میتوان رنج ها را تحمل کرد اگر بتوانیم آن را در قالب داستانی بریزیم و یا قصههایی دربارهاش بسازیم.
اما وقتی آدمی نتواند قصه دردهای خود را بازگوید قصههای ناگفته و روایت های نقل ناشده به صورت علا ئم بیماری، ترس، رنج، اضطراب و خشونت که همانا عناصر سازنده رویاها و قصه ها هستند بازتاب می یابد و بر زندگی فرد سوار می شود.
احساسات ناگفتنی شرح داستانهایی است از زندگی روزمره آدم ها درباره آنهایی که دوست داریم دروغ هایی که به زبان می آوریم، دگرگونی هر یک از ما و رنج هایی که تحمل می کنیم. این قصه های واقعی به ما نشان می دهد که چگونه بخش هایی از وجود و خاطرات خویش را به صورتی ناخودآگاه به فراموشی می سپاریم و چگونه آن را آگاهانه بازیابی می کنیم.