فیدیبو نماینده قانونی گروه انتشاراتی ققنوس و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب اسطوره‌های یونان و روم

کتاب اسطوره‌های یونان و روم
مجموعه تاریخ ۳۱

نسخه الکترونیک کتاب اسطوره‌های یونان و روم به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۴,۱۴۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب اسطوره‌های یونان و روم

مجموعه تاریخ جهان می‌کوشد چشم‌اندازی گسترده و ژرف از سیر تاریخ عرضه کند. این مجموعه با ارائه زمینه‌های فرهنگی رخدادهای تاریخی، خواننده را مجذوب خود می‌سازد. مجموعه تاریخ جهان اندیشه‌های سیاسی، فرهنگی و فلسفی تاثیرگذار را در گذر مشعل تمدن از بین‌النهرین و مصرباستان به یونان، روم، اروپای قرون وسطی و دیگر تمدن‌های جهانی تا روزگار ما پی می‌گیرد. این مجموعه نه تنها برای آشنایی خوانندگان با مبانی تاربخ تدوین شده است، بلکه همچنین در پی آگاه ساختن آن‌ها از این واقعیت است که زندگیشان بخشی از سرگذشت کلی انسان هاست. هر جلد از این مجموعه برداشتی جامع و روشن از یک دوره مهم تاریخی را به خواننده ارائه می‌دهد.

ادامه...

بخشی از کتاب اسطوره‌های یونان و روم

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



این کتاب ترجمه ای است از:
Greek and Roman Mythology
Don Nardo
Lucent Books, 1998

پیشگفتار

داستان های بی زمان خدایان و آدمیان

بیش از یک هزار سال ناحیه مدیترانه زیر سلطه سیاسی و فرهنگی یونانیان و رومیان بود. بسیاری از عناصر متعلق به این دو فرهنگ را ــ که نمونه آن اقتباس های گسترده رومیان از هنر، معماری، و ادبیات بسیار لطیف و عقلانی یونان است ــ اغلب به منزله عناصر تمدن کلاسیک و برجسته یادآور می شوند. یکی از مهم ترین و دامنه دارترین دستاوردهای این فرهنگ، میراث پربار اسطوره ها، داستان ها، شخصیت ها و درس های اخلاقی یونانی و رومی است که بر هنر و ادب جوامع دوره های بعد، از جمله جهان امروز، تاثیر عمیقی نهاده اند.

اسطوره چیست؟

برای درک و شناخت بهتر اسطوره های کهن یونان و روم، لازم است نخست به این موضوع بپردازیم که اسطوره ها چه بوده اند و از کجا آمده اند. واژه انگلیسی myth از واژه یونانی muthosگرفته شده که به معنای داستان شفاهی یا مکتوب است، و یونانیان باستان واژه muthologia را برای داستانگویی یا روایتگری و نقالی به کار می بردند. به یک نظر می توان دید که این تعریف برای اسطوره، بسیار کلی و گنگ است. در واقع هیچ تعریف دقیقی در دست نیست و داستان های موجود در مجموعه های اسطوره ای، از جمله همین کتاب، از گونه هایی متفاوتند. برخی از آن ها قصه های عامیانه، و معمولاً داستان هایی خیالی هستند که در اصل، مخاطبشان آدم های بی سواد روستایی، و هدف از ساختن و پرداختن آن ها صرفا سرگرمی یا دادن پند و اندرز بوده است. شخصیت های اصلی قصه های عامیانه غالبا آدم های معمولی یا جانورانند. حکایت های بسیاری می توان مثال زد که در آن ها جانوران داستان هایی در باره آدم هایی معمولی می گویند که خود را در شرایطی غیرعادی می یابند؛ از جمله این موارد داستان دو دهقان سالخورده به نام های بائوکیس و فیلمون است که در خانه خود از زئوس، خدای خدایان ــ بی آن که او را بشناسند ــ پذیرایی می کنند.



انجمن خدایان یونانی بر فراز کوه المپ. زئوس، ملقب به «ابرچین» نشسته بر سریر، و همسرش، هرا، بر دست راست او.

نوع دیگر اسطوره، افسانه است. افسانه ها هم، مانند قصه های عامیانه، اغلب عناصر یا شخصیت های خیالی، مرموز یا فراانسانی دارند. ماجرای افسانه ها رویارویی آدمیان با خدایان یا دیوان است؛ با این همه افسانه ها، بر خلاف قصه های عامیانه، بر اساس شخصیت ها و رویدادهایی واقعی شکل گرفته اند که خاطره آن ها، با گذشت زمان، در هاله ای از ابهام فرو رفته و دستخوش تغییراتی شده است. داستان مشهور ایلیاد، که حماسه ای از نبرد تروا بوده است و اینک از واقعی بودن آن آگاهی داریم، نمونه ای از این نوع اسطوره است. داستان های آگاممنون، از قهرمانان این نبرد، و رویدادهای مرگباری که خانمان و خاندان سلطنتی وی را به نابودی کشاند، نمونه دیگری از داستان اسطوره ای است.
پژوهشگران، اغلب نوع سومی از اسطوره را هم، با عنوان اسطوره ناب یا حقیقی، در نظر می آورند. این گروه شامل داستان هایی است که مستقیما به خاستگاه یا پیدایش دین و آیین می پردازند. برخی از آثار هزیود، سخن سرای یونانی سده هفتم پیش از میلاد، از این گونه اند. برای نمونه، کتاب وی با عنوان تبارنامه خدایان، که شرحی از آفرینش خدایان و آدمیان است، تصویری از ارتباط میان میرایان و نامیرایانی به دست می دهد که در آیین های عبادی یونانیان دیده می شوند.
نکته مشترک در تمامی این گونه ها آن است که همگی پیوسته به خدایان و برخوردهایشان با آدمیان می پردازند، و برخی از متخصصان در این وجه مشترک، تعریفی شکسته بسته، ولی قابل استفاده، از اسطوره را یافته اند. برای مثال، مارک مورفورد و رابرت لناردُنِ پژوهشگر، در کتابشان با عنوان اسطوره های کلاسیک، چنین اظهار می دارند: «اسطوره اصطلاحی جامع (ولی نه مانع) برای نامیدن داستان هایی است که پیش از هر چیز به خدایان و روابط آدمیان با ایشان می پردازند.»(۱)
این دلمشغولی با داستان های مربوط به خدایان و آدمیان را در تمام اسطوره های مردمان باستانی می توان دید. اما آنچه یونانیان را با دیگران متفاوت می سازد (و تا اندازه زیادی رومیان را، که بیش تر اسطوره هایشان بر اساس اسطوره های یونانی بودند) آن است که ایشان خدایانشان را به شکل آدمی، و حتی دارای عواطف آدمیان، مجسم می کردند. همین ویژگی های بشری، این موجودات رازآمیز الاهی را معقول تر، و قابل درک، و برای پرستش راحت تر می ساختند. ادیت همیلتُن، پژوهشگر نام آور این عرصه، چنین خاطرنشان می سازد:

یونانیان خدایانشان را به شکل و شمایل خویش می ساختند. این کار سابقه نداشت؛ تا آن زمان خدایان هیچ شباهتی به چیزهای واقعی نداشتند و شبیه هیچ موجود زنده ای نبودند: در مصر، تندیسی عظیم و جابجانشدنی بود که نیروی خیال هم نمی توانست جابجایش کند... یا چهره عبوس زنی با سر گربه که مظهر سنگدلی بود یا ابوالهولی غول پیکر و رازآمیز، و به دور از دسترس جانداران؛ در بین النهرین نقش برجسته های جانورانی بی هیچ شباهتی به جانوران شناخته شده، و آدمیانی با سر پرنده و شیرانی با سر گاو... آفریده هنرمندانی که در پی خلق چیزهایی بودند که هرگز، جز در ذهن خویش، ندیده و کاملاً غیرواقعی بودند. این چهره ها و موارد مشابه آن ها، چیزهایی بودند که پیش از یونانیان نیز پرستش می شدند. کافی است کسی در خیال خود تندیسی از خدایی یونانی را، که با همه زیبایی، بسی معمولی و طبیعی می نماید، در کنار آن چهره ها بگذارد تا دریابد که چه اندیشه تازه ای به دنیا آمده بود؛ اندیشه ای که با آمدنش جهان را عقلانی ساخت.(۲)

عصر قهرمانان

این که قهرمانان و خدایان اسطوره های یونانی این گونه آدمی شکل یا آدمی وار بودند، چندان شگفت نمی نماید، چه، اینک می دانیم که بسیاری از این داستان ها بر پایه شخصیت ها و رویدادهای واقعی مربوط به دوران پیش از عصر زرین، موسوم به یونان کلاسیک، شکل گرفته اند. این عصر کلاسیک ــ که در آن دولتشهرها، و بیش از همه آتن، در زمینه های هنر و معماری و ادبیات الگوهای آرمانی قابل توجهی را پدید آورده بودند ــ تقریبا میان سده های ششم تا چهارم پیش از میلاد را دربر می گرفت. ولی قرن ها پیش از شکل گیری جامعه شکوهمند پریکلس و سقراط و افلاطون و معبد باشکوه پارتنون، یونان و جزایر اژه خاستگاه تمدنی کهن تر، و با این همه از بسیاری جنبه ها تاثیرگذارتر، بوده اند.
این تمدن، که تاریخنگاران اینک آن را عصر قهرمانان می خوانند (و همچنین عصر مفرغ، چرا که مردم ابزارها و سلاح های مفرغی را به کار می بردند)، تا حد زیادی از آنِ دو گروه یونانی قدیم بود. تقریبا در دوهزار پیش از میلاد یک قوم کشاورز پیشرفته، که اینک آنان را «مینوسی»ها (به نام مینوس، پادشاه افسانه ای جزیره کرت) می نامند، کاخ های باشکوهی ساختند، و با ناوگان جنگی و ترابری عظیمشان، ناحیه را به زیر سلطه خود درآوردند. تا مدت ها آنان «میسنی»های نه چندان پیشرفته، و شاید آرام تری را زیر سلطه داشتند که در خود یونان به صورت بدوی می زیستند. خاطره هایی مبهم از روابط میان این دو فرهنگ، تا قرن ها به صورت اسطوره هایی، نظیر اسطوره تزئوس، باقی ماندند؛ این حکایت اسطوره ای، داستان قهرمانی از سرزمین یونان است، که اسیرانی را از دست هیولای آدمخوار و نیمه انسان و نیمه حیوانِ جزیره کرت رهایی می بخشد.
سرانجام قدرت مینوسی ها رو به زوال نهاد و تقریبا تا ۱۴۰۰ پیش از میلاد، میسنی ها، که بر اژه استیلا یافته بودند، به نواحی ساحلی سرزمین های همسایه نیز تاختند. خاطره این رویدادهای مهم بعدها مایه شکل گیری پاره ای از مهم ترین اسطوره های یونانی شدند. پژوهشگران اینک بر این باورند که لشکرکشی به تروا، که شرح آن در ایلیاد آمده، به رهبری سرداران میسنی صورت گرفته است. این پژوهشگران کسانی چون آگاممنون، آژاکس، ادیسه، و دیگر شخصیت های این منظومه حماسی را شاهان یونانی می دانند.
در حدود سال ۱۱۰۰ پیش از میلاد، همچنان که نواحی پیرامون اژه عرصه تهاجم و آشوب های اجتماعی و فرهنگی فاجعه باری بودند، قدرت میسنی ها هم، که پیش تر رو به نابودی نهاده بود، از هم فروپاشید. از سه تا چهار سده بعدی، موسوم به «عصر تاریکی»، اطلاع چندانی در دست نیست، ولی به یقین طی این دوره، که مشخصه آن فقر و یاس و بی سوادی است، تمدن یونان در پایین ترین سطح قرار داشت. طی این دوره خاطره هایی از رهبران و رویدادهای عصر قهرمانان اندک اندک در اسطوره های مردمی تبلور یافتند. به گفته پیتر کانللی تاریخنگار «تا سده های متمادی این داستان ها را خنیاگران (سخن سرایان دوره گرد) به صورت شفاهی و از نسلی به نسلی دیگر منتقل می کردند. هر خنیاگری بدان رنگ و لعابی می داد، ویژگی های مورد علاقه اش را برجسته تر می ساخت و اغلب، خیالپردازی های خود را جایگزین واقعیت می کرد.»(۳)
تا سده هشتم پیش از میلاد، که یونانِ پررونق و پیشرفته از دل عصر تاریکی سر برآورد، هومر و دیگر افسانه سرایان پیوسته این حکایت ها را، که برخی چون ایلیاد به هزاران سطر می رسیدند، از بر می خواندند.

منابع اسطوره ها

بدین سان، هومر و دیگر سخن سرایان، کهن ترین منابع مهم ما برای شناخت اسطوره های یونانی هستند. هزیود، که کتاب های تبارنامه خدایان و آثار و ایام را، احتمالاً یک سده پس از هومر نوشت، دیگر منبع دست اول، به ویژه برای اسطوره های آفرینش است. دیگر منابع مهم یونانی عبارتند از سروده های هومری، که شاعرانی ناشناخته، میان سده های هشتم تا چهارم پیش از میلاد، آن ها را سروده اند؛ چکامه های پیندار، غزل سرای بزرگ، که در اواخرسده ششم پیش از میلاد شروع به نوشتن کرد؛ آثار نمایشنامه نویسان پرآوازه آتنی در سده چهارم پیش از میلاد، از جمله آئسخولوس، سوفوکلس، اوریپید، آریستوفان، که بسیاری از آن ها مضامین اسطوره ای، به ویژه مربوط به افسانه های نخستین دودمان های شاهی یونان، را در بر دارند؛ هرودت، که در سده پنجم پیش از میلاد می زیست و به پدر تاریخ شهرت دارد، در کتابی در باره جنگ های یونان و ایران، اشاره های فراوانی به اسطوره های بومی دارد؛ آپولونیوس رُدسی و دیگر سخن سرایانی که در میانه سده سوم پیش از میلاد در اسکندریه مصر به سر می بردند و کار می کردند؛ و سرانجام هم لوکیان، طنزپرداز رومی، که در سده دوم پیش از میلاد می زیست. همگی اینان از داستان های بسیار کهن خدایان و آدمیان یونانی بهره فراوان بردند.
در عوض، بیش تر اسطوره پردازان رومی از دو منبع اصلی الهام گرفته اند. وقتی امپراتوری روم، که روز به روز قدرتش فزونی می یافت، در دو سده پایانی پیش از میلاد دولت های یونانی شرق مدیترانه را در خود فرومی بلعید، رومیان، که فرهنگ یونانی را بسیار می ستودند، بیش تر اسطوره های محبوب یونانی را جذب فرهنگ خویش کردند. روند انتقال از آن رو آسان صورت گرفت که تا آن زمان شماری از خدایان رومی، در واقع صورت رومی شده خدایان یونانی گشته بودند (برای مثال، مینروا همتای آتنه یونانی، ایزدبانوی جنگ و خرد، شده بود). پرکارترین روایتگر رومی اسطوره های یونانی، اُوید، سخن سرای سده اول پیش از میلاد، بود که روایت های مفصلی از محبوب ترین اسطوره ها را در کتاب متامورفوزس آورده است.
دیگر سرچشمه الهام اسطوره های روم، گزارش های مربوط به سپیده دمان تاریخ روم بود. نویسندگان لاتینی همروزگار اُوید، به ویژه ویرژیل در سروده حماسی اش به نام اِنئید، و لیوی در اثر مشهورش درباره تاریخ روم، نیاکانشان را که سازنده شهرها بودند، تجلیل کردند و اعمال ایشان را هم در قالب حماسه به رشته نظم درآوردند. این داستان ها، برخلاف بیش تر اسطوره های یونانی، به ندرت خدایان را درگیر با آدمیان تصویر می کردند. بلکه برعکس، در روند تفسیر ارزش های اخلاقی مرسوم و کوشش برای جاودانه ساختن آن ها، قهرمانان نظامی و سیاسی و افراد خانواده های برجسته را نامیرا می ساختند. از این رو نویسندگان رومی، همزمان که اسطوره های یونانی تسخیرکننده تخیلشان را شاخ و برگ می دادند و دست به دست می کردند، بر هر آنچه ما اینک اسطوره های کلاسیک می نامیم، نقش خویش را هم می زدند. دانستن دلیل این اندازه شیفتگی رومیان چندان هم دشوار نیست؛ حتی خواننده امروزین هم می تواند، با خواندن کتاب هایی نظیر کتاب حاضر و همچنین آن ها که نامشان در کتابنامه های پایانی آمده است، همچنان از این داستان های بی زمان و جذاب خدایان و آدمیان لذت ببرد.



حکاکی روی چوب، تصویر خیالی هومر، سخن سرای بزرگ یونانی، که از وی تصویر یا تندیسی به جای نمانده است.

نظرات کاربران درباره کتاب اسطوره‌های یونان و روم

عالی👍👍👍
در 6 ماه پیش توسط diy...ebe
بی نظیره تقریبا همه خدایان و الهه های یونان باستان رو معرفی کرده و خوبی اینه که هم به اسم یونانیشون معرفیشون میکنه هم به اسم رومی. و به غیر از این داستان های خیلی جذاب و معروفی هم داخل خودش داره
در 2 ماه پیش توسط καρακ