: Pantheon, 1972).
{ ترجمه فارسی: نظم گفتار: درسِ افتتاحی در کلِژْ دو فرانس، دوم دسامبر ۱۹۷۰، ترجمه باقر پرهام، تهران، آگاه، ۱۳۷۸.}
۳. تا ابتدای دهه ۱۹۸۰، روال کار فوکو همین بود.
۴. در چارچوب کلژ دو فرانس.
۵. در ۱۹۷۶ فوکو با امید واهی برای کاستن از شمار مخاطبان، زمان برگزاری کلاس ها را از ساعت ۴۵ /۱۷ به ساعت ۹ صبح تغییر داد. ر.ک.: ابتدای درس گفتار نخست (۷ ژانویه ۱۹۷۶):
Il faut défendre la société''. Cours au Collège de France, 1976 (Paris: Gallimard/ Seuil, 1997); English translation by David Macey, ``Society Must be Defended.'' Lectures at the Collège de France 1975-1976 (New York: Picador, 2003).
{ ترجمه فارسی: باید از جامعه دفاع کرد: درس گفتارهای کلِژ دو فرانس، ۱۹۷۶ـ ۱۹۷۵، ترجمه رضا نجف زاده، تهران، رخ داد نو.}
6. Gérard Petitjean, ``Les Grands Prêtres de l'université française,'' Le Nouvel Observateur, 7 April 1975.
7. See especially, ``Nietzsche, la généalogie, l'bistoire,'' in Dits et Écrits, vol. 2, p. 137. English translation by Donald F. Brouchard and Sherry Simon, ``Nietzsche, Genealogy, History'' in The Essential Works of Michel Foucault 1954-1984, vol. 2: Aesthetics, Method, and Epistemology, ed. James Faubion (New York: The New Press, 1998) pp. 369-392.
۸. به ویژه از نوارهایی که ژیلبر بورلت و ژاک لاگرانژ ضبط کرده بودند، استفاده کرده ایم. این نوارها در کلژ دو فرانس و موسسه یادمان های منشورات معاصر نگه داری می شوند.

نظرات کاربران درباره کتاب تولد زیست‌سیاست