فیدیبو نماینده قانونی انتشارات درسا و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب هوای تازه

کتاب هوای تازه

نسخه الکترونیک کتاب هوای تازه به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۶,۰۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب هوای تازه

دنیایی که با دیدن عکس شاه زوگ در روزنامه به‌خاطرم آمد، با دنیایی که در آن زندگی می‌کنم تفاوت‌های زیادی داشت. شاید باورتان نشود که من به آن دنیا تعلق دارم. فکر می‌کنم تابه‌حال تصویری از من در ذهنتان به‌وجود آمده باشد: مردی چاق، میانسال با دندان‌های مصنوعی و صورتی سرخ که هر کس او را می‌بیند، به صورتی کاملاً ناخودآگاه احساس می‌کند از زمانی که در گهواره بوده، همین شکل و قیافه را داشته است. اما چهل‌وپنج سال، زمانی طولانی است و اگرچه شاید برخی از مردم در طول این مدت چندان هم تغییر نکنند، اما اغلب عوض می‌شوند. خود من هم خیلی تغییر کرده‌ام و بالا و پایین‌های زیادی دیده‌ام که بیشترش بالارفتن بوده نه پایین‌افتادن. شاید عجیب به‌نظر برسد، اما شاید اگر پدرم زنده بود و زندگی امروزم را می‌دید، به وجودم افتخار می‌کرد، چون هم اتومبیل دارم و هم خانه‌ای که در آن زندگی می‌کنم، حمام دارد. من از پدر و اجدادم کمی بالاتر رفته‌ام و به سطحی رسیده‌ام که در آن روزهای قدیم قبل از جنگ، حتی فکرش را هم نمی‌کردم. قبل از جنگ!

ادامه...

بخشی از کتاب هوای تازه

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

۱. Ellesmere
۲. Warner
۳. George Bowling
۴. Flying Salamander
۵. Mellors
۶. Corsair's Bride
۷. Hilda
۸. Lorna
۹. Zog، پادشاه آلبانی (۱۹۶۱ ـ ۱۸۹۵) ـ م.
۱۰. Blechley
۱۱. High
۱۲. Hesperides State
۱۳. Cheerful
۱۴. Wilson & Bloom
۱۵. Brooks & Sexterbye
۱۶. Plat's Meadows
۱۷. Roth Wells
۱۸. Sir Hubert Crum
۱۹. Wal Pole
۲۰. Sixpenny، فروشگاه ها و بازارهایی که در آنها اجناس ارزان، اصطلاحا شش پنی، فروخته می شود ـ م.
۲۱. Mail
۲۲. Express
۲۳. Templegate
۲۴. Crown
۲۵. Pudley
۲۶. Water
۲۷. Hamlet
۲۸. Romeo
۲۹. Shila
۳۰. News Chronicle
۳۱. Woolwich Arsenal
۳۲. Lyons
۳۳. Express Dairy
۳۴. Strando Standard
۳۵. Erzatz
۳۶. Strand
۳۷. Birmingham
۳۸. Charing Cross
۳۹. Zog
۴۰. Binfield
۴۱. Schooter
۴۲. Wetherall
۴۳. Sihon
۴۴. Amorites
۴۵. Og
۴۶. Bashan
۴۷. Og که در فارسی عوج می شود، در انگلیسی آگ تلفظ می شود و بی شباهت به Dog (داگ) به معنای سگ نیست ـ م.
۴۸. Old Testament، کتاب های عهد عتیق که متون مقدس یهود را تا قبل از ظهور حضرت عیسی (ع) در برمی گیرد ـ م.
۴۹. Asher، فرزند هشتم حضرت یعقوب ـ م.
۵۰. Shemei
۵۱. Ahitophel
۵۲. Hashbadada
۵۳. Lady Rampling
۵۴. Ezekiel
۵۵. Joe Chaberlain
۵۶. Vicky، مخفف ویکتوریا، ملکه ی انگلیس
۵۷. Shadrach
۵۸. Abdengo
۵۹. Boer، جنگ ۲۱۷ روزه ی بوئر واقع در جنوب آفریقا که مستعمری هلند بود و از ۱۲ اکتبر ۱۸۹۹ تا ۱۷ مه ۱۹۰۰ به طول انجامید ـ م.
۶۰. Nailer
۶۱. Terrier، نوعی سگ که عادت به کندن زمین و یافتن جانوران دارد و شکارچیان هنگام شکار از آن استفاده می کنند ـ م.
۶۲. OXF
۶۳. Thames
۶۴. Binfield House
۶۵. Katie Simmons
۶۶. Roper
۶۷. Mill
۶۸. Mafe King
۶۹. Walton Grammar
۷۰. Jackie
۷۱. Love Grove
۷۲. Howllet
۷۳. Sid Lovegrove
۷۴. Ginger
۷۵. Wallace
۷۶. Harry Barens
۷۷. Wisckers
۷۸. Wicksey
۷۹. Conkers
۸۰. Blowers
۸۱. Willy Simon
۸۲. Burford Weir
۸۳. Wally Lovegrove
۸۴. Limverick
۸۵. Towler
۸۶. Thames Conservancy Board
۸۷. Porteous
۸۸. WordsWorth
۸۹. Lucy Gray
۹۰. Hodges
۹۱. Farrel
۹۲. Ann
۹۳. Chum
۹۴. Union Jack، در انگلستان، پرچم ملی به این نام نیز خوانده می شود.
۹۵. Nobby
۹۶. Bournemouth
۹۷. RangerGull
۹۸. quentin Durward
۹۹. Buffalo Bill
۱۰۰. Nat Gould
۱۰۱. Donovan
۱۰۲. Sarazin
۱۰۳. Grimmett
۱۰۴. Keir Hardie
۱۰۵. William - Whitely
۱۰۶. Lever
۱۰۷. H، طبقه ی پایین در لندن، هنگام حرف زدن، Hرا تلفظ نمی کردند.
۱۰۸. Sesame
۱۰۹. Sally Chivers
۱۱۰. Elsie Waters
۱۱۱. Chamfordhill
۱۱۲. Watson
۱۱۳. Eastbourne
۱۱۴. Colchester
۱۱۵. Somme، رودی در شمال فرانسه و محل درگیری آلمان و انگلستان در جنگ جهانی اول ـ م.
۱۱۶. Colchester
۱۱۷. Midland
۱۱۸. Twelvemile Dump
۱۱۹. Private Lidgebird
۱۲۰. Twlue mile Dump
۱۲۱. The History of Mr Polly
۱۲۲. Sinister Street
۱۲۳. Compton Mackenzie
۱۲۴. Rudyard Kipling
۱۲۵. Arnold Bennett
۱۲۶. Sons and Lovers
۱۲۷. D.H. Lawrence
۱۲۸. The Picture of Dorian Gray
۱۲۹. Ibsen
۱۳۰. Loyd Geoge، از سیاستمداران انگلیسی در دوران جنگ جهانی اول
۱۳۱. Filenet
۱۳۲. Flying salamander
۱۳۳. Ealing
۱۳۴. Sarawak
۱۳۵. Melanesians، مجمع الجزایری در اقیانوس آرام
۱۳۶. پیمانی بین ایتالیا و آلمان برای تقویت جبهه ی حبشه که بعدها تبدیل به پیمانی ضدکمونیسم شد.
۱۳۷. Goth، یکی از قوم های قدیم آلمان
۱۳۸. Pericles
۱۳۹. ایزدبانوی زناشویی و حاصلخیزی در فنیفیه
۱۴۰. Mycenae
۱۴۱. Westerham
۱۴۲. Bristol
۱۴۳. Nettefield
۱۴۴. Axbridge
۱۴۵. Oxfordshire
۱۴۶. Blackett
۱۴۷. Lank Shire
۱۴۸. Rowbottom
۱۴۹. Trew
۱۵۰. S
۱۵۱. در قدیم S را به صورت F می نوشتند.
۱۵۲. Rodrick Bone
۱۵۳. Sam Browne Belt، کمربند ارتشی با حایلی که از روی شانه می گذرد.
۱۵۴. Comberledge
۱۵۵. Burford Weir
۱۵۶. G.Cookson
۱۵۷. Kensington Garden
۱۵۸. Perrott
۱۵۹. SOS، پیامی برای دریافت کمک.

بخش یک

۱

این نظریه درست وقتی به فکرم رسید که صاحب یک دست دندان مصنوعی شدم.
آن صبح را به خوبی به خاطر می آورم. حدود یک ربع به هشت از بسترم بیرون پریدم و حمام رفتم.
یکی از آن روزهای سرد ژانویه بود. پایین، آن سوی پنجره ی چهارگوش حمام، می توانستم محوطه ی چمن پنج در ده متری را با پرچین شمشاد و معبری در وسط آن ببینم. به آنجا حیاط پشتی می گوییم. پشت هر خانه ای در خیابان السمر(۱) همین پرچین و همین محوطه ی پوشیده از چمن وجود دارد، با این تفاوت که در هر خانه ای که بچه نیست، چنین معبر لختی هم در دل محوطه ی پوشیده از چمن آن، دیده نمی شود.
شیر آب را باز گذاشته بودم تا وان حمام پر از آب شود و در همان حال سعی می کردم با یک تیغ کند، صورتم را اصلاح کنم. صورتم از درون آینه به من نگاه می کرد و آن پایین، در قفسه ی کوچک بالای دستشویی، دندان های متعلق به آن صورت، در لیوانی پر از آب، معلق بود. آن دندان ها را وارنر،(۲) دندان پزشکم، به طور موقت داده بود تا دندان های جدیدم آماده شود، وگرنه من چنین صورت بی حالتی نداشتم. پوست صورتم قرمز مایل به آجری و چشمانم آبی کمرنگ است. خدا را شکر که موهایم نریخته و سفید هم نشده است و فکر می کنم بعد از اینکه دندان هایم را گذاشتم، از چهل وپنج سال هم جوان تر به نظر برسم.
با به خاطرسپردن اینکه باید یک تیغ ریش تراشی بخرم، داخل وان رفتم و شروع به شستن خودم کردم. نخست دست هایم را شستم (دست هایم از آن دست های گوشتالود پوشیده از کک و مک است)، بعد با یک برس دسته بلند، کتف هایم را که دستم به زحمت به آنها می رسد، صابون زدم. اینکه به تازگی نمی توانم قسمت هایی از بدنم را لمس کنم، آزارم می دهد.
قبول دارم که کمی چاق هستم، اما نه آن قدر چاق که شبیه دلقک سیرک ها باشم. حدود نود کیلو وزن دارم و آخرین باری که دور کمرم را اندازه گرفتم، حدود صدوده یا صدوبیست سانتی متر بود. زیاد هم بی تناسب نیستم و جزو آن دسته از افراد چاق هم به حساب نمی آیم که شکم هایی آویزان تا سر زانو دارند. فقط کمی درشت هیکلم و البته تا حدود زیادی شبیه یک بشکه!
آیا تابه حال به راه رفتن آدم های چاقی که شبیه قلب هستند، توجه کرده اید؟ منظورم همان هایی است که به آنها «گامبو» یا «تُپل» لقب می دهند و معمولاً موضوع جالبی برای سرگرمی و خندیدن در هر مهمانی یا اجتماعی به حساب می آیند. من هم یکی از همان افراد هستم. بیشتر وقت ها مرا تپل یا تپلی صدا می زنند و به جای اسمم که جورج بولینگ(۳)است، بولینگ تپل نامیده می شوم.
اما دیگر تمایلی ندارم که سوژه ی جالب مهمانی ها باشم. راستش دلم نمی خواهد به خاطر چاق بودنم توجه همه به طرفم جلب شود و درباره ام پچ پچ کنند.
مدتی است وقتی صبح ها از خواب بیدار می شوم، اصلاً سرحال نیستم و با اینکه خوب می خوابم و کاملاً سالم هستم، احساس کسالت می کنم. حتی سوءهاضمه هم ندارم، بنابراین فکر می کنم هرچه هست، مربوط به این دندان های مصنوعی لعنتی است، همان دندان هایی که وقتی آنها را در آب می گذارم، بزرگ تر جلوه می کنند و شبیه دندان های یک جمجمه به من پوزخند می زنند.
وقتی چشمم به لثه هایم می افتد، احساس بدی پیدا می کنم، انگار دلم ضعف می رود و کمی بی حال می شوم، درست همان حالتی که پس از گاززدن یک سیب ترش به انسان دست می دهد. اما هرکه هرچه دلش می خواهد بگوید، داشتن دندان مصنوعی شروع فصلی جدید در زندگی به حساب می آید. پوسیدن آخرین دندان طبیعی مثل پایان عمر یک هنرپیشه ی هالیوود، غم انگیز است.
من همان قدر چاقم که یک مرد چهل وپنج ساله باید باشد.
همان طور که ایستاده بودم و می خواستم قوزک پاهایم را بشویم، نگاهی به اندامم انداختم. اصلاً خوب نیست که یک فرد چاق نمی تواند پاهایش را ببیند. در همان حال اندیشیدم که هیچ زنی حاضر نیست دو بار به من نگاه کند، مگر به خاطر پول. البته در آن لحظات اصلاً دلم نمی خواست زنی به من نگاه کند.
به ذهنم خطور کرد که بنا بر دلایلی باید حال بهتری داشته باشم، بهترین دلیلش هم این است که امروز سر کار نمی روم. گرچه باید چند نامه را به دفتر لندن برسانم (من در شرکت بیمه ی فلاینگ سالامندر(۴) کار می کنم، بیمه ی عمر، آتش سوزی، سرقت، غرق شدن کشتی و هر نوع بیمه نامه ی دیگر)، اما اتومبیل قدیمی ام که با آن به حوزه ی کاری ام سرکشی می کنم، در تعمیرگاه است.
درواقع آن روز را برای گرفتن دندان های جدیدم مرخصی گرفته بودم. موضوع دیگری هم هست که فکرم را مشغول کرده و آن داشتن هفده پوند پول است که هیچ کس از آن خبر ندارد. موضوع از این قرار بود که کتابی به دست یکی از همکاران به نام ملورز(۵) رسیده بود به نام «استفاده ی نجوم در مسابقات اسبدوانی.» در آن کتاب نکاتی درباره ی تاثیر وضعیت ستارگان روی لباسی که سوارکار می پوشید، آورده شده بود. از طرف دیگر در چند مسابقه اسب نه چندان معروفی به نام کورسیرز براید(۶) شرکت می کرد. سوارکار آن همیشه لباسی سبزرنگ می پوشید که ظاهرا درست رنگ ستارگانی است که به سوی نوک هرم سیارگان در حرکتند.
ملورز که به طور جدی پیگیر نجوم و مسائل مربوط به آن شده بود، چند پوند روی این اسب شرط بست و از من هم خواست که چنین کاری کنم. او به شدت اصرار کرد و من هم برای اینکه از دستش خلاص شوم، چند سکه پول خُرد را به خطر انداختم. سابق بر آن، هرگز شرط بندی نکرده بودم و با اطمینان از اینکه آن چند سکه از دستم رفته، قضیه را فراموش کردم.
اما نه تنها آن پول، سوخت نشد، بلکه هفده پوند هم برایم به ارمغان آورد. احساسی به من گفت که درباره ی این پول با کسی صحبت نکنم و آن را در بانک بگذارم، کاری که سابق بر آن هرگز نکرده بودم. یک شوهر خوب در چنین شرایطی آن پول را صرف خرید لباس برای همسرش (اسم همسر من هیلدا(۷) است) یا چکمه برای بچه هایش می کند. اما من پانزده سال است که هم همسر خوبی هستم و هم پدری دلسوز و مهربان و دیگر خسته شده ام.
پس از آنکه خودم را شستم، احساس بهتری پیدا کردم. درون وان دراز کشیدم تا به هفده پوندی که دارم و چطور خرج کردنش بیندیشم. راه های زیادی به نظرم رسید. اینکه آخر یکی از همین هفته ها با زنی بیرون بروم و آن پول را خرج او کنم. گزینه های دیگری هم مثل خرید سیگار و مشروب به ذهنم خطور کرد.
آب داغ را کمی بیشتر باز کردم و دوباره به سیگار و زن اندیشیدم تا اینکه متوجه سروصدایی شدم که بیشتر به یورش یک گله بوفالو که از پله ها به سوی حمام بالا می آمد، می مانست.
بدون شک بچه ها بودند. این خانه برای دو بچه به سن بچه های ما کوچک است. ابتدا فریادی وحشیانه شنیدم و بعد ناله ای ملتمسانه:

«بابا. می خوام بیام تو.»
«نمی تونی. روشن شد؟»
«ولی بابا. می خوام یه جایی برم!»
«برو، اما نه اینجا. من دارم حموم می کنم.»
«بابا. می خوام یه جایی برم!»

فایده ای نداشت. آژیر خطر را می شناختم. توالت در حمام قرار داشت که البته در خانه هایی شبیه خانه ی ما باید هم همین طور باشد.
درپوش وان را برداشتم و با عجله ی فراوان تا آنجا که می توانستم خودم را خشک کردم. سپس در را گشودم. بیلی کوچولو ـــ کوچک ترین فرزندمان که هفت ساله است ـــ مثل گلوله ای از کنارم گذشت. سعی کردم دستش را بگیرم، اما نتوانستم. تقریبا لباسم را پوشیده بودم. داشتم کراواتم را می زدم که متوجه شدم گردنم هنوز هم کمی صابونی است. اینکه روی گردن آدم کف باشد، اصلاً خوشایند نیست. حالت چسبنده ای دارد. عجیب اینکه حتی اگر آن را پاک کنید، باز هم در تمام طول روز آن احساس ناخوشایند همراهتان است. عصبانی و دلخور از پلکان پایین رفتم. آمادگی کامل برای مخالفت با هر چیزی را داشتم.
اتاق ناهارخوری ما، مثل تمام ناهارخوری های خیابان السمر، اتاقی تنگ و کوچک با ابعاد سه ونیم در چهارونیم متر بود. گنجه ی از جنس چوب بلوط ژاپنی، دو پارچ و یک جاتخم مرغی نقره که مادر هیلدا به عنوان هدیه ی عروسی به ما داده بود، جای زیادی را اشغال نمی کرد. هیلدای پیر با چهره ای اخم آلود کنار کتری چای ایستاده بود و طبق معمول، آماده ی گفتن حرفی بود که می توانستم آن را حدس بزنم. حتما از اخبار شنیده بود که یا کره گران شده یا چیز دیگری. بخاری را روشن نکرده بود و با آنکه پنجره بسته بود، سرما بیداد می کرد. هیلدا از گوشه ی چشم به من نگریست. من هم در جوابش آه بلندی کشیدم. هروقت احساس می کرد کار اشتباهی کرده ام، همین رفتار را می کرد.
هیلدا سی ونه ساله است. اولین باری که او را دیدم، به نظرم شبیه یک خرگوش می آمد که البته هنوز هم هست، فقط لاغرتر و پژمرده تر شده. در نگاهش همواره احساس نگرانی موج می زند. وقتی بیش از حد معمول افسرده می شود ـــ درست مثل یک پیرزن کولی که روی تل آتش خم می شود ـــ دست هایش را روی سینه جمع می کند و شانه هایش را بالا می کشد. از آن دسته آدم هایی است که دنبال موضوعی برای غصه خوردن می گردند و از آن استقبال می کنند، اما به مسائل کوچک و کم اهمیتی مثل جنگ، زلزله، طاعون، خشکسالی و انقلاب، کوچک ترین توجهی ندارند و موضوع های مهم تری مانند گران شدن قیمت کره، قبض گاز، کهنه شدن کفش بچه ها و عقب افتادن قسط رادیو فکرشان را به خود مشغول می کند. در چنین شرایطی بدون شک او درحالی که دست بر سینه دارد و عقب و جلو می رود، با ترشرویی خواهد گفت: «اما جورج، این موضوع بسیار مهمیه. نمی دونم چه کار باید بکنم. تو هم که اصلاً جدی نیستی.»
تمام فکر و ذکرش حول مسائل خانه دور می زند و تازه وقتی پای حل مسائل پیش می آید، حتی یک چهارم من هم احساس مسئولیت نمی کند، انگار فقط از اندیشیدن به احساس مسئولیتی که در قبال آن مشکل نهفته باشد لذت می برد.
بچه ها به طبقه ی پایین آمده بودند. به سرعت دست و رویشان را شسته و لباس هایشان را نیز پوشیده بودند. گویی فقط وقتی تصمیم داشته باشند کسی را پشت در معطل کنند، دیر حاضر می شوند.
به طرف میز صبحانه که می رفتیم، با هم بگومگو می کردند.

«تو کردی!»
«نه، من این کار رو نکردم.»
«چرا، تو کردی!»
«نه، نکردم!»

و این طور که به نظر می رسید، تصمیم داشتند تمام روز را به این جروبحث بی سرانجام بگذرانند. سرانجام مجبور شدم به آنها تذکر دهم که تمامش کنند. بیلی هفت ساله بود و لورنا(۸) یازده سال داشت. نسبت به بچه ها احساسی دوگانه دارم. گاهی حتی یک لحظه هم نمی توانم تحملشان کنم. آنها در سن لجبازی هستند و سر هر چیز، مثل مداد و خط کش و اینکه چه کسی نمره ی بهتری گرفته، دعوا می کنند.
اما وقتی خوابند، احساس دیگری دارم. شب های بلند تابستان که هوا روشن تر است، بالای سرشان می ایستم و به صورت گرد و موی گندمگونشان که به مراتب روشن تر از موهای من است، نگاه می کنم و در همان حال، باور می کنم که چه موجودات ضعیف و بی دفاعی هستند و وظیفه ی پرورش آنها تا زمانی که بزرگ شوند و از آب و گل دربیایند، به عهده ی من است.
اما این احساس، زودگذر است و بیشتر مواقع، زندگی خصوصی و آنچه شخصا به خودم مربوط می شود، برایم مهم تر است. هنوز باور دارم که در وجود این مرد پیر، زندگی جریان دارد و روزهای خوشی در انتظار اوست. پس نباید خودم را یک گاو اهلی شیرده بدانم که یک زن و مشتی بچه را سربار خودش دارد.
سر میز صبحانه، حرف زیادی بین ما ردوبدل نشد. هیلدا در وضعیت «نمی دانم چه کار باید بکنیم.» بود که بخشی از آن به گران شدن کره مربوط می شد و قسمتی دیگر به اینکه چیزی به پایان تعطیلات کریسمس نمانده بود و هنوز پنج پوند از شهریه ی آخرین ترم مدرسه ی بچه ها را نپرداخته بودیم. تخم مرغ را خوردم. مقداری هم کره و مارمالاد روی نان گذاشتم. هیلدا اصرار داشت مواد غذایی را خودش بخرد. نیم کیلو مارمالاد پنج ونیم پنی قیمت داشت و روی آن با کوچک ترین حروف ممکن نوشته شده بود: حاوی مقدار مجاز از عصاره ی میوه های ترش و شیرین. این نوشته مرا به وسواس می اندازد، احساسی که گاه وبیگاه گرفتارش می شوم. در این مورد خاص، به این فکر می کنم که میوه ی درختان ترش و شیرین، چه شکلی هستند و در کدام کشورها رشد می کنند. آن قدر درباره ی این میوه ها حرف زدم که سرانجام صدای هیلدا درآمد. از این ناراحت نمی شود که سر به سرش بگذارم، بلکه از آن به شدت عصبانی می شود که کسی در خانواده موضوع صرفه جویی را جدی نگیرد.
نگاهی به روزنامه انداختم. خبر مهمی نبود. چند مورد قتل در اسپانیا و چین، پیداشدن پای زنی در اتاق انتظار ایستگاه قطار و به تعویق افتادن تاریخ ازدواج شاه زوگ،(۹) همه ی خبرهایی بود که در آن روزنامه پیدا کردم.
سرانجام ساعت ده صبح، نسبتا زودتر از روزهای دیگر، خانه را ترک کردم و به طرف شهر راه افتادم. بچه ها به پارک رفته بودند. روزی بسیار سرد بود. وقتی قدم از خانه بیرون گذاشتم، سوز آزاردهنده ای به گردن صابونی ام خورد. یک باره احساس کردم لباسم اصلاً برازنده ام نیست و تمام بدنم نیز چسبناک است.

نظرات کاربران درباره کتاب هوای تازه

احتمالا انسان ها زمانی میمیرند که مغز آنها متوقف می شود. زمانی که قدرت خلق یک آرزو جدید را از دست می دهد.
در 1 سال پیش توسط ali...iss
از بهترین کتاب های جورج اورول یه حس عجیبی داره این کتاب
در 1 سال پیش توسط ali...iss
اﻳن ﻛﺘﺎﺏ ﺭﻭﺧﺮﻳﺪاﺭﻱ ﻛﺮﺩﻡ ﭘﻮﻟﺶ ﺭﻭ ﭘﺮﺩاﺧﺖ ﻛﺮﺩﻡ ﻭﻟﻲ ﺩاﻧﻟﻮﺩ ﻧﺸﺪ
در 9 ماه پیش توسط han...h2m
👎
در 6 ماه پیش توسط محمد جواد غلامی
کتاب کشش نداشت و بی روح بود
در 10 ماه پیش توسط زهره ..