کتاب خواب و خواب و خواب خوابی نیست اثر احمدرضا احمدی نشر چشمه

آن گندمزاری را که دوست داشتیم فقط یک حدس و گمان بود

هستی و اهمال و سکوت در قبال این شب پهناور باران‌زده سنگی بر گوری بود که نمی‌شد روی آن پرده انداخت

من نمی‌دانم ما چرا زنده بودیم

من که تو را دوست داشتم چرا تو در تاریکی گم شدی و هر چه تو را در تاریکی صدا زدم صدایی نشنیدم

چه تجربه‌ها که پاورچین‌پاورچین آمدند پس از آن‌که خنجر مرصع را در قلبم جای دادند به‌سرعت متواری شدند

من کسانی را که دوست داشتم گم کرده بودم با این‌که هنوز هلو‌ها را بر درختان دوست داشتم می‌دانستم وقتی پیری برسد هلوها مزه‌...

آیا این ما بودیم که چنین پیر و فرسوده شده بودیم

محبوب من از جلوِ چشمانم عبور می‌کرد اما هنوز خنده‌های پهناورش در گوشم بود مرا خواهید بخشید که از محبوبم چنین با دریغ صحب...

ما دلواپس همه‌ی غم‌های برجای‌مانده از سال‌های دور هستیم

لرزشی در قلب من رخ می‌دهد می‌گویم: شاید تا فردا زنده نباشم.