فیدیبو نماینده قانونی نشر چشمه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب پین‌بال ۱۹۷۳

کتاب پین‌بال ۱۹۷۳

نسخه الکترونیک کتاب پین‌بال ۱۹۷۳ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب پین‌بال ۱۹۷۳

تاکسی گرفتم و خانه که برگشتم، دیگر تقریباً نصفه‌شب بود. دوقلوها روی تخت بودند و حل کردن جدولِ هفته‌نامه‌ای را تمام کرده بودند. عینِ ورقِ کاغذ سفید بودم و بوگندِ مرغِ یخ‌زده می‌دادم. لباس‌هایم را انداختم توی لباس‌شویی و جست زدم توی حمام تا مفصل و طولانی خودم را بشویم. بعدِ سی دقیقه بودن زیرِ آبِ داغ، حس کردم آماده‌ام دوباره به نوع ‌بشر ملحق شوم، ولی حمام هم از شرِ سرمای منجمدکننده‌ای خلاصم نکرد که تا عمقِ وجودم نفوذ کرده بود. دوقلوها بخاریِ گازی را از کمد درآوردند و روشنش کردند. پانزده دقیقه وقت برد تا لرزیدنم قطع شود؛ بعد پشت‌بندِ مدت‌زمانی کوتاه، یک کاسه سوپِ پیازِ کنسرویِ داغ خوردم. گفتم «الان دیگه حالم خوبه.»

ادامه...
  • ناشر نشر چشمه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.93 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۵۳ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب پین‌بال ۱۹۷۳

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

پین بال، ۱۹۷۳

آن قدر لذت می بُردم از شنیدنِ قصه هایی درباره ی جاهای خیلی دور که دیگر بفهمی نفهمی شده بود مریضی.
آن زمان ها، که الان شیرین ده سالی ازش گذشته، می رفتم این ور و آن ور و از آدم ها می خواستم برایم تعریف کنند کجا دنیا آمده اند و بزرگ شده اند. حتماً آن روزها حسابی شنونده ی خوب کم بوده، چون سراغِ هر کی می رفتم، خیلی مشتاق و پُرشور برایم حرف می زد. دوروبَر که پیچید دارم چه کار می کنم، دیگر حتا کم کم آدم هایی می آمدند پیشم که توی عمرم چشمم هم به شان نیفتاده بود، فقط برای این که قصه های شان را برایم تعریف کنند.
درباره ی هر چیزی و همه چیز حرف می زدند و حرف می زدند، انگار دارند توی چاهی خشک سنگ شان را می اندازند، بعد هم خوشحال و راضی می گذاشتند می رفتند. بعضی قصه های شان را سرخوش و سرحال تعریف می کردند بعضی عصبانی. قصه هایی به نظرت روشن و سرراست می آمدند، قصه هایی دیگر از سر تا تَه بی معنی. قصه هایی می شنیدم حوصله سربَر، قصه هایی اشک درآر، و قصه هایی مسخره و غریب. ولی من همیشه آن چه باید می گفتند، با نهایتِ دقتی که ازم برمی آمد، گوش می دادم.
به هر دلیلِ ممکنی، انگار همه شان مجبور بودند قصه های شان را بیرون بریزند ــ اگر نه برای یک آدمِ خاص، پس برای کلِ دنیا. ماجرا توی ذهنم شبیه یک جعبه ی مقوایی بود پُرِ میمون. میمون ها را یکی بعدِ آن یکی درمی آوردم، با دقت خاک شان را می تکاندم، می زدم درِ ماتحت شان و وِل شان می کردم بروند برای خودشان توی طبیعت. هیچ تصوری نداشتم بعدش چی به سرِ آن میمون ها می آمد. احتمالاً می رفتند جایی زندگی شان را با بلوط سَر می کردند و بعد هم نم نم می مُردند دیگر.
راستش را بگویم، کارِ پُرزحمتی بود که خیلی اجری هم نداشت. اگر آن سال مسابقه ی تعیینِ بهترین شنونده ی عالَم برگزار می شد، بی بروبرگرد برنده بودم. جایزه ام؟ احتمالاً یک بسته کبریتِ آشپزخانه.
یکی از کسانی که با من حرف زد مالِ سیاره ی زحل بود و یکی دیگرشان زهره. قصه های شان به خصوص به یادماندنی بود. اول مالِ یارو اهل زُحل را نقل می کنم.
«اون بالا... خِـ خیلی سرده. فکرش رو هم که می کنم دیـ دیوونه می شم.»
جزءِ دارودسته ی تندرویی بود که ساختمانِ شماره ی نُهِ دانشگاهِ ما را اشغال کرده بودند. شعارشان این بود؛ «عمل° ایدئولوژی را تعیین می کند نه برعکس.» من با این که پرسیدم ولی هیچ وقت نفهمیدم خودِ عمل را چی تعیین می کند. ساختمانِ شماره ی نُه کولرِ آبی داشت، تلفن، آب گرمکن، و طبقه ی دومش یک اتاقِ تدریسِ موسیقیِ خیلی باحال با دو هزارتا صفحه ی موسیقی و بلندگوهای گُنده ی مدلِ آلتک. در مقایسه با باقیِ ساختمان های مجهزِ دانشگاه (مثلاً ساختمانِ شماره ی هشت که به اندازه ی توالتِ پیستِ مسابقاتِ دوچرخه سواری بوگَند می داد) بهشت بود. دارودسته شان هر روز صبح صورت شان را با آبِ داغ اصلاح می کردند، بعدازظهر به هر جا دل شان می خواست تلفن های راهِ دور می زدند، و سرِشب جمع می شدند صفحه های موسیقی گوش می دادند. پاییز که شد دیگر همه شان شده بودند طرف دارهای سینه چاکِ موسیقیِ کلاسیک.
راست است آن روزِ بی ابر و صافِ ماهِ نوامبر که واحدِ سومِ پلیسِ ضدشورش ریخت توی ساختمانِ شماره ی نُه، لَم داده بودند داشتند در آرامش قطعه ی ستیزِ میانِ هارمونی و اَنوانسیونِ ویوالدی گوش می دادند؟ حقیقت باشد یا دروغ، این ماجرا یکی از دلپذیرترین افسانه های سالِ ۱۹۶۹ است که کماکان دهان به دهان می چرخد.
در نتیجه برای همراهی با نوای سونات برای پیانو در جی مینورِ هایدن بود که من راهم را از زیر و لابه لای کُپه ی نیمکت هایی به ساختمانِ شماره ی نُه باز کردم که شده بودند سنگرِ آن جا. به دلیلی که نمی دانم، آدم یادِ گذشته ها می افتد؛ انگار داشتم از سربالاییِ پوشیده از گل های کاملیایی راهم را می کِشیدم تا برسم به خانه ی معشوقی توی یکی از جاهای قشنگ ترِ شهر. یارو اهل زُحل راحت ترین صندلی شان را هُل داد طرفِ من، بِشِری که از آزمایشگاه بلند کرده بودند داد دستم، و پُرش کرد از آبجوِ ولرم.
در ادامه ی قصه اش گفت «اون بالا، جاذبه خیلی عجیب تره. یه یارویی می شناسم که وقتی آدامسش رو تُف کرد، افتاد رو پاش و پاش داغون شد.
جَـ جهنمه!»
جواب دادم «نه بابا!» آن زمان دیگر متخصصِ مجموعه ی سیصد جوابِ حاضروآماده شده بودم که می توانستم ازشان استفاده کنم برای تشویقِ طرفم به ادامه ی حرف زدن.
آه کِشید که «خـ خورشید هم خیلی کوچولوئه. عینِ این که از وسطِ زمین بیسبال یه پرتقالی رو گوشه ی زمین نگاه کنی. برای همین همیشه تاریکه.»
پرسیدم «پس چرا همه نمی ذارن ازش برَن؟! حتماً یه سیاره های خوب تری هم برای زندگی کردن هست دیگه.»
«من هم نمی دونم. شاید چون اون جا به دنیا اومده ن. همچین چیزی. مثلاً خودِ من؛ درسم که تموم شه، برمی گردم خونه م زُحل تا اون جا رو جای بهتری کنم. قضیه یه انقلابه.»
به هرحال من فقط شیفته ی قصه های درباره ی شهرهای خیلی دورم. بعضی شان را جای امنی توی ذهنم نگه می دارم تا بعداً ازشان استفاده کنم، عینِ خرسی که خودش را برای خوابِ زمستانی آماده می کند. چشم هایم را که ببندم، می توانم خیابان ها را مجسم کنم، ساختمان ها را دو طرف شان ردیف کنم و صداهای ساکنان شان را بشنوم. حتا می توانم آهنگِ آرام اما نه غم انگیزِ زندگی های شان را حس کنم، آدم هایی در دوردست که احتمالاً تا وقتی زنده ام، هیچ وقت به شان برنخورم.

نظرات کاربران درباره کتاب پین‌بال ۱۹۷۳

قیمت نسخه‌ی چاپی ۱۱۰۰۰ تومان و نسخه‌ی الکترونیک ۱۰۳۰۰ تومان است! علی برکت الله!
در 1 سال پیش توسط گرشاسب گ.
کتاب رو در یک روند بطیء خوندم - البته اواخرش سرعت گرفتم. آغازش حس خوبی نداشتم. به خودم می گفتم حقش واقعا دو ستاره ببشتر نیست اما رو به پایان که رفتم بهم بیشتر و بیشتر چسبید تا اینکه وقتی تموم شد دیدم که نه، کتاب خوبیه. فصل گفتگو با ماشین پین بال در انبار بهم خیلی چسبید. خلاصه اینکه به عنوان دومین کتابی که از موراکامی می خونم - بعد از "به آواز باد گوش بسپار"، که هر دوی اینها از آثار اولیه ی موراکامی اند - تجربه ی خوبی بود
در 1 سال پیش توسط علی جلیلی
اصلا توصیه نمیکنمش، بر خلاف تعریفهایی که از این کتاب و موراکامی شنیده بودم، خوندن این کتاب برام غیرقابل تحمل بود، شاید مشکل از ترجمه بوده، ولی من رو از موراکامی دلزده کرد
در 1 سال پیش توسط mah...bid
ترجمه خوب نیست . مترجم خواسته محاوره ای ترجمه کنه که بسیار بد از آب درآمده.
در 2 سال پیش توسط حسین توکلی
کتاب جنگل نروژی از همین نویسنده هم قرار بدید
در 1 ماه پیش توسط سینا احمدی