فیدیبو نماینده قانونی نشر نی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب آنتیگون

نسخه الکترونیک کتاب آنتیگون به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب آنتیگون

من نمی‌خوام بفهمم. فهمیدن برای شما خوبه. من برای کار دیگه‌ای، غیر از فهمیدن، این‌جام. من اومدم این‌جا که به شما بگم نه و بمیرم.
کرئون: نه گفتن آسونه!
آنتیگون: همیشه آسون نیست.
کرئون: برای این‌که بگی باشه، باید عرق بریزی، باید آستینات رو بالا بزنی، دودستی زندگی رو بچسبی و نهایت تلاشت رو بکنی.

ادامه...
  • ناشر نشر نی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.36 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۲۲ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب آنتیگون

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

آنتیگون طی سال ها

«آیا این نوشته یک شاهکار ادبی است؟ تنها آینده می تواند به این پرسش پاسخ دهد... من فقط می دانم که هر بار آنتیگون به روی صحنه رفته است، پیرامون این اثر، به طرزی استثنایی، سکوت و هیجانی درگرفته است، سکوت و هیجانی که هنگام مواجهه با شاهکارها احساس می شود.»
موریس روستان(۱) ( ۱۹۴۴)

«... انتقادی که من بر آقای ژان آنوی وارد می دانم، پیش از هر چیز متوجه ذهنیت حاکم بر اثر ایشان [ آنتیگون] است. من او را متهم می کنم که معنای درام را مغشوش کرده است، هیجانات درونی اهالی تِب را تحریف کرده است و آشکارا هرآن چه را که طبیعت بزرگ می دارد، کوچک شمرده است... آقای ژان آنوی اخلاقیاتی مشکوک را ترویج می کند. من بسیار باحرارت از ایشان حرف می زنم، چون نوشته های آقای ژان آنوی مورد توجه اهالی تئاتر است.»
رولان پورنال(۲) ( ۱۹۴۴)

«ژان آنوی، با نوشتن آنتیگون، ثابت کرده است که می تواند به سطوح عالی مرتبه هنر دراماتیک دست یابد و نیز نشان داده است که می تواند به این فضای اضطراب و رازآلودی که نمایش نامه های او را دربرگرفته است، از طریق ابزارهایی سخت کلاسیک، و هنری بس بی پیرایه دست یابد.»
ژرژ پیلمان(۳) ( ۱۹۴۵)

«آنتیگون شاهکاری حقیقی است. مدت ها بود که محافل تئاتر فرانسه با نمایشی سراسر تراژیک تکان نخورده بود... آنتیگون سرگذشت تراژیک کسانی است که شجاعانه مرگ را می پذیرند و نیز کسانی که شجاعت خود را صرف فهم این معنی می کنند که چه زمانی زندگی اعتبار و امید خود را از دست داده است.»
ژان ـ پل بون(۴) ( ۱۹۴۶)

«... خوش مان بیاید یا نه، نمی توانیم اذعان نکنیم که این نمایش نامه، یکی از قوی ترین و گویاترین آثار تئاتر معاصر است.»
گابریل مارسل(۵) ( ۱۹۴۹)

«... سرانجام آن که، وقتی کل آثار آنوی را بررسی می کنیم و متوجه نقایص انسانی، فلسفی یا اجتماعی آن ها می شویم، با خود می گوییم که آن چه به واقع موثق، یگانه و بی همتا است، همین فریاد برآمده از اضطراب انسانی است که در کنار خودش و دیگران تنهاست و خرسند است که می تواند این تنهایی را با عبارات تئاتری برای دیگران واگوید، البته با نیرویی که به زعم من دست یابی بر آن دشوار می نماید.»
ژان مودویی(۶) ( ۱۹۴۹)

«... این تئاتر در ذات خود بر محور خودخواهی ــ که از سرشت نویسنده آن جدا نیست ــ و نیز به رسمیت نشناختن دیگری بنا شده است. به واقع در تمام نمایش نامه های آنوی، تنها یک شخصیت مهم تلقی می شود و هم او وظیفه دارد فلسفه و حقیقت مورد نظر نمایش نامه نویس را بیان کند.»
سرژ رادین(۷) ( ۱۹۵۰)

«اکنون به نظر می رسد نمایش نامه آنوی که از اولین اجرایش با استقبال و موفقیتی عظیم مواجه شد، اثری با محتوای بسیار غنی دراماتیک است، و از آن حال و هوای رمانتیک که برخی صحنه های لئوکادیا و اوریدیس را ثقیل کرده بودند، خلاصی یافته است.»
پیر برودن(۸) ( ۱۹۵۴)

«... از نظر من تئاتر شما حتی آن نمایش نامه هایی که در دسته سیاه طبقه بندی کرده اید، به هیچ وجه بدبینانه نیست، بلکه برعکس تئاتری عاشقانه است. شخصیت هایی که شما آفریده اید، زندگی را به حدی دوست دارند که سر به شورش برمی دارند و مصالحه، ناکامی، واگذاری حق خود و حقارت را که امری نفرت انگیز است، مطرود می دانند. قهرمانان شما سخت گیرند. از دید آنان زندگی تنها زمانی ارزشمند است که بتوان روحیه سازش ناپذیری، سَبُعیت و حتی سنگدلی را حفظ کرد.»
مارگریت ژاموآ(۹) ( ۱۹۵۹)

«آنتیگون یک سال پس از اوریدیس، نتیجه مطلوب و نیز یگانگی دو خط نیرومندی است که تا امروز تئاتر آنوی را به شور واداشته اند: کودکی، که از جهان انسان ها در امان است و سرنوشت که بر سرشت جهان فرمان می راند.»روبر دو لوپه(۱۰) ( ۱۹۵۹)

«... موقعیت در ذات خود چندان دراماتیک نیست، از این روی بر نویسنده است تا سعی تمام کند و شگردی اندیشیده در کار کند. در این حال نویسنده باید عاشق دشواری و خطرکردن باشد، چون از همان آغاز به آشکاری گره گشایی می کند و اشتیاق تماشاگر را نابود می کند و هنگامی که چنین شد باید بتوانی اشتیاق آنان را برانگیزی. ژان آنوی در طی این راه در آنتیگون موفق نشان می دهد.»
پل ژینستیه(۱۱) ( ۱۹۶۱)

«به یقین جهانی که آنوی آفریده است یکی از منجسم ترین و شاعرانه ترین جهان هایی است که مردان نسل او پیش رو ما گذاشته اند.»
آندره بارساک(۱۲)

شخصیت ها

آنتیگون: Antigone
کرئون: Créon
ایسمن: Ismène
هِمون: Hémon
دایه
اوریدیس :Eurydice
ملازم
سه نگهبان
هم سرایان
پیک
صحنه خوان

(در نمایشنامه آنوی یک بازیگر هر دو نقش پیک و هم سرایان را بازی می کند.)

صحنه ای بی زمان و مکان. سه در شبیه هم. پرده بالا می رود، همه شخصیت ها در این صحنه حاضرند. آن ها سرگرم وراجی اند، بافندگی می کنند و مشغول ورق بازی اند.
صحنه خوان از جمع جدا می شود و پیش می آید.

صحنه خوان: اکنون این شخصیت ها قصه آنتیگون را برای شما بازی خواهند کرد. آنتیگون آن دختر لاغراندامی ست که آن گوشه نشسته است و هیچ نمی گوید. به روبه روی خود نگاه می کند. او در فکر فرورفته است. می اندیشد که به زودی به آنتیگون بدل خواهد شد. می اندیشد که آنتیگون به ناگهان از درون دختر جوان سیه چرده و توداری که در خانواده کسی او را به هیچ نمی گرفت پدیدار خواهد شد و به تنهایی در مقابل جهان و کرئون، داییش که شاه است، قد علم خواهد کرد. می اندیشد که به زودی خواهد مرد، می اندیشد که جوان است و دوست دارد مانند همه جوانان زندگی کند. اما هیچ کاری نمی شود کرد. نامش آنتیگون است و می باید نقشش را تا پایان بازی کند... و از وقتی این پرده بالا رفته است، او احساس می کند با سرعتی سرگیجه آور از خواهر خود ایسمن که با مرد جوانی گرم خنده و گفت وگو است و از همه ما که آسوده خاطر نشسته ایم و به او نگاه می کنیم و قرار نیست امشب بمیریم، دور می شود.
مرد جوانی که ایسمن، دختر زیبا و موطلاییِ خوشبخت، سرگرم گفت وگو با اوست، هِمون، فرزند کرئون است. او نامزد آنتیگون است. همه چیز او را به سمت ایسمن می کشانْد: اشتیاقش به رقص و بازی، اشتیاقش به خوشبختی و پیروزی، و نیز شهوت انگیزیش، چون ایسمن به مراتب از آنتیگون زیباتر است و یک شب، شبی که در یک مجلس رقص هِمون فقط با ایسمن رقصیده بود ــ شبی که ایسمن در لباس تازه خود سخت دلربا شده بود ــ آنتیگون را دیده بود که مثل همین حالا در گوشه ای زانوی غم به بغل گرفته و در رویا فرو رفته بود و از او درخواست ازدواج کرد. هیچ کس نفهمید چرا. آنتیگون بی آن که تعجب کند نگاهی جدی بر او انداخت و با لبخندی محزون پاسخ مثبت داد... نوازندگان آهنگ تازه ای می نواختند، ایسمن آن جا در جمع پسران قهقهه می زد و هِمون شوهر آنتیگون می شد. او نمی دانست که هرگز نباید برای آنتیگون در روی زمین شوهری وجود داشته باشد و این عنوان شاهانه تنها مرگ را نصیب او خواهد کرد.
آن مرد خوش بنیه و سپیدمویی که آن گوشه، کنار ملازمش در فکر فرو رفته، کرئون است. او شاه است، صورتی پُرچین و چروک دارد و خسته است. کرئون نقش دشوار هدایت مردم را بر عهده دارد. پیش از این، در دوران اودیپ(۱۳)، وقتی او فقط نفر اول دربار بود، موسیقی، صحافی های زیبای کتاب ها و پرسه زدن های طولانی در بازار عتیقه فروشان تِب(۱۴) را دوست می داشت. حالا دیگر اودیپ و پسرانش مرده اند. کرئون هم کتاب ها و عتیقه هایش را کنار گذاشته، آستین هایش را بالا زده و جای آنان را گرفته است.
بعضی شب ها خسته که می شود از خود می پرسد آیا هدایت مردم کار بیهوده ای نیست؟ آیا این شغل، وظیفه ای نفرت انگیز نیست که باید بر عهده آدمی خشن تر گذاشته شود؟... و بعد صبح که می رسد مشکلاتی روی می دهند مشخص که باید حل وفصل شان کرد و بنابراین مثل کارگری در شروع روز کاری خویش، آسوده خاطر از خواب برمی خیزد.
بانوی پیری که سرگرم بافتن است و نزدیک دایه، که دو دختر کوچک را پرورش داده، نشسته است، اوریدیس نام دارد. او همسر کرئون است. اوریدیس تا پایان تراژدی هم چنان خواهد بافت تا نوبت برخاستن و مردنش فرارسد. او زنی دوست داشتنی، شایسته و نیکومنش است. به همسرش هیچ کمکی نمی کند. کرئون تنهاست. تنها با ملازم کوچکش که او هم نمی تواند کمکش کند، چون بسیار کوچک است.
پسر رنگ پریده ای که آن گوشه در تنهایی به دیوار تکیه داده، غوطه ور در افکار خود، پیک است. اوست که ساعتی دیگر خبر مرگ هِمون را اعلام خواهد کرد. به همین دلیل از دیگران کناره گرفته است و میلی به گفت وگو ندارد. او می داند...
بالاخره این سه مرد سرخ رویی که کلاه شان پشت گردن شان است و ورق بازی می کنند، نگهبانانند. آن ها مردان بدذاتی نیستند، زن دارند، بچه دارند و مثل هر کس دیگری گرفتاری های خود را دارند، اما چند لحظه بعد خواهید دید که چگونه با خیالی آسوده متهمان را دستگیر می کنند. بوی سیر و شراب قرمز و چرم می دهند و قادر به تخیل نیستند. آن ها ماموران همیشه معذور عدالتند که وجدانی آسوده دارند. در حال حاضر آن ها مجریانِ عدالت کرئون اند، تا وقتی که فرمانروای جدید شهر تِب که طبق موازین انتخاب خواهد شد به نوبه خود، به این مردان فرمان دستگیری او را بدهد.

نظرات کاربران درباره کتاب آنتیگون

نمایشنامه خوبیه اما نه به زیبایی آنتیگون سوفوکلس
در 7 ماه پیش توسط
نمایشنامه خوبیه
در 12 ماه پیش توسط