فیدیبو نماینده قانونی انتشارات سبزان و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب مرسی مامانی که منو تو آب بدنیا آوردی!

کتاب مرسی مامانی که منو تو آب بدنیا آوردی!
زایمان در آب

نسخه الکترونیک کتاب مرسی مامانی که منو تو آب بدنیا آوردی! به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب مرسی مامانی که منو تو آب بدنیا آوردی!

وقتی که زنی جوان روی تخت بیمارستان قرار می‎گیرد و دردهای زایمان آغاز می‎شود. حتی اگر تا آن وقت دلش می‎خواست که طبیعی زایمان کند، در آن لحظه با چشم‎هایی گریان می‎خواهد که او را سزارین کنند؛ چون طاقت درد را ندارد و در آن حال خودش را به شدت منقبض کرده و چنان انتظار درد بعدی را می‎کشد که بدنش توان تحمل را از دست می‎دهد. به این خاطر، سعی کردم در این کتاب یکی از راه‎های کاهش درد زایمان را که می‎تواند روشی برای زایمان طبیعی بدون درد باشد، معرفی کنم تا با استفاده از آن همه زنان بتوانند لذت زایمان را تجربه کنند و فرزندانشان را خودشان به دنیا بیاورند، در حالیکه هوشیارند و این شگفتی خلقت را نظاره گرند. مهرنوش محتشمی

ادامه...
  • ناشر انتشارات سبزان
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.19 مگابایت
  • تعداد صفحات ۸۰ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب مرسی مامانی که منو تو آب بدنیا آوردی!

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

تقدیم به:
آن کس که پر پروازم داد
و آن کس که پر گشودن دوباره را به یادم آورد
تقدیم به مادرم
و
همه مادران ایران زمین

مقدمه

در قدیم، وقتی مادربزرگ‎های ما جوان بودند و دورهم جمع می‎شدند، اغلب برای رفع مشکلات جسمی زنانه به یکدیگر پیشنهاد یک شکم زاییدن را می‎دادند. چون معتقد بودند که با زایمان، هر درد و مشکلی به طور طبیعی رفع می‎شود.
ولی امروزه اکثر زنان آنچنان از زایمان وحشت دارند که بدون تفکر و تحقیق و فقط با داشتن ترسی مبهم، به سزارین روی می‎آورند چون نمی‎خواهند چیزی بفهمند و یا دردی بکشند و وقتی دور هم جمع می‎شوند برعکس مادربزرگ‎هایشان، از مبالغ سرسام‎آور هزینه سزارین‎شان حرف می‎زنند و گاهی دکتر گران‎تر و بیمارستان لوکس‎تر را به رخ هم می‎کشند اما در خفا وقتی پس از گذشتن یک سال از زایمان، هنوز هم گاهی بخیه‎های‎شان درد می‎گیرد و یا هنگامی که جای تیغ جراحی را بر بدنشان می‎بینند؛ شاید یاد نصیحت‎های قدیمی‎ها می‎افتند و آهی می‎کشند.
نمی‎خواهم سزارین را رد کنم. این عمل جراحی پیشرفت بزرگی در جهت نجات جان زنانی است که به دلایلی مثل بزرگی بیش از حد کودک و یا تنگی لگن قادر به زایمان طبیعی نیستند و اگر سزارین نبود جان خود را از دست می‎دادند اما می‎گویم که مثل سایر اعمال جراحی، باید وقتی انجام شود که راهی باقی نمانده باشد و این در حالیست که راهی که بطور طبیعی در انسان قرار داده شده مطمئنا کم عارضه‎تر و برای سلامتی کم خطرتر است.
استادی داشتم که همیشه می‎گفت علت هر ترسی، جهل است. اگر ما دانش کافی داشته باشیم هرگز نخواهیم ترسید و این چیزی بود که من در تحقیقاتم مشاهده کردم.
وقتی که زنی جوان روی تخت بیمارستان قرار می‎گیرد و دردهای زایمان آغاز می‎شود. حتی اگر تا آن وقت دلش می‎خواست که طبیعی زایمان کند، در آن لحظه با چشم‎هایی گریان می‎خواهد که او را سزارین کنند؛ چون طاقت درد را ندارد و در آن حال خودش را به شدت منقبض کرده و چنان انتظار درد بعدی را می‎کشد که بدنش توان تحمل را از دست می‎دهد.
به این خاطر، سعی کردم در این کتاب یکی از راه‎های کاهش درد زایمان را که می‎تواند روشی برای زایمان طبیعی بدون درد باشد، معرفی کنم تا با استفاده از آن همه زنان بتوانند لذت زایمان را تجربه کنند و فرزندانشان را خودشان به دنیا بیاورند، در حالیکه هوشیارند و این شگفتی خلقت را نظاره گرند.

مهرنوش محتشمی
Mohtashami.ir@gmail.com

پیش گفتار

با توجه به این‎که آمار سزارین در ایران سه برابر بیشتر از استاندارد جهانی است و این امر، سلامت مادران و کودکان را در درازمدت تهدید می‎کند، زایمان درآب به عنوان یک روش طبیعی، غیرتهاجمی، مادر محور، آسان و کم هزینه در این کتاب معرفی می‎شود تا با آگاهی دادن به پدران و مادران جوان درباره راه‎های کاهش درد زایمان طبیعی، و ایجاد زمینه درخواست زایمان در آب و ارایه آن در بیمارستان‎ها، سلامت مادران و کودکان و درنتیجه سلامت جامعه در آینده تضمین شود.

ارتباط انسان با آب

اغلب مردم آرامش زیادی در آب پیدا می‎کنند. شاید به این خاطر که ما زندگی و حیات خود را از درون رحم و در محیطی که از مایع پر شده است آغاز کرده ایم و این حس آشنایی با آب در همه زندگی با ماست.
حیات انسان اساساً از آب نشئت گرفته است. یک جنین سه روزه ۹۷% از آب تشکیل شده و در ۸ ماهگی ۸۱% از وزن او را آب تشکیل می‎دهد. به مرور زمان و رسیدن به دوران بلوغ بدن انسان ۵۰ تا ۷۰% (بسته به میزان چربی بدن) از آب تشکیل شده است.
بهترین شاهد بر این مدعا که انسان طبیعتاً وابسته به آب است، این که نوزادان به‎طور طبیعی و با قدرت، پیش از آن‎که بیاموزند بنشینند یا سینه خیز بروند، می‎توانند شنا کنند. در طول اولین سال حیات، نوزادان قادرند با آرامش و شادمانه زیر آب پا بزنند و با چشمان باز به اطراف نگاه کنند و هنگامی‎که به تنفس کردن نیاز داشته باشند کاملاً طبیعی به سمت سطح آب پا می‎زنند و کاملاً متوجهند که نباید هنگامی‎که سرشان زیر آب است تنفس کنند.
این‎ها حواسی است که بعدها انسان از دست داده و مستعد غرق شدن می‎شود.



درد زایمان

حیاتی‎ترین مقطع زندگی انسان که تاثیر به‎سزایی بر قابلیت‎های جسمی، روانی و عقلانی باقی می‎گذارد، لحظات حول و حوش تولد است به گونه‎ای که در علم پزشکی حساب جداگانه‎ای برای آن باز کرده و در رشته‎های کودکان و نوزادان و زنان و زایمان تخصص و فوق تخصص خاصی در زمینه حوادث هنگام زایمان ابداع شده است.
با توجه به پیشرفت علم پزشکی و بنابر اصل انسان محوری و بها دادن به رفاه حال انسان‎ها، امروزه تلاش می شود تا به کمترین درد و ناراحتی بیماران توجه شود. به عنوان مثال در کشورهای توسعه یافته برای تزریقات کودکان از نوعی کرم بی حس کننده و برای تعویض پانسمان زخم‎های بزرگ و عمیق از نوعی گاز بی حسی استفاده می‎شود و زایمان های طبیعی نیز طبق روش های علمی با کاستن درد طاقت فرسای زایمان، به رشد خوبی رسیده است.
دشواری تحمل درد زایمان بر کسی پوشیده نیست. این درد یکی از شدیدترین دردهاست و با توجه به فراگیر بودن آمار و گستردگی آن از نظر شیوع نسبت به سایر دردها، از مهم‎ترین و شایع‎ترین دردها در سطح جامعه تلقی می شود.
طبیعت زایمان درد است و علت اصلی درد زایمان انقباضات رحم است که باعث باز و نرم شدن دهانه رحم می‎شود تا جنین بتواند از آن به داخل مهبل وارد و سپس از این مجرا خارج شود. واکنش مادران نسبت به درد زایمان متفاوت است و تحت تاثیر عوامل زیادی مانند فرهنگ، احساس ترس و نگرانی، تجربه زایمان قبلی، میزان آمادگی برای بچه‎دار شدن و حمایت همسر می‎باشد.
هر چند علم پزشکی برای شمار زیادی از زنان در کشورهای توسعه یافته این فرصت را فراهم آورده تا بر این درد جسمانی که نوعی فرآیند فیزیولوژیک است غلبه کنند، ولی با این وجود هنوز هم ترس از درد زایمان از مهم‎ترین علت های امتناع زنان از زایمان طبیعی است. علاوه بر ترس از درد زایمان، باورهای نادرست از روند زایمان نیز باعث پناه بردن و اصرار زنان باردار به سزارین می شود. آگاهی زنان باردار از شیوه های تسکین درد زایمان بسیار اندک بوده و اغلب آن‎ها به عنوان تنها جایگزین، عمل جراحی سزارین را انتخاب می کنند.

آمادگی برای مادر شدن

سه ماهه اول

در هفته های اول که زنان از بارداری خود مطمئن نیستند، به دنبال نشانه‎ای از تغییرات بارداری در بدن خود هستند و واکنش هر یک به این وضعیت متفاوت است.
تقریباً تمامی زنان هنگامی که از بارداری خود مطمئن می شوند، دچار تردید می شوند. برخی از آن‎ها زمان بارداری را مناسب نمی‎دانند، برخی فکر می کنند که آمادگی ندارند و یا نگران تغییراتی هستند که ممکن است در روابط آن‎ها با همسر شان ایجاد شود.
در این سه ماهه توجه زنان به خودشان بیشتر می شود و تغییرات جسمی و هورمونی ممکن است سبب تغییرات خلق و خو، بی ثباتی احساسات و هیجانات گذرا شود و زنان به شدت تحریک‎پذیر شوند.



سه ماهه دوم

تغییرات جسمانی مانند بزرگ شدن پستان و رحم، افزایش وزن و از همه مهم‎تر حرکت جنین، به وجود جنین واقعیت می بخشد و مادران حال عمومی بهتری دارند و مایلند به جنین توجه بیشتری کنند و چیزهایی در مورد تغذیه و ر شد و نمو جنین بدانند.

سه ماهه سوم

در این زمان به‎خصوص ماه هفتم به بعد مادر احساس آسیب پذیر بودن می کند و می ترسد که به جنین آسیب برسد و یا بمیرد. در هفته های آخر بارداری مادران به همسر و خانواده خود احساس وابستگی شدیدی می کنند و ممکن است به طور مرتب با محل کار همسر خود تماس بگیرند تا از دسترس بودن او مطمئن شوند. در این زمان است که مادر خود را برای زایمان و مادر شدن آماده می کند و به محبت و توجه بیشتری احتیاج دارد و نگران است اگر درد زایمان شروع شود چه باید بکند.
این‎جاست که نقش آگاهی مادر از فرآیند زایمان و تصمیم او برای شیوه به دنیا آمدن نوزادش می تواند آرامش و اطمینان بیشتری برای او به همراه آورد به نحوی که قدرت بیشتری برای کنترل وضعیت خود و زایمانش داشته باشد.

سزارین تنها راه حل است؟

بر طبق آمارهای اعلام شده وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، شیوع سزارین در ایران به طور متوسط، ۳ برابر بیشتر از آمارهای جهانی است و در مراکز شهری ۹ / ۴۱% و در شهر تهران، ۵۰% گزارش شده است. این در حالی‎ست که در کشورهای غربی، تعداد عمل های سزارین، تنها از ۵ /۴% در سال ۱۹۶۵ میلادی به ۲۵% در سال ۱۹۹۸ افزایش یافت. از این سال به بعد، آمار سزارین اندکی کاهش یافت و تقریباً ثابت ماند و در حال حاضر نیز با ارایه روش‎های نوین رو به کاهش است.
در ایران زنان باردار این تصور نادرست را دارند که با انتخاب سزارین، هیچ گونه درد و مشکلی را تحمل نخواهند کرد. سزارین یعنی خارج کردن جنین از محل برش جدار شکم و دیواره رحم که با بیهوشی کامل، یک عمل جراحی بزرگ محسوب می‎شود. با وجودی که شخص در بیهوشی دردی را احساس نمی‎کند اما درد و عارضه پس از انجام سزارین ایجاد خواهد شد.
از طرفی در کشور ما، تمایل متخصصان زنان و زایمان به انجام دادن سزارین، بیشتر از زایمان طبیعی است. چرا که هدایت زایمان طبیعی تا مرحله آخر در حدود پنج برابر بیشتر از جراحی سزارین زمان نیاز دارد. اما تعرفه دریافتی از آن به مراتب کمتر است.
مسئله قابل توجه دیگر، تبدیل شدن سزارین، به اقدامی تجملی و لوکس است. متاسفانه زنان کشور ما با چنین دیدی به جراحی بزرگ و خطرناک سزارین نگاه می کنند و آن را روشی جهت تسکین درد زایمان و مهم انگاشته شدن برای اعضای خانواده به ویژه شوهر به خاطر پرداخت هزینه سنگین، تلقی می کنند.
گروهی از مردم تصور می کنند ضریب هوشی افراد حاصل از زایمان سزارین بالاتر از کسانی است که با زایمان طبیعی متولد شده اند. اما ارتباط خاصی میان بهره هوشی افراد و شیوه تولد آنان وجود ندارد، و حتی در برخی از تحقیقات، ضریب هوشی نوزادان حاصل از زایمان طبیعی، نسبت به نوزادان سزارینی، بالاتر گزارش شده است.
برخی از زنان نیز صدمات و ضربه های زایمانی را مختص به زایمان طبیعی می دانند، در عین حال گزارش های زیادی از فلج اعصاب بازویی، شکستگی جمجمه و سایر استخوان ها در نوزادانی که به طریق سزارین به دنیا می آیند، وجود دارد.
تحت فشار قرار گرفتن قفسه صدری جنین در طی زایمان طبیعی، مایع داخل خانه های ششی ریه نوزاد را خارج می کند و در نتیجه، تنفس وی عمیق تر و سریع تر شروع می شود. اما در سزارین که چنین فشاری وجود ندارد این مایع خارج نشده و کودکانی که به این شیوه به دنیا می‎آیند بیشتر از سایرین مستعد ابتلا به آسم و آلرژی هستند.
از طرف دیگر، اغلب عوارض سزارین در دراز مدت خود را نشان می دهند. چسبندگی احشاء و نازایی از این قبیل عوارض‎اند. میزان خون از دست رفته در حین عمل سزارین، حدود دو برابر زایمان طبیعی است. همچنین امکان آسیب دیدن مثانه و روده ها نیز وجود دارد. عفونت های رحمی و دستگاه ادراری، با شیوع ۱۲%، از شایع‎ترین عوارض سزارین هستند.
سزارین نه تنها دارای خطرات و عوارض ناشی از اعمال جراحی و بیهوشی است، بلکه به علت بستری شدن طولانی مدت پس از زایمان، بازگشت به فعالیت های عادی، طولانی تر شده و علاوه بر آن هزینه های گزاف لوازم جراحی، اتاق عمل و بستری شدن طولانی مدت در بیمارستان، بار مالی زیادی را به خانواده ها و جامعه تحمیل می کند.
در این‎جا مسئله نفی سزارین نیست. در بسیاری موارد سزارین باعث نجات جان مادر و کودک می‎شود ولی باید آن‎را در مواردی که ضرورت دارد؛ مثل مواقعی که به علت تنگی لگن زن نسبت به سر نوزاد، زایمان دچار مشکل می‎شود و یا در چند قلویی‎‎ها و یا هنگامی که کودک درشت است و سایر مواردی که پزشک ضرورت آن‎را تشخیص می‎دهد، انجام داد که تعداد این موارد لازم حداکثر ۱۵ تا ۲۰% کل زایمان‎هاست.

نظرات کاربران درباره کتاب مرسی مامانی که منو تو آب بدنیا آوردی!