در سال ۲۰۰۱، بهعنوان خبرنگار لوسآنجلس تایمز به سئول نقل مکان کردم که البته دفترمان در آنجا اخبارِ کل شبهجزیرهی کره را پوشش میداد. در آن زمان، بازدید از کرهی شمالی برای خبرنگارانِ امریکایی بسیار دشوار بود. حتا پس از اینکه موفق شدم به آن کشور بروم، دریافتم تهیهی گزارش تقریباً ناممکن است. برای هر خبرنگار غربی، «ناظر»ی تعیین کرده بودند که وظیفهاش حصولِ اطمینان از درنگرفتنِ مکالماتِ غیرمجاز با شهروندان عادی بود و برنامهی بازدیدکنندگان را هم به دیدار از بناهای تاریخیِ معدودی محدود کرده بودند. همچنین برقراریِ ارتباط با مردم عادی ممنوع بود. در عکسها و تلویزیون، مردم کرهی شمالی مردمی ماشینی به نظر میرسند که همیشه در حال رژهرفتن با یونیفرم یا اجرای حرکاتِ گروهیِ ژیمناستیک برای اعلام وفاداری به پیشوای کرهی شمالیاند. با نگاهی دقیق به تصاویری از این دست، سعی دارم از واقعیتِ ورای آن چهرههای تهی خبر دهم.