فیدیبو نماینده قانونی نشر چشمه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب پاییز فصل آخر سال است

کتاب پاییز فصل آخر سال است

نسخه الکترونیک کتاب پاییز فصل آخر سال است به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب پاییز فصل آخر سال است

«پاییز فصل آخر سال است»‌ نوشته نسیم مرعشی( -۱۳۶۲) و برگزیده بخش رمان جایزه جلال آل احمد است. این رمان برش‌هایی از زندگی سه دختر در آستانه‌ی سی سالگی است. سه دختر که زندگی‌شان از در دوران دانشگاه با هم گره خورده و حالا در حالی که راهشان کاملا از هم جداست، کماکان روی زندگی هم تاثیر می‌گذارند. کتاب «پاییز فصل آخر سال است» دو بخش با عنوان‌های «تابستان» و «پاییز» دارد. هر کدام از این دو بخش شامل سه فصل است که هر فصل از نگاه یکی از شخصیت‌های رمان روایت می‌شود. در بخش اول هر کدام از سه شخصیت چند ساعت از یک روز خاص را روایت می‌کنند و روایت آن‌ها گاهی به هم برخورد می‌کند. بخش دوم سه ماه بعد اتفاق می‌افتد و در آن شخصیت‌ها سه روز متفاوت غیر متوالی را روایت می‌کنند به طوری که روایت داستان به شکلی دایره‌ای درمی‌آید. در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: «دنبال تو می‌دویدم. روی سرامیک‌های سرد و سفید سالن. در آن سکوت ترسناکِ هزار‌ساله. هن‌و‌هنِ نفس‌هایم با هر گام بلندتر در گوشم تکرار می‌شد و گلویم را تلخ می‌کرد. بخش پروازهای خارجی آن‌طرف بود. امام نه، مهرآباد بود انگار. و سالن پروازش هی دورتر می‌شد. رسیدم به گیت. پشتت به من بود، اما شناختمت. کت نیلی‌ات تن‌ات بود و چمدان‌به‌دست، منتظر و آرام ایستاده بودی. روشنی سالن به سفیدی می‌زد. فقط نور می‌دیدم و تو را. لکه‌ای نیلی روی سفیدی مطلق. صدایت زدم. راه افتادی و دور شدی. سُر می‌خوردی روی سرامیک‌های سالن. دویدم. دستم را دراز کردم و دستت را گرفتم. برگشتی. دستت توی دستم ماند و هواپیما پرید».

ادامه...
  • ناشر نشر چشمه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.23 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۸۹ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب پاییز فصل آخر سال است

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

تابستان

تکه ی اول

دنبال تو می دویدم. روی سرامیک های سرد و سفید سالن. در آن سکوت ترسناکِ هزار ساله. هن و هنِ نفس هایم با هر گام بلندتر در گوشم تکرار می شد و گلویم را تلخ می کرد. بخش پروازهای خارجی آن طرف بود. امام نه، مهرآباد بود انگار. و سالن پروازش هی دورتر می شد. رسیدم به گیت. پشتت به من بود، اما شناختمت. کت نیلی ات تن ات بود و چمدان به دست، منتظر و آرام ایستاده بودی. روشنی سالن به سفیدی می زد. فقط نور می دیدم و تو را. لکه ای نیلی روی سفیدی مطلق. صدایت زدم. راه افتادی و دور شدی. سُر می خوردی روی سرامیک های سالن. دویدم.
دستم را دراز کردم و دستت را گرفتم. برگشتی. دستت توی دستم ماند و هواپیما پرید.

روی لبه ی خوابم هنوز. لبه ی زجر آور خوابیدن و بیدار ماندن که خمیازه ای تمام نشدنی را در سلول های تنم نگه می دارد. چشم هایم را سخت باز می کنم تا زجر تمام شود. درِ نیمه باز کمد را جلو م می بینم و چراغ خواب خاموش را، روی میز کوچکی که پُر از لیوان کثیف و یک ساعت خوابیده و چند کتاب است. کتاب های تو. روی ملافه ی کنارم دست می کشم. نیستی. هیچ کس نیست. این جا کجاست؟ چند سالم است؟ چند شنبه است؟ نمی دانم. حالم را ولی می دانم که بد است. ته گلویم تلخ است و چیزی در سینه ام پرپر می زند. تشنه ام. باید یادم بیاید. دست چپم را از زیر تنم بیرون می کشم. ساعت فلزی روی مچِ عرق کرده ام جا انداخته. یازده و پنج دقیقه. چرا این قدر دیر؟ چشم هایم را می بندم و مغزم را توی مشت فشار می دهم. فکر می کنم به دیروز، به پریروز. یادم می آید. یکشنبه است و امروز برای کار قرار دارم. پتو را کنار می زنم.
گوشی را که برداشتم، گفت: «سلام لیلا خانم. امیر صالحی هستم. شماره ی شما را از ساغر گرفته ام.»
گفت دارند یک روزنامه ی جدید درمی آورند. گفت هر روز سه صفحه ی فرهنگی دارند. یک صفحه اش ظهر می رود برای چاپ، دو صفحه اش عصر. گفت اگر فرصت دارم و اگر دوست دارم، یکشنبه عصر سری به شان بزنم.
فرصت دارم. هر چه قدر که بخواهد. در این چهار ماه غیر از وقت بی مصرف چیز دیگری نداشته ام. وقتی که به هیچ می گذرد و از عمر نیست. نه از آن کم می کند و نه چیزی به آن اضافه می کند. با سردبیر هفته نامه ای که در آن کار می کردم کنار نمی آمدم. چهار ماه پیش بود که آمد جلوِ میزم ایستاد و گفت مطلبت مال من است و می توانم هر تغییری که دلم بخواهد در آن بدهم. کاغذهایم را جمع کردم. گفت فکر کرده ای چه می نویسی که نمی شود حتا یک کلمه اش را تغییر داد؟ کتاب ها و خودکارها را ریختم توی کیف. گفت دیگر نمی خواهم بشنوم که آمده ای و اعتراض کرده ای. کیفم را روی شانه ام انداختم و گفتم دیگر نمی شنوید. و بیرون آمدم. نمی فهمید که تغییرش متنی را که نوشته بودم خراب کرده بود. از وقتی بیرون آمده ام، هر روز صبح بیدار شده ام و خورشید را قدم به قدم دیده ام که آسمان را گذرانده تا شب شده و خوابیده ام. کار دیگری یادم نمی آید کرده باشم. گاهی روجا را دیده ام یا شبانه را. آمده اند این جا یا رفته ایم بیرون چیزی خورده ایم و باز برگشته ام خانه. یک بار هم بابا آمد و با هم رفتیم اهواز، مامان و بقیه ی فامیل را دیدم. سه روز یا چهار روز، یادم نیست. فرصت دارم برای کار. هر چه قدر که بخواهد. اما دوست، نمی دانم دارم یا نه. باید داشته باشم، حتماً دارم. قبلاً کارم را دوست داشتم. تو باید خوب بدانی. سر کار می خندیدم. خنده هایم یادم هست. حالا اما، چه کار دوست دارم بکنم غیر از دراز کشیدن و شمردن روزهای باقی مانده؟ نمی دانم.
بابا گفت: «بیا بگذارمت شرکت نفت، توی رشته ی خودت کار کن. حقوق خوب بگیر، آینده ات را بساز. پیش خودمان هم هستی.»
نمی خواهم برگردم اهواز. آدم که راهِ رفته را برنمی گردد. همان سه چهار روزی که آن جا بودم فهمیدم نمی توانم بمانم. اهواز گرم است. هُرم گرما از زمین بلند می شود و روی سینه ی آدم هوار می شود. چه قدر عصر بروی جاده ی ساحلی و برگردی و بشود بیست دقیقه؟ چه قدر زیر باد کولر که بوی خوب خاک می دهد مجله بخوانی ؟ چه قدر عصرها بروی بازار کیان با زن های عرب سر رطب و ماهی زبیدی چانه بزنی و بخندی؟ این بار که رفتم، اهواز کوچک شده بود انگار. کوچک تر از کودکی ام. با چهار قدم از هر خیابانی رد می شدم. چهارشیر وصل شده بود به فلکه ی نخل ها. فلکه ی نخل ها وصل شده بود به سید خَلَف. حیاط های کوچک و سنگرهای اندازه ی قوطی کبریت، وقتی خیره می شدم به شان، تصویرهای کودکی ام را به هم می ریخت و خاطره هایم را گم می کرد. شب ها آن جا قرار نمی گرفتم. دلم خانه ی خودم را می خواست. تختم را. تخت مان را.
شبانه گفت: «بیا شرکت. نیروی جدید می خواهند. مثل سال های دانشگاه، همه دور هم ایم. خوش می گذرد.»
خوش نمی گذرد، می دانم. هر روز باید بنشینم پشت میز، و روی کاغذ و نقشه و مانیتور و همه جا عدد بنویسم. چهارها قاطی دو ها می شوند، دو ها قاطی پنج ها و همه پشت سر هم ردیف می شوند و مغزم را می جوند. پشت شان منفی می آید و ممیز. صفر، نقطه، سه. صفر، نقطه، هشت. قطرِ شِفت ضرب در ارتفاع پره می شود، طول پیستون منهای اندازه ی سیلندر می شود و این ها دیوانه ام می کند. مثل سال های دانشگاه، شبانه می رود توی خودش و روجا سرش را می کند توی کامپیوتر. کسی با من حرف نمی زند؛ در آن دفتر دلگیر تنها می مانم.
روجا گفت: «جمع کن برویم. تو امتحان زبانت را بده، پذیرش و ویزایت با من. می مانی این جا چه کار کنی؟»
ــ اگر می خواستم بروم، با میثاق می رفتم.
ــ لج می کنی لیلا. با خودت لج می کنی.
نمی خواهم بروم. چرا هیچ کس حرفم را نمی فهمد؟ حالا، حتا اگر بخواهم، دیگر زورم به این کارها نمی رسد. زورم به اندازه ی روجا یا به اندازه ی تو نیست. رفتن را از نزدیک دیده ام. در خانه ی خودم بودی و دانه دانه از هر کاغذی که آماده کردی، نردبام ساختی و قدم به قدم دور شدی از من. سخت بود. هزار تا نامه و مدرک جمع کردی، دادی برای ترجمه، مُهر زدی، امضا کردی، وقت سفارت گرفتی... وقت سفارت؟ امروز یکشنبه است و روجا صبح زود وقت سفارت داشت. گفته بودم بیدارش می کنم. چرا یادم رفت؟
ــ دستگاه مشترک موردنظر...
حتماً به موقع بیدار شده و رفته که گوشی اش خاموش است. روجا که از قرار جا نمی ماند. روجا قوی است. مثل تو.
سرم گیج می رود. باید چای درست کنم و چیزی بخورم. پایم را که از اتاق بیرون می گذارم، به هم ریختگی خانه آوار می شود روی تنم. زیرسیگاری پُر از ته سیگار شده. بدت می آمد و زود خالی شان می کردی. می گفتی خانه بوی خوابگاه می گیرد. بشقاب های کثیف، پُر از دستمال کاغذی و چربی خشک شده ی غذاهای نیم خورده، پخش اند روی پیشخان. تابلوهای روی دیوار یک بندانگشت خاک گرفته اند. شیشه ی میز پُر از جای انگشت کثیف شده و روزنامه های نخوانده ی دیروز و پریروز و تمام هفته ی پیش روی آن پخش است. مانتو م افتاده روی دسته ی مبل. برمی گردم توی اتاق و زیر پتو پناه می گیرم. این جا خانه ی من نیست. باید روزی را که از من فرار می کند پیدا کنم و خانه را شبیه خانه کنم. اگر رفتم سر کار و خوب شدم و خوب ماندم، باز به خانه می رسم. همه چیز را مرتب می کنم. لامپ های سوخته را عوض می کنم. مبل های قرمزم را می دهم درست کنند. کثیف شده اند و فنرهای شان خوابیده. پولیش لازم دارند و چند دکمه ی سفید که مثل روز اول شان شوند. دوست شان نداشتی. خسته شده بودی از رنگ شان. از اول گفته بودی خسته می شوی. از همان روزی که رفته بودیم خرید. من و تو و روجا و شبانه کلاس ظهرمان را نرفتیم و از دانشگاه آمدیم بیرون. مامان هنوز نرسیده بود تهران. رفته بودیم مبل های شهر را ببینیم و یکی شان را انتخاب کنیم تا مامان را از این ور تهران به آن ور نکشانیم. روجا می گفت برویم یافت آباد. حوصله ی این همه راه را نداشتم. گفت همین یک بار است، ولی می دانستم آخرش برای دو سه تکه تیر و تخته می خواهد صد بار مرا بکشاند تا ته شهر و برگرداند. تو می گفتی بگذاریم روجا هر کاری دلش می خواهد بکند و شبانه مثل همیشه نگاهش به ما بود و چیزی نمی گفت. از جهان کودک رد می شدیم که چشمم خورد به آن مغازه ی بزرگ. مبل های قرمز پشت شیشه با آن دکمه ها و گل های بزرگ سفید دلم را برد. گفتی: «مبل قرمز؟ چند روز دیگر خسته می شوی از آن ها. آن کِرم و قهوه ای ها را نگاه کن چه قدر قشنگ اند...»
اخم های روجا رفت توی هم.
ــ مگر چند سال تان است؟ حالا وقتش است که مبل قرمز بخرید. وقتی پیر شدید، بروید با خیال راحت روی این قهوه ای های زشت بنشینید و نوه های تان را بغل کنید.
قرمز ها را دوست داشتم. خسته نمی شدم از آن ها. می دانستم. نگاه کردم به شبانه. نظری نداشت.
ــ هم قرمز ها قشنگ اند، هم قهوه ای ها. نرویم یافت آباد را هم ببینیم؟
نمی خواستم بروم یافت آباد. همان ها را می خواستم. همان قرمزها را که گران و جیغ بودند و خانه مان را شاد می کردند. مثل خودمان. زنگ زدم به بابا.
ــ فکر پولش را نکن بابا جان. چند سال می خواهی روی آن ها بنشینی. هر رنگی دوست داری بخر. هر چیزی که می خواهی.
خریدم شان. ناراضی نبودی. دست می کشیدی به گل های شان و می گفتی نرم اند. بعد که مامان رسید، رفتیم پرده ی قهوه ای خریدیم که دکوراسیون خانه هم سلیقه ی من باشد هم تو. پرده ها دیگر کهنه شده اند بعد از هفت سال. باید عوض شان کنم. اگر رفتم سر کار و خوب شدم، می نشینم و فکر می کنم چه رنگی بیشتر از این قهوه ای های تیره به قرمز می آید و پرده ها را نو می کنم. خانه را دوباره قشنگ می کنم، هر وقت دوباره خوب شدم.
دلم چای می خواهد. هال را از نگاهم پنهان می کنم و می روم آشپزخانه. کتریِ پُر از لکه های هفت رنگ را برمی دارم. سنگینی اش مرا یاد جرم گیری می اندازد که هزار سال است یادم رفته بخرم. پُرش می کنم و می گذارم روی اجاق گاز، کنار تمام چربی های زرد و قرمز خشکیده و دانه های برشته ی برنج و رشته های ماکارونی پُر از لکه که به آن ها چسبیده اند. نگاه می کنم به جای انگشت های کثیفم روی دستگیره ی یخچال. به کابینت ها، که پُر از خرده نان و کیسه های پلاستیکی خالی است و این لکه ی ماست خشک شده، که با هیبت زرد زشت کویری تکه تکه شده اش حالم را به هم می زند. از سینک بوی ظرف های کثیف چند روزه می آید. باید بگویم ملوک خانم بیاید و تمیزشان کند. ماه هاست که باید زنگ بزنم، اما تحملم بس نیست برای این که صبح تا عصر بالای سرش بایستم و به داستان زندگی دختر بیچاره ی طلاق گرفته و خواهر شوهر فلجش، که بیست سال است وبال گردنش شده، گوش بدهم. کاش مامان می آمد. حال خوش زندگی را پخش می کرد در خانه. ملوک خانم را می آورد، فریزر را پُر می کرد، توی خانه بوی غذایش می پیچید و می نشست و حرف می زد و حرف می زد. از خاله می گفت که ماشین نو خریده. از زن عمو که چند وقت است زنگ نزده حال پدر بزرگ را بپرسد. از بابا که چه قدر دلش برای من و سمیرا تنگ شده و هر شب که از مطب می آید دلش دو دخترش را می خواهد که سر شام کنارش باشند. از دختر خاله اش که با دو بچه ی دوقلویش چه می کند و این که بچه ی سمیرا چه کلمه ی فارسی دیگری یاد گرفته و چه قدر قشنگ آن را می گوید. من هم می نشستم جلوش روی مبل، چای تازه ی خوش رنگ می نوشیدم و پرتقال پر پر شده می خوردم و به صدایش که در خانه می پیچید گوش می دادم و همین طور الکی نچ نچ می کردم.
آب جوش را که می ریزم توی لیوان، رگه های قهوه ای دود می شوند توی آب و پیچ و تاب می خورند. نخ کیسه ی چای را می کشم. رگه ها با هم قاطی می شوند و برایم چای فوری درست می کنند. نیستی و با خیال راحت قوری را در بالاترین کابینت قایم کرده ام و فقط چای فوری می خورم. باید چای بخورم تا سرحال شوم. باید سرحال بروم سر کار. دارم می روم سر کاری که همیشه دوست داشته ام. کاری که خوشحالم می کرد. باید باز هم دوست اش داشته باشم. چرا ندارم؟ چرا هیچ چیزِ این روزها دیگر مرا نمی خنداند؟ به خاطر بی کاری است حتماً. باید چیزی داشته باشم که مرا فرو ببرد توی خودش و نگذارد بفهمم کجا هستم. باید روزهایم را بگذراند. باید حواسم را پرت کند از همه چیز. حواسم که به چیزی پرت نمی شود، فکرها پیدای شان می شود. خودم را ول می کنم روی مبل قرمز و هزار ساعت هم که بنشینم حوصله ام سر نمی رود بس که فکر می دود توی سرم. فکر خودم، تو، سمیرا، زندگی شبانه و ماهان. فکر این که چرا به این جا رسیدیم. کجا را اشتباه کردیم. کجای خلقت و با کدام فشار شالوده مان ترک خورد که بدون این که بدانیم برای چه، با یک باد، طوری آوار شدیم روی خودمان که دیگر نمی توانیم از جای مان بلند شویم. نمی توانیم خودمان را بتکانیم و دوباره بایستیم و اگر بتوانیم، آنی نیستیم که قبل از آوار بوده ایم. اشتباهِ کدام طراح بود که فشارها را درست محاسبه نکرد و سازه مان را طوری غیر مقاوم ساخت که هر روز می تواند برای شکستن مان چیزی داشته باشد؟ فکر زندگی بی خنده و بی آرزو تکه تکه ام می کند. مثل لکه ی زشت زرد ماست، روی پیشخان آشپزخانه. اما کار که داشته باشم ، دیگر فکر نمی کنم. کار می کنم و خسته می شوم و بعدش خستگی ام را بغل می کنم و آرامِ آرام می خوابم. روجا گفت: « چرا این قدر خودت را اذیت می کنی؟ تو که نیازی نداری به کار.» چرا نمی فهمید زندگی لعنتی من همین یک دلخوشی را دارد. فقط همین یکی را. از وقتی رفته ای، چیز دیگری در آن باقی نگذاشته ای. اما حالا باید خوشحال باشم. باید خوشحالی ام یادم بیاید. سرم را در دست هایم فشار می دهم و دنبال صدای خنده ی بلند خودم می گردم.
ــ بیا دیگر، این قدر نایست لیلی. دیرمان شده.
ــ خواهش می کنم. فقط یک دقیقه. نمی توانم.

دستم توی دست تو بود و بلند بلند می خندیدم. کنار خیابان تا شده بودم. نفسم از خنده بند آمده بود و دردی را که در دلم پیچیده بود یادم است. دستم را می کشیدی. دیرمان شده بود. به چه می خندیدم؟ یادم نیست. فقط یادم است انقلاب بودیم. سینما بهمن. فیلم بدی از جشنواره دیده بودیم و برمی گشتیم دانشگاه. خیابان کارگر، بین سی دی فروش ها و سمبوسه فروش ها، پرینت ارزان، لباس دست دوم و کلوچه ی فومن دنبال تاکسی می چرخیدیم و از لای دست و کتف و کمر مردم رد می شدیم. تو بلوز سفیدی را که سمیرا برایت فرستاده بود پوشیده بودی. مردی از روبه رو با سرعت به طرف مان آمد. سرش پایین بود. دستم را رها کردی که رد شود. باز خندیدم. مرد نگاهم کرد. یک آن مردد شدی و به سمتم آمدی. مرد سرش را که بلند کرد، دیگر دیر شده بود. سرش خورد توی سینه ات و لیوان آب انارش لب پر زد روی بلوز سفیدت و لکه ای شد که تا وقتی کنارم بودی، نه با جوش شیرین رفت، نه با سرکه، نه وایتکس، نه لکه بر رافونه که آخرین بار بهش زدم و توی چمدانت گذاشتم و گفتم: «فقط در خانه بپوش، وقتی کسی نیست.»
چایِ سرد شده ام را یک نفس سر می کشم. صدایش تکانم می دهد. از سکوت خانه است که صدای قورت دادن این قدر بلند در سرم می پیچد، یا از گوش هایم که دیگر عادت به شنیدن ندارند؟ عادت کرده ام به سکوت خالی خانه. به خفگی هوا و زندانی شدن پشت پنجره های دوجداره ی بی صدا. حتا دوست ندارم ساز هم بزنم. چند ماه می شود که پشت پیانو ننشسته ام؟ چهار ماه؟ هشت ماه؟ یادم نیست. انگشت هایم را باز می کنم، مشت می کنم و دوباره باز می کنم. بازِ باز. درد تا مچ هایم بالا می رود. انگشت هایم دیگر نه نرم اند نه سبک. کوتاه و زشت شده اند. بندهای شان ضخیم و سفت شده اند و با هر تکان اضافه ای درد می گیرند. با این درد و این ناخن های بلند و بدقواره که لیز می خورند روی کلاویه ها، دیگر نمی توانم پاساژ والس لامینوری را که دوست داشتی بزنم. آمدی نشستی کنارم، روی صندلی پیانو. گفتی: «دوست دارم که ناخن هایت همیشه کوتاه اند و به شان لاک نمی زنی.»
گفتم به خاطر پیانوست، و یادت دادم اکتاو می مینور باس را سر هر ضرب نگه داری تا من قطعه ای از شوپن بزنم. گفتی: «همان روز عاشقت شدم. همان روز که توی آمفی تئاتر دانشگاه نشستی پشت ساز و گمانم چیزی از شوپن زدی. می دانستی دارم نگاهت می کنم؟»
ــ واقعاً داشتی نگاهم می کردی؟ فکر می کردم من اول عاشقت شدم. روز اعتصاب، که مطمئن تر از همه ی بچه ها روی بالاترین پله ی انجمن صنفی نشسته بودی و کلاه مخمل فرانسوی سرت بود.
ــ هنوز هم دوست دارم وقتی ساز می زنی و حواست نیست، به انگشت هایت نگاه کنم که می رقصند روی ساز.
تمرین که می کردم، می دانستم ایستاده ای توی چارچوب درِ اتاق و نگاهم می کنی. چه طور ساز بزنم وقتی نیستی و نگاهم نمی کنی؟ نیستی و انگشت هایم رقصیدن یادشان رفته. خشک شده اند و دیگر چیزی از شوپن یادم نیست. باید درست اش کنم. وقتی رفتم سر کار و روز خوبی را که از من فرار می کند پیدا کردم، پیانو را می دهم رگلاژ کنند. دوباره تمرین می کنم تا انگشت هایم مثل روزهای نرفتن ات بشوند. باید پارتیتورهایم را پیدا کنم.
چرا امروز سلانه سلانه می رود؟ ساعت هنوز یک نشده. لپ تاپم را روشن می کنم و ایمیل هایم را به امید چیزی که هیچ وقت نیست باز می کنم. «مهم، مهم، مهم»، «سه روش برای جلوگیری از سرطان سینه»، «مانکن زیبای ایرانی در نیویورک». همه را پاک می کنم. صفحه ها را می بندم و وبلاگم را بالا می آورم. پست دیروزم یازده نظر دارد. از پیشنهاد کار جدیدم نوشته ام. از صالحی. از روزنامه و روزهای خوب روبه رو. از خوشحال کننده ترین نگرانی های دنیا. نوشته اند: «به سلامتی»، «شیرینی ما چه می شود؟»، «چه عجب، بالاخره چیزی نوشتی»، «یک سری هم به ما بزن» و چیزهایی مثل همین ها. دوست دارم که نمی بینم شان. دوست دارم هر وقت می خواهم چیزی بگویم، از دور بگویم و قایم شوم و هر وقت می خواهم جواب بشنوم، از دور بشنوم. نمی خواهم کسی جلوم بنشیند و نگاهم کند و منتظر حرفی باشد. روزنامه را هم برای همین دوست دارم. دوست دارم توی تحریریه بنشینم و بنویسم و فردا پشت چنار بزرگ کوچه ی روبه روی کیوسک بایستم و ببینم چند نفر موقع ورق زدن خیره می شوند به تیتر مطلبی که نوشته ام.
تلفن زنگ می خورد. روجاست. می گوید کارش تمام شده.
ــ کِی باید سر کار باشی؟
ــ ساعت چهار و نیم.
می گویم: «بیدار بودم تا آفتاب زد. اما یادم رفت بیدارت کنم. به موقع رسیدی؟»
به موقع رسیده. می گوید برویم ناهار. تازه ساعت یک و نیم است و تا قرار روزنامه کلی وقت دارم که باید بگذرد. می گوید: «می آیی؟ حوصله ندارم الان بروم سرِ کار. ناهار می خوریم، بعد من می روم شرکت، تو هم برو روزنامه.»
چیزی پاهایم را بسته. می گویم نمی دانم.
ــ یعنی چه که نمی دانی؟ بیا برویم دیگر. من ماشین ندارم. دو و ربع، آپادانا، سر نیلوفر باش، با هم یک جایی می رویم. می آیی. وقتی سکوت می کنی، یعنی موافقی.
وقتی سکوت می کنم یعنی موافقم؟ نه، نیستم. من وقتی موافق باشم سکوت نمی کنم، می خندم. دهانم را باز می کنم و می گویم بله، موافقم. اما سکوت، می دانم که نمی کنم. شاید آن روز هم سکوت کرده بودم که فکر کردی با رفتن ات موافقم. ساکت نشسته بودم و چمدانت را می بستم. موافق نبودم، فقط ساکت بودم؛ و تو بدون من رفتی. رفتی و پدر و مادرت را دیدی. حتماً کلی خندیدی و سربه سر مادرت گذاشتی و گفتی دلتنگی نکند. حتماً خاله هایت را، که آمده بودند تو را قبل از رفتن ببینند، بغل کردی و بوسیدی و گفتی زود برمی گردی. دو سه بار چمدانت را باز کردم و مطمئن شدم چیزی جا نمانده و دوباره بستم اش و همه اش ساکت بودم. در شهر چرخیدی و با بچه ها خداحافظی کردی. حتماً سفارش کردی مرا تنها نگذارند و هوایم را داشته باشند وقتی نیستی. من سکوت کرده بودم و برای آخرین بارها زیپ چمدانت را می کشیدم و تو حتماً با همه خوش و بش می کردی و به کسانی که می خواستی تنهای شان بگذاری، لبخند های امیدوار می زدی. درِ چمدان را قفل کردم. درِ خانه را باز کردی و آمدی تو. من ساکت بودم. اما موافق، می دانم که نبودم. فکر می کردم نمی روی. منتظر بودم بیایی توی اتاق، مرا ببوسی و بگویی پشیمان شده ام، تو موافق نباشی هیچ جا نمی روم. منتظر بودم بیایی و بگویی معلوم است که تنهایت نمی گذارم، کجا بروم بدون تو؟ مطمئن بودم نمی روی. حتا وقتی به آژانس زنگ زدی و گفتی می روی فرودگاه امام ، با خودم گفتم نمی روی بدون من. ایستادم توی چارچوب در. لباست را عوض کردی، نگاهم را برگرداندم. پیراهن و پلیور نو پوشیدی. اتیکت های شان را درآورده بودم و گذاشته بودم روی تخت. خودم برای رفتن ات خریده بودم و حواسم بود که شیک ترین مسافر هواپیما باشی. پیراهن راه راه یاسی و پلیور خاکستری و شلوار جین تیره. کت نیلی ات روی تخت بود. کوله ات را نگاه کردی، زیپ بالایی اش را باز کردی و خواستی لباس هایی را که درآوردی در آن بگذاری.
ــ لباس نو زیاد برایت گذاشته ام. این ها را نبر.
گفتی باشد. نگاهم نکردی. جورابت را برداشتی. رفتم توی هال و نشستم روی مبل و کتابم را دست گرفتم. نباید گریه می کردم. تو نمی رفتی. مطمئن بودم نمی روی بدون من. می خواستی مرا بترسانی. صدای چرخ چمدان آمد. جلوِ در بودی. از بالای کتاب نگاهت کردم. کت نیلی را پوشیده بودی. کوله ات را زمین گذاشتی، کفش هایت را پا کردی و بندشان را آرام آرام بستی. نگاهت که سمتم چرخید، سرم را پایین انداختم.
ــ بیا بغلم.
نیامدم. رفتم توی اتاق و در را بستم. لباس هایت روی تخت بود. تنها حجم روشنی از تو که بی تو در خانه مانده بود. گوش دادم تا صدای باز و بسته شدن در آمد و صدای چرخ های چمدان که دور می شدند. نباید گریه می کردم. تو برمی گشتی. مطمئن بودم. نمی توانستی بدون من بمانی و زندگی کنی و خوشبخت باشی. خیلی زود برمی گشتی. شاید از فرودگاه. شاید فردا یا پس فردا.
بین همه ی لباس هایم، جین تیره و مانتوِ خاکستری می پوشم. می بینی؟ شبیه تو شده ام وقتی داشتی می رفتی سراغ زندگی جدیدت. دارم می روم سراغ زندگی جدیدم و شبیه تو بودن حتماً نشانه ی خوبی است برایم. صورتم را در آینه نگاه می کنم. چند روز است آرایش نکرده ام که دور چشم هایم این قدر تمیز است؟ هر چه در کیفم هست، دنبال مداد چشم، می ریزم روی تخت. گوشه ی چشمم را با دست چپ می کشم تا چروک هایش باز شود و بالای مژه ها خط سیاه می کشم. کج می شود مثل همیشه. مثل تمام خط های زندگی ام که کشیدم و کج شد و پاک کردم و باز کشیدم و باز کج بود. مثل شب های مشق که صدبار با مداد قرمز لای «بابا»های سیاه خط می گذاشتم و خراب می شد و پاک می کردم و باز می کشیدم و باز خراب می شد و من می ماندم و دفتر پاره. به سمیرا التماس می کردم که برایم خط بکشد. نمی کشید و می گفت دیوانه، خوب است همین ها؛ و من با چشم های خیس، باز پاک می کردم و باز می نوشتم. دیگر اما زور پاک کردن ندارم. رویش باز خط می کشم تا پهن شود و کج و کولگی اش گم شود در سیاهی مداد.
همه ی شال هایم در کمد روی هم ریخته. سیاه ساده، آبی چهارخانه، کِرِم با گل های نارنجی، ارغوانی و قهوه ای دورنگ، و دوباره سیاه. یکی زشت است و یکی چروک. شال بنفشم را می کشم بیرون. از چند ماه پیش که آن را با روجا خرید یم هنوز سر نکرده ام و نوِ نو مانده برای امروز.
ــ همین را بردار. پوستت سفید است. بهت می آید. عادت کن به پوشیدن رنگ های شاد.
باید عادت کنم به پوشیدن رنگ های شاد، به خوشحال و سرحال بودن. دارم می روم سر کار. کاری که از هزار سال پیش دوست داشته ام. دنبال رژلب شاد، می روم سراغ کشوِ زیر آینه. یکی هنوز هست. صورتی تیره است و بوی ماندگی می دهد. می مالم روی لب هایم. زشت شده ام. با پشتِ دست پاکش می کنم. همین اثر سرخی که گذاشته کافی است. مهمانی که نمی روم.
پژوِ سیاه جلویی امروز نیست و می توانم یک ضرب از پارکینگ بیرون بیایم. نشانه ی خوبی است. حتماً امروز قرار است خوب بگذرد. می پیچم توی اتوبان و گیر می کنم میان هجوم ماشین ها و راننده های عرق کرده و بوق و هوای سنگین. این وقت ظهر که وقت ترافیک نیست. چرا نمی خواهد خوب بگذرد؟ ماشین درست راه نمی رود و پاهایم روی گاز و ترمز خوب نمی نشینند. مگر چند وقت است رانندگی نکرده ام؟ کولر را روشن می کنم. باد گردنم را خنک می کند اما صندلی با تنم نمی سازد. جابه جا می شوم، مانتوم را زیرم مرتب می کنم، صندلی را می کشم جلو، پشتی اش را می خوابانم، کمربندم را باز می کنم ... فایده ای ندارد. شیشه را می کشم پایین تا هوا بیاید. هوا گرم است. گرم و کثیف. گرمای مانده ی مرداد با گرمای تازه ی خرداد فرق دارد. گرمای خرداد نو است و آفتاب تمیزش، نور می ریزد روی آدم. مرداد اما چرک و چرب است و بوی گند ماندگی می دهد. حتا آفتابش هم، از لای کلی کثافت رد می شود و می چسبد به تن و هیچ راهی برای خلاص شدن از بوی مُرده و خفه اش نیست. دلم می خواهد همین حالا برگردم خانه و بنشینم زیر قطره های خنک دوش و سرم را تکیه بدهم به دیوار و به صدای ریختن آبِ سرد روی کاشی های آبی گوش کنم. ماشینی پشت سرم بوق می زند. چیزی در سینه ام می کوبد. هوا نیست. دارم خفه می شوم. انگشت هایم در کیف، از لای موبایل و کیف پول و هدفون و خودنویس و پاکتِ سیگارهای خشک شده و دفترچه می گذرند و بسته ی دیازپوکسایدم را پیدا می کنند. قرصِ سبز، کوچک و لیز است و بدون آب راحت می رود پایین.
ــ اضطراب داری بابا جان. سعی کن در فشار محیطی قرار نگیری. هر وقت تپش قلب داشتی، یکی بخور. خوابت نمی گیرد، معتادت هم نمی کند. فقط زیاده روی نکن.
چند وقت بود که قلبم ضدضرب می زد. وقتی وقتش نبود، محکم به دیوارهای سینه ام می کوبید و چیزی از آن جاری می شد در تنم. بعد تند تند می زد، آن قدر که نفسم را بند می آورد. ترسیدم در خواب سکته کنم. بیدار شوم از خفگی، و کسی نباشد بلندم کند. آن قدر نفس نفس بزنم تا سیاه شوم و بمیرم. بعد تا چند روز کسی پیدایم نکند و بگندم و بو بگیرم. خجالت کشیدم از آن هایی که درِ خانه را می شکنند و از بوی فساد جسدِ سیاه شده ام جلوِ دماغ شان دستمال سفید می گیرند. رفتم پیش همدانشگاهی قدیمی بابا. نوار قلب گرفت و اکو، و به بابا زنگ زد.
ــ قلبش هیچ مشکلی ندارد.
بابا گفت برایم دیازپوکساید بنویسد. گوشی را گرفت و با من حرف زد.
ــ وقتی نگران می شوی، یکی بخور. می خواهی چند وقت بیایی پیش ما؟
ــ نه.
ــ می خواهی من یا مامان چند روز بیاییم تهران؟ می خواهی بگویم سمیرا دعوت نامه بفرستد یک مدت بروی فرانسه؟
نمی خواستم. زورم به رفتن نمی رسید. نه به اهواز، نه به فرانسه، نه به هیچ جای دیگر. دلم فقط تختم را می خواست. تخت مان را. مثل حالا که زورم به این همه ماشین نمی رسد و دلم می خواهد دست بزرگی بیاید و برم دارد بگذارد وسط زمستان، توی کوچه ای بن بست، زیر سایه ی یک چنار بزرگ. دلم می خواهد محکم بکوبم به ماشین جلویی و آن قدر گاز بدهم تا ماشین ها یکی یکی پاره شوند و له شوند و من از وسط شان رد شوم.
می پیچم توی نیلوفر. از جلوِ شکلات فروشی و ساندویچی و دونر و فست فود و اسباب بازی و کلانتری رد می شوم و می رسم به روجا، که سر خیابان ایستاده و با تلفن حرف می زند. صدایش که می کنم، برمی گردد. موهایش را قرمز کرده و چه قدر به سبزِ تیره ی چشم هایش می آید. می نشیند و خداحافظی می کند. می گویم: «موهایت چه قدر خوب شده. بهت می آید.»
دست می کشد به موها.
ــ دیروز رنگ کردم. برای سفارت. خودم هم رنگش را دوست دارم. چه طوری؟
ــ مثل همیشه. سفارت چه شد؟
ــ مدارکم را گرفتند. گفتند بین سه هفته تا سه ماه جواب می دهند.
ــ بالاخره سه هفته یا سه ماه؟
ــ نمی دانم. نگفتند.
شیشه را می کشد پایین و شالش را باز می کند.
ــ خیلی گرسنه ام. کجا برویم؟
ــ هر جا. فرقی نمی کند.
ــ یعنی چی که فرقی نمی کند؟ حال آدم را می گیری با این بی ذوقی. برویم بندر؟ طرح هم که داری.
بندر نزدیک است. می پیچم توی مهناز. دست می کند در کیفش و چند دی وی دی می گذارد روی صندلی عقب.
ــ این ها را ببین. همه خوب اند. از بین صد تا فیلم انتخاب شان کرده ام.
ــ ممنون. چه خبر از شبانه؟
ــ بد نیست. بعد از روزنامه بیا شرکت ببین اش.
ــ نمی دانم کارم تا کی طول می کشد. خوب است با ارسلان؟
ــ یک روز خوب است، یک روز بد. پسر بدی نیست. شبانه هم بالاخره باید یکی را پیدا می کرد. چرا هیچی به صورتت نزده ای؟
ــ زده ام... معلوم نیست؟
ــ واقعاً فکر می کنی زده ای؟ روز اولی است که می خواهی بروی سر کار. یک کم رژ گونه می زدی عین میّت ها نباشی، بترسند ازت.
ــ این جا که جا نیست. کجا پارک کنم؟
ــ بگذار جلوِ این در. حواس مان هست به ماشین.
ــ این جا نمی شود. جلوِ پارکینگ مردم است.
ــ تو پارک کن. بقیه اش با من!
پیاده می شوم. بقیه اش با روجاست. همیشه بهترین راه ها را برای بقیه ی هر چیز پیدا می کند. ترم چهار بودیم و دلم پَرپَر می زد برای میثاق که یک جا بند نمی شد و یک روز حس می کردم مرا می خواهد و یک روز نه. روجا که قرار شد بیاید اردوی تبریز، گفت تو فقط بیا و خانم باش، بقیه اش با من. وقتی از سفر برگشتیم ، من مال میثاق شده بودم و سال بعد با هم در یک خانه بودیم. روجا از توی کیفش قلم و کاغذ بیرون می آورَد و می نویسد ما توی رستوران ایم. زیرش یک شکلک خندان می کشد و کنارش یک ساندویچ گنده ی پُر از کاهو، و زیر برف پاک کن می گذارد. دستم را می کشد و می برد توی رستوران، که خنک و شلوغ است و جا نیست برای نشستن. می رود روی یکی از صندلی های میز چهار نفره ای می نشیند که یک نفر پشت آن غذا می خورد.
ــ ببخشید آقا، می شود ما این جا بنشینیم؟
دست اش را می کشم و آرام می گویم راحت نیستم. اشاره می کند به غذای مرد.
ــ الان می رود. نگاه کن، غذایش تمام شده.
کیف و کاغذهایش را پهن می کند روی میز، چسبیده به پیتزای نیم خورده ی مرد.
ــ چی می خوری؟ فرقی برایت نمی کند که؛ خودم یک چیزی می گیرم.
می رود پشت پیشخان. راحت نیستم کنار مرد. بلند می شوم و کنار روجا می ایستم که دست اش را گذاشته روی پیشخان و با دقت، انگار مسئله ی طراحی اجزاست، نصف غذاهای روی تابلو را سفارش می دهد. مرا که می بیند، می گوید: «چرا بلند شدی؟ وسایلم روی میز است. نمی بینی؟»
حساب می کند و با هم برمی گردیم و می نشینیم. راحت نیستم. خودم را روی صندلی جمع می کنم. مرد هم راحت نیست. با دلخوری غذایش را رها می کند و می رود.
ــ گناه داشت. داشت غذایش را می خورد. معذّب شد.
ــ دلش هم بخواهد ما سر میزش بنشینیم.
رو می کند به گارسون. گردنش را کج می کند و به شکمش اشاره می کند. بعد وسایلش را کنار می زند و می پرسد: «چرا باز بی حالی امروز ؟ مگر نمی خواهی بروی سر کار؟ مشکل هایت حل شد دیگر.»
ــ مشکلم بی کاری بود؟
ــ آره. بی کاری بود. مگر نمی گفتی زندگی من فقط همین یک دلخوشی را داشته. دیگر چه مشکلی داری؟
پیش غذاهای مان را می آورند. روجا سالاد سیب زمینی را جلوِ من می گذارد.
ــ بخور. سر حال می شوی.
من کِی با خوردن سالاد سیب زمینی سر حال شده ام ؟ به ساعتم نگاه می کنم. دیگر به قرار چیزی نمانده ، اما شوقم برایش تمام شده. کاش می افتاد فردا، و تا شب همین جا می نشستیم. روجا می گوید: «تو رسیدی، داشتم با سمیرا حرف می زدم. گفت دو سه ماه دیگر شوهرش دفاع می کند و بعد برای چند هفته می آیند ایران.»
ــ کاش وقتی تو می روی، آن جا باشد که تنها نمانی.
ــ باید عادت کنم به تنهایی. امروز گفتند باید برای سفارت یک نامه ببرم که توی آن کسی تایید کند به من برای مدتی جا می دهد. به سمیرا گفتم، گفت برایم جور می کند. کار سختی است. خودش کار دارد، شوهر دارد، بچه ی کوچک دارد، برایش دردسر می شود.
ــ نگران نباش. سمیرا دوست دارد کمک کند. مامانم هم کلی ادویه ی آبادان و زعفران و سبزی یخ زده گذاشته کنار که برایش ببری. چمدانت را زیاد پُر نکن.
گارسون لازانیا را جلوِ من می گذارد، پیتزا را جلوِ روجا. روجا دو تا را می کشد وسط میز، کنار هم. یک لقمه از این می خورد، یک لقمه از آن. عاشق غذا خوردنش بودی. می گفتی وقتی جلوت چیزی می خورَد، سیرِ سیر هم که باشی، هوس غذا می کنی. چرا از سرم بیرون نمی روی امروز؟ می گویم: «یادت می آید میثاق به من می گفت لیلی؟»
قلبم هزار بار در ساعت می تپد. فرق است میان این که در ذهنم تکرار شوی یا این که به زبانم بیایی. به زبانم که می آیی، واقعی می شوی. موج می شوی در هوا و دیگران هم می بینندت. روجا شنیده و حالا دیگر تو را و لذت به یاد آوردن این را که شبیه هیچ کس دیگری صدایم نمی زدی با او شریکم. عینک گردِ دور فلزی ات را می زدی و از بالای کتاب می گفتی: «لیلی یعنی تجلی معشوق در چشم عاشق. یعنی خلوص عشق، فارغ از معشوق. لیلی، قدح است و عشق، شراب درون آن. باید قدح را در دست گرفت و مست شد با شراب.»
ــ آره. می گفت لیلی. به نظرم رومانتیک تر از لیلا است. حالا چرا یاد میثاق افتادی؟
ــ دیشب خوابش را دیدم.
ــ من که گفتم امروز یک چیزی ات شده. یک امروز را بهش فکر نکن لطفاً، هشت ماه گذشته. غذایت را بخور. امروز روز مهمی است، باید به چیزهای خوب فکر کنی.
چیزی قلبم را فشار می دهد. راست می گوید، فکر کردن به تو خیلی وقت است که دیگر خوب نیست. چه اهمیتی دارد که صدایم می کردی لیلی یا لیلا. چه اهمیتی دارد که مبل های خانه مان قرمز بود یا قهوه ای. کت نیلی تن ات بود یا سرمه ای، غذا خوردن روجا را دوست داشتی یا نه. مهم این است که نباید می رفتی؛ اما رفتی. نباید به تو فکر کنم، در روزی به این مهمی.
ــ عادت کرده ای به غصه خوردن لیلا. دنیا را برای خودت کرده ای تکیه ی شام غریبان. فقط سینه زن نداری. بیا برو یک قبر درست کن برای میثاق و هر روز روی آن گریه کن، اما باقی دنیا را قبرستان نکن دیگر. غذایت را بخور.
دست می کشم به گلویم. گلوله ی سفت باز برگشته و راه همه چیز را بسته. گلوله ای که از وقتی رفته ای توی گلویم مانده و نسخه ی هیچ دکتری رویش اثر ندارد. دو ماه قرص خوردم و آمپول زدم و هر روز ضعیف تر شدم تا بابا آمد تهران. اما حتا او هم گلوله را ندید. گفتم: «خوب نمی شود بابا. هیچ جوری خوب نمی شود.»
ــ گلویت که سالم است بابا جان. کی این قدر آنتی بیوتیک برایت نوشته؟
روجا دست هایش را روی دلش می گذارد و گارسون را صدا می زند.
ــ آقا یک ظرف به ما می دهی؟ باقی غذا را می بریم.
چشم غره می روم بهش. بُراق می شود.
ــ بورژوا بازی در نیاور. تو که نخوردی، دیگر چه کار داری؟ می برم برای شبانه.
گوشی تلفنش را از کیف بیرون می آورد و شماره می گیرد.
ــ سلام شبانه، شرکت چه خبر؟ ... کارم یک کم طول کشید. بعدش هم آمدیم با لیلا ناهار خوردیم... پیتزا و لازانیا، دارم برایت لازانیا می آورم... باشد.
گوشی را می دهد به من.
ــ چه خبر شبانه؟
ــ هیچی. یعنی بعداً برایت تعریف می کنم. ناهار خوب بود؟
ــ آره، بد نبود. چیزی نمی خواهی؟
ــ دلم ساندویچ می خواهد.
ــ می گویم روجا بگیرد. ساندویچ چی؟
ــ هیچی. پشیمان شدم. بعد با هم می رویم و می خوریم.
ــ مطمئنی؟
ــ آره. شب زنگ می زنم بهت، حرف بزنیم.
روجا بلند می شود. می گویم: «با هم برویم روجا. می رسانمت.»
ــ دیوانه ای؟ توی این ترافیک بیایی و برگردی، به موقع به کارت نمی رسی. من از سر همین خیابان با تاکسی می روم.
ــ مگر چه قدر طول می کشد؟
ــ خیلی. برگشتن اذیت می شوی. به جای رساندن من، قدم بزن تا سر کار. مغازه ها و مردم و شلوغی را نگاه کن، یک چیزی بخر. حالت جا می آید. هفت تیر نزدیک است. چیزی لازم نداری؟
چیزی لازم ندارم؟ چرا، دارم. روسری، مانتو، بلوز، شلوار، همه چیز. همه ی لباس هایم کهنه شده. مامان گفت بچه ی ملوک هم این طور لباس نمی پوشد که تو می پوشی. می خواهی بگویم سمیرا چند دست برایت بخرد و بفرستد؟ نمی خواستم. اما حالا که قرار است بروم سر کار و خوب شوم، می توانم همین حالا بروم همه را بخرم و با چند بسته پُر از لباس های نو، مثل یک دختر بیست و هشت ساله ی خوشحال، بروم سر کار. بعد با لبخند به همه بگویم از هفت تیر رد می شدم، این ها را دیدم و خوشم آمد.

نظرات کاربران درباره کتاب پاییز فصل آخر سال است

کتاب خوبیه.با شخصیت پردازی خوب.و نثر روان زیبا.با اینکه فضای تلخی داشت دوستش داشتم.بیشتر از همه از شخصیت شبانه لذت بردم.واقعا خوب بود.از آنجا که نسخه صوتی اش را خواندم یا شنیدم شخصیت ها برایم خیلی زنده تر و واقعی تر شدند.
در 2 سال پیش توسط مریم حسینی
نسیم مرعشی ثابت کرده که داستان نویسی بسیار خوبیه. به نظرم کسی نمی تونه کتاب رو نادیده بگیره و طوری پیش می ره که ادم مجبور میشه بخونتش
در 2 سال پیش توسط min...395
این نویسنده چقدر خوب زندگی رو شناخته. با اینکه دیالوگ ها به محاوره نوشته نشده اما خوب احساسات شخصیت ها رو منتقل میکنه. نه زیاده گویی کرده نه کم گویی. نه پیچیده نویسی کرده نه عامیانه اش کرده. تخیل و صنایع ادبی به کار رفته در کتاب هم قشنگه. اونجا که شبانه درباره خاک برگ گلدون حرف میزنه... اونجا که لیلا درباره آه مسموم داخل ماشین میگه... شوق و ذوق لیلا هم برای کارش خیلی برام قابل درک بود. از اون لحظه ها بود که احساس می کرد جایی ایستاده که بهش معنی بودن میده. ممنون از خانوم مرعشی که رمان به این خوبی نوشتن. حال و هوای دلم تازه شد. ♥
در 2 سال پیش توسط کتیبه سپید
داستان در ادامه ی تضعیف زن هاست و احساساتی بودنشون رو منفی و بر علیه خودشون نشون میده. و در ناخود آگاه خوانندگان که احتمالا بیشتر خانم و دخترخانم هستن داره این تاکید رو میکنه که اگر مردی کنارتون نباشه و شمارو ترجیح بده به چیز دیگه شما کاملا حق دارید تمام زندگی تونو حروم نبودن اون کنید. این مسله واقعا تاسف بر انگیزه و ای کاش از یه زاویه دیگه وارد میشدن به موضوع و علت غم و اندوه مفرط در داستانشون رو لااقل چیز دیگه ای مطرح میکردن. با امید موفقیت های بیشتر برای نویسنده
در 2 سال پیش توسط sara ir
استقبالی که از کتاب شده عجیبه. در همه ابعاد بسیار متوسطه. نمونه‌های مشابه این کتاب زیادند که یک دهم این توجه هم نصیبشون نشده، مثل کارهای آنیتا یارمحمدی.
در 2 سال پیش توسط نفیسه
تلخ و واقعی، مثل زندگی همه مون.... خانم مرعشی، فوق العاده بود. همین...
در 2 سال پیش توسط مریم فشندی
این کتاب در حد و اندازه شهرتش نبود، سه داستان از سه نفر متفاوت اما نویسنده به خودش زحمت نداده بود سبک نوشتاریشو تغییر بده! اینو مقایسه کنید با شب ممکن شهسواری! فرق نویسنده خبره و آماتور مشخص میشه!
در 2 سال پیش توسط پرنیان
بسیار عالی است. به من که چسبید. فضای افسرده هم که دوستان اشاره کردند بنظر من چیزی جدا از زندگی ما نیست
در 2 سال پیش توسط مح م
من این کتابو خوندم خیلی زیباست . خانم مرعشی خیلی خوب شخصیت پردازی کردن هر سه شخصیت کتاب برای من قابل فهم بود. * در مورد نحوه قیمت گذاری کتاب همیشه گفته میشه ناشر قیمتو تعیین میکنه الان نسخه الکترونیک این کتاب با دو قیمت داره ارائه میشه یعنی ناشر هر جا یه قیمت میذاره؟ خب تره بار که نیست هی بریم قیمت بگیریم باید یه اطمینانی موقع خرید باشه هر چند من کیفیت و امکانات و تنوع آثار فیدیبو رو بیشتر میپسندم و تخفیف های که اخیرا روی کتابهای فیدیبو خورده قیمتها رو خیلی بهتره کرده که در کنار کیفیت بهترتون باعث میشه اینجا انتخاب اول من باشه ولی به نظرم بازم جای کار داره
در 2 سال پیش توسط m
کتاب خوش خوانی است اما آنقدر که برایش تبلیغ می‌کنند و درباره اش نوشته‌اند مهم نیست
در 2 سال پیش توسط سجاد