فیدیبو نماینده قانونی نشر نی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب نقطه سر خط

نسخه الکترونیک کتاب نقطه سر خط به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب نقطه سر خط

لیلی: می‌شه وحشتناک‌ترین اتفاقات رو از سر گذروند، می‌شه از هم متنفر شد، کشیده خوابوند توی صورت هم... حرف‌های خیلی بدی به‌هم زد... با این حال گرفت خوابید... و درست موقع گرسنگی بیدار شد، برای خوردن قهوه... همین جوری بهتره... بعد قهوه تموم می‌شه، خب می‌ریم دوباره قهوه می‌خریم، می‌دونیم باید چه کار کنیم. به مغازه می‌ریم، به صندوق‌دار سلام می‌کنیم، به همسایه‌ها سلام می‌کنیم، می‌بینیم هوا سرده، گرمه، توی زندگی هستیم، مثل بقیه. همگی میل مشترکی به قهوه داریم. از یه مغازه خرید می‌کنیم، یه خورشید داریم، زیر یه بارون، با یه صندوق‌دار، همگی با هم تو یه روز هستیم، لازم نیست از چیزی بترسیم...

ادامه...
  • ناشر نشر نی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.9 مگابایت
  • تعداد صفحات ۸۲ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب نقطه سر خط

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

برای ژاک و آلن آستو

پیش گفتار

در سال های آخر قرن بیستم، نسل جدیدی از نمایش نامه نویسان زن فرانسوی، با آثاری متفاوت و نگاهی منحصربه فرد پدیدار شدند که شاید مشهورترین آنان یاسمینا رضا باشد.
ورونیک اولمی، همچون یاسمینا رضا، هم نویسنده است و هم بازیگر. قلم اولمی، تیز، تکان دهنده و گزنده، درست همان جایی می رود که درد می کند و زخم های درونی و پنهان را باز و آشکار می کند.
نمایش نامه های اولمی نمایش نامه های خانوادگی است. زنانی با سرنوشت های نامعلوم و مشوش. زنانی که گویی در وجودشان، پیکرشان و روان شان مچاله شده اند. غرق می شوند و کسی دست یاری به سوی آنان دراز نمی کند. و در این دنیای زنانه، مردها هر آن چه را بخواهند انجام می دهند.
در نگاه نخست، شخصیت های اولمی بی سروصدایند. آدم هایی اند عادی که هر روز از کنارمان می گذرند و توجهی به آن ها نمی کنیم.
اولمی بدون پرحرفی یا توضیح اضافه، به روش درامی خانوادگی، به ژرف ترین و دردناک ترین نقطه روحی شخصیت هایش می پردازد؛ هیستری و بی رحمی مادرانه، سردرگمی پدرانه و عقده های دخترانه. فضای نمایش نامه های اولمی فضاهایی اند بسته و خفه، بدون در و پنجره، و از بیرون تنها سایه روشن های آثار آلبی یا استریندبرگ را حس می کنیم.

شخصیت ها

به ترتیب حضور در صحنه:

لیلی، زنی حدودا پنجاه ساله  - Lili
مارکو، همسر لیلی، همان سن و سال  - Marco
زوئه، نوه مارکو و لیلی، پنج ساله  - Zoé
سسیل، دختر مارکو و لیلی، بیست وپنج ساله -  Cécile

مکان ها

سه پرده اول در خانه مارکو و لیلی اتفاق می افتد:
سالن پذیرایی ـ ناهارخوری.
در ناهارخوری یک میز و تعدادی صندلی دیده می شود.
در اتاق پذیرایی یک کاناپه که در مقابلش یک تلویزیون به همراه ویدئو قرار دارد و میزی کوتاه، تعدادی صندلی و یک کمد.

چهار در دیده می شود: درِ آشپزخانه، درِ اتاق لیلی و مارکو، در اتاق زوئه و در ورودی.
پنجره ای به خیابان باز می شود.

پرده چهارم در خانه سسیل اتفاق می افتد:
یک اتاق بزرگ و نسبتا خالی که در آن فقط چند صندلی دیده می شود.
کپی تابلوهای زیبایی بر دیوار.
دو شاخه سوسن سفید در گلدان.

پرده اول

صحنه خالی است. از اتاق زوئه صدایی می شنویم، لیلی برای زوئه قصه می گوید.

لیلی:... عجب زنیکه احمقی بود! عجب مردیکه بدبختی بود! اصلاً اون زنیکه به چه دردش می خورد؟ مردک حتی نمی تونست خودش رو جمع کنه، از بس که زنک آتشین بود. مثل آتیش بزرگی که تابستون گذشته جنگل رو بلعید. آب دهنش راه افتاده بود، به زحمت روی علف های خشک خزید و خودش رو تا سایه یه قارچ بزرگِ قرمز بالا کشوند...

(لیلی به تدریج صدایش را پایین می آورد.)

و این طوری بود که یه کرم دراز و جوون رو دید که پوست سیاهش توی آفتاب برق می زد و داشت از اون جا رد می شد...

(لیلی درحالی که پاورچین پاورچین از اتاق خارج می شود ادامه می دهد.)

آهی کشید و گفت «چقدر پیر شدم...»

لیلی در را نیمه باز می گذارد و وارد ناهارخوری می شود، میز برای دو نفر چیده شده است. سر میز می رود، گیلاسی شراب می نوشد، بعد به سالن پذیرایی می رود، روی کاناپه می نشیند، مجله ای ورق می زند، آن را سر جایش می گذارد، تلویزیون را روشن و بلافاصله خاموش می کند، به ساعت نگاه می کند، به آشپزخانه می رود، با یک دیس گوجه فرنگی حلقه حلقه برمی گردد و آن را روی میز می گذارد، یک گیلاس دیگر می ریزد، دوباره سمت کاناپه می رود، سیگاری روشن می کند. چرخش کلید در قفل: ورود مارکو. مارکو کیف دستی اش را زمین می گذارد، لیلی را می بوسد.

مارکو: خوبی عزیزم؟

(به میز نگاه می کند.)

منتظر من بودی؟
لیلی: گرسنه نیستم.
مارکو: من که دارم از گرسنگی می میرم! کوچولو این جاست؟
لیلی: خوابیده، یعنی امیدوارم که خوابیده باشه.
مارکو: (به اتاق شان می رود.)
دیگه تابستون شده ها!

(برمی گردد، پیراهنش را درآورده و تی شرت پوشیده است.)

یادت می مونه لباس نخی هام رو دربیاری؟

(سر میز می رود، گیلاسی شراب برای خودش می ریزد.)

آخیش! چه شرابی!

(یک پر گوجه فرنگی از دیس برمی دارد، آن را می چشد.)

باید تو روز پرده کرکره یی ها رو ببندی. نگو که نمی آی چیزی بخوری، با شکم سیر هم می شه گوجه فرنگی خورد، تازه است، سبکه...

(بطری شراب و دو گیلاس را روی میز کوتاه، مقابل لیلی می گذارد. بطری را نگاه می کند.)

خوب دخل این بطری رو آوردی، نه؟ نه، نه، نه. بهت اجازه نمی دم این طوری مشروب بخوری، بدون شام، با شکم خالی، حوصله ندارم تمام شب به پرت وپلاهای تو راجع به زندگی پس از مرگ، مامان وبابات یا ناپدیدشدن نهنگ ها گوش بدم...

(مارکو بشقاب های شان را پر می کند، آن ها را روی میز کوتاه قرار می دهد. نزدیک است همه چیز را برگرداند.)

اَه، لعنتی! چقدر دست وپاچلفتی ام!

(شروع به خوردن می کند. لیلی بی آن که به بشقابش دست بزند، سیگار می کشد.)

امروز بعدازظهر پرو(۱) رو دیدم. مشتریمه، می شناسیش. دو بار سکته کرده، اما راه ورسم زندگیش رو عوض نکرده، اصلاً! چیزی نمونده بوده غزل خداحافظی رو بخونه...

(کمی مکث.)

دوباره شروع کرده... مثل سابق... خلاصه این که با زندگیش قمار می کنه! چیز دیگه ای نمی شه گفت، با قلب کهنه و زهواردررفته ش قمار می کنه و من بیمه عمرش کردم. تصور کن!

(مکث.)

پیاز تازه ریختی... پیاز تازه رو ظهرها برای ناهار توی سالاد سیب زمینی می ریزن... درسته... اما شب ها... با موتزارلا... موتزارلاش عالیه، نه؟ کیسه ایش رو خریده ای دیگه؟ کار خوبی کردی...

(مکث.)

کار خوبی کردی... از موتزارلای ورقه ای متنفرم.

(مکث.)

نمی خوای چیزی بگی؟
لیلی: دارم به حرفات گوش می کنم. از بس که جالبه!

(کمی مکث.)

ادامه بده! ادامه بده...
مارکو: مثل همیشه با سه چهارتا گیلاس شراب این ریختی شدی؟ چیزی شده؟ من کاری کردم؟ آخه چی شده؟ سسیل: زنگ زده؟

(لیلی با سر می گوید نه. مارکو برایش شراب می ریزد.)

اصلاً نمی دونم برای چی باید زنگ بزنه... خیلی وقته که دیگه زنگ نمی زنه...

(مکث.)

نظرات کاربران درباره کتاب نقطه سر خط

خیلی خوب بود، هم خود اثر هم ترجمه. لذت بردم.
در 8 ماه پیش توسط