فیدیبو نماینده قانونی فیدیبو و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب بوی مهر و طفل گریزپای
چگونه کودکانمان را به مدرسه بفرستیم

نسخه الکترونیک کتاب بوی مهر و طفل گریزپای به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

با نصب اپلیکیشن فیدیبو این کتاب را به صورت کاملا رایگان مطالعه کنید.

درباره کتاب بوی مهر و طفل گریزپای

یکی از اختلالات روانی شایع در دوره ابتدایی و پیش‌دبستانی, ترس از مدرسه است که در کودکان دوره آمادگی و اول ابتدایی از فراوانی بیشتری برخوردار است.
آگاهی از نکات و توصیه‌های زیر همه ما را در انجام بهتر وظایفمان یاری خواهد کرد:

۱ – پیش از شروع مدرسه به هنگام ثبت‌نام و یا هر زمان دیگر که میسر بود کودک را با خود به مدرسه ببریم. برای او از مدرسه صحبت کنیم. اطراف و فضای داخل آن و حتی مسئولان مدرسه را به او بشناسانیم تا آمادگی لازم را کسب کند.
۲ – برای خرید وسایل مدرسه حتماً کودک را همراه خود ببریم و در انتخاب لوازم، نظر او را جویا شویم.
۳ – برای بردن کودک به مدرسه از زور، تهدید یا تنبیه استفاده نکنیم؛ زیرا شدت اضطراب او را بیشتر خواهد کرد.
۴ – به احساسات و حرف‌های فرزندمان با دقت توجه کنیم. در مسیر برگشت از مدرسه، فرزندان دوست دارند همه‌چیز را برای والدین، به‌خصوص برای مادر تعریف کنند. سعی کنیم شنونده خوبی برای صحبت‌های آن‌ها باشیم.
۵ – خاطرات خوب و خوش خود و یا خواهر و برادر بزرگ‌تر او را از مدرسه برایش بازگو کنیم.
۶ – با آرامش کودکان را به مدرسه بفرستیم و از اصرار‌ها و تأکیدها وامرو نهی‌های زیاد بپرهیزیم چون اضطراب‌ها به فرزندان منتقل می‌شود.
و...

ادامه...
  • ناشر فیدیبو
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.96 مگابایت
  • تعداد صفحات ۰ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب بوی مهر و طفل گریزپای

با نصب اپلیکیشن فیدیبو این کتاب را به صورت کاملا رایگان مطالعه کنید.

مقدمه

«مهر» با قاصدکها می آید، با بوی کتاب و دفتر نو، با خاطره های تمام نشدنی مدرسه و همشاگردی ها، حتی وقتی بزرگتر شده باشیم.
وقتی در قالب پدر و مادرهای امروزی به صورت های دوست داشتنی و شاد کودکانمان نگاه می کنیم که گاه با شنیدن نام مدرسه اندکی ترس یا ناراحتی در چشمهایشان موج می زند.
دلمان می خواهد، اولین روزهای مدرسه تبدیل به بهترین خاطره زندگی شان شود. دوست داریم با شادی و عشق به مدرسه بروند و از درس خواندن لذت ببرند.
اما رویاهایمان چقدر واقعی است؟
با کودکانی که از محیط های تازه و به خصوص مدرسه وحشت دارند، چه باید کرد؟
کابوس مشق نوشتن و تنبیه و نادیده گرفته شدن در مدرسه را چطور برای همیشه از ذهنشان پاک کنیم؟
بهترین مدرسه کجاست؟
بهترین معلم ها کیستند؟
این پرسش ها و بسیاری از پرسش های دیگر درست در آستانه ماه مهر، فکر همه والدین را به خود مشغول می کند.
اما نگران نباشید، فیدیبو همراه شماست تا رویایتان را همراه کودکتان بسازید و روزهای مدرسه را تبدیل به بهترین خاطره زندگی اش کنید.
کتابچه پیش روی شما مجموعه ای از نکات، مصاحبه ها، مقالات و یادداشت هایی است که از سایتهای معتبر روانشناسی، علوم تربیتی، سبک زندگی و غیره جمع آوری شده تا بتواند راه کارهای ساده و عملی آماده کردن کودکان برای رفتن به مدرسه را در اختیار شما قرار دهد.
در این کتاب گفت وگوهای تخصصی چند روانشناس معتبر از جمله دکتر سیما فردوسی، دکتر هلاکوئی، دکتر زهرا رمضانخانی و... به همراه نکات کلیدی و مهم این موضوع برای شما گردآوری شده است.

چگونه با ترس کودک از مدرسه برخورد کنیم؟ (۱)

یکی از اختلالات روانی شایع در دوره ابتدایی و پیش دبستانی, ترس از مدرسه است که در کودکان دوره آمادگی و اول ابتدایی از فراوانی بیشتری برخوردار است.
آگاهی از نکات و توصیه های زیر همه ما را در انجام بهتر وظایفمان یاری خواهد کرد:

۱ – پیش از شروع مدرسه به هنگام ثبت نام و یا هر زمان دیگر که میسر بود کودک را با خود به مدرسه ببریم. برای او از مدرسه صحبت کنیم. اطراف و فضای داخل آن و حتی مسئولان مدرسه را به او بشناسانیم تا آمادگی لازم را کسب کند.
۲ – برای خرید وسایل مدرسه حتماً کودک را همراه خود ببریم و در انتخاب لوازم، نظر او را جویا شویم.
۳ – برای بردن کودک به مدرسه از زور، تهدید یا تنبیه استفاده نکنیم؛ زیرا شدت اضطراب او را بیشتر خواهد کرد.
۴ – به احساسات و حرف های فرزندمان با دقت توجه کنیم. در مسیر برگشت از مدرسه، فرزندان دوست دارند همه چیز را برای والدین، به خصوص برای مادر تعریف کنند. سعی کنیم شنونده خوبی برای صحبت های آن ها باشیم.
۵ – خاطرات خوب و خوش خود و یا خواهر و برادر بزرگ تر او را از مدرسه برایش بازگو کنیم.
۶ – با آرامش کودکان را به مدرسه بفرستیم و از اصرار ها و تاکیدها وامرو نهی های زیاد بپرهیزیم چون اضطراب ها به فرزندان منتقل می شود.
۷ – از مدرسه به عنوان حربه ای برای تنبیه استفاده نکنیم. برای مثال نگوییم «اگر مشق هایت را ننویسی، به معلمتان می گویم.»
۸ – توجه و عکس العمل زیاد موجب تقویت ترس در کودکان می شود. ازاین رو از این موارد بپرهیزیم.
۹ – فرزندمان را هر شب به موقع و در ساعات معینی بخوابانیم.
۱۰ – بیشتر از نیرو و توان کودک از او تکلیف درسی نخواهیم.
۱۱ – به گونه ای برخورد نکنیم که کودک برای رفتن به مدرسه احساس گناه کند. هنگامی که می گوییم «ما کار می کنیم و زحمت می کشیم تا تو درس بخوانی» او فکر می کند مرتکب گناه و جرم بزرگی شده است.
۱۲ – همراهی کردن کودک در روزهای اول سال تحصیلی بسیار مهم است.
۱۳ – از سرزنش و تحقیر فرزندمان برای رفتارهای نادرست او، به ویژه در حضور دیگران, خودداری کنیم.
۱۴ – با برنامه ریزی نامناسب برای انجام تکالیف و درس خواندن، تمام اوقات فراغت و استراحت را از فرزندمان نگیریم.
۱۵ – دانش آموز خود را حتماً با ظاهر آراسته به مدرسه بفرستیم تا نزد همکلاسی های خود شرمنده و خجالت زده نشود.
۱۶ – اگر یکی از وسایل مدرسه اش را گم کرده است, از او بخواهیم فردا در مدرسه جستجو کند تا آن را بیابد و از معلم و همکلاسی ها نیز کمک بگیرد. نباید او را برای این بی توجهی تنبیه کنیم یا بترسانیم.
۱۷ – وقتی کودک از مدرسه به منزل برمی گردد، حداقل یکی از اعضای خانواده (به خصوص مادر) در انتظار او باشد. حتی المقدور از دادن کلید خانه به فرزند و یا پشت در منتظر گذاشتن او جدا بپرهیزیم زیرا اضطراب در این گونه فرزندان «بچه های کلید به دست و پشت دری» بسیار بیشتر از بچه های دیگر است.
۱۸ – فرزندمان را با دیگری مقایسه نکنیم. (به ویژه در بدو ورود به مدرسه)
۱۹ – فرزندمان را با توانایی ها و مهارت هایش آشنا کنیم.
۲۰ – از این خطای رایج که فرزندمان را به صورت کودکی خودمان تصور می کنیم و می خواهیم نیازهای ارضا نشده دوران کودکی ما به وسیله او برآورده شود، جدا بپرهیزیم. به یاد داشته باشیم که او انسانی دیگر و متفاوت است و احساسات مخصوص به خود را دارد.
۲۱ – اگر فرزندمان درون گرا است، او را ضعیف و درمانده قلمداد نکنیم بلکه با ایجاد مهارت ارتباطف واگذاری نقش ها و مسئولیت های اجتماعی به او کمک کنیم تا بتواند با افراد جدید آسان تر ارتباط برقرار کند و با آنان حرف بزند و نیازهایش را بیان کند.
۲۲ – در پایان مدرسه نیز باید سعی کند شرایط کودک را درک نماید. کودک پیش ازاین در زندگی پر از هیجان و بازی و نشاط به سر برده است و حال نشستن در درس و سکوت منظم و انضباط دقیق برای او قابل توجیه نیست. باید شرایط بهتری را برای کودک فراهم کرد.



چگونه فرزندمان را برای رفتن به مدرسه آماده کنیم؟ (۲)

گفت وگو با بدرالسادات همایونیان

یک روانشناس کودک گفت: هیچ وقت از خاطران ناخوشایند خود از مدرسه برای کودکان قبل از مدرسه رفتن تعریف نکنید، کاری کنید کودک احساس خوبی برای رفتن به مدرسه داشته باشد و از یک ماه قبل هم خواب او را کنترل کنید.
به گزارش فارس، بدرالسادات همایونیان با توصیه به والدین درباره نحوه برخورد با دانش آموزان مقطع اول ابتدایی اظهار داشت: کودکان را از همان ابتدا قانون مدار بار بیاوریم و مسئولیت پذیری را به آن ها یاد دهیم حتی تفریح دوران کودکی نیز می تواند قانونمند باشد، وقتی کودکان به مهدکودک و پیش دبستانی می روند والدین آن ها باید با اولیاء مدرسه هماهنگ باشند تا آن ها تصور نکنند که در این مقاطع فقط باید به تفریح و بازی بپردازند.
وی افزود: نظم و انضباط را با حضور به موقع سر کلاس های هنری نیز به فرزندان خود آموزش دهیم، متاسفانه برخی والدین نسبت به کلاس های فوق برنامه پیش از حضور فرزندانشان در مدرسه بی تفاوت هستند و درصورتی که به مسافرت یا مهمانی بروند از کودک می خواهند تا چند روزی در کلاس حاضر نشود.
وی ادامه داد: از سویی دیگر به آن ها می گویند مدرسه مقررات سختی دارد و آن ها را وحشت زده می کنند، رفتارهای والدین باید تنظیم شده باشد، گفت وگوی والدین با یکدیگر در جلوگیری از وحشت دانش آموزان از مدرسه به ویژه مقطع ابتدایی بسیار موثر است.
این متخصص حوزه بهداشت روان، اذعان داشت: هرگز به کودک خود نگویید وقتی به مدرسه بروید دیگر خبری از بازی، تفریح و مهمانی نیست، همچنین بهتر است از ۶ ماه قبل خواب بچه را تنظیم کنیم و از او بخواهید تا شب ها زودتر بخوابد و نگذارید فردای آن روز تا ظهر در رختخواب باشد البته این رفتار را می توان آرام آرام به کودک آموزش داد.
این روانشناس کودک گفت: متاسفانه برخی دانش آموزان به دلیل بی توجهی والدین نسبت به خواب آن ها موقع مدرسه دچار مشکل می شوند و خمیازه کشیدن آن ها در کلاس برخورد معلم با آن ها را در پی دارد که این موضوع نیز بر اعتمادبه نفس کودک تاثیر منفی داشته و او را زده می کند.
وی با اشاره به حس استقلالی که مدرسه به کودک می دهد، اظهار داشت: مدرسه موجب رشد روانی کودک می شود، بر این اساس بهتر است تمام خرید مدرسه را با مشارکت فرزند خود انجام دهیم، بگذارید رنگ کیف و کفش خود را انتخاب کند، نکته دیگر این است که هرگز درباره خاطرات بد دوران تحصیل خود با کودکان صحبت نکنید زیرا بر وحشت آن ها خواهید افزود.
همایونیان گفت: تجربه نشان داده است والدینی که حس خوبی پیش از مدرسه به فرزندان خود می دهند پذیرش این محیط جدید را برای آن ها راحت تر می کنند. گریه کودک موقع رفتن به مدرسه ناشی از وابستگی او است؛ این وابستگی می تواند حس استقلال طلبی را در کودک از بین ببرد، متاسفانه گاهی والدین نمی پذیرند که وقت آن رسیده است که فرزندان خود را به جامعه بفرستند.
وی افزود: پیش از حضور فرزندان در مدرسه با مشاوران تحصیلی مشورت کنید و درصورتی که فرزندانتان با مشکلات آموزشی و تربیتی مواجه شدند از خاطرات مشابه خود در زمان تحصیل با آن ها صحبت کنید.
وی خاطرنشان کرد: هرگز پیش از حضور دانش آموزان در مدرسه درباره اتفاقات ناخوشایند دوران تحصیل خود صحبت نکنید بلکه پس از گذشت چند ماه که دانش آموز با محیط مدرسه آشنا شد در صورت بروز مشکل، این خاطرات را مطرح کنید.

مهم ترین تاثیر حضور کودک در مهد، اجتماعی شدن است (۳)

گفت وگو با هادی انجم شعاع – کارشناس ارشد روانشناسی کودک

*آیا مهدکودک برای کودکان ضروری است؟
امروز یکی از مسائلی که ذهن پدر و مادرها را به خود مشغول کرده و به یکی از دغدغه های مهم آن ها تبدیل شده؛ مسئله ی مهدکودک برای فرزندشان است. باوجود این که فرستادن بچه ها به مهدکودک، در مقایسه با گذشته، خیلی رایج شده است؛ اما هنوز هم خیلی از پدر و مادرها در خصوص ضرورت فرستادن کودکشان به مهدکودک، مردد هستند. گاهی، گلایه هایی مثل مریض شدن مداوم کودک و یادگرفتن حرف ها و یا رفتارهای ناشایست از سوی برخی هم سالان در مهدکودک را از والدین می شنویم و این سوال برایمان پررنگ تر می شود که آیا با وجود این مسائل، باز هم فرستادن کودک به مهد، ضروری است؟ اصلا رفتن کودک به مهد، چه فایده ای برای او دارد؟
آیا نمی توان تمام کارهایی را که قرار است در مهدکودک انجام شود؛ در خانه برای کودک انجام داد؟ پاسخ این سوالات و سوالات دیگری مانند بهترین سن برای رفتن کودک به مهد، حداکثر ساعتی که می توان کودک را به مهد سپرد و ویژگی های یک مهدکودک ایده آل، را در گفت وگو با «هادی انجم شعاع» کارشناس ارشد روان شناسی و روان شناس کودک، جویا شدیم.

*آیا فرستادن کودک به مهدکودک، ضروری است؟ مهدکودک از چه جنبه هایی می تواند در رشد کودک، موثر باشد؟
مهم ترین تاثیر حضور کودک در مهدکودک، اجتماعی شدن است. در گذشته که مهدکودک نبود؛ بچه ها در کوچه و با رفتن به خانه ی همسایه ها، روابط اجتماعی را تجربه می کردند. امروز جای خالی این تعاملات را مهدکودک، پر می کند؛ ضمن این که آموزش هایی که کودک در کوچه و یا در بین همسایگان و بدون نظارت کارشناسی، دریافت می کند؛ استاندارد نیستند؛ اما در مهدکودک، زیر نظر روان شناسان و کارشناسان کودک، آموزش های استاندارد به کودک ارایه می شود و روند رشد اجتماعی او به درستی، شکل می گیرد. نکته ی مهم دیگر که در مهدکودک آموزش داده می شود؛ این است که کودک بفهمد دیگران هم مانند او حق وحقوقی دارند و همه چیز برای او نیست.
ویژگی خودمحوری در همه ی انسان ها و در هر سنی وجود دارد که باید آن را در مسیر صحیح هدایت کرد. بهتر است در سنین پایین، به کودک آموزش داده شود که به حقوق دیگران احترام بگذارد. یکی از کارهای مهمی که در این رابطه، در مهدکودک انجام می شود؛ انجام بازی های گروهی است. در این بازی ها، بچه ها به خاطر ارزشی که برای بازی قائل اند؛ حاضر می شوند از برخی حقوق خود به خاطر دیگران و به خاطر بازی کردن با آن ها، دست بکشند. امکان بازی های دسته جمعی، معمولاً در فضای خانه پیش نمی آید؛ بنابراین کودکانی که به مهدکودک نمی روند؛ نمی توانند به بلوغ اجتماعی لازم برسند؛ علاوه بر این، قدرت مسئولیت پذیری و قانون مداری هم از طریق بازی های گروهی به بچه ها آموزش داده می شود و کودکانی که به مهد نمی روند؛ از این جنبه های رشد اجتماعی هم تا حد زیادی، محروم می شوند. این بچه ها، تحمل حقوق و حضور دیگران را ندارند؛ حتی ممکن است دچار اختلالات روانی مثل فوبیای اجتماعی شوند. نتایج مثبت دیگری که مهدکودک برای کودکان دارد؛ پرورش توانایی هماهنگی بین اندام بدن، افزایش قدرت حافظه ی دیداری و شنیداری، تمرکز حواس و دقت در انجام کارهاست.
نکته ی بعدی در خصوص ضرورت فرستادن کودکان به مهدکودک، این است که بچه ها باید جدایی از خانواده را یاد بگیرند و تجربه کنند. ما برای مستقل شدن، نیاز به تجربه ی استقلال و جدایی داریم؛ اما این جدایی برای کودکان، باید به طور تدریجی و در زمان های مشخص انجام شود تا کودک ضربه نخورد.

*آیا مادرانی هم که خانه دار هستند و وقت کافی و تمایل برای نگه داری و ارائه ی آموزش های لازم را به کودکشان در منزل دارند؛ باید حتماً کودک را به مهدکودک بفرستند؟
بله. به این دلیل که آموزش وپرورش مهارت هایی که گفته شد؛ فقط با حضور در مهدکودک، در جمع هم سالان و تحت نظر کارشناسان تربیت کودک، می تواند به درستی به کودک منتقل شود. مهدکودک هم مانند مدرسه است؛ همان طور که آموزش مباحث درسی در خانه، نمی تواند جای آموزش در مدرسه را بگیرد؛ نتیجه ای که از آموزش ها و بازی های مهدکودک به دست می آید؛ قابل مقایسه با آموزش در محیط خانه نیست. درواقع مهم ترین کارکرد مهدکودک، اجتماعی شدن کودک است و هیچ مادری نمی تواند در خانه، کودک خود را به بلوغ اجتماعی لازم برساند.
یکی از بزرگ ترین مشکلات ما در جامعه، درست اجتماعی نشدن افراد است. این که افراد در جامعه، به حقوق یکدیگر احترام نمی گذارند؛ ناشی از اجتماعی نشدن آن هاست. بهترین واصلی ترین زمان و مکان برای اجتماعی شدن افراد، قبل از دبستان و در مهدکودک است.

*از چه سنی می توانیم کودک را به مهد بفرستیم؟
از سه سالگی، می توان و باید کودک را به مهد فرستاد. قبل از این سن، اصلاً نباید کودک را به مهد سپرد؛ به این دلیل که کودک کم تر از سه سال، نمی تواند جدایی از مادر را قبول کند و جدایی از مادر برای او به معنی از دست دادن مادر است. وقتی کودک کم تر از سه سال، از مادرش جدا شود؛ احساس می کند برگشتی وجود ندارد.
بعد از سه سالگی، به دلیل رشد ذهنی، کودک، توان درک این جدایی را دارد و می تواند بفهمد که دوباره نزد والدین خود برمی گردد.
به مادرانی که شاغل هستند و در سه سال اول هم نمی توانند به طور دائم، نزد کودکشان باشند؛ توصیه می شود حتماً از مرخصی های پاره وقت که به عنوان «پاس شیر» گفته می شود؛ برای سر زدن به کودک خود و شیر دادن به او استفاده کنند. حتی وقتی کودک را از شیر گرفتند؛ بازهم باید تا سه سالگی، در بین ساعت کاری خود، ملاقات کوتاهی با کودک داشته باشند تا امنیت خاطر او را نسبت به حضور خود، فراهم کنند.
راه کار دیگری که به مادران شاغل برای افزایش احساس امنیت روحی کودکشان توصیه می شود؛ استخدام یک پرستار برای نگه داری از کودک در منزل در ساعات عدم حضور مادر است.
بعد از گذشت یک سال و نیم از تولد نوزاد، کودک، کم کم به سمت مستقل شدن می رود و ظرفیت جدایی از مادر را پیدا می کند؛ گرفته شدن وی از شیر هم، یکی از این مراحل است؛ اما تا سه سالگی، این ظرفیت، کامل نمی شود.

*مقاومت کودک در برابر رفتن به مهدکودک، چه دلیلی می تواند داشته باشد؟ در چنین شرایطی و با وجود مقاومت زیاد کودک، باز هم باید او را به مهد ببریم؟
مهم ترین عامل مقاومت کودک، وابستگی افراطی به والدین و به ویژه مادر است. چنین کودکانی، دچار بی اعتمادی و ترس از برنگشتن والدینشان هستند. یکی از دلایل مهم در ایجاد چنین حسی در کودک، اشکال در نحوه ی شیر دادن به اوست؛ برای مثال اینکه شیر مادر را نخورده باشد و یا در شرایط درست و به طور صحیح، به او شیر نداده باشند؛ این عوامل موجب وابسته شدن بیش از حد کودک به مادر می شود. مقاومت کودک به هر دلیل که باشد؛ نباید فرستادن او به مهدکودک را متوقف کرد؛ حتی برای این دسته از کودکان، رفتن به مهدکودک، ضروری تر هم می شود؛ چون می تواند وابستگی افراطی آن ها به والدینشان را از بین ببرد. اگر وابستگی کودک، خیلی شدید و مقاومت او زیاد است؛ باید از یک روان شناس کودک، مشاوره گرفته و مشکل را برطرف کرد.
به طور کلی، ممکن است، ابتدا مهدکودک، برای کودک، جذاب و خوشایند نباشد؛ اما باید به او کمک کنیم و یاد بدهیم خود را به تدریج با شرایط جدید، وفق دهد. البته در موارد بسیار نادر؛ ممکن است دل زدگی کودک، ناشی از برخورد ناصحیح در محیط مهدکودک باشد که والدین باید برای جلوگیری از چنین مشکلی، در زمان انتخاب مهدکودک، دقت کافی داشته باشند.

*چگونه می توانیم کودک را برای رفتن به مهدکودک، آماده کنیم و مقاومت او را از بین ببریم؟
یکی از مسائلی که موجب بی میلی کودک در رفتن به مهد می شود؛ اختلال در خواب کودک است. گاهی، بچه ها دوست دارند بیش تر بخوابند؛ به خصوص اگر شب پیش، بد خوابیده باشند. برای حل دیر خوابیدن کودک، باید سعی کنیم خودمان را با او هماهنگ کنیم. شب ها کمی زودتر بخوابیم و از کودک توقع نداشته باشیم که به خاطر آسان کردن کار خودمان و مثلاً فرستادن کودک هم زمان با رفتن پدر به سر کار خود، صبح خیلی زود بیدار شود. در چنین مواردی بهتر است برای کودک، سرویس بگیریم؛ اما مانع خواب کامل او نشویم. کودک باید خواب کامل داشته باشد؛ صبحانه بخورد و وقتی سرحال شد؛ به مهدکودک برود.
اگر دل زدگی و مقاومت کودک برای رفتن به مهد، زیاد است؛ باید از یک مشاور و روان شناس، کمک بگیریم و مشکل را برطرف کنیم.

*حداکثر زمانی که می توان کودک را به مهد سپرد؛ چقدر است؟ ماندن در مهد به مدت طولانی در یک روز، چه آسیب های روحی برای کودک در پی دارد؟
کودک را حداکثر نصف روز باید به مهد بسپاریم. کودک باید نصف روز در مهد و باقی آن را در محیط خانه و کنار خانواده باشد. والدینی که وقت کافی ندارند؛ باید از روش های دیگری مثل گرفتن پرستار برای نگه داری کودک در منزل در ساعات غیر از مهدکودک و یا تغییر نوبت کاری خود استفاده کنند.
همان قدر که برای مستقل شدن کودک لازم است؛ باید برای ایجاد حس همبستگی و تعلق خانوادگی در کودک هم وقت بگذاریم. کودکانی که بیش از نصف روز، به مهد سپرده می شوند؛ دچار حس بی پشتوانگی می شوند؛ در چنین حالتی، اجتماعی شدن فرد، آسیب می بیند؛ چون کودک دچار حالت های ضداجتماعی و ناامنی نسبت به اطرافیان می شود؛ به این دلیل که احساس می کند پشتوانه و حامی لازم در برابر دیگران را ندارد؛ درنتیجه دچار مشکلات ارتباطی می شود. هم چنین ممکن است کودک، دچار انزوا و فوبیای اجتماعی شود و احساس ارزشمندی و عزت نفس خود را از دست بدهد.

* چگونه بفهمیم یک مهدکودک، استاندارد است؟ مهدکودک خوب چه ویژگی هایی باید داشته باشد؟
بخشی از ویژگی هایی یک مهدکودک استاندارد، ویژگی های فیزیکی آن است؛ به این معنی که باید حیاط، دارای وسعت کافی و اتاق ها و فضاهای متنوع باشد؛ نباید در ارتفاع و طبقات بالای ساختمان باشد؛ سیستم تهویه و نورگیری مناسب داشته باشد؛ رنگ آمیزی و تزیینات جذاب و استاندارد داشته باشد؛ مفروش باشد، به طوری که بچه ها بتوانند بدون کفش در آن، رفت وآمد کنند و راحت باشند و میز و صندلی مناسب داشته باشد.
از نظر سنی، باید کودکان تفکیک شوند، کارکنان مهدکودک، باید افراد جوان، خوش رو و خوش اخلاق باشند و دانش و تجربه ی لازم برای کودکیاری را داشته باشند. نکته ی دیگری که باید در مهدکودک رعایت شود؛ دوری از تجملات و زرق و برق است. متاسفانه این روزها در برخی مهدها، از صحبت کردن بچه ها با لهجه ی شهر خودشان جلوگیری می شود و از این نکته به عنوان تبلیغ هم استفاده می کنند؛ در صورتی که این کار، اصلاً صحیح نیست و به فرهنگ بومی ما آسیب می زند.
نکته ی دیگری که به عنوان تبلیغ از سوی مهدهای کودک مطرح می شود و هیچ ضرورتی ندارد؛ آموزش زبان انگلیسی به کودکان است. آموزش زبان دوم، باید از کلاس سوم و چهارم ابتدایی آغاز شود و قبل از آن، هیچ ضرورتی ندارد و حتی موجب اختلال در یادگیری زبان مادری کودک می شود. درواقع، وقتی باید آموزش زبان دوم را شروع کنیم که کودک درزمینه ی گفتن، خواندن و نوشتن زبان مادری خود، تسلط کافی پیداکرده باشد.

چگونه و در چه سنی کودکمان را برای رفتن به مهدکودک و سپس مدرسه آماده کنیم؟ (۴)

کودک شما به خصوص از سه سالگی به بعد نیاز دارد که روند استقلال و اجتماعی شدن را آغاز کند. مهد کودک مکان مناسبی برای طی این مرحله از مراحل رشد کودک است....
در روند رشد و تکامل کودک پس از قطع بند ناف دوره ای از استقلال نسبی آغاز می شود که کودک بااینکه بیشتر در آغوش والدین است، هرروز به سمت ایجاد استقلال بیشتر پیش می رود.
به کودکان باید کمک کرد که این روند را طی کنند و درنهایت خودشان بتوانند بالغانی باکفایت شوند. مهدکودک مکان مناسبی برای ایجاد این فضا است و رفتار والدین از بدو تولد کودک می تواند در شکل گیری خاطره خوش از اولین مراحل استقلال کودک موثر باشد. برای اینکه کودک آماده رفتن به مهدکودک باشد نیاز است که از قبل به او برای شکل گیری استقلال نسبی اش کمک نمود.
از جمله اینکه بتواند خودش به تنهایی به خواب برود، خودش غذای اش را بخورد و در نتیجه عملکرد مستقل خود را تا حدود ۳ سالگی کسب کرده باشد. کودکان به خصوص کودکان بالای ۳ سال از مهدکودکی که در آنجا بتوانند خوشحال باشند و تعامل با دیگران را یاد بگیرند، سود می برند.

● ترس از رفتن به مهدکودک
اگر به نظر می آید که کودک از رفتن به مهدکودک می ترسد، والدین باید او را به تدریج با محیط جدید آشنا کنند. در آغاز، مادر یا پدر می توانند همراه کودک باشند و نزدیک او بمانند تا زمانی که کودک مشغول بازی است. آن ها هر روز می توانند مدت بیشتری در مهد بمانند تا اینکه کودک بخواهد جزئی از بقیه گروه کودکان شود.
والدین باید کمک کنند که مهدکودک برای فرزندشان تجربه ای مثبت و با استرس کمتر باشد. اگر پدر یا مادر مشکل خاصی مثل احساس های مبهم از گناه، ترس یا اضطراب در هنگام جدا شدن از کودک دارند و نمی توانند به راحتی از فرزندشان جدا شوند بهتر است مشاوره ای در مورد مسائل مربوط به خودشان داشته باشند؛ زیرا این احساسات، کودک را تحت تاثیر قرار می دهد. اگر کودک با فراهم آوردن تمام شرایط باز هم مسئله دارد و بعد از حدود یک ماه هنوز برای رفتن به مهد گریه می کند نیاز است که به وسیله یک متخصص بررسی شود.

● مربی کودکتان را بشناسید
بهترین سن برای ورود به مهدکودک در کودکان، حدود ۳ سالگی است ولی بسیاری از کودکان بنا به شرایط خاص مجبورند زودتر از ۳ سالگی به مهدکودک بروند. در صورتی که کودک زیر ۲سال سن دارد، بهتر است مهدکودک ویژگی های زیر را داشته باشد:
▪ تعداد مربیان کودکان زیر ۳ سال باید بیشتر از تعداد مربیان کودکان بالای ۳ سال باشد.
▪ به کودکان زیر ۳ سال باید بیشتر توجه شود.
▪ یک نگه دارنده باید دوره طولانی تری کودک را نگهداری کند و مربیان نباید سریع عوض شوند.
▪ مربی باید بیشتر با این دسته از کودکان حرف بزند، بازی کند، با آن ها بخندد و برای موفقیتشان در بازی های فکری آن ها را بیشتر و بارزتر تشویق نماید تا بچه لذت ببرد.
▪ بهتر است والدین به دنبال مربی ای باشند که خونگرم بوده و مراقبت کننده باشد و خودکفایی لازم را داشته باشد و احساس مسوولیت و توجه به کودک داشته باشد.
▪ مربی باید مشوق مهارت های اجتماعی و رفتار مثبت باشد و بتواند برای رفتار منفی کودک، محدودیت نسبی برقرار نماید.
یکی از مسائل مهمی که والدین باید دقت نمایند این است که مربی کودکشان توانایی برقراری ارتباط با توجه به سن کودکشان را داشته باشد. گاهی افراد فقط با یک طیف محدود سنی کودکان، خوب ارتباط برقرار می کنند که طبیعتاً باید سن کودک و توانمندی ارتباط مربی اش با هم متناسب باشد. مهم است که والدین بدانند چه مدت است مربی در این مهدکودک کار می کند و قرار است چه مدت دیگر آنجا بماند.
تعویض زیاد و مکرر و همچنین تعویض مربی در مراحل خاص بحرانی تکامل کودک می تواند برای کودک استرس زا باشد. بنابراین اگر والدین دریابند که مهدکودک فرزندشان را مناسب انتخاب نکرده اند بهتر است آن را تعویض نمایند.

● ۱۰ فرمان مهدکودک
۱) برای ورود کودک خود به مهدکودک از قبل علاقه مندی، حمایت و تشویق لازم را فراهم آورید.
۲) با کودک خود راجع به مهدکودک و اینکه آنجا چه فعالیت هایی انجام می شود، صحبت کنید: اسباب بازی، بچه ها، خواب، قصه، موسیقی و...
۳) خودتان کودک را با مهد آشنا کنید: کجا اتاق اوست و جای دست شویی را نشان اش بدهید و او را به مربیان معرفی کنید.
۴) اگر کودک نگرانی دارد بگذارید راجع به آن صحبت کند. او می تواند اشیای آشنا و یا حتی عکس هایی را از خانواده همراه خود داشته باشد.
۵) زمان فعالیت های روزانه کودک را از قبل متناسب با شرایط مهدکودک رفتن اش فراهم آورید (مثلاً زمان خواب و بیداری، لباس پوشیدن و...)
۶) وقتی تصمیم گرفتید کود کتان را به مهدکودک بفرستید، در تصمیم خود جدی باشید و اگر مشکلی پیش آمد، سعی کنید مشکل را رفع نمایید، نه اینکه از مهد رفتن کودکتان انصراف دهید.
۷) حتماً سر ساعت تعیین شده برای بردن فرزندتان از مهد اقدام کنید و کودک را منتظر نگذارید زیرا در این صورت نگران شده و فکر می کند که شما فراموش کرده اید او را برگردانید.
۸) وقتی کودکان از نگرانی هایشان برای مهد رفتن می گویند به آن ها گوش دهید و بگویید بچه های دیگری هم این مسئله را داشته اند و بعضی از آن ها می ترسند؛ چون نمی دانستند که چه طور باید به مربی خود بگویند که می خواهند دست شویی بروند یا گرسنه هستند. گاهی پیش می آید که بعضی از بچه ها، بچه های دیگر را اذیت می کنند و کودکان نمی دانند که چه کار باید بکنند، بنابراین از کودک خود بپرسید: «آیا تو هم از این مشکلات داری، چیزی هست که تو را در مهد اذیت کند؟!» این کمک می کند که ما متوجه مشکل کودک در مهد بشویم و به برطرف شدن آن کمک کنیم.
۹) در شروع، کودک ممکن است مشکلاتی داشته باشد. به تشویق هایتان ادامه دهید.
۱۰) همه والدین حق دارند گاهی در طی روز سری به مهد بزنند و ملاقات سرزده ای ازآنجا داشته باشند تا از وضعیت فرزندشان باخبر شوند. با آگاهی شما، صبر و شکیبایی تان و حتی گاهی کمی جدیت شروع مهدکودک می تواند خاطره ای هیجان انگیز و لذت بخش برای فرزندتان باشد.



توصیه هایی برای آماده کردن کودک برای رفتن به مدرسه (۵)

نی نی سایت: یکی از دغدغه ها و نگرانی های والدین تحصیل فرزندشان و به زبان دیگر سازگاری یا ناسازگاری کودک با محیط مدرسه است. برخی از کودکان هنگام ورود به مدرسه دچار مشکلاتی هم چون ناراحتی، بی قراری، ترس از مدرسه و حتی تنفر می شوند.
کودکانی که در خانواده بیشتر موردتوجه قرار می گیرند و یا اینکه دوره پیش دبستانی و مهدکودک نرفته اند، بیشتر از سایر کودکان دچار ترس از مدرسه می شوند.
جدا کردن اتاق خواب کودک در کاهش ترس از مدرسه موثر است.
کارشناسان توصیه می کنند که از همان ابتدای تولد، اتاق کودک جدا شود. جدا کردن اتاق کودک از والدین یکی از راهکارهایی است که برای کاهش ترس و اضطراب دوری از مادر و خانواده از اهمیت بالایی برخوردار است. این کار باعث می شود تا وابستگی کودک به مادر کم شود. چنانچه از همان ابتدای تولد، اتاق کودک جدا شود، کودک تصوری از ترس و اضطراب نداشته و بی قراری نخواهد کرد. البته در شش ماه اول ممکن است که کودک بی قراری کند و مادر می تواند با روشن کردن چراغ اتاق، مانع از این ترس شود.
کودکانی که از رفتن به مدرسه اضطراب دارند هرروز صبح که بیدار می شوند به طور ناخودآگاه از دل درد و سردرد شکایت می کنند. معمولاً این بهانه ها نشانه های بیزاری و ترس از مدرسه است.
معمولاً شروع مدرسه برای کودکان سخت است. در حقیقت کودکان در روزهای اول با تردید وارد مدرسه می شوند. ترس کودک از مدرسه یکی از نشانه های ترس جدایی از والدین، خانه و به خصوص مادر است.
به مادرانی که قرار است کودک خود را برای اولین بار به مدرسه بفرستند، توصیه می شود که از چند ماه قبل از شروع مدرسه، از محیط مدرسه و فعالیت هایی که قرار است بچه ها در آنجا انجام دهند با فرزند خود صحبت کنند به این وسیله کودک احساس خوشایندی از مدرسه خواهد داشت.

راه هایی برای کم کردن وابستگی کودک به مادر

با روش های مناسب سعی کنید تا وابستگی فرزند خود را کم کنید. برای این کار بهتر است کودک خود را در منزل یکی از دوستان به مدت ۲ ساعت تنها بگذارید. کودک را به پارک برده و او را تشویق کنید تا با کودکان هم سن و سال خود در آنجا بازی کند. البته فرستادن کودک به مهدکودک آمادگی او را برای رفتن به مدرسه بیشتر می کند.
به مادران توصیه می شود قبل از فرستادن کودک به مهدکودک چند بار به همراه فرزند خود از محیط مهدکودک دیدن کنند تا کودک آن ها با فعالیت هایی که سایر کودکان در آنجا انجام می دهند، معلمان و کلاس ها آشنا شوند. در این صورت کودک برای رفتن به مهدکودک اشتیاق پیدا می کند. در روزهای اول چنانچه کودک در مهدکودک احساس دل تنگی می کند بهتر است تا مادر چند روز اول را، در کنار کودک خود بماند.

آشنا کردن کودک با محیط مدرسه

پدران و مادران قبل از شروع مدرسه باید فرزند خود را برای رفتن به مدرسه آماده کنند. به ویژه اگر فرزند نسبت به والدینش احساس وابستگی داشته باشد. کارشناسان و متخصصان رفتارشناختی کودکان، به پدران و مادران توصیه می کنند قبل از شروع مدارس در صورت امکان فرزند خود را به مدرسه برده و او را با محیط آنجا آشنا کنند. والدین باید سعی کنند تا با تعریف و تمجید از مدرسه ذهن فرزند خود را نسبت به آن آماده کنند و به او اطمینان بدهند که معلمش بسیار مهربان است. همراهی کردن مادر با کودک در دو روز اول مدرسه، در کاهش ترس کودک از مدرسه حائز اهمیت است.
درباره ساعت شروع و پایان مدرسه با فرزند خود صحبت کرده و از او بخواهید تا احساسش را درباره مدرسه بیان کند. سعی کنید تا بچه را قبل از شروع مدرسه با همکلاسش آشنا کرده و او را به همراه دوست جدید خود به مدرسه ببرید.
به فرزند خود اطمینان دهید درصورتی که بروز مشکل، خود را به مدرسه می رسانید و به او گوش زد کنید تمام ساعاتی که او در مدرسه است به او فکر خواهید کرد. بعد از پایان مدرسه برای فرزند خود یک سرگرمی ترتیب دهید. مثلاً می توانید او را به پارک ببرید. درباره فعالیت هایی که در آن روز در مدرسه انجام داده است از فرزند خود سوال کنید. او را تشویق کنید تا درباره معلمش و دوستان جدیدش با شما صحبت کند.
با به کارگیری راهکارهای گفته شده می توانید وابستگی فرزند خود و ترس او را از مدرسه و یادگیری مطالب، دوری از خودتان تا حد زیادی کاهش دهید.

ده چیز که سبب نگرانی بچه ها از رفتن به مدرسه می شود (۶)

همه ی ما این انتظار را داریم که کودکان مان با رسیدن نخستین روز مدرسه هیجان زده و کمی مضطرب باشند. اولین گام برای غلبه بر ترس ها آگاهی یافتن از آن هاست. در این جا به ده موردی که سبب اضطراب کودکان هنگام ورود به مدرسه می شود، اشاره می کنیم:

موقعیت جدید: چه قرار باشد که فرزندتان وارد پایه جدیدی شود و چه پا به مدرسه ی جدیدی بگذارد، طبیعی است که از روبه رو شدن با این موقعیت جدید احساس نگرانی کند. با او درباره ی این که نخستین روز مدرسه اش چگونه خواهد بود صحبت کنید. به باور یک روان شناس، «وقتی کودکان می فهمند که چه موقعیتی در انتظارشان است کمتر دچار نگرانی می شوند». به کودک خود خاطرنشان کنید که همه ی بچه ها روز اول مدرسه کمی مضطرب اند و به او زمان بدهید تا خودشان را با موقعیت جدید سازگار کند. به او این وعده را بدهید که به زودی همه چیز عادی می شود و احساس راحتی می کند. اگر برای تان ممکن است برنامه های خود را طوری تنظیم کنید که در چند روز اول بیشتر در کنار فرزند خود باشید، به ویژه درست پس از برگشتنش از مدرسه.

شکست: ممکن است نگرانی فرزندتان از این باشد که تکالیفش در مدرسه بیش از حد سخت باشد به طوری که از پس انجام آن برنیاید، یا سوالی پرسیده شود که جواب درست آن را نداند. این آگاهی را به کودک خود بدهید که هر کسی ممکن است اشتباه کند و همزمان تلاش او را تحسین کنید.

ترس از تجربه: بسیاری از کودکان از این که موقعیت های جدید را تجربه کنند می ترسند. آن ها پیشاپیش دچار نگرانی می شوند و وقتی زمان تجربه ی موقعیت فرا می رسد نمی توانند درست عمل کنند. یک راه یاری رساندن به چنین کودکی آن است که در هنگام درس خواندن به او کمک کنید تا احساس آمادگی کند. به او گوشزد کنید که اطلاعاتش خوب است و شما مطمئن هستید که به خوبی از پس کارش بر می آید.

ترس از جمع: کودکان از جا کردن خود در جمع، دوست پیدا کردن، قضاوت دیگران، مسخره شدن و طرد شدن نگران اند. فرزند خود را تشویق کنید که به جای کنار کشیدن خود از جمع، وارد آن شود و برایش از راه های مختلف دوست یابی صحبت کنید. بر اساس نظر انجمن ملی روان شناسان مدرسه (NASP) اگر به کودکان خود مهارت های اجتماعی، روش های حل مسئله، و رفع درگیری را بیاموزیم، سلامت روانی آن ها را تقویت کرده ایم.

نمره: بعضی از بچه ها از این نگران اند که مبادا بهترین نمره را در ریاضی نگیرند، شاگرد اول نشوند یا معدل شان از حد معینی کمتر شود. به فرزند خود یادآوری کنید که از آن ها توقع ندارید که بهترین باشند.

تنش: بعضی بچه ها وقتی که حس می کنند که محیط مدرسه شان نابسامان است یا در کلاس درس شان شرایطی غیرمنصفانه حاکم است، دچار اضطراب می شوند. کارشناسان بر این باورند که اگر والدین در موقعیت های پرتنش به یاری فرزندانشان بشتابند تا با هم راه چاره ای پیدا کنند، به این روش به آن ها می آموزند که چگونه در چنین مواقعی با مشکل خود برخوردی سازنده داشته باشند.

شرکت در گروه: اگر فرزندتان دوست دارد که عضو گروه سرود باشد، در تئاتر مدرسه نقشی بگیرد یا در تیم ورزشی مدرسه بازی کند، به هر حال، اهمیت دارد که به او بگویید قرار نیست که همه همیشه موفق باشند. اگر در یک مورد موفق نشد همیشه فرصت های دیگری هم در انتظار اوست و می تواند در فعالیت دیگری شرکت کند. در تمرین هایش کنارش باشید: همراهش دیالوگ های تئاتر یا اشعار سرودش را تمرین کنید و یاری اش کنید تا بتواند در فعالیتی که انتخاب کرده مهارت بیابد.

فشار همسالان: بچه ها دوست دارند که خود را در جمع جا کنند، و ممکن است انتظاراتی که همکلاسی هایشان از آن ها دارند باعث نگرانی آن ها شود. آن ها را تشویق کنید که درباره ی نگرانی هایشان برای تان صحبت کنند. گاهی بازگو کردن ترسها برای شان سودمند است. به حرف های آن ها گوش بدهید اما در برابر این وسوسه که بخواهید به طور مستقیم مسئله ی فرزندتان را حل کنید مقاومت کنید– به جای این کار، به همراه او به موضوع پیش آمده فکر کنید و با هم به دنبال راه حل بگردید. به کمک کودکان حل مسئله کنید و نه به جای آن ها. کودکان با ایفای نقشی فعال در حل مسائل، می آموزند که چگونه خودشان به طور مستقل به حل مسائل خود بپردازند.

ترس از قلدرها: بچه های ما از این که بچه های دیگر به گونه ای آن ها را آزار بدهند نگران اند و این احساس می تواند برایشان بسیار عذاب آور باشد. نگرانی آن ها را جدی بگیرید. به آن ها توضیح بدهید که قلدرهای مدرسه وقتی می بینند که بچه های دیگر از آن ها می ترسند بیشتر احساس قدرت می کنند. با آن ها صحبت کنید که چه طور می شود بدون نشان دادن واکنشی که دلخواه فرد زورگوست، اوضاع را بهتر کرد. به فرزند خود یاد بدهید که چگونه تحریک های تمسخرآمیز فرد زورگو را نادیده بگیرد، راه خود را برود و در صورت نیاز از یک بزرگ تر کمک بخواهد.

اوضاع خانه: به باور کارشناسان، گاهی ترس کودکان از مدرسه ربطی به خود مدرسه ندارد. ممکن است بچه ها احساس کنند که در نبود آن ها، یکی از والدینشان در خانه به دلیل افسردگی یا تنش، به آن ها نیاز دارد. اگر چنین باشد راه حل این مشکل در پرداختن به مشکلات خانواده است.

اگر ترس کودک در طول سال تحصیلی ادامه یابد، باید حتماً موضوع را به اطلاع معلم او رساند. در بسیاری از مدارس یک مشاور، مددکار اجتماعی، یا روان شناس مدرسه حاضر است تا با کودکان صحبت کند و آن ها را در غلبه بر ترس هایشان یاری رساند. همچنین گاهی گروه های مشاوره ای در مدارس فعال اند که به نیازهای کودکان رسیدگی می کنند.



چطور بچه ها را برای مهد رفتن، راغب کنیم؟ (۷)

گفت وگو با دکتر سیما فردوسی

بسیاری از مادران و پدران با شنیدن اسم مهدکودک یاد والدین کارمند می افتند و تصور می کنند مهدکودک جایی است که می توانند فرزندشان را برای چند ساعت به افرادی بسپارند و خودشان به کارشان برسند. اما در یک کلام باید گفت مهدکودک صرفاً جایی نیست که سرپرستی کودکتان را بپذیرد بلکه جایی است برای آموزش و اجتماعی شدن او. در گفتگو با دکتر سیما فردوسی، روان شناس و عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی، کوشیده ایم در این خصوص اطلاعات بیشتری کسب کنیم.

* خانم دکتر! شما سپردن کودکان به مهدکودک را تائید می کنید یا خیر؟
ـ بهتر است کودکان تا پایان ۲ سالگی در محیط خانواده و نزد والدین خود باشند. احساس امنیت روانی اولیه و وابستگی های عاطفی باید به صورت صحیح و طبیعی در خانواده شکل بگیرد. از این سن به بعد کودکان به تجربه های اجتماعی نیز نیاز دارند. ارتباط با همسالان و آموختن بسیاری از مفاهیم را می توان از طریق اجتماع و همسالان برای فرزندان مهیا کرد. رشد اجتماعی کودک، نحوه ارتباط با دیگران و یادگیری زبان و درک مفاهیم کلامی و غیرکلامی در یک مهدکودک خوب که از معیارهای لازم برای رشد اجتماعی و کلامی کودکان برخوردار باشد، ضروری به نظر می رسد. دریک مهدکودک برنامه کودکان از نظم و انضباط خاصی برخوردار می شود. برنامه خواب و خوراک آن ها به طور منظم از قاعده خاصی پیروی می کند. همچنین آموزش بسیاری از مطالب که ممکن است مادر، در منزل به صورت پراکنده یا به طور غیرعلمی به فرزندش بیاموزد، در مهدکودک به صورت منظم و روشمند در جمع و به صورت گروهی آموخته می شود. به طورکلی کودک در این مرحله برای سال های آینده که باید ساعت های بیشتری را از خانه دور باشد، آماده می شود.

* خیلی وقت ها، بچه ها تمایلی به مهدکودک ندارند؛ در این مواقع چه کار کنیم؟
ـ بله؛ همه کودکان در روزهای اول، رفتن به مهد را به خوبی نمی پذیرند و بی تابی ها و اضطراب های زیادی از خود نشان می دهند اما اگر مربیان تعلیم دیده و مجرب در مهد باشند و همکاری درستی بین والدین و مربیان به وجود آید، محیط مهدکودک می تواند از جذابیت خاصی برای کودک برخوردار باشد. روش هایی که برای علاقه مند کردن کودکان به مهد به کار گرفته می شود باید علمی، تخصصی و خالی از هرگونه تهدید و ترس باشد. مربیان نیز باید با توجه به معیارهای خاصی انتخاب شوند. مربیان باید از ویژگی های خاصی برخوردار باشند تا بتوانند به عنوان جایگزین مادر، امنیت و آرامش لازم را به کودک بدهند زیرا کودکان هم مانند بزرگ سالان شخصیت، رفتار و منش های متفاوتی دارند بنابراین مهد مکانی است که باید بتواند رفتارهای درست کودکان را تشویق و رفتارهای نادرست آن ها را اصلاح کند و در جهت رشد طبیعی و هنجار کودکان درزمینه های جسمی، ذهنی، عاطفی و اجتماعی قدم بردارد.

* به نظر شما ضرورت دارد که کودکان به مهدکودک یا آمادگی بروند؟
ـ به دلیل جدا شدن کودک از مادر و خانواده، باید با توجه به سن کودک چنین تصمیمی گرفته شود، یعنی باید ببینیم که چه کودکی را با چه سنی می خواهیم به مهدکودک بفرستیم. بهتر است که کودکان تا دو یا سه سالگی در محیط خانواده و در کنار مادر به سر ببرند زیرا که در این صورت امنیت خاطر و پیوندهای عاطفی که برای شکل گیری شخصیت بسیار مهم است می تواند به خوبی رشد کند اما اگر شرایط مادر به گونه ای است که نمی تواند از فرزندش در کنار خود و در خانه نگهداری کند، می تواند بعد از دوسالگی فرزندش را به مهدکودک بفرستد. در اینجا باید به شرایط مهدکودک توجه کرد که کدام مهدکودک و با چه ویژگی هایی برای فرزند ما مناسب است.

* یعنی درباره مهدکودک فرزندمان تحقیق جدی کنیم؟
ـ البته؛ در مهدکودک، مربیان وظیفه بسیار مهمی به عهده دارند زیرا نقش جانشین مادر را برای کودک ایفا می کنند و با توجه به این تعریف، مربی باید بتواند اضطراب کودک را تخفیف بدهد و به او امنیت بدهد و او را کنترل کند. بنابراین لازم است درباره شخصیت و نحوه رفتار مربیان و اینکه تا چه حدی قادر هستند نقش جایگزین مادر را ایفا کنند، تحقیق کنیم. خلاصه اینکه اگر مهدکودکی دارای ویژگی های لازم باشد و تنها از کودک نگهداری نکند بلکه به نیازهای او نیز توجه داشته باشد و رشد کودک و شرایط فردی او را در نظر بگیرد و درباره برنامه خواب، بازی، تغذیه، استراحت کافی و فعالیت هایی که مناسب سن کودک باشد، تدابیر لازم اندیشیده باشد و محیط امنی برای کودکان ایجاد کند، می توان پیشنهاد کرد که والدین حتماً فرزندشان را به چنین مهدکودکی بسپارند.

* چرا باید فرزندمان را به مهدکودک بفرستیم؟ این کار چه اهمیتی دارد؟
ـ کودکانی که به مهدکودک می روند زمینه رشد اجتماعی شان فراهم می شود و در تعاملات اجتماعی شکل می گیرند. بسیاری از رفتارهایی که کودکان در خانه نیاموخته اند، در جای دیگری به نام مهدکودک می آموزند. رفتارهای منفی یا رفتارهایی که چندان مثبت یا جامعه پسند نیستند، در مهدکودک کم رنگ می شوند. به این ترتیب کودکان مجموعه ای از رفتارها و اطلاعات مفیدی را در مهدکودک می آموزند و از طرف دیگر رفتارهای بدی که آموخته اند در مهدکودک با روش های خاصی که وجود دارد، تعدیل می شود. رشد کلامی در مهدکودک اهمیت زیادی دارد. تحقیقات نشان می دهد کودکانی که به مهد کودک رفته اند، در مقایسه با کودکانی که به مهد نرفته اند، از واژه های بیشتری استفاده می کنند و نحوه ارتباط شان با دیگران راحت تر است، بنابراین یک مهدکودک خوب با معیارهای بهداشتی و تربیتی قابل قبول تاثیر زیادی در رشد روانی کودک دارد.

*والدین کودکانی که به مهدکودک می روند باید چه نکاتی را رعایت کنند؟
ـ والدین این کودکان باید فرزندشان را به موقع از مهدکودک تحویل بگیرند. اگر کودکی مدتی را در مهد چشم به راه آمدن والدین بماند، دچار نوعی هیجان می شود که برایش آزاردهنده است و شاید به این فکر بیفتد که فراموش اش کرده اند و دیگر دنبالش نخواهند آمد. این نگرانی کودک اهمیت زیادی دارد و باید از بروز آن جلوگیری کرد. بنابر این باید کودک را به موقع به مهد بسپاریم و به موقع او را تحویل بگیریم. تمام کودکان در ابتدای رفتن به مهد کودک قدری اظهار ناراحتی می کنند و نگران هستند و حتی گاهی به شدت گریه می کنند. در چنین صورتی با کمک مربیان و روش های صحیح رفتار درمانی می توان این کودکان را آماده کرد و آنها را راضی کرد که چند ساعتی از مادر خود دور باشند. رفتن کودکان به آمادگی نیز بسیار مهم و در مراحل رشد کودک بسیار موثر است و او را برای ورود به دبستان آماده می سازد. کودکانی که دوره آمادگی را گذرانده اند برای ورود به دبستان بسیار مهیاتر هستند و آموزش های رسمی و غیررسمی که برایشان در نظر گرفته شده به رشد اجتماعی و مهارت های حرکتی آنها کمک بسیار زیادی خواهد کرد.

*به کودکانی که دوره آمادگی را می گذرانند و سوالات زیادی درباره مدرسه می پرسند چه توضیحاتی بدهیم؟
ـ این کودکان هنگام صحبت با مادرشان اغلب دوست دارند بدانند که مدرسه چگونه جایی است و چه عواملی و عناصری در آنجا وجود دارد، به ویژه اگر خواهر یا برادری داشته باشند که به مدرسه می رود و شاهد رفت و آمد خواهر یا برادر بزرگ ترشان به مدرسه باشند. در پاسخ به این کنجکاوی، والدین معمولا مدرسه را به طور اغراق آمیزی عالی و محلی برای تفریح و بازی و دوست یابی و در عین حال درس خواندن و سواد آموزی توصیف می کنند. گر چه همه این موارد کم و بیش درباره مدرسه صدق می کند اما غیر از اینها چیزهای دیگری هم وجود دارد که باید کودکانمان را در مورد آنها هم آماده کنیم.

* چه طور؟ می توانید مثال بزنید؟
ـ مثلا کودک ۷ ساله ای که برای اولین بار به مدرسه می رود، در بدو ورود همان تصوراتی را در ذهن دارد که مادر برای او قبلا شرح داده است، یعنی مدرسه را مکانی بسیار خوب و دوست داشتنی می داند که همه درآن شاد و خوشحال هستند. اما در اولین روز ورود به مدرسه می بیند که مثلا دو تا کودک هم سن و سال خودش در گوشه ای ایستاده اند و گریه می کنند و مادرشان را می خواهند یا ممکن است که اولیای مدرسه با صدای بلند صحبت کنند تا صدایشان به گوش همه برسد. فرزند ما قبلا اینها را یاد نگرفته و به او گفته نشده است که چنین مواردی هم در مدرسه وجود دارد. فرزند ما تصور بسیار مطلوبی از مدرسه در ذهن خود داشته است اما حالا با مواردی مواجه می شود که از نظر او چندان مطلوب نیست و حتی زننده هم هست یا در مورد فضا، جا سالن ها، کلاس، دست شویی، محل آبخوری بچه ها و ازدحام ها تصور دیگری دارد زیرا هیچ یک را قبلا ندیده است. این تصورات با واقعیت ها متفاوت و برای کودک ناراحت کننده است.

* در این موارد، وظیفه والدین چیست؟
ـ توصیه می شود که برای آماده سازی کودکان قبل از ورود رسمی به محیط مدرسه، دقیقا آنچه را در مدرسه می گذرد برای آنها شرح دهیم. خیلی خوب است که یک روز قبل از شروع سال تحصیلی دانش آموزان سال اول به همان مدرسه ای که ثبت نام کرده اند بروند و بتوانند همراه مادر خود از محل مدرسه، کلاس ها، دست شویی ها وحیاط مدرسه دیدن کنند و محیطی را که قرار است به آن قدم بگذارند از نزدیک ببینند و حتی با آموزگاران خود آشنا شوند.

چگونه کودکمان را برای رفتن به مهد کودک آماده کنیم؟ (۸)

کودک ۳ ساله شما دیگر پوشک استفاده نمی کند و به نظر می رسد از بازی با همسالان خود لذت می برد. اما آیا برای رفتن به مهد کودک آماده است؟ آیا شما برای فرستادن او به مهد آماده اید؟ اصلا آیا رفتن به مهد برای او مفید است؟ برای اغلب والدین این سوالات پیش می آید و نمی دانند آیا تجربه کردن مهد کودک برای فرزندشان مفید است یا نه؟ در این مقاله می خواهیم نظر متخصصان را در این باره بیان کرده و ببینیم چه شرایطی برای رفتن به مهد کودک لازم است؟
اغلب متخصصان معتقدند بهتر است کودکان ۳-۴ ساله شانس رفتن به مهد کودک را داشته باشند. به خصوص اینکه الان معلوم شده است که در این سنین کم کودکان توانایی یادگیری بسیار بالایی دارند. بنابراین هر چه زودتر شروع کند، شانس یادگیری مطالب بیشتری دارد.

فواید مهد کودک

بعضی تحقیقات نشان داده کودکانی که به مهد رفته اند در دوران دبستان در هر سنی میزان یادگیری شان بیشتر از بقیه کودکان است. علاوه بر این بررسی ها نشان داده که چنین کودکانی بیشتر احتمال دارد که دوران دبیرستان را بگذرانند و به دانشگاه بروند.بسیاری از متخصصان معتقدند کمترین فایده رفتن به مهد کودک و پیش دبستان این است که کودکان را برای موفقیت در مدرسه آماده می کند. در ضمن کودکانی که به پیش دبستانی می روند یاد می گیرند که با دیگران چگونه کنار بیایند و بر مهارتهای کلامی آنان نیز علاوه بر اطلاعات پایه ای شان اضافه می شود. با این حال ارزش مهد کودک بیشتر به خاطر اجتماعی کردن بچه ها و علاقه مند کردن آنها به یادگیری است و نه آموزش های آکادمیکی که در آن به بچه ها داده می شود. در مهد کودک فرزند شما یاد می گیرد که چگونه می تواند در بازی با دیگران شریک شود و در یک کار گروهی شرکت کند. اما شما نباید با فکر اینکه فرزندتان در همه چیز از بقیه جلوتر باشد کودک را به مهد کودک بفرستید. خیلی از والدین با این هدف که کودکشان زودتر خواندن را یاد بگیرد او را به پیش دبستانی می فرستند تا جلوتر از بقیه باشد و وقتی به کلاس اول می رود خواندن را یاد گرفته باشد. اما متاسفانه یا خوشبختانه در بررسی های محققان ارتباطی بین زود شروع کردن آموزش کودک و این که او روخوانی خوبی داشته باشد وجود نداشته است. بنابر این اگر دوست دارید فرزندتان مهارت های اجتماعی را بهتر بیاموزد و یاد بگیرد که با دیگران شریک شود و با کودکان و بزرگترها تعامل داشته باشد او را به مهد کودک بفرستید. در سنین ۳ تا ۴ سالگی اغلب کودکان در شرایطی هستند که می توانند زمان بیشتری را در کنار همسالان و در میان جمع بگذرانند و اگر توانایی مستقل بودن از والدینشان را داشته باشند، مهد کودک و پیش دبستان می تواند برای آنها مفید باشد. اجتماعی شدن کودک بهترین مشخصه ای است که می تواند نشان دهد فرزند شما آمادگی رفتن به مهد کودک را دارد یا نه؟ اگر او واقعا دوست دارد با کودکان دیگر باشد و با آنها بازی کند پس ظرفیت اجتماعی شدن و جدایی از مادرش را دارد.

معایب مهد کودک

آمادگی، کلید اصلی حسن و عیب ماجراست. شاید باور نکنید که چنین مکان خوبی بتواند مضر هم باشد اما ممکن است شروع زود هنگام مهد کودک برای فرزندتان استرس آور باشد. حتی اگر فرزند شما از دوری شما دچار اضطراب شود، علائم حادی از خود نشان نمی دهد. اما اگر کودک از جدایی ناراحت باشد بهتر است شما او را مجبور نکنید که به مهد کودک برود. اگر اضطراب جدایی برای کودک شما بسیار استرس آور باشد، مهد کودک نه تنها مفید نخواهد بود بلکه برای او بسیار استرس آور خواهد بود.نکته دیگری که نشان عدم آمادگی فرزند شما برای مهد کودک است این است که او آموزش توالت رفتن را ندیده باشد. این شرایط هم برای او استرس و اضطراب ایجاد می کند چون بقیه کودکان در مهد پوشک ندارند و معلم پوشک آنها را عوض نمی کند و این تنها فرزند شماست که چنین نیازی دارد.کودکانی که با سرو صدا و سطح بالای تحریکات محیطی هم مشکل دارند، می توانند در مهد کودک دچار مشکل شوند. مثلا اگر کودک شما از موسیقی، صداهای بلند، خنده زیاد و تغییر سریع شرایط خوشش نمی آید، بهتر است به جای مهد کودک که در طول روز ادامه دارد تنها او را در یک کلاس که به آن علاقه دارد نام نویسی کنید. اگر کودک تان زمانی که شما تصمیم گرفته اید او را به مهد کودک بفرستید هنوز برای رفتن آماده نیست، زیاد خودتان را ناراحت نکنید. فکر نکنید که اگر فرزندتان به مهد نرود هیچ گاه مهارت های اجتماعی، خواندن و نوشتن را یاد نخواهد گرفت.

آمادگی در سه سوت

اگر فکر می کنید زمان آن رسیده که کودکتان را به مهد کودک بفرستید، متخصصان توصیه می کنند بهترین فضا را برای فرزندتان پیدا کنید. برای پیدا کردن چنین مهد کودکی لازم است با معلم ومدیر مهد صحبت کنید و ببینید اهداف طراحی شده مهد کودک برای سن خاص کودک شما چیست؟ کلاس کودک و امکانات آن را بررسی کنید و به طوراجمالی بررسی کنید که کودکان در این فضا تا چه حد راحت به نظر می رسند.بدون اینکه نگران باشید کودکتان را برای رفتن به مهد آماده کنید. برای اینکه موفق شوید لازم است مهد کودک را از قبل به فرزندتان معرفی کنید و به او توضیح دهید که در آنجا با دوستان و مربی آشنا خواهد شد و چیزهای تازه ای یاد خواهد گرفت. می توانید برنامه روزانه مهد را نیز برایش توضیح دهید چون کودکان اگر بدانند که چه چیزهایی در انتظار آنهاست بهتر با شرایط کنار می آیند و احساس ایمنی بیشتری دارند.
حتی بهتر است کودکتان قبل از شروع کلاس ها فضای کلاس را ببیند تا بداند که قرار است به چه مکانی برود. اگر امکانش وجود دارد با معلمش هم ملاقات بکند و حتی همکلاسی هایش را هم بشناسد.متخصصان توصیه می کنند بهتر است والدین درباره اتفاقاتی که در مهد می افتد با فرزندشان صحبت کرده و به او مزده بدهند که در این مهد چقدر به بچه ها خوش می گذرد و دوستان زیادی می توانند در آنجا پیدا کنند. تمام این حرف ها و تلاش ها باید برای این هدف باشد که کودک ذهنیت مثبتی نسبت به مهد کودک خود پیدا بکند.یادتان باشد وقتی می خواهید کودک را به مهد یا پیش دبستان بفرستید همه وسایل و امکانات مورد نیاز کودک را خودتان به تنهایی تهیه نکنید. اچازه دهید کودکتان خودش کیفش را آماده کرده و خوراکی های مخصوص و مورد علاقه خود را در کیفش بگذارد. اگر کودکتان کم سن و سال تر است از او بخواهید تا به شما کمک کند و وسایل مورد نیازش را با هم آماده کنید.این کمک کردن نه تنها برای کودک جذابیت ایجاد می کند و حس همکاری او را بر می انگیزد، بلکه موجب می شود تا کودک به دید یک ماجرا جویی به این برنامه نگاه کند و علاقه بیشتری برای رفتن به آنجا پیدا کند. در حین آماده شدن شما می توانید او را برای یادگیری هم آماده کنید. می توانید به شکل ها و رنگ های موجود در مسیر اشاره کنید و ماشین ها را بشمارید. هر چه بیشتر با فرزندتان صحبت کنید و برایش بخوانید دایره لغات او کامل تر شده و در مهد کودک آماده تر خواهد بود.

خود کفا و بدون ترس

قدم دیگر این است که کودک خود را خودکفا بار بیاورید تا در مهد راحت تر باشد. مثلا به جای اینکه همه چیز را برای کودک فراهم کنید و همه کارهای او را خودتان بکنید، به کودکتان یاد بدهید خودش بدون کمک غذا بخورد، به دستشویی برود و موهایش را شانه بزند و مثلا شلوار و کفشش را به پا کند. بستن دکمه ها و زیپ قدم دیگری است که باید به او یاد بدهید. با یاد گرفتن این کارها نه تنها فرزند شما در مهد خودکفا خواهد بود بلکه حس اعتماد به نفس بهتری خواهد داشت و داشتن چنین حسی برای کودک در یک جمع مانند کودکستان خیلی لازم و مفید است. در ضمن وقتی کودک بداند که می تواند به تنهایی از پس کارهای ضروری خود در محیط مهد بر بیاید در این فضا احساس راحتی بیشتری خواهد داشت و از قدم گذاشتن به این دنیای تازه ترسی نخواهد داشت. متاسفانه بعضی از کودکان حتی زمانی که به مدرسه می روند هم نمی توانند کفششان را بپوشند و یا دکمه لباسشان را ببندند و این برای آنها مایه شرمساری است وقتی که می بینند بقیه به راحتی این کارها را انجام می دهند ولی او مجبور است صبر کند تا معلم و یا والدین این کار را برای آنها انجام دهند.

اضطراب جدایی را کم کنید

در اولین روز مهد کودک لازم است شما حتی قبل از اینکه کودک علامتی از اضطراب جدایی نشان دهد برای کم کردن این اضطراب تلاش کنید تا کودکستان برای کودکتان جای مفیدی بشود. به کودکتان یاد بدهید چگونه در کودکستان باشما خداحافظی کند. این کار وقتی راحت تر می شود که او بداند بعد از هر خداحافظی، سلام و علیکی هم هست و بنابر این درباره بازگشت در راه کودکستان صحبت کنید و همچنین هنگام خروجتان دوباره این نکته را یادآوری کنید و به فرزندتان اطمینان دهید که به دنبالش خواهید آمد. قبل از این که از کودکستان خارج شوید اطمینان حاصل کنید که او در بازی یا فعالیتی با همسن و سالانش مشغول شده است. سپس یک خداحافظی محکم با او بکنید و سریع از کودکستان خارج شوید. یادتان باشد طولش ندهید و گرنه کودکتان بیشتر بی قراری خواهد کرد. اگر شما آرامش خودتان را از دست بدهید نا گفته به کودک این پیام را داده اید که حق دارد نگران و مضطرب باشد.

۸ گام تا رفتن به مهد کودک

۱) مطمئن شوید کودک شما آمادگی رفتن به مهد کودک را دارد. علاقه به بازی با همسالانش دارد وجدایی از شما برایش استرس شدیدی ایجاد نمی کند.
۲) مهد کودک را از قبل به فرزندتان معرفی کنید و به او توضیح دهید که در آنجا با دوستان و مربی آشنا خواهد شد و چیزهای تازه ای یاد خواهد گرفت.
۳) بهتر است کودکتان قبل از شروع کلاس ها فضای کلاس را ببیند تا بداند که قرار است به چه مکانی برود. اگر امکانش وجود دارد با معلمش هم ملاقات بکند و حتی همکلاسی هایش را هم بشناسد.
۴) کودک خود را خودکفا بار بیاورید تا در مهد راحت تر باشد. وقتی کودک بداند که می تواند به تنهایی از پس کارهای ضروری خود در محیط مهد بر بیاید در این فضا احساس راحتی بیشتری خواهد داشت و از قدم گذاشتن به این دنیای تازه ترسی نخواهد داشت.
۵) به کودکتان یاد بدهید چگونه در کودکستان با شما خداحافظی کند. هنگام خروجتان یادآوری کنید و به فرزندتان اطمینان دهید که به دنبالش خواهید آمد.
۶) یک خداحافظی محکم با او بکنید و سریع از کودکستان خارج شوید. یادتان باشد طولش ندهید و گرنه کودکتان بیشتر بی قراری خواهد کرد.
۷) آرامشتان را حفظ کنید. اگر شما آرامش خودتان را از دست بدهید نا گفته به کودک این پیام را داده اید که حق دارد نگران و مضطرب باشد.
۸) همه وسایل و امکانات مورد نیاز کودک را خودتان به تنهایی تهیه نکنید. اجازه دهید کودکتان خودش کیفش را آماده کند.



فرزندنتان را اینگونه به مدرسه بفرستید (۹)

اول مهر برای همه جزء خاطرات فراموش نشدنی است، هرچقدر هم که با گریه و ناراحتی همراه بوده باشد. اما به هر حال اولین روز مدرسه پر از تلاطم های عاطفی است. کوچولوی شما قرار است برای اولین بار از آغوش گرم شما دور شود و چند ساعتی از روزش را در جایی به نام مدرسه باشد. از آنجایی که ممکن است بسیاری از کودکان تجربه مهدکودک و پیش دبستانی نداشته باشند یا اگر هم داشته باشند مکلف به انجام مشق و درس و حضور مستمر نبوده اند، محیط مدرسه و ورود به آن می تواند ایجاد دلهره و اضطراب کند.
مهم ترین نکته این است که قبل از ورود به این محیط باید آمادگی لازم را برای او ایجاد کنید. به این ترتیب اولین روز مدرسه به جای همراه شدن با گریه فرزندتان با خاطره ای هیجان انگیز همراه خواهد بود و او دیگر از نشستن کنار فرد دیگری که اصلا برایش آشنا نیست واهمه ندارد و آن را فرصتی برای دوستی می بیند. راه های زیادی وجود دارد تا شما یک خداحافظی خوب و یک شروع موفق را برای کودک ایجاد کنید. راهنمای ما را بخوانید تا آمادگی لازم را برای روزهای اول مدرسه پیدا کنید.

روال مدرسه را از چند هفته قبل برقرار کنید

بهترین کار این است که چند هفته پایانی شهریور را برای برگشتن به ریتم روزانه مدرسه اختصاص دهید. مثلا هر روز صبح به موقع کودک را بیدار کنید و لباس هایش را بپوشانید. صبحانه، ناهار، شام و میان وعده را در زمان های مشخصی که به زمان مدرسه نزدیک است بخورید. همچنین مهم است که فرزندتان را صبح ها عادت دهید که از خانه بیرون برود. بهانه اش را هم باید پیدا کنید، مثلا می توانید چند هفته آخر فعالیت هایی ترتیب دهید و اگر اهل ورزش صبحگاهی هستید او را با خود ببرید. این کار بدون شک برای والدین شاغل سخت خواهد بود اما وقتی مدارس باز شود کارتان راحت تر می شود.

ساعت خواب را تنظیم کنید

از آنجا که ممکن است به دلیل نداشتن برنامه مشخص، وقت خواب کودک هم زمان مشخصی نداشته باشد، باید از چند هفته قبل کودک را وارد یک برنامه خواب منظم کنید طوری که ساعت ۹ شب حتما به تختخواب برود و صبح ساعت مشخصی از خواب بیدار شود. میزان خواب معمول برای کودکان ۷ ساله حدود ۸ ساعت است.

با خرید لوازم مدرسه ذهن او را آماده کنید

یکی از راه های به هیجان آوردن فرزندتان برای روزهای مدرسه، خرید لوازم مدرسه اعم از کیف و کفش و لوازم التحریر است. در هفته های پایانی خرید وسایل مدرسه را آغاز کرده و وظایف دانش آموزی را تمرین کنید. مثلا آماده کردن کیف، پوشیدن روپوش و مقنعه، بستن کفش و یاد گرفتن آدرس و شماره تلفن. بهتر است از همین حالا جای مشخصی مثلا نزدیک دربرای قرار دادن آنچه صبح ها باید با خود ببرد تعبیه کنید. به این ترتیب کمتر احتمال فراموش کردن لوازم ضروری وجود دارد.

عادت غذایی را از همین حالا در او ایجاد کنید

از همین ابتدا فرزندتان را به خوردن خوراکی های سالم عادت دهید. دلیلی ندارد تمام خوراکی های رنگارنگ سوپر را در کیف فرزندتان بگذارید. به فرزندتان هم بیاموزید پاستیل، چیپس، پفک، اسنک و... هیچ سودی برای او ندارد. میوه های سفت که پوست شان راحت جدا می شود یا باید آنها را گاز زد (به جای آبمیوه پاکتی)، نان ، پنیر و گردو (گوجه را تکه نکنید زیرا آب زیادی دارد و تا زمانی که فرزندتان آن را بخورد خراب می شود)، مغز ها، پاکت شیر کوچک (به جای شیر کاکائو)، خرما، حلوا، کلوچه و... به او بدهید. مضرات هله هوله ها را به او بیاموزید تا اگر همکلاسی هایش خوراکی های او را مسخره کردند بتواند جواب آنها را بدهد.

او را مستقل بار بیاورید

از زمانی که فرزندتان پا به مدرسه می گذارد موظف است مسائل زیادی را خودش به تنهایی مدیریت کند. شما می توانید با صحبت کردن او را برای این مسئله آماده کنید. به او مسئولیت بدهید. مثلا به او بگویید خودش برای تکالیفش برنامه بریزد، اینکه کی و چگونه تکالیف را انجام می دهد را به عهده خودش بگذارید. اگر فرزندتان کوچک است می توانید کارهایی به او یاد دهید که اعتماد به نفسش را بالا ببرد به طور مثال گره زدن کفش ها. اگر کودک شما بتواند نیازهای اساسی را بدون تکیه به بزرگسالان برآورده کند راحت تر به مدرسه می رود.

همه چیز را خوب تشریح کنید

به او بگویید همه بچه ها به اندازه او می دانند و محیط مدرسه برای همه آنها مانند او خجالت آور و پراسترس است. اگر چند تا از بچه ها از قبل هم را می شناسند، دلیلی ندارد احساس غربت کند. خودش به همکلاسی ها سلام کند، اسم شان را بپرسد، در مورد علایق مشترک و... بپرسد و بگوید. به او یاد بدهید که اگر یکی از همکلاسی ها او را انکار کرد، ناراحت نشود. محیط کلاس برای گوش سپردن به معلم و تعاملات هنگام یادگیری است. دوستی ها برای زنگ تفریح است که آن موقع هم اگر شاگرد خوب، زرنگ و پرتوانی باشد، همه دوست دارند بیایند با او دوست شوند. از مدرسه، مدیر، ناظم، معلم، هم شاگردی ها، درس ها، گچ، تخته، خاطرات خودتان، زنگ تفریح و... مفصل تعریف کنید. از آینده آنهایی که درس خوانده اند و موفق شده اند با آب و تاب تعریف کرده و اشتیاق رفتن به مدرسه را درکوچولوی تان شعله ور کنید.

روزهای اول همراه او باشید

اولین ها همیشه علاوه بر هیجان با نگرانی و شاید ترس هم همراه باشند. این در مورد اولین روز ورود به مدرسه هم صادق است، بنابراین همراهی کردن کودک در روزهای اول بسیار اهمیت دارد. حتی اگر از سرویس مدرسه استفاده می کند، روزهای اول بهتر است خودتان فرزندتان را در رفتن و برگشتن از مدرسه همراهی کنید. برای این کار شاید مجبور باشید ساعت کاری تان را طوری تنظیم کنید که خودتان یا همسرتان حتما در خانه باشید. اما بعد از اینکه کودک عادت کرد، می توان از دیگر اعضای خانواده مانند پدربزرگ و مادربزرگ هم کمک گرفت.

یک خداحافظی شیرین ترتیب دهید

وقتی به مدرسه رسیدید مراسم خداحافظی را کوتاه و شیرین تمام کنید. ممکن است معلم به شما اجازه دهد کمی با فرزندتان بمانید اما از فعالیت های ادامه دار مثل کشیدن نقاشی جلوگیری کنید چون در این حالت ممکن است فرزندتان برای اینکه شما از کنارش نروید، مدام بگوید نقاشی هنوز تمام نشده است. او را در آغوش بگیرید و به او بگویید بعد از مدرسه منتظرش خواهید بود. چون چنین قولی داده اید حواستان باشد که سر ساعت آنجا باشید. بعضی از والدین با خواندن شعر و قصه از فرزندشان جدا می شوند. به هر حال هر پدر و مادری بهتر می داند کودکش چگونه آرام می گیرد.

برای گریه ها راه حل پیدا کنید

برخی بچه ها شرایط سخت تری برای رفتن به مدرسه دارند و ممکن است هفته ها برای رفتن به مدرسه گریه کنند و از شما خواهش کنند آنها را به مدرسه نبرید. بچه هایی هم هستند که با خوشحالی مدرسه را شروع می کنند اما بعد از ۳ هفته وقتی می خواهید از آنها جدا شوید شروع به گریه می کنند. بیشتر بچه ها اوقات خوبی را در مدرسه تجربه می کنند اما از تنها ماندن در مدرسه ناراحت می شوند. به نظر سنگدلی می آید که فرزند گریان تان را ترک کنید اما باید بدانید هر بچه گریانی بعد از چند دقیقه آرام می شود. صبوری و دلسوزی ممکن است کار دست تان دهد. با کودک صحبت کنید و آنچه موجب ترس او شده را باهم کشف کنید. شاید در همین کشف و شهودها تازه بفهمید تنها نگرانی کودک این است که نمی تواند کاپشنش را تنش کند. خب این را می توانید با هم تمرین کنید و به او بگویید اگر به مشکلی برخورد معلم آنجاست و می تواند کمکش کند. در برابر گریه های کودک مقاومت نشان دهید مثلا دوباره برنگردید و او را بغل کنید. حتی اگر برای شما هم سخت است که گریه های فرزندتان را ببینید هیچ وقت بدون خداحافظی او را ترک نکنید. ممکن است از اینکه او را با این حال ترک می کنید احساس گناه کنید اما این وظیفه معلم است که این مسئله را حل کند هرچند می توانید به معلم کمک کنید و اطلاعاتی درباره آنچه می تواند کودک تان را آرام کند به او بدهید تا او توجه کودک را به خود جلب کند. به یاد داشته باشید این گریه ها همیشگی نیستند و کودک شما کم کم به معلم و روزهای مدرسه عادت خواهد کرد.

زمان و مکانی برای تکالیف تعیین کنید

برخی والدین خود را مسئول کامل انجام تکالیف می دانند؛ به صورتی که در زمان انجام تکالیف بالای سر دانش آموز حضور دارند، زمان شروع انجام تکالیف را تعیین و راهنمایی های زائدی ارائه می کنند. هر چند لازم است والدین به ویژه در سال های اول دبستان و آمادگی با نظارت خود برنامه ریزی و مسئولیت پذیری را به کودک آموزش دهند، اما برخی والدین به اشتباه این مسئولیت را خود برعهده می گیرند، بنابراین نمی توانند احساس مسئولیت در قبال انجام تکالیف را به فرزند خود یاد دهند. به طوری که اگر یک روز مادر حضور نداشته باشد کودک اصلا به یاد هم نخواهد آورد که باید تکالیفش را انجام دهد. بهتر است از همین حالا جایی را برای انجام تکالیف اختصاص دهید. فرقی نمی کند روی میز آشپزخانه باشد یا در اتاقش اما تا آنجا که امکان دارد خودتان را هنگام انجام تکالیف در دسترس قرار دهید به خصوص در مورد بچه های کوچک تر. ممکن است در حال آشپزی یا خواندن روزنامه باشید اما در عین حال باید حواستان به روند انجام تکالیف باشد.

از او درباره اتفاقات مدرسه بپرسید

وقتی با فرزندتان به خانه برمی گردید از اینکه در مدرسه چه کارهایی کرده، سوال کنید و از او بخواهید روزش را برایتان تعریف کند. بهتر است با معلم فرزندتان صحبت کنید تا بفهمید کودکتان بیشتر از چه چیزی در کلاس خوشش می آید که بتوانید آن را در خانه اجرا کنید یا به او بگویید «انگار تو از نقاشی روی میز خوشت میاد؛ فردا هم می تونی این کار رو بکنی.»

نمی خواهم به مدرسه بروم (۱۰)

والدین، هیچ گاه اطمینان ندارند که آیا به اجبار کودک را به مدرسه فرستادن کار درستی است یا نه؟ آنها به طور دقیق نمی دانند که آیا کودک، واقعا احساس ضعف و بیماری کرده یا مثل بسیاری از کودکان که گاهی دلشان نمی خواهد به مدرسه بروند بهانه گیری می کند. در خانه هایی که مدرسه رفتن کودکشان به صورت مشکل در آمده صبحهای زود، مالامال از اشک و دعوا و سر و صداست. بعضی از کودکان صبح که از خواب بیدار می شوند، می گویند که به مدرسه نمی رویم و تعداد دیگرشان تمارض به دل درد و سردرد می کنند، یا با آه و ناله اعلام می کنند که حالشان خوب نیست. مهم نیست فرزندتان چگونه حالت اضطراب و نارضایتی خود را نشان می دهد، بلکه آنچه اهمیت دارد این است که شما با دلداری دادن، اعتماد به نفس او را تقویت کنید؛ اما گاهی اوقات باید علایم فیزیکی را که باعث نشانه های بیماری فرزندتان می شود نادیده بگیرید و بهترین راه اصرار به اصل موضوع است که او باید به مدرسه برود. به نظر یکی از کارشناسان در این مواقع بهتر است بگویید: «عزیزم تو یک درجه هم تب نداری و چشمانت سرحال و شاداب است. مامان و بابا امروز کارهای مهمی دارند که باید انجام دهند. پس بهتر است به مدرسه بروی تا ما هم به کارهایمان برسیم.» با وجود این، اگر به فرزندتان به دلیل این که واقعا بیمار است، اجازه مدرسه رفتن را ندادید، او را مطمئن سازید که روز خوبی در خانه نخواهد داشت. او را در رختخوابش بخوابانید و در ساعات بعدی روز هم، حتی اگر گفت حالش بهتر است، اجازه بازی ندهید.



دلایل اضطراب کودکان هنگام رفتن به مدرسه

دلایل متعددی وجود دارد که چرا کودکان ۶-۵ ساله از رفتن به مدرسه می گریزند، مهمترین و معمول ترین نارضایتی آنها عبارتند از: «من می خواهم فقط در خانه بمانم!» بعضی کودکان در این سن به زمان بیشتری برای سازگارکردن خود با قوانین و محیطهای جدید نیاز دارند. بازگشایی مدارس پس از تعطیلات تابستانی، به دنیا آمدن خواهر یا برادر، بیماری و یا مرگ یکی از اقوام می تواند باعث اضطراب و دلشوره کودک شود، حتی بچه ای که قبلا این طور نبوده، ممکن است دچار این اضطراب ها شود.

راه حل:
با فرزندتان درباره آنچه که در روزهای مدرسه انجام می داده صحبت کرده و روی نکات مثبت و جالب توجه تاکید بیشتری کنید. ساعات روز او را طوری برنامه ریزی کنید تا احساس رضایت بیشتری کند. استفاده از وسایل کوچک و جالبی که به طور چشمگیری باعث کاهش اضطراب و تقویت اعتماد به نفسش می شود بسیار موثر است. از قبیل گذاشتن یادداشت هایی در ظرف غذایش، حیوان کوچک عروسکی یا یک سری عکسهای خودش.

از مدرسه می ترسم!

بعضی کودکان ۶ ساله به طور عجیبی از مدرسه می ترسند و به مادرشان می گویند: «من به مدرسه نمی روم و در خانه می مانم» ترس این کودکان ممکن است دلایل متعددی داشته باشد از جمله ترس از سوار شدن سرویس، دعوا کردن با دوستش، توبیخ شدن توسط معلم، قادر نبودن به بستن بندهای کتانی (کفش) یا مسخره کردن او به خاطر عینکش.
راه حل:
با معلم او صحبت کنید و شیوه جدیدی را برای حل مشکل کودکتان پیدا کنید. به عنوان مثال اگر او را مسخره می کنند، به معلمش بگویید تا با بچه های دیگر صحبت کند. اگر از سرویس مدرسه می ترسد با راننده سرویس تماس بگیرید و از او بخواهید که فرزندتان را با اسم صدا کرده و به او خوشامد گوید و اجازه دهد که ردیف جلو بنشیند.

من مثل کودکان دیگر باهوش نیستم

هنگامی که کودکان برای سلامت جسمانی و عقلانی به مراکز سنجش سلامت مراجعه می کنند، اضطراب آنها به طور فزاینده ای زیاد می شود. در این مراکز کودکان ۵-۶ ساله ای هستند که احساس بدی درباره موفقیتشان در مقایسه با دیگر همکلاسی هایشان دارند.

راه حل:
اگر فکر می کنید که فرزندتان به کمک بیشتری نیاز دارد، به معلمش بگویید به او توجه و کمک بیشتری کند یا یک معلم خصوصی برایش بگیرید. به جای این که سعی کنید خودتان معلم کودکتان شوید همانند یک راهنمای خوب عمل کرده و به آن کاری که فرزندتان خوب انجام می دهد، تکیه کنید. او را مطمئن سازید که در صورت اشتباه انجام دادن کاری هیچ مساله ای پیش نمی آید و تنها انتظاری که از او دارید این است که سعی کند بهترین باشد.

علت نرفتن به مدرسه را دریابید

کشف کنید چه عاملی در مدرسه آنقدر کودکتان را آزار می دهد که از رفتن به آنجا خودداری می کند. با کودک صحبت و او را تشویق کنید تا تمام خبرها و اتفاقاتی را که باعث می شوند او به مدرسه نرود برای شما بگوید، این روش را هم بیازمایید. از کودک بخواهید فهرستی از آنچه در مدرسه مورد علاقه اش است و آنچه را که دوست ندارد با ذکر دلیل برای شما بگوید. ببینید آیا نشانه هایی از این که کودک از مدرسه رفتن نمی ترسد ولی از ترک خانه واهمه دارد می بینید یا خیر؟ ممکن است شما نتوانید به حل و رفع مشکل بپردازید، ولی می توانید به کودک کمک کنید با احساساتش کنار بیاید. با نشان دادن علاقه تان و درک مسائلش به او اطمینان خاطر بدهید. با دوستان و برادر و خواهرهای کودک صحبت کنید. شما اغلب می توانید با پرسش، از احساساتش آگاه شوید. گاهی برادر یا خواهر بزرگتر می تواند اطلاعات مفیدی به شما بدهد یا شما را در حل و رفع مساله یاری کند. با معلم کودکتان صحبت کنید. مشکل را با او در میان بگذارید. سرآغاز این رفتار چه آموزشی و چه احساسی باشد، معلم باید از قضیه اطلاع داشته باشد و حتی ممکن است بتواند در حل و رفع آن مشکل کمک بزرگی برای شما باشد.

کودک را به مدرسه و محیط آن علاقه مند کنید

این راهها را برای تشویق کودک به منظور به مدرسه رفتن بیازمایید. با نظری مساعد درباره مدرسه صحبت کنید. روزهایی را که قرار است اتفاق خاصی در مدرسه بیفتد یا برنامه خاصی در مدرسه وجود دارد در تقویم علامت بگذارید، مثلا به کودک بگویید: «این هفته قرار است تمام بچه های کلاستان را برای بازدید از یک ایستگاه آتش نشانی ببرند. فکر می کنی چه چیزهای تازه ای ببینی؟ یادت باشد همه چیز را برای من تعریف کنی».

با دقت کافی وارد عمل شوید

اگر دلیل خاصی برای دوست نداشتن یا احساس ناراحتی فرزندتان نسبت به مدرسه وجود ندارد لازم است که شما کمی هوشیارتر و تیزبین تر باشید. درباره هر کدام از روزهای مدرسه اش با او صحبت کنید و عکس العملش را ببینید. اگر در کشف (یافتن) آنچه که باعث نارضایتی اش می شود به شما کمک کرد، شما نیز در حل این مشکل به او یاری دهید تا به اختیار خود بتواند به خودش کمک کند. همچنین با معلمش درباره روشهایی که ممکن است نظر او را نسبت به مدرسه عوض کند، صحبت کنید. در حقیقت با کار گروهی می توان، نگرانی کودکان را درباره مدرسه کم کرد از جمله تشویق های معلم، داوطلب شدن دانش آموزان، زنگ تفریح برای استراحت و حتی اختصاص دادن ساعتی در هر هفته برای صحبت کردن مدیر مدرسه با شاگردان. بنابراین با استفاده از این روشها کودکان ۵ ۶ساله دیگر احساس نگرانی و اضطراب برای مدرسه رفتن ندارند و روز به روز احساس راحتی و رضایت بیشتری خواهند کرد.

نظرات کاربران درباره کتاب بوی مهر و طفل گریزپای

عالییی
در 1 سال پیش توسط
خوبه ولی قصه های کودکانش رو رایگان کنید
در 2 سال پیش توسط
خوبه خوشم اومد
در 2 سال پیش توسط
کتاب خیلی خوبیه
در 2 سال پیش توسط
خوب بود
در 2 سال پیش توسط